II SA/Wa 1599/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi S. D. na postanowienie Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę

S.D. – były funkcjonariusz Centralnego Biura Antykorupcyjnego (służbę pełnił do [...] stycznia 2024r) – w dniu [...] maja 2025 r. zgłosił żądanie wszczęcia przez CBA postępowania administracyjnego w celu wydania nowej decyzji personalnej ustalającej od 1 stycznia 2024r. nową wysokość uposażenia zasadniczego powiększonego o 20 %. Jako podstawę żądania przywołał rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z 16 maja 2024r. zmieniające rozporządzenie w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy CBA (...) [Dz.U. z 2024r. poz.745]. W dniu [...] lipca 2025 r. Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego wydał postanowienie nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w powyższej sprawie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ zwrócił uwagę na fakt, że wspomniane rozporządzenie weszło w życie 1 czerwca 2024 r. a więc po odejściu strony ze służby. Podkreślił też, iż funkcjonariuszowi CBA nie przysługuje roszczenie o awans lub podwyższenie uposażenia. Decyzje dotyczące stawiki uposażenia należą bowiem do aktów z kategorii podległości służbowej. Od powyższego postanowienia S.D. wywiódł skargę do tut. Sądu zarzucając organowi naruszenie przepisów art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a i art. 40 ustawy budżetowej z dnia 18 stycznia 2024 r. na rok 2024 (Dz. U. z 2024 f, poz. 122) w zw. art. 2 pkt 2, art. 5 pkt 1 lit. d, art. 6, art. 8 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1356) w zw. z § 1, §2 i §3 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 maja 2024 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (Dz. D. z 2024 r., poz. 745). W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie skarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, a w przypadku nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi, o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy istniały podstawy prawne do wszczęcia żądanego przez stronę postępowania. W ocenie tut. Sądu na w/postawione pytanie należało udzielić negatywnej odpowiedzi. W pierwszej kolejności podkreślenia wymagała okoliczność, iż postępowanie administracyjne może zostać wszczęte przez organ na wniosek strony tylko w takim przedmiocie, w którym organ posiada ustawowe umocowanie do wydawania stanowczych rozstrzygnięć. Organy administracji mogą bowiem działać tylko w granicach i na podstawie przepisów prawa. Swoich uprawnień do działania nie mogą domniemywać, gdyż taka sytuacja prowadziłaby do powstania niepewności w obrocie prawnym a wszczynanie postępowań zostałoby de facto uzależnione od woli konkretnych piastunów organów. Dopuszczenie do istnienia takiej sytuacji z całą pewnością naruszałoby generalne zasady leżące u podstaw demokratycznego Państwa prawa jakim jest Rzeczpospolita Polska. Przenosząc powyższe na realia faktyczne sprawy jako uprawnione jawiło się stanowisko organu, iż nie posiada on podstawy prawnej umożliwiającej wszczęcia żądanego postępowania. Poza sporem pozostaje okoliczność, że kwestie dotyczące uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA, nie stanowią odrębnej sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym, gdyż są ściśle związane z faktem mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe. W sposób jednoznaczny przesądza o tym rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z 6 października 2010 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego (...). W konsekwencji powyższego nie zachodzi możliwość wszczynania odrębnego postępowania administracyjnego w omawianym zakresie. Na marginesie - analizując niniejszą sprawę nie sposób też abstrahować od ugruntowanego od lat orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego w myśl którego sprawy dotyczące ustalenia wysokości uposażenia funkcjonariuszy CBA należą do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania organu. Stosunek służbowy funkcjonariuszy charakteryzuje się zaś wyjątkową cechą jaką jest podległość służbowa. Ta okoliczność sprawia, że dochodzi do zniesienia równorzędności podmiotów (charakterystycznej dla prawa pracy) a nadrzędną władzę przy decydowaniu o kwestii awansu czy podwyżki uposażenia ma przełożony funkcjonariusza. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.).