II SA/Wa 1620/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 marca 2021 r. sprawy ze skargi M.D. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do służby w Policji oddala skargę

Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...], w dniu [...] czerwca 2020 r. wydała orzeczenie nr [...], którym uchyliła w części orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. i wydała orzeczenie własne. Orzeczenie zostało wydane na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U z 2020 r. poz. 398 z późn. zm.). CKL w orzeczeniu podała, że u M. D. rozpoznano: 1. Dyskopatię na poziomie L4-L5, L5-S1 § 81 p.2 rub. 4 kat. N. 2. Rozpoczynające się zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego i lędźwiowo- krzyżowego § 64 p. rub. 4 kat. N. 3. Żylaki odbytu § 62 p. 2 rub. 4 kat. N. 4. Skrzywienie przegrody nosa nieupośledzające drożności nosa § 28 p. 1 rub. 4 kat. Z. Kategoria zdolności do służby lub pracy – niezdolny do służby. M. D. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie CKL z dnia [...] czerwca 2020 r., w której wniósł o jego uchylenie jako niezgodnego z przedmiotem postępowania oraz podniósł, że zostało wydane z naruszeniem art. 6-9 k.p.a., wobec tego iż nie wydano go zgodnie ze stanem faktycznym stwierdzonym w wyniku badań i dokumentacji medycznej lecz na podstawie orzeczenia z 2018 r. CKL w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie i potrzymała stanowisko przedstawione w orzeczeniu. Ponadto podała, że wbrew twierdzeniu skarżącego zaskarżone orzeczenie zostało wydane na podstawie wnikliwej analizy materiału dowodowego, w tym m. in. wywiadu, dokumentacji medycznej i bieżących badań podmiotowych z roku 2020 przeprowadzonych przez RKL, jak i CKL, a nie tylko na podstawie badania komisyjnego z 2018 r. i orzeczenia [...] z [...] marca 2018 r. w którym skarżący uznany został za trwale niezdolnego do służby w Straży Granicznej (kategoria "C") oraz zaliczającego go do trzeciej grupy inwalidzkiej, inwalidztwo o charakterze czasowym – termin badania kontrolnego marzec 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana wedle tych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 345, z późn. zm.; dalej: "u.k.l.") zdolność fizyczną i psychiczną kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Ochrony Państwa, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i Służbie Więziennej, ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: 1) kategoria Z - "zdolny", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; 2) kategoria N - "niezdolny", która oznacza, że stwierdzone choroby lub ułomności uniemożliwiają mu pełnienie służby. Z kolei wykaz chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby został zawarty w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 2035; dalej "rozporządzenie z 11 października 2018 r."). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi było orzeczenie CKL z [...] czerwca 2020 r. nr [...], które dotyczyło określenia zdolności skarżącego do służby w Straży Granicznej. Orzeczenie zostało wydane na podstawie wskazanych wyżej przepisów u.k.l. oraz rozporządzenia z 11 października 2018 r. Należy wyjaśnić, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że wspomniane komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych są w omawianym przypadku organami administracji publicznej, a ich orzeczenia w przedmiocie zdolności do służby, stanowią decyzje administracyjne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 354/09, LEX nr 586410 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 93/10, LEX nr 595620). Od ostatecznych orzeczeń komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia konkretnej osoby na potrzeby ustalenia kategorii zdolności do służby, przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Z art. 32 u.k.l. wynika, że rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie kandydata do służby, funkcjonariusza Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Biura Ochrony Rządu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego i Służby Więziennej, funkcjonariusza zwolnionego z tych służb, emeryta, rencisty, pracownika, kandydata do pracy lub osoby skierowanej do komisji lekarskiej, zwanych dalej "osobą badaną", i sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby (ust. 1). Komisja lekarska może skierować osobę badaną na badanie specjalistyczne, psychologiczne oraz zlecić wykonanie badań dodatkowych w wyznaczonym terminie (ust. 2). Natomiast w przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na wydanie orzeczenia, a z aktualnej wiedzy medycznej wynika, że do wydania orzeczenia niezbędna jest obserwacja w podmiocie leczniczym, komisja lekarska może skierować osobę badaną na taką obserwację. Obserwacja w podmiocie leczniczym może nastąpić po wyrażeniu zgody przez osobę badaną (ust. 3). Stosownie zaś do treści art. 39 ust. 1 u.k.l., orzeczenie komisji lekarskiej zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Ustawa nie precyzuje, jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie orzeczenia komisji lekarskiej, poza stwierdzeniem, że powyższe orzeczenia, uzasadnia się szczegółowo (art. 39 ust. 5 u.k.l.). Zaznaczyć należy, że kontrola orzeczenia komisji lekarskiej przez sąd administracyjny w powyższym zakresie ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do jej badania pod względem formalnym. Oznacza to, że sąd administracyjny ocenia jedynie, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z wymogami określonymi w przepisach aktów wykonawczych regulujących te kwestie, a ponadto, czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby. Innymi słowy, chodzi tu o stwierdzenie zgodności zaskarżonego orzeczenia z wymogami zawartymi w ustawie o komisjach lekarskich i rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 października 2018 w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa. Tryb postępowania przed komisjami lekarskimi uregulowany w przepisach powołanego rozporządzenia wykonawczego Ministra Spraw Wewnętrznych, wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 8 ust. 2 u.k.l., ma charakter szczególny i w związku z tym nie mają do niego zastosowania w pełni rygory k.p.a. Sąd zatem nie jest uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych u skarżącego badań, a zatem weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z tego punktu widzenia. Sąd nie może też zmienić we własnym zakresie takiej oceny i zakwalifikować skarżącego do innej kategorii zdolności do służby, niż uczyniła to komisja w oparciu o przeprowadzone badania, ani też zlecać przeprowadzenia dodatkowych badań innej komisji, celem weryfikacji dotychczasowych badań. Sąd kontroluje, czy rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte na podstawie kompletnego materiału dowodowego obejmującego niezbędne badania lekarskie oraz, czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby jest z tym materiałem spójna. Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał faktyczny i dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji. W ocenie Sądu zaskarżone orzeczenie CKL odpowiada prawu. Przedmiotowe orzeczenie zostało wydane po analizie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej i przeprowadzonych dodatkowych badaniach skarżącego, które wykazały u skarżącego jednostki chorobowe, które czynią go trwale niezdolnym do służby w Straży Granicznej. Stwierdzone u skarżącego jednostki chorobowe znajdują potwierdzenie we wskazanych przez CKL przepisach w załączniku do rozporządzenia z 11 października 2018 r. Konsekwencją powyższej diagnozy jest wydanie przez komisję lekarską orzeczenia o niezdolności do służby w Straży Granicznej, ponieważ stwierdzenie u skarżącego chociażby jednego schorzenia powodującego niezdolność do służby, skutkuje wydaniem orzeczenia o niezdolności do służby. Reasumując należy stwierdzić, iż organ orzeczniczy (CKL) prawidłowo przeprowadził postępowanie orzecznicze, bowiem należycie rozważył okoliczności i fakty istotne dla wyniku postępowania, ustalone na podstawie niezbędnych konsultacji specjalistycznych oraz badania przedmiotowego. Ponadto w wystarczający sposób zebrał i ocenił materiał dowodowy, a następnie w przekonywujący sposób uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Komisje lekarskie w zakresie stwierdzenia zdolności do służby kandydata muszą orzekać zgodnie z wiedza medyczną oraz obowiązującymi przepisami, zaś subiektywne odczucie skarżącego co do stanu zdrowia nie ma decydującego wpływu na orzeczenie komisji lekarskiej w określeniu zdolności do służby w Straży Granicznej Organ nie naruszył zatem przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego, w szczególności powołanego rozporządzenia z 11 października 2018 r. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), orzekł jak w wyroku.