II SA/Wa 1608/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Borowiecki Sędzia WSA - Przemysław Szustakiewicz Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.) po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. J. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1608/10 w sprawie ze skargi K. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego postanawia: - odmówić wykładni wyroku-.

Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2017 r. K. J. zwrócił się o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2011 r., którym Sąd oddalił jego skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego. Skarżący wskazał, że "wyjaśnienia wymaga okoliczność, czy WSA w Warszawie, w zakresie, w jakim uznał i przyznał organom Policji zasadność odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby czynnej w Policji orzekł o: - uznaniu tego rozkazu personalnego wyjątkowo za decyzję administracyjną o przyznaniu nagrody rocznej i rozstrzygnął zgodnie z prawem, oraz przy uwzględnieniu zmian prawa, iż dochodzenie prawa nabytego, w związku ze zmianą tylko przepisów wykonawczych jest niedopuszczalne. - czy też wyrok ten stanowi, iż organy miały rację, bowiem nie można unieważnić tego, co nie jest decyzją administracyjną, zatem nie jest ważna treść rozstrzygnięcia, ale skutek, zatem w sprawie tej występowały przeszkody nieważności, bowiem postępowanie w tym zakresie faktycznie nie mogło być nigdy prowadzone przed organami administracji państwa, zatem skutkiem wyroku oddalającego skargę jest stanowisko, iż w sprawie nie wydano decyzji administracyjnej odnośnie prawa do nagrody rocznej i brak jest przeszkód do wnioskowania i prowadzenia i jej wyrównanie". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.)- dalej "p.p.s.a", sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Potrzeba dokonania wykładni może być wyłącznie następstwem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja, jaki i uzasadnienie rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie wskazuje się, że konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński [w:] Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, s. 581; post. NSA z dnia 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 57/98, LEX 75533). Jeżeli zatem orzeczenie jest kompletne, zawiera rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie, których treść ponadto nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 p.p.s.a., wniosek o jego wykładnię podlega oddaleniu. Orzeczenie oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku sąd wydaje w formie postanowienia (por. post. SN z dnia 13 maja 1982 r. sygn. akt I PR 43/82, OSNCP 1983/1/11). Sentencja wyroku tutejszego Sądu z dnia 19 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1608/10 jest jednoznaczna w swoim brzmieniu, gdyż wskazuje na charakter i zakres rozstrzygnięcia - oddalenie skargi w całości, wobec czego nie można uznać, że sentencja wyroku budzi wątpliwości powodujące konieczność dokonania wykładni. Uzasadnienie zaś, z uwagi na oddalenie skargi i brak wniosku którejkolwiek ze stron postępowania, nie zostało w niniejszej sprawie sporządzone. W myśl bowiem art. 141 § 2 p.p.s.a. w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Jak wynika z protokołu rozprawy z dnia 19 stycznia 2011 r. skarżący brał udział w posiedzeniu sądowym i nie składał wniosków formalnych. Ponadto należy podkreślić, że Sąd na rozprawie podał ustnie zasadnicze powody rozstrzygnięcia (k.29). Skoro sama sentencja orzeczenia z dnia 19 stycznia 2011 r. nie zawiera żadnych niejasności, a uzasadnienie wyroku nie zostało sporządzone, to tym samym nie ma podstaw do przedstawienia wykładni tego orzeczenia. Nadto należy zaznaczyć, że poznaniu przez skarżącego motywów, którymi kierował się sąd, wydając orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, służy wniosek o sporządzenie uzasadnienia nieprawomocnego wyroku oddalającego skargę. Wniosek taki strona powinna zgłosić w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu jego sentencji (art. 141 § 2 p.p.s.a.), jednakże w niniejszej sprawie żadna ze stron takiego wniosku nie złożyła, natomiast orzeczenie to jest prawomocne do dnia 19 lutego 2011 r. W takiej sytuacji wniosek o wykładnię wyroku (wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku), o którym mowa w art. 158 p.p.s.a., nie może zastępować wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku uregulowanego składanego w trybie w art. 141 § 2 p.p.s.a. W świetle powyższych okoliczności, z uwagi na brak podstaw do rozstrzygania jakichkolwiek wątpliwości co do treści wydanego w niniejszej sprawie wyroku, należało odmówić dokonania wykładni wyroku. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 158 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia