II SA/Wa 155/18

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Beata Gibzińska po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi T.K. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia[...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania renty specjalnej postanawia przyznać T.K. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 września 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 155/18 oddalił skargę T.K. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania renty specjalnej. Skarżący po otrzymaniu odpisu nieprawomocnego orzeczenia wraz z uzasadnieniem złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata w celu sporządzenia skargi kasacyjnej. W związku z powyższym, w wykonaniu zarządzenia z dnia 23 października 2018 r. przesłano skarżącemu formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF, celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W dniu 31 października 2018 r. (data stempla pocztowego) skarżący nadesłał wypełniony formularz wniosku PPF. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jest osobą samotną, chorą i w podeszłym wieku. Znajduje się w bardzo trudnej sytuacji życiowej oraz finansowej i z tego względu nie stać go na opłacenie kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika z urzędu. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący podał, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Na dochód gospodarstwa domowego składa się zasiłek stały z tytułu wieku – 481 zł oraz zasiłek pielęgnacyjny – 153 zł. Jako zobowiązania i stałe miesięczne wydatki wskazał czynsz za mieszkanie komunalne – 151 zł oraz opłatę za energię elektryczną – 70 zł. Oświadczył, że nie posiada żadnego majątku, oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Mając powyższe na względzie zważono, co następuje: Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżący, stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302); zwanej dalej P.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Natomiast zgodnie z art. 262 P.p.s.a., przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W myśl art. 245 § 1 i 3 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować np. tylko ustanowienie adwokata. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Referendarz sądowy mając na uwadze informacje zawarte w aktach administracyjnych i dane wykazane w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy uznał, że w przypadku skarżącego zachodzi ustawowa przesłanka uzasadniająca przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Jak wynika ze złożonego wniosku skarżący jest osobą samotną, schorowaną, w podeszłym wieku (81 lat), a jego jedynym źródłem utrzymania są: zasiłek stały z tytułu wieku – 481 zł oraz zasiłek pielęgnacyjny – 153 zł, co stanowi łącznie 634 zł miesięcznie i jest przeznaczane na podstawowe koszty utrzymania, czynsz oraz opłaty za media. Ponadto skarżący nie posiada żadnego majątku, oszczędności oraz przedmiotów wartościowych. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 i art. 239 § 1 pkt 1 lit. e oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji postanowienia.