II SA/Wa 1538/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 24 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w sprawie ze skargi K. B. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie przyznania uposażenia w określonej wysokości p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego -

Pismem z dnia 1 września 2017 r. K. B. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca"), reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], utrzymujący w mocy zaskarżony co do pkt 2 i 3 rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie przyznania uposażenia w określonej wysokości. W petitum skargi strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu z powodu prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wykonalność wydanego z naruszeniem prawa rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji spowoduje znaczne obniżenie świadczeń skarżącego funkcjonariusza niezbędnych do utrzymania siebie i rodziny. Skarżący wskazał ponadto, że z racji pełnionej funkcji związkowej, nie może podjąć zajęcia zarobkowego, które pozwoliłoby uzupełnić ten ubytek w comiesięcznych dochodach. Tym samym, w ocenie skarżącego, natychmiastowa wykonalność skutkuje niepowetowaną szkodą w jego majątku i interesach, której naprawienie może okazać się utrudnione w przyszłości. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego wobec jego bezprzedmiotowości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Należy zauważyć na wstępie, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej, będącej wyjątkiem od ogólnej zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tej sytuacji, uznać należy, że jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności. Ponadto, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja winna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. To strona skarżąca powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie. Twierdzenia strony skarżącej winny zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) i wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Mając na względzie powyższe, Sąd zauważył, że w przedmiotowej sprawie skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wskazał w sposób lakoniczny na konieczność udzielenia ochrony tymczasowej z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w jego majątku. Zdaniem Sądu, w żaden jednak sposób skarżący nie udokumentował swojej sytuacji majątkowej, a tym samym uniemożliwił on dokonanie oceny, jaki wpływy w tym zakresie spowoduje wykonanie zaskarżonego rozkazu personalnego. Wskazać należy jednocześnie, że sam fakt otrzymywania niższego uposażenia nie przesądza o zaistnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.- orzekł, jak w sentencji postanowienia.