II SA/Wa 1666/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cichoń, Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , Protokolant referent Joanna Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2026 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę

Decyzją z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] orzekającą o utracie przez R. M., dalej "skarżący", statusu osoby bezrobotnej z dniem 13 marca 2024 r. na okres 120 dni. Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym: Skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...], dalej "PUP w [...]", w dniu 19 maja 2016 r. i nabył status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku od dnia rejestracji, tj. od dnia 19 maja 2016 r. Pismem z dnia 19 lutego 2024 r. PUP w [...] wezwał skarżącego do osobistego stawiennictwa w dniu 11 marca 2024 r. w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Wezwanie zostało wysłane na adres wskazany przez skarżącego w dniu rejestracji i doręczone w dniu 12 marca 2024 r. W wezwaniu tym zawarta została informacja, że w przypadku doręczenia wezwania po dniu 11 marca 2024 r. należy zgłosić się w pierwszym roboczym dniu po doręczeniu wezwania. Skarżący nie stawił się w PUP w [...] w wyznaczonym dniu. W dniu 26 marca 2024 r. do PUP w [...] wpłynęło pismo skarżącego z dnia 15 marca 2024 r., w którym poinformował, że ZUS w [...] w dniu [...] marca 2024 r. orzekł, iż skarżący jest całkowicie niezdolny do pracy. Starosta [...] zawiadomieniem z dnia 28 marca 2024 r. poinformował skarżącego o wszczęciu postępowanie w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej od dnia 13 marca 2024 r. z powodu niestawienia się w wyznaczonym terminie. W dniu 25 kwietnia 2024 r. do PUP w [...] wpłynęło pismo skarżącego z dnia 19 kwietnia 2024 r., w którym wskazał, że jego niestawiennictwo było podyktowane stanem zdrowia. Dodał, że obecnie kształci się na aplikacji radcowskiej i przebywa na zwolnieniu lekarza sądowego z listy Sądu Okręgowego w [...]. PUP w [...] pismem z dnia 9 maja 2024 r. wezwał skarżącego do udziału w podejmowanych czynnościach, a ponadto do złożenia wyjaśnień w przedmiotowej sprawie oraz przedłożenia dokumentów. Jednocześnie zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o udzielenie informacji, czy skarżący pobiera lub pobierał świadczenie z tytułu niezdolności do pracy, a w przypadku zaistnienia takiego faktu o wskazanie od kiedy przysługuje lub w jakim okresie przysługiwało. W dniu 3 czerwca 2024 r. do PUP w [...] wpłynęła odpowiedź na powyższy wniosek z ZUS [...] Oddział w [...], zawierająca informację, iż na dzień udostępnienia danych skarżący nie pobiera/pobierał świadczeń emerytalno-rentowych. Następnie skarżący pismem, które wpłynęło do PUP w [...] w dniu 12 czerwca 2024 r., odniósł się do otrzymanego wezwania dołączając kserokopie: orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] marca 2024 r. oraz zaświadczenia lekarskiego z dnia 3 marca 2023 r. Decyzją z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] Starosta [...] i orzekł o utracie przez skarżącego, statusu osoby bezrobotnej z dniem 13 marca 2024 r. na okres 120 dni. Decyzji tej organ nadała rygor natychmiastowej wykonalności. W podstawie prawnej organ podał art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 4 w związku z pkt. 3 lit. a, art. 33 ust. 4ca ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2024 r. poz. 475, z późn. zm.), dalej "ustawa o promocji zatrudnienia". W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie z wyjaśnieniami Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 4 grudnia 2019 r. do ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy osoby ze znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności posiadające orzeczenie lekarskie orzecznika ZUS o całkowitej niezdolności do pracy i samodzielnej egzystencji oraz osoby posiadające orzeczenie o całkowitej niezdolności do pracy, spełniają ustawowe warunki zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia w warunkach pracy chronionej albo na otwartym rynku pracy na stanowiskach przystosowanych do potrzeb wynikających z ich niepełnosprawności. Ostatecznie o możliwości zatrudnienia osoby niepełnosprawnej na danym stanowisku pracy decyduje lekarz medycyny pracy. Sam fakt otrzymania orzeczenia ZUS o całkowitej niezdolności do pracy nie stanowi zatem przeszkody do posiadania statusu osoby bezrobotnej. Organ podniósł, że przesłane przez skarżącego zaświadczenie lekarskie zawiera informację o niemożności stawienia się w dniu 6 marca 2023 r. w Okręgowym Sądzie Dyscyplinarnym w [...], tym samym dokument ten nie może stanowić podstawy do usprawiedliwienia niestawiennictwa w PUP w [...] w dniu 13 marca 2024 r. Starosta [...] stwierdził, że skarżący nie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków i w związku z tym postanowił pozbawić go statusu osoby bezrobotnej od dnia 13 marca 2024 r. z powodu niestawienia się w PUP w [...] w wyznaczonym terminie i niepowiadomienia w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Organ podkreślił, że status osoby bezrobotnej nabywa się wskutek rejestracji w powiatowym urzędzie pracy, a więc z inicjatywy zainteresowanej osoby. Jest to więc dobrowolne uprawnienie, a nie nakładany z urzędu obowiązek prawny. Jednak z chwilą przyznania statusu bezrobotnego, na osobie, której taki status przyznano, ciążyć zaczynają z woli ustawodawcy pewne obowiązki, w tym obowiązek zgłoszenia się na wyznaczoną przez Urząd wizytę celem potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Tym samym osoba bezrobotna winna dołożyć wszelkich starań, aby z tego obowiązku się wywiązać. Niewywiązywanie się z ciążących na bezrobotnym obowiązków skutkuje pozbawieniem go statusu osoby bezrobotnej. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta (...) pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres (...) w zależności od liczby niestawiennictw: a) 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa; b) 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa; c) 270 dni w przypadku trzeciego i każdego kolejnego niestawiennictwa. W związku z pierwszym niestawieniem się pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w PUP w [...] na okres 120 dni. Końcowo organ podał, że uzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić w wyniku ponownej rejestracji, po upływie ww. okresu oraz po spełnieniu warunków określonych w ustawie i przepisach wykonawczych. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, że jest osobą niepełnosprawną i wniósł o niepozbawianie go statusu osoby bezrobotnej. Powołaną na wstępie decyzją z dnia z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej "k.p.a.", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Wojewoda podtrzymał argumentację zawartą w decyzji organu I instancji. Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W przypadku bezrobotnego będącego dłużnikiem alimentacyjnym, w rozumieniu przepisów o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, wyznaczony termin nie może być dłuższy niż 90 dni. Art. 33 ust. 4 pkt 3 i 4 ustawy o promocji zatrudnienia stanowi, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. W związku z powyższym pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w urzędzie pracy na okres 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa, 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa, 270 dni w przypadku trzeciego i kolejnego niestawiennictwa. Powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Następnie Wojewoda podał, że urząd pracy wyznaczając bezrobotnemu termin wizyty nie tylko działa w celu jego aktywizacji, w której dąży do podjęcia przez bezrobotnego zatrudnienia, ale także weryfikuje jego gotowość i zdolność do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej. Samo zatem pozostawanie bez pracy nie oznacza jeszcze, że osoba taka korzysta ze statusu bezrobotnego, bowiem konieczna jeszcze jest jej zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia. Bezrobotny zainteresowany uzyskaniem pracy musi więc, stawiając się w urzędzie pracy co jest jego obowiązkiem, wykazać swą dyspozycyjność, aby można było ocenić jego gotowość i zdolność do podjęcia pracy. Terminy wizyt w powiatowym urzędzie pracy wyznaczane są przez urząd pracy, o czym stanowi art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia, zaś bezrobotny potwierdza fakt powiadomienia go o wizycie. Przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia dopuszcza wprawdzie możliwość niestawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, jednakże na bezrobotnym spoczywa wówczas obowiązek usprawiedliwienia niestawiennictwa, poprzez wskazanie uzasadnionej przyczyny. Choć ustawodawca posłużył się tu pojęciem nieostrym, to, zdaniem Wojewody, nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tylko o takie powody niestawiennictwa bezrobotnego w powiatowym urzędzie pracy, które obiektywnie rzecz ujmując uniemożliwiały mu stawienie się w wyznaczonym terminie. Zgodnie z przepisami ustawy o promocji zatrudnienia aby w zaistniałej sytuacji możliwe było zachowanie statusu osoby bezrobotnej muszą zostać spełnione łącznie dwie przesłanki. Po pierwsze w okresie 7 dni należy powiadomić organ zatrudnienia o przyczynie swojej nieobecności. Skarżący złożył wyjaśnienia dopiero po otrzymaniu pisma Starosty [...] z 28 marca 2024 r. zawiadamiającego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej, a następnie w odwołaniu od decyzji Starosty [...], czyli po wymaganym 7-dniowym okresie. Wojewoda zauważył, że ustawodawca nie wskazał formy, w jakiej można poinformować o przyczynie nieobecności, zatem możliwe jest np. powiadomienie telefoniczne, listowne, drogą mailową, czy też za pomocą osób trzecich. Skarżący z żadnej z tych możliwości nie skorzystał. Po drugie przyczyna musi być uzasadniona. W ocenie Wojewody za uzasadnioną przyczynę można uznać okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu, np. nagła choroba, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź. W piśmie z 19 kwietnia 2024 r. skarżący wskazał, że powodem niestawiennictwa był stan zdrowia. Wojewoda wyjaśnił, że tylko nagłe pogorszenie stanu zdrowia może być uznane powód niestawiennictwa w urzędzie pracy, o ile ma miejsce w dniu wyznaczonej wizyty, ale urząd pracy musi zostać zawiadomiony o tej przyczynie w okresie do 7 dni od wyznaczonego terminu, o czym skarżący został poinformowany. Odnosząc się do argumentacji skarżącego, że nadal przebywa na zwolnieniu lekarskim wystawionym przez lekarza sądowego, na dowód czego załączył kserokopię zaświadczenia nr [...] r. z [...] marca 2023 r., Wojewoda wyjaśnił, że nie może ono usprawiedliwiać niestawiennictwa w dniu 13 marca 2024 r. Powyższe pismo odnosi się do niemożności stawienia skarżącego w dniu 6 marca 2023 r. w Okręgowym Sądzie Dyscyplinarnym w [...] i wskazuje przewidywany termin zdolności do stawiania się na wezwanie na dzień 3 maja 2023 r. Zatem w żaden sposób nie dotyczy ono okresu, w którym skarżący miał stawić się w PUP w [...]. Również orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z [...] marca 2024 r. nie stanowi usprawiedliwienia dla niestawiennictwa skarżącego w urzędzie pracy w dniu 13 marca 2024 r., ponieważ potwierdza ono jedynie, że skarżący jest osobą całkowicie niezdolną do pracy od [...] września 2023 r. do [...] stycznia 2025 r. Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z definicją osoby bezrobotnej zawartej w ustawie o promocji zatrudnienia posiadanie powyższego orzeczenia nie wyklucza posiadania statusu osoby bezrobotnej. Ponieważ osobą bezrobotną nie może być osoba, która nabyła prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, nie zaś osoba, która posiada orzeczenie o niezdolności do pracy. Z przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego wynika, że skarżący nie pobierał i nie pobiera świadczeń emerytalnych z tytułu niezdolności do pracy. Wojewoda wskazał, że skarżący został prawidłowo pouczony o warunkach zachowania statusu bezrobotnego, o przysługujących prawach oraz nałożonych na niego obowiązkach, czyli m.in. o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach oraz o obowiązku informowania urzędu pracy w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, a także konsekwencjach niestawiennictwa, czego dowodem jest jego własnoręczny podpis złożony na dokumencie Karta Rejestracyjna Bezrobotnego część C Oświadczenie Bezrobotnego. Takie pouczenie znajdowało się również w wezwaniu z 19 lutego 2024 r. Zdaniem Wojewody w niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący nie zgłosił się w wyznaczonym terminie i w okresie 7 dni nie poinformował o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. W takim przypadku organ I instancji prawidłowo uznał, że nie spełnił on warunku wynikającego z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i prawidłowo orzekł w sprawie. Końcowo Wojewoda wskazał, że decyzja wydana w sprawie utraty statusu bezrobotnego na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia, nie ma charakteru uznaniowego. Oznacza to, że samo zaistnienie warunków wyznaczonych tym przepisem zobowiązuje organ I instancji do jej wydania. Użyte w tym przepisie określenie "nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa" wskazuje, że to na bezrobotnym ciąży obowiązek usprawiedliwienia nieobecności, po upływie którego jest on pozbawiony statusu bezrobotnego. W przypadku ziszczenia się przesłanek przewidzianych w tym przepisie starosta, a w miastach na prawach powiatu prezydent miasta, ma obowiązek wydać decyzję o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że boryka się z poważną chorobą oraz że ma problemy z poruszaniem się. Podał, że rozstrój zdrowia, jaki u niego wystąpił, był poważny. Był po operacji kręgosłupa, na lekach przeciwbólowych – morfinie. Jest to substancja, która wskazuje silne działanie uspokajające, przeciwbólowe oraz nasenne. Narkotyk powoduje odurzenie, a także rozluźnienie, dając uczucie błogości. W takim stanie skarżący nie był racjonalnie podejmować jakichkolwiek decyzji, logicznie myśleć, by skontaktować się z PUP w [...]. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2024 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2024 r., nie narusza prawa. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowił art. 33 ust. 4 pkt 4 nieobowiązującej już ustawy o promocji zatrudnienia, zgodnie z którym starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw (w sprawie niniejszej na 120 dni). W świetle art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia, przesłankami skutkującymi obowiązkiem wydania decyzji o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej są zatem: (1) niestawiennictwo w wyznaczonym terminie w powiatowym urzędzie pracy oraz (2) niepowiadomienie w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Uwolnienie się od sankcji określonej w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia uzależnione jest więc od udzielenia organowi wyjaśnień w wiążącym bezrobotnego terminie. Termin ten zakreśla okres, po upływie którego bezrobotny jest pozbawiany przyznanego statusu na okres 120, 180 lub 270 dni (art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia). Bezrobotny, który nie stawił się w wyznaczonym terminie jest obowiązany, aby w terminie siedmiu dni powiadomić organ, w każdy dostępny sposób, o przyczynie naruszenia ciążącego na nim obowiązku. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia jest precyzyjny i nie powoduje wątpliwości interpretacyjnych. Termin podania uzasadnionej przyczyny nieobecności, z samej istoty powiązania go z dniem obowiązkowego stawiennictwa w organie administracji, wymaga, by był liczony od dnia tej nieobecności (por. wyroki Naczelny Sąd Administracyjny: z dnia 5 grudnia 2007 r. sygn. akt I OSK 245/07; z dnia 10 października 2014 r. sygn. akt I OSK 1023/13; orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie wskazuje się jednak również (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 768/17; orzeczenia.nsa.gov.pl), że dopuszczalne jest, aby - wyjątkowo - w określonych sytuacjach, bieg terminu 7 dni rozpoczynał się od dnia ustania obiektywnej przeszkody uniemożliwiającej danej osobie dokonanie takiego powiadomienia. W takim wypadku podkreśla się również, że muszą zaistnieć okoliczności nadzwyczajne i na tyle wyjątkowe, aby można było uznać, że bezrobotny nie miał żadnych obiektywnych możliwości powiadomienia organu o usprawiedliwionej przyczynie niestawiennictwa w urzędzie pracy. Wskazać również należy, że możliwości powiadomienia urzędu o niemożności stawienia się w ustalonym terminie, są szerokie. Ustawa nie wskazuje określonej formy, w jakiej może dojść do wystosowania powiadomienia. Skoro ustawodawca nie wskazał sposobu, w jaki ma to nastąpić, należy przyjąć, że bezrobotny ma w tym zakresie pełną dowolność. Może to zrobić osobiście, pisemnie, elektronicznie, telefonicznie, a także za pośrednictwem innych osób. Dlatego wyłącznie wyjątkowe sytuacje mogą wskazywać na zaistnienie - obiektywnej - przeszkody uniemożliwiającej dokonanie takiego powiadomienia. Powyższa interpretacja art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia pozwala przyjąć, że zasadniczo brak wskazania "uzasadnionej przyczyny", a więc niewyjaśnienie przyczyny niestawiennictwa i to w terminie do 7 dni od daty wyznaczonego zgłoszenia będzie skutkować pozbawieniem statusu bezrobotnego. Niewątpliwie użyte w tym przepisie pojęcie "uzasadnionej przyczyny" nie jest pojęciem jednoznacznym i musi podlegać interpretacji, a tym samym dopuszcza pewien "luz decyzyjny" organu. Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia nie zawierają choćby przykładowego katalogu "uzasadnionych przyczyn" niestawiennictwa i nie wyjaśniają, co należy pod tym pojęciem rozumieć. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że taka przyczyna musi poddawać się możliwości jej weryfikacji. Przede wszystkim jednak za uzasadnioną przyczynę może być uznana tylko taka, która stanowi nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się przez zainteresowanego w urzędzie pracy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 lutego 2010 r. sygn. akt I OSK 1319/09, z dnia 9 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 422/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt IV SA/Gl 501/11; orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie każdy podany przez bezrobotnego powód niezgłoszenia się do urzędu pracy może być uznany za "uzasadnioną przyczynę", a jedynie zdarzenie niezależne od woli bezrobotnego, czyli takie, na które nie miał wpływu, a więc, co do zasady, zdarzenie nagłe, którego przy dołożeniu należytej staranności bezrobotny nie mógł przewidzieć i zapobiec jego negatywnym następstwom. Jako przykłady przyczyn uzasadniających niestawiennictwo w orzecznictwie podaje się m.in. nagłą chorobę, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź. Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się natomiast okoliczności powstałych z winy bezrobotnego, choćby tylko na skutek jego lekkomyślności, czy niedbalstwa, które polega na niedołożeniu należytej staranności (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 26 października 2010 r. sygn. akt I OSK 942/10 i z dnia 1 sierpnia 2007 r. sygn. akt I OSK 1821/06; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 469/10; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 września 2010r. sygn. akt III SA/Kr 148/10; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Ke 214/10; orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjmując wywiedzione wyżej rozumienie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia, należy stwierdzić, że Wojewoda [...] prawidłowo utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. Po pierwsze, w świetle akt sprawy nie ma wątpliwości co do tego, że skarżący został skutecznie zawiadomiony o wyznaczonym terminie zgłoszenia się w PUP w [...]. Zauważyć co prawda należy, że ze skierowanego do skarżącego pisma z dnia 19 lutego 2024 r. wynika, iż skarżący został zobowiązany do stawienia się w PUP w [...] w dniu 11 marca 2024 r., a zawiadomienie to skarżący odebrał w dniu 12 marca 2024 r. Niemniej jednak w piśmie z dnia 19 lutego 2024 r. zawarta była informacja, że w przypadku doręczenia wezwania po dniu 11 marca 2024 r należy zgłosić się w pierwszym roboczym dniu po doręczeniu wezwania. W tym przypadku dniem tym był 13 marca 2024 r. Podnieść należy, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia nie przewidują wymogu aby tego typu wezwanie zostało doręczone osobie bezrobotnej odpowiednio wcześniej przed terminem wyznaczonej wizyty w urzędzie pracy. Nie można zatem uznać, że taka konstrukcja wezwania naruszała prawo. Ponadto, z żadnego z pism złożonych przez skarżącego do organu w toku postępowania, ani też z treści skargi, nie wynika, aby okolicznościach niniejszej sprawy określenie terminu stawiennictwa w PUP w [...] w opisany wyżej sposób, spowodowało jakiekolwiek trudności, które uniemożliwiłyby skarżącemu stawiennictwo. W piśmie z dnia 15 marca 2024 r. skierowanym do PUP w [....] skarżący wskazał: "Szanowni Państwo na dzień 12 marca 2024 r. moja mama odebrała pismo z Poczty Polskiej, powinienem w dniu 11 marca 2024 r. stawić się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] celem potwierdzenia swojej zdolności do pracy. Pragnę poinformować Państwa, iż w dniu [...] marca 2024 r. ZUS w [...] orzekł, iż jestem całkowicie niezdolny do pracy". Dalsza część tego pisma zawiera podziękowania dla pracowników PUP w [...] oraz życzenia wielkanocne. W piśmie tym skarżący w żaden sposób nie wyraził, aby stawienie się w PUP w [...] w dniu następnym po odebraniu wezwania było niemożliwe, albo chociaż w jakikolwiek sposób utrudnione. Dodatkowo należy odnotować, że skarżący w przedmiotowym piśmie z dnia 19 lutego 2024 r. pouczony został o skutkach niestawiennictwa oraz niezawiadomienia w terminie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Po drugie, skarżący nie zgłosił się w wyznaczonym terminie w PUP w [...] i nie zawiadomił organu w terminie 7 dni o przyczynie niestawiennictwa. Z akt sprawy wynika, że skarżący dopiero w piśmie z dnia 19 kwietnia 2024 r. złożył wyjaśnienia co do przyczyny niestawiennictwa, opisując swoje problemy ze zdrowiem. Niewątpliwie zatem skarżący nie dochował 7-dniowego terminu, o którym mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia. Powyższe pismo skarżącego zostało złożone przez niego dopiero po zawiadomieniu go pismem z dnia 28 marca 2024 r. o wszczęciu postępowania w sprawie pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej. Po trzecie, organy trafnie uznały, że skarżący nie wykazał, aby w jego przypadku zachodziła uzasadniona przyczyna niestawiennictwa. Jak już zaznaczono wyżej w piśmie z dnia 19 kwietnia 2024 r. skarżący powoływał się swój stan zdrowia. Wskazał również, ze przebywa na zwolnieniu lekarskim. Na wezwanie organu skarżący nadesłał zaświadczenie nr [...] wystawione przez lekarza sądowego w dniu [...] marca 2023 r. Zgodzić się należy z Wojewodą, że nie mogło ono usprawiedliwiać niestawiennictwa w dniu 13 marca 2024 r., ponieważ odnosi się ono do niemożności stawienia przez skarżącego w dniu 6 marca 2023 r. w Okręgowym Sądzie Dyscyplinarnym w [...] i wskazuje przewidywany termin zdolności do stawiania się na wezwanie na dzień 3 maja 2023 r. Nie dotyczy ono okresu, w którym skarżący miał stawić się w PUP w [...]. Również nadesłane przez skarżącego orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z [...] marca 2024 r. nie mogło stanowić usprawiedliwienia niestawiennictwa skarżącego, ponieważ potwierdza ono jedynie, że skarżący jest osobą całkowicie niezdolną do pracy od [...] września 2023 r. do [...] stycznia 2025 r. Dodatkowa argumentacja skarżącego wskazująca na przyjmowanie przez niego lekarstw wpływających na możliwość świadomego działania została podniesiona dopiero w skardze, a ponadto nie została przez skarżącego poparta jakimikolwiek dowodami. Słusznie przy tym Wojewoda podnosi, że niestawiennictwo w urzędzie pracy może uzasadniać nagłe pogorszenie stanu zdrowia, o ile ma miejsce w dniu wyznaczonej wizyty. Ponadto urząd pracy musi zostać zawiadomiony o tej przyczynie w okresie do 7 dni od wyznaczonego terminu. Z przedstawionych przez skarżącego informacji nie wynika aby nastąpiło u niego nagłe pogorszenie stanu zdrowia. W piśmie z dnia 19 kwietnia 2023 r. skarżący wskazywał, że przeszedł poważną operację ratującą życie w 2023 r. Wskazał też "(...) przebywam ciągle na zwolnieniu lekarza sądowego z listy Sądu Okręgowego w [...] (...)". Skoro zatem skarżący "ciągle przebywa na zwolnieniu lekarskim", to powinien przedstawić dokument potwierdzający taką okoliczność, czego skarżący nie uczynił. Reasumując, kontrola zaskarżonej decyzji Wojewody [...] nie dała podstaw do stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania lub prawa materialnego. Organ prawidłowo ustalił okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a ustalony stan faktyczny był wystarczający do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Spełnione zostały przesłanki skutkujące obowiązkiem wydania decyzji o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej gdyż skarżący nie stawił się w wyznaczonym terminie w powiatowym urzędzie pracy oraz nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku