II SA/Wa 1533/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Danuta Kania, Iwona Maciejuk (spr.), Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2017 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów sportowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego E. K. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją nr [...],z dnia [...] listopada 2015 r., na podstawie art. 18 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3, art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012r., poz.576 ze zm.), cofnął E.K. pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów sportowych. W uzasadnieniu stwierdził, że E.K. nie posiada aktualnej licencji na uprawianie sportu strzeleckiego. Wprawdzie strona uzyskała pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów sportowych i jest ono bezterminowe, jednak to nie oznacza, że znowelizowana ustawa o broni i amunicji z dnia 11 stycznia 2011 r. i wprowadzone nią zmiany jej nie dotyczą strony, a tym samym jest ona zwolniona z nałożonych przez ustawodawcę zobowiązań. KWP w [...] wskazał, że brak aktualnej licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego uniemożliwia stronie uprawianie sportów o charakterze strzeleckim, co tym samym oznacza brak jej aktywności, zaangażowania w sport strzelecki. Przepis art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji stanowi, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę jego wydania. Organ stwierdził, że w interesie publicznym, z uwagi na brak aktualnej licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, nie leży zachowanie stronie pozwolenia na broń palną do celów sportowych. W odwołaniu E.K., reprezentowany przez pełnomocnika, wskazał, że nadal należy do stowarzyszenia o charakterze strzeleckim, tj. sekcji strzeleckiej [...], gdzie czynnie uprawia strzelectwo sportowe i nie utracił swoich kwalifikacji sportowych, a więc istnieje po jego stronie ważna przyczyna posiadania broni sportowej. Komendant Główny Policji zwrócił się do strony o przedłożenie dokumentu potwierdzającego, że wystąpił do PZSS o wydanie patentu strzeleckiego i licencji. W toku postępowania pełnomocnik strony poinformował, iż E.K. złożył wniosek o przystąpienie do egzaminu na patent strzelecki PZSS (pismo z dnia [...] stycznia 2016 r., k. [...]), a następnie pismem z dnia [...] marca 2016 r. (k. [...]) wskazał, że w dniu [...] lutego 2016 r. egzamin ten zaliczył. W piśmie pełnomocnik wskazał również, że patent strzelecki zostanie stronie wydany przez PZSS w terminie 21 dni od daty zdanego egzaminu. Z chwilą uzyskania patentu będzie mógł on wystąpić o licencję, a z uwagi na czasochłonność obowiązujących w tym zakresie procedur, jej uzyskanie przewiduje na dzień [...] maja 2016 r. Komendant Główny Policji zwrócił się do Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego o potwierdzenie informacji przekazanych przez pełnomocnika strony. Z uzyskanej odpowiedzi (pismo z dnia [...] czerwca 2016 r., k. [...]) wynika, że E.K. posiada patent strzelecki wydany w dniu [...] kwietnia 2016 r., jednak nie posiada i nie wystąpił o wydanie licencji strzeleckiej PZSS. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności, na podstawie których pozwolenie to zostało wydane. Podał, że E.K. uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 1997 r. (k. [...]). Podstawą jej wydania było ustalenie, iż jest on członkiem sekcji strzeleckiej [...], gdzie czynnie uprawia strzelectwo sportowe (k. 1). KGP wskazał również, że także obecnie E.K. – jak twierdzi jego pełnomocnik – jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim, tj. [...] i Stowarzyszenia Strzelectwa Sportowego "[...]" jednakże, jak stwierdził organ, w obecnym stanie prawnym okoliczność ta umożliwia mu tylko rekreacyjne, amatorskie uprawianie strzelectwa. Do czynnego, sportowego (a zatem zawodniczego) uprawiania strzelectwa potrzebny jest bowiem stosowny dokument wydany przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego, tj. patent (art. 10b ust. 2 ustawy o broni i amunicji), przede wszystkim zaś aktualna licencja tego Związku, której wymieniony nie posiada. Zdaniem organu, dla ustalenia czy dana osoba nadal uprawia strzelectwo sportowe, a nie tylko strzela z broni rekreacyjnie, niezbędne jest przedstawienie przez nią licencji zawodniczej uprawniającej do udziału we współzawodnictwie w sporcie strzeleckim. Dokument taki w sposób nie budzący wątpliwości potwierdza, że dana osoba faktycznie uprawia strzelectwo w ramach rywalizacji sportowej organizowanej przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego (uprawnienie do organizacji i prowadzenia przez PZSS - i tylko ten związek - współzawodnictwa sportowego w dziedzinie strzelectwa, wynika z przepisów ustawy o sporcie, m.in. z art. 7 ust. 1, art. 13 ust. 1), a nie tylko strzela z broni podczas zawodów organizowanych dla osób uprawiających strzelectwo amatorsko, okazjonalnych spotkań towarzyskich lub podczas lokalnych imprez kulturalnych. Uzyskanie licencji wymaga bowiem spełnienia określonych warunków, w tym uczestnictwa w ciągu roku w minimalnej, wskazanej przez PZSS, liczbie zawodów sportowych. Organ stwierdził, iż w chwili obecnej strona - z uwagi na niespełnianie wymogów formalnych, tj. brak licencji sportowej - nie może używać broni do celu, w jakim ją uzyskała w przeszłości, nie może też skutecznie powoływać się na swój interes w zachowaniu pozwolenia na tę broń. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi E.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego zarzucił naruszenie m.in. art. 1, art. 10 ust.3 pkt. 3, art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, § 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania broni oraz umiejętności posługiwania się bronią (Dz. U. Nr 19 poz. 241) oraz art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1, art. 155 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W uzasadnieniu wskazał, że przesłankami formalnymi wydania mu pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej były: pozytywnie zdany egzamin przed organem Policji, czynne uprawianie strzelectwa sportowego, przynależność do Sekcji Strzeleckiej [...] w [...]. Skarżący wskazał, że w chwili obecnej jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim ([...] w [...]), jest nawet członkiem Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego i czynnie uprawia strzelectwo sportowe, co potwierdza dokumentacja źródłowa znajdująca się w dyspozycji macierzystego stowarzyszenia strzeleckiego. Spełnia wymogi wynikające z treści art. 10 ustawy o broni i amunicji. Skarżący podniósł, że działania organów naruszają także art. 2 pkt. 1, art. 3, art. 7 pkt 3, art. 13 ustawy o sporcie. Podniósł, że przepisy te stanowią, iż każdy ma prawo uprawiać określoną dyscyplinę sportu bez konieczności zrzeszenia się w ramach Polskiego Związku Sportowego, w tym przypadku PZSS. Dopuszczone jest działanie klubów sportowych poza strukturami PZSS, a Polski Związek Strzelectwa Sportowego nie posiada monopolu na prowadzenie działalności sportowej. Pogląd organu, zgodnie z którym brak licencji PZSS przesądza o tym, że strona nie uprawia strzelectwa sportowego skarżący uznał za błędny. Skarżący powołał się na wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2462/14. Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia organu. Dodatkowo pełnomocnik wskazał, że licencję może otrzymać osoba, która przedstawi orzeczenie lekarza medycyny sportowej o stanie zdrowia umożliwiającym bezpieczne uczestnictwo we współzawodnictwie sportowym (§ 7 Regulaminu przyznawania i pozbawiania licencji zawodniczych uprawniających do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym w dyscyplinach wchodzących w skład sportu strzeleckiego), bierze udział w zawodach odpowiedniej rangi (m.in. umieszczonych w kalendarzu imprez PZSS lub [...], podczas których obecny był obserwator wojewódzkiego ZSS lub PZSS - § 7 pkt 4, wymienionego Regulaminu) oraz jest niekarana za wykroczenia, o których mowa w § 12 i 13 tegoż Regulaminu. Z powyższego wynika więc, że nie każda osoba zainteresowana uprawianiem strzelectwa może uzyskać licencję. Posiadanie licencji jest natomiast warunkiem niezbędnym do uzyskania prawa do broni do celów sportowych, co określił ustawodawca w art. 10 ust 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. W ocenie Komendanta Głównego Policji organy Policji przeprowadziły postępowanie zgodnie z regułami określonymi w art. 6, 7, 75 § 1 i 77 § 1 k.p.a., a ich decyzje zawierają wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 1 k.p.a., przepis art. 155 k.p.a. nie ma zastosowania, gdyż dotyczy trybu nadzwyczajnego, a sprawa skarżącego procedowana jest w trybie zwykłym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 4 i art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. 2012 r., poz. 576 ze zm.). Przepis art. 18 ust. 4 powołanej ustawy stanowi, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do wydania tego pozwolenia. Obowiązkiem organu było zatem ustalenie, czy ustały okoliczności faktyczne, które były podstawą wydania E.K. pozwolenia na broń palną. W ocenie Sądu, ustaleń w tym zakresie organ nie dokonał. Organ stwierdził jedynie, że do czynnego, sportowego uprawiania strzelectwa potrzebna jest, poza patentem, licencja PZSS, której E.K. nie posiada. Z tego względu zdaniem organu skarżący nie może używać broni w celu, w jakim uzyskał ją w przeszłości. Z akt sprawy wynika, że skarżący pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów sportowych uzyskał na mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 1997 r. W decyzji tej wskazano, że podstawę jej wydania stanowi przynależność do klubu sportowego oraz zdanie egzaminu z przepisów dotyczących broni sportowej. W podaniu o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej E.K. wskazał wówczas m.in., że jest członkiem [...] i uprawia czynnie strzelectwo sportowe (karta 16 i karta 4 akt postępowania administracyjnego). Skarżący w toku postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych podnosił, że także obecnie jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim – [...] w [...] i Stowarzyszenia Strzelectwa Sportowego "[...]". Twierdzeń skarżącego w tym zakresie organ w toku postępowania administracyjnego nie kwestionował. W skardze skarżący podał nadto, że jest również członkiem PZSS. W sprawie nie jest sporne, że skarżący posiada patent strzelecki. Choć skarżący podnosił w toku postępowania, że czynnie uprawia strzelectwo sportowe w ramach [...], organ żadnych ustaleń w tym zakresie nie poczynił. Mimo wynikających z art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji kryteriów, które winny być brane pod uwagę w postępowaniu, organy obu instancji okoliczności tych nie zbadały, koncentrując swą uwagę na fakcie nieposiadania przez skarżącego licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego na uprawianie strzelectwa sportowego, o której mowa w art. 10b ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Na gruncie tej sprawy wskazania wymaga, że na mocy art. 52 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zachowały ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń", wydane na podstawie dotychczasowych przepisów. W świetle poglądów prezentowanych w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, weryfikacja pozwoleń – w trybie art. 18 ust. 4 ustawy, możliwa jest tylko przy wykazaniu, iż straciły aktualność przyczyny dla których udzielono pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej w oparciu o poprzednio obowiązujące przepisy. Brak jest natomiast podstaw, aby przesłanki (wymogi) wynikające z nowych przepisów, odnosić do tzw. "starych" pozwoleń. Chodzi tu w szczególności o spełnienie wymogu, wynikające z art. 10b ustawy o broni i amunicji. Pogląd taki prezentuje także Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Powołany przepis stanowi, że uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tych sportach. Dokument, o którym mowa w ust. 1, wydaje, po przeprowadzeniu egzaminu, polski związek sportowy, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857). Cytowany przepis obowiązuje od 16 października 2010 r. (art. 65 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie; Dz. U. Nr 127, poz. 857). Z kolei, zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie na broń wydaje się m.in. jeżeli wnioskodawca przedstawi "ważną przyczynę" posiadania broni. Za przyczynę taką – stosownie do art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy - uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b, oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego - dla pozwolenia na broń do celów sportowych. Skoro ten ostatnio cytowany przepis obowiązuje od dnia 10 marca 2011 r. (art. 1 pkt 6 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji (...); Dz. U. 2011 r. Nr 38, poz. 195), to dopiero od wskazanej daty, pozwolenia na broń palną sportową mogą być wydawane, gdy osoba ubiegająca się o to pozwolenie, spełni wymogi zawarte w art. 10b ustawy o broni i amunicji. Wniosek ten potwierdzają przepisy międzyczasowe ustawy zmieniającej z dnia 5 stycznia 2011 r. Przepis art. 4 tej ustawy, wprost bowiem stanowi, że zachowują ważność dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni, wydane do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Tym samym, dopiero w stosunku do osób, które uzyskały pozwolenie na broń palną sportową począwszy od dnia 10 marca 2011 r. można cofnąć to pozwolenie, jeśli nie mają osoby te zgodnej z prawem możliwości uprawiania strzelectwa sportowego (v. wyrok NSA z dnia 6 października 2016 r. sygn. akt II OSK 2555/14). Tym samym, brak jest podstaw, aby w odniesieniu do skarżącego fakt nieposiadania licencji PZSS, traktować jako okoliczność wykluczającą możliwość uprawiania sportu o charakterze strzeleckim. Z tego względu Sąd stwierdził, że organ nie dokonał w istocie niezbędnych do rozpatrzenia sprawy ustaleń faktycznych, co do tego, czy faktycznie ustały okoliczności, które stanowiły podstawę wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych. Z tego względu za zasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., a także art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a w konsekwencji także art. 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na gruncie zaś dokonanych dotychczas przez organ ustaleń stwierdzić należało, że organ błędnie zastosował przepis art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Za nietrafny Sąd uznał natomiast zarzut naruszenia art. 155 k.p.a., albowiem, jak zasadnie w odpowiedzi na skargę wskazał pełnomocnik organu, przepis ten nie znajdował zastosowania w niniejszej sprawie i nie był przez organ stosowany. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją było bowiem postępowaniem administracyjnym prowadzonym w trybie zwykłym. Ponownie rozpatrując sprawę organ dokona pełnych ustaleń stanu faktycznego w zakresie okoliczności stanowiących podstawę udzielenia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych (co do ich istnienia bądź ustania). Uzasadnienie decyzji administracyjnej powinno odpowiadać wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł, jak w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 200 powołanej ustawy.