II SA/Wa 1628/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Andrzej Cichoń (spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2026 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] "[...]" z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę

Przedmiotem skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. (dalej jako "Stowarzyszenie, "Skarżący", "Strona") jest decyzja Ministra Finansów (dalej jako: "organ" ) z dnia [...] lipca 2025 r. znak [...]odmawiająca udostępnienia informacji publicznej. W dniu [...] maja 2025 r. Stowarzyszenie zwróciło się do Ministerstwa Finansów o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej rozstrzygnięć, stanowisk, odpowiedzi i wystąpień ministra właściwego do spraw finansów publicznych dotyczących ustawy z dnia [...] listopada 2009 roku o grach hazardowych (dalej jako "u.g.h."), a mianowicie: 1. Wszystkich rozstrzygnięć i stanowisk zajętych przez Ministra Finansów, w szczególności każdoczesnego departamentu w ramach struktury organizacyjnej Ministerstwa Finansów, który był odpowiedzialny za regulację rynku gier, w tym za udzielanie koncesji i zezwoleń, oraz wydawanie rozstrzygnięć mieszczących się w kompetencjach związanych ze stosowaniem ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych, które to rozstrzygnięcia i stanowiska Minister Finansów przekazał od dnia 1 stycznia 2018 roku do dnia sporządzenia odpowiedzi na ww. wniosek, a dotyczących stosowania oraz wykładni przepisów u.g.h, które zostały przekazane: podmiotom posiadającym zezwolenie na prowadzenie zakładów wzajemnych w punktach przyjmowania zakładów; podmiotom posiadającym zezwolenie na prowadzenie zakładów wzajemnych w sieci Internet; podmiotom ubiegającym się o takie zezwolenia. 2. Wszelkich odpowiedzi Ministra Finansów lub innego upoważnionego podmiotu, udzielonych na zapytania organów, dotyczących stosowania oraz wykładni przepisów u.g.h., od dnia 1 stycznia 2018 roku do dnia sporządzenia odpowiedzi na ww. wniosek. 3. Wszelkich wystąpień Ministra Finansów lub innego upoważnionego podmiotu do organów, zawierających wytyczne w zakresie wykładni oraz prawidłowego stosowania przepisów u.g.h., od dnia 1 stycznia 2018 roku do dnia sporządzenia odpowiedzi na ww. wniosek. 4. Wszelkich odpowiedzi Ministra Finansów lub innego upoważnionego podmiotu, udzielonych na zapytania podmiotów posiadających zezwolenie na prowadzenie zakładów wzajemnych w punktach przyjmowania zakładów lub w sieci Internet, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zawierające rozstrzygnięcia i stanowiska dotyczące stosowania oraz wykładni przepisów u.g.h., od dnia 1 stycznia 2018 roku do dnia sporządzenia odpowiedzi na ww. wniosek. Minister Finansów pismem z dnia [...] maja 2025 r. wezwał Stowarzyszenie do wykazania istnienia przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego, uznając informacje objęte wnioskiem Stowarzyszenia za informacje publiczne o charakterze przetworzonym. W odpowiedzi z dnia [...] maja 2025 r. Stowarzyszenie wskazało, że wnioskowane informacje dotyczą wykładni i praktyki stosowania przepisów prawa przez organ odpowiedzialny za regulację rynku gier, w tym stanowisk przekazywanych do licencjonowanych podmiotów - na ich zapytania bądź z urzędu. Z dotychczasowej praktyki wynika, że są kwestie, których doprecyzowanie względem u.g.h. wynika wyłącznie z pism adresowanych do każdoczesnego podmiotu posiadającego licencję, a stosowanie się do nich jest kluczowe z punktu widzenia zachowania zgodności z wymogami Organu. Są to m. in. już wskazane zagadnienia wymogów regulaminu odpowiedzialnej gry, kwalifikacji bonusów do podstawy opodatkowania. Wpływają one bezpośrednio na sposób prowadzenia działalności gospodarczej w branży gier hazardowych. Dostęp do stanowisk, które w praktyce mają charakter obowiązujący, a które nie są ogólnie dostępne, ma istotne znaczenie z punktu widzenia: zapewnienia równości wobec prawa i przejrzystości działania organów publicznych; eliminowania ryzyka nieuprawnionej przewagi konkurencyjnej; - ochrony praw obywateli - konsumentów, jakimi są klienci podmiotów prowadzących działalność w branży gier hazardowych. Decyzją z dnia [...] lipca 2025 roku Minister Finansów odmówił udostępnienia informacji publicznej w postaci wskazanej we wniosku Strony. W swojej argumentacji Minister Finansów wskazał po pierwsze, że "realizacja [..] wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymagałaby od Ministra Finansów przeprowadzenia analizy wszystkich dokumentów wytworzonych przez pracowników Ministerstwa od [...] stycznia 2018 roku w celu wyodrębnienia katalogu, który zawierałby rozstrzygnięcia, stanowiska, odpowiedzi i wystąpienia objęte tym wnioskiem, a następnie przetworzenia zebranej dokumentacji w zamiarze wyodrębnienia z niej fragmentów odpowiadających treści żądania. Dlatego mając na uwadze szereg pracochłonnych czynności, jakie organ musiałby podjąć w celu przygotowania wnioskowanej informacji, należy uznać ją za informację przetworzoną. Dalej organ wyjaśnił, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, informacją przetworzoną jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana specjalnie dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów". Na tą decyzję pismem z [...] sierpnia 2025 r. wniesiono skargę do tut. Sądu w której zawnioskowano o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zobowiązanie Ministra Finansów do udostępnienia informacji publicznej stosownie do wniosku z dnia [...] maja 2025 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Jednocześnie podniesiono zarzuty naruszenia : - art. 61 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez bezpodstawną odmowę udostępnienia informacji publicznej, co stanowi nieproporcjonalne ograniczenie konstytucyjnego prawa do informacji, niewynikające z ustawowych przesłanek, - art.16 ust. 1 w zw. z art 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej "u.d.i.p.) poprzez bezpodstawną odmowę udostępnienia informacji publicznej określonej we wniosku Stowarzyszenia z dnia [...] maja 2025 r., mimo że informacje objęte wnioskiem stanowią informację prostą lub możliwą do udostępnienia bez przetwarzania. W uzasadnieniu złożonego środka zaskarżenia Strona podniosła, że w decyzji Minister Finansów uzasadnia odmowę udostępnienia żądanych danych twierdzeniem, że mają one charakter informacji przetworzonej, której przygotowanie wymagałoby "pracochłonnych czynności" po stronie organu. Twierdzenie to, zdaniem Strony, nie zostało jednak w należyty sposób wykazane ani poparte konkretnymi ustaleniami faktycznymi. Ponadto podniesiono wadliwość nieuznania przez Ministra Finansów wskazanych przez Skarżącego motywów wykazujących istnienie przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego. Według strony Skarżącej odmowa udostępnienia żądanych dokumentów prowadzi do: - nierównego traktowania przedsiębiorców gdyż podmioty, które uzyskały zezwolenie po wydaniu danego pisma, są pozbawione wiedzy o obowiązujących wytycznych, co stawia je w gorszej sytuacji prawnej i faktycznej, - braku przejrzystości administracji publicznej - podważając konstytucyjną zasadę jawności i utrudnienie społecznej kontroli; - braku należytej ochrony konsumentów - część żądanych dokumentów może dotyczyć kwestii operacyjnych funkcjonowania podmiotów bukmacherskich. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu, wskazane przez Stronę okoliczności nie uprawdopodobniły, że pozyskanie wnioskowanych informacji może mieć znaczenie, czy to z punktu widzenia efektywności funkcjonowania organu, czy też dla dobra ogółu społeczeństwa. W ocenie organu udostępnienie żądanej informacji ma znaczenie przede wszystkim dla funkcjonowania podmiotów branży bukmacherskiej, czyli wąskiej grupy podmiotów posiadających stosowne zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych w Polsce. Organ zauważył ponadto, że każdy proces legislacyjny inicjowany przez Ministra Finansów i Gospodarki prowadzony jest zgodnie z procedurą legislacyjną obejmującą publikację dokumentacji w Biuletynie Informacji Publicznej Rządowego Centrum Legislacji a w ramach tego procesu każdy interesariusz ma możliwość wniesienia uwag i postulatów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszym rzędzie należy wskazać, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. We wskazanym zakresie sąd administracyjny bada legalność, czyli zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, wojewódzki sąd administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonym akcie tego rodzaju uchybień, które uzasadniałyby wyeliminowania go z obrotu prawnego. Na wstępie należy zwrócić uwagę, że zagwarantowane w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo do informacji obejmuje dostęp do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust 1 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji RP, tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule, określają ustawy. Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. W myśl natomiast art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W niniejszej sprawie jest bezsporne, że Minister Finansów jako organ władzy publicznej jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Nie było również sporne to, że żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną. Powodem odmowy udostępnia skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej było uznanie, że informacje te mają charakter informacji przetworzonej, a skarżący nie wykazał, iż jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Pojęcie "informacji publicznej przetworzonej" nie zostało zdefiniowane w przepisach prawa, jednak analiza dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych daje podstawę do odkodowania opisowej definicji tego pojęcia stanowiącej wynik wykładni powołanego wyżej przepisu. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że informacja przetworzona obejmuje dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie takich informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników – może być traktowana jako informacja przetworzona (por. wyroki NSA: z dnia 5 marca 2015 r.; sygn. akt I OSK 863/14, z dnia 4 sierpnia 2015 r.; sygn. akt I OSK 1645/14 oraz z dnia 9 sierpnia 2011 r.; sygn. akt I OSK 977/11, wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak więc informacja przetworzona to taka informacja, która jest wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu. Ograniczenie wprowadzone przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie udzielania informacji publicznej przetworzonej ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2013 r.; sygn. akt I OSK 953/13, sygn. akt I OSK 866/13 oraz sygn. akt I OSK 865/13). Ponadto, o przetworzonym charakterze informacji może świadczyć również to, że jej przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej liczby dokumentów. W wielu bowiem wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) szeregu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 października 2014 r.; sygn. akt I OSK 140/14, z dnia 21 września 2012 r.; sygn. akt I OSK 1477/12, z dnia 9 sierpnia 2011 r.; sygn. akt I OSK 792/11, z dnia 8 czerwca 2011 r.; sygn. akt I OSK 426/11, z dnia 17 października 2006 r.; sygn. akt I OSK 1347/05). W referowanym powyżej nurcie orzeczniczym przyjmuje się więc – ogólnie rzecz ujmując – że suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, szerokiego zakresu wniosku powodującego konieczność przekształcenia (zanonimizowania) wielu dokumentów, co może zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań, może być uznana za przetworzenie informacji prostych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W ocenie Sądu żądane przez Skarżące Stowarzyszenie dane mają właśnie taki charakter informacji przetworzonej. Organ w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazał, że realizacja wniosku Strony o udostępnienie informacji publicznej wymagałaby od Ministra Finansów przeprowadzenia analizy wszystkich dokumentów wytworzonych przez pracowników Ministerstwa od [...] stycznia 2018 roku w celu wyodrębnienia katalogu, który zawierałby rozstrzygnięcia, stanowiska, odpowiedzi i wystąpienia objęte tym wnioskiem, a następnie przetworzenia zebranej dokumentacji w zamiarze wyodrębnienia z niej fragmentów odpowiadających treści żądania. Przypomnieć należy, że we wniosku z [...] maja 2025 r. Strona żądała: - wszystkich rozstrzygnięć i stanowisk zajętych przez Ministra Finansów, w szczególności każdoczesnego departamentu w ramach struktury organizacyjnej Ministerstwa Finansów, Wszelkich odpowiedzi Ministra Finansów lub innego upoważnionego podmiotu dotyczących stosowania oraz wykładni przepisów u.g.h., od dnia [...] stycznia 2018 roku do dnia sporządzenia odpowiedzi na ww. wniosek - Wszelkich wystąpień Ministra Finansów lub innego upoważnionego podmiotu do organów, zawierających wytyczne w zakresie wykładni oraz prawidłowego stosowania przepisów u.g.h., Wszelkich odpowiedzi Ministra Finansów lub innego upoważnionego podmiotu, udzielonych na zapytania podmiotów posiadających zezwolenie na prowadzenie zakładów wzajemnych w punktach przyjmowania zakładów lub w sieci Internet, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zawierające rozstrzygnięcia i stanowiska dotyczące stosowania oraz wykładni przepisów u.g.h., od dnia [...] stycznia 2018 roku do dnia sporządzenia odpowiedzi na ww. wniosek. Tak szeroko przedmiotowo zakreślony wniosek oznacza, że informacja, która winna być udostępniona musiałby być przygotowana specjalnie dla wnioskodawcy według wskazanych przez niego kryteriów. Dlatego Organ, dość ogólnie, ale prawidłowo wskazał, że musiałby, przy użyciu dodatkowych sił i środków podjąć szereg pracochłonnych czynności, ażeby przygotować żądaną informację. Samo Stowarzyszenie nie wykazało natomiast, aby cel udostępnienia żądanej informacji publicznej spełniał przesłankę szczególnej istotności dla interesu publicznego. Wskazane przez Stronę okoliczności nie uprawdopodobniły, że pozyskanie wnioskowanych informacji może mieć znaczenie, czy to z punktu widzenia efektywności funkcjonowania organu, czy też dla dobra ogółu społeczeństwa. Prawidłowo więc organ uznał, że w istocie udostępnienie żądanej informacji miałoby znaczenie dla funkcjonowania podmiotów branży bukmacherskiej, czyli wąskiej grupy podmiotów posiadających zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych w Polsce. Tymczasem nie ulega wątpliwości, że pojęcie interesu publicznego obejmuje interes ogółu, a nie jedynie interesy indywidualne, czy interes wąskiej grupy społeczeństwa. Interes publiczny odnosi się do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa - podmiotów publicznych jako prawnej całości, zwłaszcza jeżeli związane jest ono z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym z treści art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika, że nie wystarczy, aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego, lecz ma być ono szczególnie istotne, co stanowi dodatkowy kwalifikator oceny, czy wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania (por. wyroki NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1870/10; z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 2721/13; CBOSA). Należy więc uznać, że udostępnienie żądanych przez Stowarzyszenie dokumentów, o ile w ogóle byłoby możliwe, wymagałoby podjęcia działań, które byłyby działaniami ponadstandardowymi, zakłócającymi bieżącą pracę organu. Czas poświęcony tym działaniom nie byłby wykorzystany na realizację zadań wynikających z podstawowego celu funkcjonowania organu. W tym względzie warto również odwołać się do wyroku NSA z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 1948/14, w którym stwierdzono m.in., że cyt.: "Pamiętać warto, że dostęp do informacji publicznej jest zasadą, ale w świetle art. 61 ust. 3 Konstytucji RP prawo to nie ma charakteru absolutnego. W myśl tego przepisu, ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. W pojęciu ochrony porządku publicznego mieści się postulat zapewnienia organom władzy publicznej prawidłowego funkcjonowania w celu wykonywania kompetencji (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1769/13)." W ocenie Sądu organ w wystarczający sposób uzasadnił swoje stanowisko dotyczące tego, że żądane przez skarżącego dane stanowią informację publiczną przetworzoną. Prawidłowo też Organ uznał, że odpowiedź strony na wezwanie do wskazania szczególnie istotnego interesu publicznego nie wykazało spełnienia przesłanek z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Słusznie zatem przyjęto, że brak jest podstaw do udzielenia informacji publicznej przetworzonej podmiotowi, który nie zapewnia, że zostanie ona realnie wykorzystana w celu ochrony interesu publicznego lub usprawnienia funkcjonowania organów państwa. Wnioskodawca żądający informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. powinien wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. W doktrynie wyrażony został pogląd, że charakter lub pozycja podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej, a zwłaszcza realna możliwość wykorzystania uzyskanej informacji mają wpływ na ocenę istnienia szczególnego interesu publicznego uzasadniającego uwzględnienie wniosku. Przykładem takiego podmiotu może być poseł zasiadający w komisji ustawodawczej Sejmu, radny lub też minister nadzorujący działalność podległego mu resortu. Osoby te w swoim codziennym działaniu mają rzeczywistą możliwość wykorzystywania uzyskanych informacji publicznych w celu usprawnienia funkcjonowania odpowiednich organów (zob. J. Drachal, Dostęp do informacji publicznej. Rozwój czy stagnacja? Wystąpienie na konferencji zorganizowanej przez Polską Akademię Nauk 6 czerwca 2006 r., wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1870/10, wyrok NSA z dnia 17 maja 2012 r. I OSK 416/12). Do kategorii podmiotów mających możliwość efektywnego wykorzystania informacji przetworzonej w celu realizacji szczególnego interesu publicznego zaliczyć można także jednostki sfery nauki: szkoły wyższe, Polską Akademię Nauk, państwowe instytuty badawcze, a nawet grupy badawcze czy pojedynczych naukowców - jeżeli dana informacja wiąże się ściśle z przedmiotem ich badań naukowych wspieranych przez sferę publiczną np. grantem (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., I OSK 2721/13). Wskazane wyżej przykłady podmiotów spełniających przesłankę uzyskania dostępu do informacji publicznej przetworzonej nie oznaczają oczywiście automatycznego wyeliminowania z katalogu podmiotów uprawnionych do uzyskania takiej informacji innych podmiotów, które nie pełnią wymienionych wyżej funkcji. Podmioty nie pełniące tego rodzaju funkcji również mogą być w stanie wykazać swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domagają jednak wymaga to przedstawienia adekwatnej i przekonującej argumentacji, czego w wyrokowanej sprawie zabrakło. Organ podkreślał, że każdy proces legislacyjny inicjowany przez Ministra Finansów i Gospodarki prowadzony jest zgodnie z procedurą legislacyjną obejmującą publikację dokumentacji w Biuletynie Informacji Publicznej Rządowego Centrum Legislacji a w ramach tego procesu każdy interesariusz ma możliwość wniesienia uwag i postulatów. Reasumując uznać należy, że podjęte rozstrzygnięcie nie narusza prawa, skarżący nie wykazał bowiem, że udostępnienie informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Słusznie organ ocenił, że podane okoliczności nie wskazują istnienia po stronie Stowarzyszenia szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu żądanej informacji publicznej przetworzonej. Skarżące Stowarzyszenie nie wykazało konkretnych możliwości wykorzystania wnioskowanej informacji dla dobra ogółu społeczeństwa. W szczególności nie wyjaśniło w jaki sposób zamierza wykorzystać uzyskane informacje dla ochrony tego interesu lub poprawy funkcjonowaniu organów administracji publicznej. Podane przez Stronę okoliczności nie są szczególne i nie uzasadniają udostępnienia informacji przetworzonej. Same ogólne stwierdzenia o nierównym traktowaniu niektórych przedsiębiorców, braku przejrzystości w działaniu administracji publicznej czy też braku należytej ochrony konsumentów nie wypełnia przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego. W niniejszej sprawie nie można odnaleźć bezpośredniego związku pomiędzy żądanymi informacjami o bardzo szerokim zakresie, a ich konkretnym wykorzystaniem dla interesu ogółu społeczeństwa. Przytoczne przez skarżącego okoliczności nie wskazują, że stworzy on realną możliwość wykorzystania uzyskanej informacji dla interesu publicznego. Organ zasadnie więc uznał, że w sprawie ma zastosowanie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., który - jak już wyżej wskazano- ma przeciwdziałać wnioskom zmierzającym do uzyskania informacji przetworzonej dla realizacji celów osobistych lub komercyjnych oraz ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupione są nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych mu kompetencji, lecz na udzielaniu informacji publicznej. W tej sytuacji stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa a podniesione w skardze zarzuty niezasadne. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. orzekł jak sentencji wyroku.