II SA/Wa 1587/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 marca 2021 r. sprawy ze skargi K.M. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę

K. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., którym organ na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta CBŚ Policji z dnia [...] lutego 2020 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, z uwagi na ważny interes służby, z dniem [...] marca 2020 r. W uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego organ powołał przepis dotyczący zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji ze względu na ważny interes służby (art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, Dz.U. z 2020 r. poz. 360). Komendant Główny Policji podniósł, że pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone, jednakże należy ten interes rozumieć i rozpatrywać w kontekście celów i zadań Policji, jako formacji uzbrojonej, służącej społeczeństwu, przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa, ochrony ludzi oraz porządku publicznego (art. 1 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji) oraz szczególnego statusu funkcjonariuszy, w tym wymogu posiadania nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy). Na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji można zwolnić ze służby tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby i których dalsze pozostawanie w Policji koliduje z jej interesami, przy czym przesłanka ważnego interesu służby powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana poprzez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę. Komendant Główny Policji podzielił zapatrywanie organu I instancji (Komendanta CBŚ Policji) wyrażone w rozkazie personalnym z [...] lutego 2020 r., że pozostawanie K. M. w służbie narusza ważny interes służby. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie (notatki służbowej [...] Wydziału [...] Zarządu w [...] CBŚ Policji z [...] lutego 2020 r., notatki służbowej z [...] lutego 2020 r., sporządzonej przez skarżącego na polecenie [...] Zarządu w [...] CBŚ Policji, raportu [...] Zarządu w [...] CBŚ Policji z [...] lutego 2020 r.) wynika bowiem, że K. M. - [...] Wydziału [...] Zarządu w [...] CBŚ Policji, nie sporządził dokumentacji służbowej na temat tego, że w dniu [...] stycznia 2020 r., podczas przesłuchania podejrzanego G. M., uzyskał informację o planowanym przez A. P. zleceniu zabójstwa określonej osoby w jednym z mieszkań na terenie [...], do którego doszło [...] lutego 2020 r. Funkcjonariusz miał obowiązek sporządzić meldunek operacyjny z informacji uzyskanych od G. M., dotyczących planowanego zlecenia przez A. P zabójstwa. Komendant Główny Policji podkreślił, że fakt, że zdaniem skarżącego G. M. w złożonych wyjaśnieniach dotyczących przestępstw narkotykowych był niewiarygodny, a w przeszłości "wielokrotnie zatajał informacje lub podawał w trakcie śledztwa ich nieprawdziwą wersję, co wielokrotnie zostało stwierdzone w ramach prowadzonych czynności" oraz że pomiędzy przesłuchiwanym, a A. P. istniał konflikt, a także że istniały wątpliwości co do prawdomówności G. M. ze względu na to, że nie chciał, aby jego oświadczenie zostało zaprotokołowane, nie zwalniało funkcjonariusza z dokonania tej czynności. Z § 7 decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. w sprawie Systemu Informacji Operacyjnych (Dz. Urz. KGP poz. 65, z późn. zm.) wynika, że policjant jest zobowiązany sporządzić "Meldunek operacyjny" w przypadku uzyskania informacji mogących przyczynić się do zapobiegania, rozpoznawania, ujawniania i wykrywania przestępstw, ustalania metod ich popełniania oraz wykrywania i zatrzymywania ich sprawców. Wypełniając dokument policjant ocenia wiarygodność źródła informacji oraz prawdziwość uzyskanych danych zaznaczając odpowiednie kody, nie tylko w przypadku braku wątpliwości co do wiarygodności źródła informacji (§ 7 pkt 1 lit. a cytowanej decyzji) oraz informacji ocenianej jako prawdziwa (§ 7 pkt 2 lit. a decyzji), ale również dla informacji pochodzących ze źródła, które w większości przypadków było niewiarygodne (§ 7 pkt I lit. c cytowanej decyzji) oraz w przypadku, gdy przekazane fakty nie są znane bezpośrednio źródłu je przekazującemu i nie mogą być sprawdzone przez inne źródło informacji (§ 7 pkt 2 lit. d powołanej decyzji). "Meldunek Informacyjny" przed przekazaniem go właściwej komórce organizacyjnej podlega sprawdzeniu i zatwierdzeniu pod względem formalnym i merytorycznym przez właściwego kierownika jednostki lub komórki organizacyjnej Policji lub przez upoważnionego przez te osoby policjanta. K. M. jako funkcjonariusz Wydziału [...] CBŚ Policji, był więc zobowiązany do sporządzenia dokumentacji służbowej z informacji uzyskanych od G. M., dotyczących planowanego zlecenia przez A. P zabójstwa, niezależnie od własnej oceny wiarygodności osoby przekazującej informację. Istotne jest, że - jak sam przyznał w notatce służbowej z [...] lutego 2020 r., że posiadał te informacje. Komendant Główny Policji zwrócił uwagę, że skarżący legitymuje się ponad piętnastoletnim stażem służby, a zatem powinien bardzo dobrze znać zasady pełnienia służby. W sytuacji, w której policjant w trakcie przesłuchania podejrzanego uzyskuje, nawet "w toku luźnej rozmowy" , informacje na temat planowanego zabójstwa, zobligowany jest fakt ten należycie udokumentować, niezależnie od własnej oceny wiarygodności osoby przekazującej te informacje. Organ odwoławczy dodał, że informacje, które policjant uzyskał od podejrzanego były na tyle konkretne (wskazywały zarówno na określoną osobę, która chciała zlecić dokonanie zabójstwa, jak i na ofiarę tego zabójstwa - ciotkę zlecającego, zamieszkałą przy danej ulicy we wskazanej miejscowości), że mogłyby przyczynić się do podjęcia przez organy ścigania stosownych działań, mających na celu zapobieżenie dokonanej zbrodni. Oczywiście nie sposób z całą pewnością uznać, że istnieje związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy nieudokumentowaniem przez K. M. posiadanych informacji o zabójstwie, a dokonaniem tego zabójstwa, to nie sposób także z całą pewnością związku takiego wykluczyć. Istotne jest to, że nieudokumentowanie przez skarżącego przekazanych przez podejrzanego G. M, informacji o zabójstwie doprowadziło w konsekwencji do niepodjęcia przez organy Policji stosownych działań, do których ta formacja została ustawowo powołana. W ocenie Komendanta Głównego Policji, K. M. utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach Policji. Jako policjant był bowiem zobowiązany do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw oraz reagowania na wszelkie przejawy łamania prawa. Tymczasem pomimo, że posiadał informacje na temat planowanego przestępstwa zabójstwa nie wypełnił ciążącego na nim obowiązku, tj. nie sporządził stosownej dokumentacji oraz nie nadał jej biegu służbowego. Organ dodał, że niepodjęcie stosownych działań wobec policjanta, który nienależycie wykonuje swoje obowiązki służbowe mógłby mieć w dłuższym okresie czasu niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz nie sprzyjałby budowaniu autorytetu formacji i jej funkcjonariuszy. Sprawne działanie tej formacji opiera się bowiem (w szczególności) na zaufaniu społecznym. Policja w odbiorze społecznym musi być postrzegana jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Komendant Główny Policji odnosząc się do zarzutów odwołania podniósł, że postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest odrębnym i niekonkurencyjnym postępowaniem w stosunku do postępowania dyscyplinarnego oraz że nie ma przeszkód prawnych aby zostało zakończone przed zakończeniem postępowania dyscyplinarnego. Odnośnie do zarzutów procesowych zawartych w odwołaniu, organ stwierdził, że nie są uzasadnione. Komendant CBŚ Policji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zgromadzona w sprawie dokumentacja zawierająca informacje o niedopełnieniu konkretnej czynności służbowej przez K. M. jest bez wątpienia wystarczającym materiałem dla ustalenia okoliczności istotnych dla tego postępowania i pozwalającym na jego merytoryczne zakończenie. Opisane w dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy zachowanie policjanta uniemożliwia bowiem dalsze jego pozostawanie w służbie. Wniosek dowodowy pełnomocnika strony w postaci przesłuchania wskazanych przez niego świadków nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ zeznania tych osób pozostawałyby bez wpływu na niesporne zaniechanie czynności służbowej przez skarżącego. Odnosząc się natomiast do zarzutu niezałączenia do akt postępowania dokumentacji związanej z prowadzonymi przez Komendę [...] Policji czynnościami dotyczącymi zabójstwa, organ wyjaśnił, że dokumentacja ta nie stanowiła podstawy do wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Zwolnienie K. M. ze służby w Policji ma związek z zachowaniem policjanta, który będąc zobowiązanym do udokumentowania pozyskanych informacji na temat zabójstwa, obowiązku tego zaniechał, narażając organy Policji na brak realizacji ustawowych zadań, do których ta formacja została powołana. Zdaniem organu, nie ulega wątpliwości, że interes społeczny (interes służby) zdecydowanie przeważa nad interesem strony, zaś organ I instancji dokonał oceny całokształtu materiału dowodowego uznając, że zasadne jest zwolnienie K. M. ze służby w Policji. Komendant Główny Policji dodał, że rozkaz personalny organu I instancji spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a. K. M. w skardze na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2020 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucił, że organ odwoławczy nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego z przesłuchania skarżącego na okoliczność "wiarygodności i konkretności" informacji, jakie uzyskał w dniu [...] stycznia 2020 r. oraz z zeznań prokuratora W. S. i funkcjonariusza Policji B. R., na okoliczność sposobu i zakresu przekazywania przez G. M. informacji oraz jej wiarygodności i w ten sposób naruszył art. 86 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego, organ nie dokonał wszechstronnej i wyczerpującej oceny materiału dowodowego, nie załączył do akt sprawy materiałów [...] dotyczących przestępstwa zabójstwa do którego doszło w dniu [...] lutego 2020 r., co stanowi o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. K. M. zarzucił ponadto, że organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie go o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji oraz art. 28 k.p.a. przez zapoznanie z aktami postępowania [...] Zarządu CBŚ Policji, mimo że nie był stroną postępowania. W ocenie skarżącego, zaskarżony rozkaz personalny został wydany z naruszeniem art. 108 § 1 k.p.a. przez nieuzasadnione nadanie mu rygoru natychmiastowej wykonalności oraz art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji w zw. z § 3 ust. 2 i § 4 ust. 2 decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. w sprawie Systemu Informacji Operacyjnych , poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że policjant może być zwolniony ze względu na dobro służby w związku z nieudokumentowaniem niewiarygodnej informacji o możliwości popełnienia przestępstwa. K. M. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta CBŚP z dnia [...] lutego 2020 r. oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m. in., że postępowanie administracyjne w sprawie jego zwolnienia ze służby "miało charakter pozorny" i od początku nie było nakierowane na dokładne wyjaśnienie sprawy, ale na jak najszybsze "pozbycie się" go z Policji. Organ pominął kluczową w sprawie okoliczność, że skarżący dopiero po powzięciu wiedzy o dokonanym zabójstwie, "powiązał luźne strzępki informacji" przekazywanych przez G. M. odnośnie do zaistniałego przestępstwa. Zgłoszone wnioski dowodowe zmierzały do wykazania, że podejrzany G. M., który w dniu [...] stycznia 2020 r., w trakcie "luźnej rozmowy" zeznał, że A. P. proponował mu aby ten udusił jego ciotkę, jest niewiarygodny. Ma to istotne znaczenie, ponieważ meldunek informacyjny w przypadku uzyskania informacji mogących przyczynić się do osiągnięcia celów, o których mowa w § 3 ust. [...] decyzji KGP w sprawie Systemu Informacji Operacyjnych (przetwarzanie danych przydatnych do zapobiegania, rozpoznawania i zwalczania przestępstw). Skarżący podniósł, że organ pominął całkowicie, że G. M. odmówił zaprotokołowania oświadczenia o podżeganiu do popełnienia przestępstwa, w przeszłości "zatajał informacje lub podawał ich nieprawdziwą wersję", chciał skorzystać z nadzwyczajnego złagodzenia kary, a Prokuratura Krajowa stwierdziła niewiarygodność jego zeznań odnośnie wątku przestępstw narkotykowych. W konsekwencji organy obu instancji przyjęły de facto, że oświadczenie G. M. złożone w dniu [...] maja 2020 r. było prawdziwe, bez badania kontekstu w jakim padło i wiarygodności osoby zeznającej. K. M [...] dodał, że jego wątpliwości budzi okoliczność, że postępowanie w sprawie zwolnienia go ze służby zostało wszczęte przed zakończeniem postępowania dyscyplinarnego. Komendant Główny Policji "nie dostrzegł też", że "zupełnie nieproporcjonalne" było nadawanie rozkazowi personalnemu organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji, gdy nie postawiono mu zarzutów popełnienia przestępstwa. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozkazu, stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Pojęcie tego ważnego interesu nie zostało zdefiniowane w ustawie. Zgodnie z powszechnie przyjętym w doktrynie poglądem użycie w tekście pojęcia niedookreślonego zobowiązuje organ do doprecyzowania (skonkretyzowania) tego pojęcia. Organ ustalając znaczenie pojęcia niedookreślonego obowiązany jest nie tylko używać uznanych reguł i metod wykładni prawa, lecz uwzględniać przede wszystkim wszelkiego rodzaju okoliczności faktyczne i normatywne, które są prawnie doniosłe. Z tego punktu widzenia należy przyjąć, że ustalenie znaczenia użytego pojęcia niedookreślonego nie może być dokonane w wyniku abstrakcyjnej jego wykładni, lecz powinno przede wszystkim uwzględniać okoliczności konkretnej sprawy. Wymaga to wyczerpującego zebrania dowodów oraz obiektywnej i rzetelnej oceny materiału dowodowego. Dopiero wówczas można stwierdzić, że ustalony stan faktyczny sprawy wyczerpuje przesłankę ważnego interesu służby (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 2009/11). "Ważny interes służby", o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji należy rozpatrywać w kontekście celów i zadań Policji, jako formacji uzbrojonej, powołanej do zapewnienia bezpieczeństwa, ochrony osób i mienia przed bezprawnym działaniem i w związku z wymaganiami stawianymi policjantom, w szczególności wymagania posiadania nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jest oczywiste, że podstawową gwarancją realizowania ustawowych celów i zadań policji jest określony stosunek osób wykonujących zadania policji do porządku prawnego oraz przestrzeganie szczególnej dyscypliny służbowej i wykonywanie rozkazów i poleceń przełożonych. Sąd wyjaśnia, że kontrolując decyzję uznaniową jest obowiązany zbadać, czy nie nosi ona cech dowolności, a więc czy jej wydanie było dopuszczalne w świetle prawa, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, czy dostatecznie uzasadnił rozstrzygnięcie oraz należycie rozważył interes społeczny i słuszny interes funkcjonariusza. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja (rozkaz personalny) nie jest dowolny. Komendant Główny Policji miał prawo uznać, że pozostawienie skarżącego w służbie nie leży w "ważnym interesie" służby, a uzasadnienie tego rozstrzygnięcia zostało dostatecznie i wyczerpująco uzasadnione. Należy przypomnieć, że zwolnienie K. M. ze służby w Policji było podyktowane jej ważnym interesem (troską o wizerunek formacji) i motywowane, jak wynika z zaskarżonego rozkazu, niedopełnieniem przez skarżącego obowiązków służbowych, a w konsekwencji utratą przymiotu nieposzlakowanej opinii która jest wymagana od każdego funkcjonariusza (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Z decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. w sprawie Systemu Informacji Operacyjnych wynika, że policjant jest obowiązany sporządzić "meldunek informacyjny" w przypadku uzyskania informacji mogących przyczynić się do zapobiegania, rozpoznawania, ujawniania i wykrywania przestępstw, ustalania metod ich popełniania oraz wykrywania i zatrzymywania ich sprawców, niezależnie od własnej oceny wiarygodności osoby przekazującej informację. Wątpliwości co do wiarygodności źródła informacji lub jej braku powinien natomiast wskazać w meldunku, podając odpowiedni kod (§ 7 powołanej decyzji). Skarżący w notatce służbowej sporządzonej po zabójstwie (w dniu [...] lutego 2020 r.) na polecenie [...] Zarządu w [...] CBŚ Policji wyjaśnił, że w dniu [...] stycznia 2020 r., G. M. podczas przesłuchania "wspominał" mu o planowanym zabójstwie, mimo to nie sporządził meldunku operacyjnego w tej sprawie. W świetle tego co już powiedziano, całkowicie nieuzasadnione jest zapatrywanie skarżącego, że nie ma podstaw do zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji wówczas, gdy nie udokumentuje (w formie meldunku) niewiarygodnej informacji o możliwości popełnienia przestępstwa. Niewątpliwie meldunek operacyjny wskazujący na planowane zabójstwo określonej osoby w określonym miejscu mógł przyczynić się do osiągnięcia celów, o których mowa w § 3 ust. 2 decyzji Komendanta Głównego Policji. Nie ma żadnych podstaw do usprawiedliwiania niedopełnienia tego obowiązku, poprzez odwoływanie się do takich okoliczności jak: uzyskanie informacji w toku przesłuchania, ale w ramach "luźnej rozmowy", niewiarygodność G. M., który w przeszłości "wielokrotnie zatajał informacje lub podawał w trakcie śledztwa ich nieprawdziwą wersję (...)", oraz rzekomego konfliktu między G. M. a A. P. Istotne jest bowiem to, że skarżący będąc zobowiązany do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw oraz reagowania na wszelkie przejawy łamania prawa, nie udokumentował zdobytych informacji o planowanym zabójstwie. W tym stanie faktycznym stwierdzenie organu, że niepodjęcie stosownych działań wobec policjanta, który nienależycie wykonuje swoje obowiązki służbowe, mogłoby mieć niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz nie sprzyjałoby budowaniu autorytetu formacji i jej funkcjonariuszy, nie może być uznane za dowolne. Nie są wreszcie uzasadnione zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. Organ zebrał wystarczający materiał dowodowy i prawidłowo go rozpatrzył. Komendant Główny Policji przy wydaniu decyzji uwzględnił słuszny interes strony. Słuszny interes strony, to nie jakikolwiek interes strony (rozstrzygnięcie zgodne z wolą strony), ale przede wszystkim taki, który ma społeczne uzasadnienie i nie narusza prawa. Niewątpliwie pozostawienie w służbie funkcjonariusza, który nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku, niezależnie od istniejących niedoborów kadrowych w Policji, ujemnie wpływa na sprawne i prawidłowe funkcjonowanie formacji. Zdaniem Sądu organ w sposób dostateczny i przekonujący wykazał, dlaczego dał prymat interesowi społecznemu, równoważnemu z interesem służby, przedkładając go nad interesem skarżącego. Jako niezasadny Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, organ prawidłowo nadał rozstrzygnięciu o zwolnieniu ze służby rygor natychmiastowej wykonalności, a swoje stanowisko należycie uzasadnił. Uwzględnił przy tym szczególny status i zadania realizowane przez Policję, szczególną dyscyplinie służbową. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organ I instancji prawa skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.), należy zauważyć, że K. M. nie wykazał, w jaki sposób jego prawo do czynnego uczestnictwa w postępowaniu przed organem I instancji zostało naruszone. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i w doktrynie przyjmuje się jednolicie, że zarzut naruszenia prawa do czynnego udziału w postępowaniu może odnieść skutek tytko wtedy, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych, istotnych czynności procesowych. W ocenie Sądu niedoręczenie skarżącemu zawiadomienia organu o prawie zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Nie uszczupliło praw strony (skarżącemu doręczono decyzję organu I instancji, wniósł od niej odwołanie a następnie złożył skargę do Sądu). Na zakończenie Sąd wyjaśnia skarżącemu, że nie ma przeszkód prawnych, aby postępowanie w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby zostało zakończone przed zakończeniem postępowania dyscyplinarnego. Sąd kontrolując zaskarżony rozkaz personalny w zakresie wykraczającym poza granice wyznaczone zarzutami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), stwierdził, że nie ma podstaw do jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany uwzględnić w tym postępowaniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 powołanej ustawy, orzekł jak w sentencji. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym, bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów