II SA/Wa 1469/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 8 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym skargi H. B. na Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w [...] w przedmiocie świadczenia emertytalnego postanawia odrzucić skargę.

Skargą z dnia [...] maja 2022 r. H. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu o nakazanie wykonania przez Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w [...] wyroku Sądu Okręgowego w [...] Wydział [...] z dnia [...] października 2021 r. sygn. akt [...] oraz o wymierzenie grzywny ww. organowi za niewykonanie prawomocnego wyroku sądowego, w którym Sąd zobowiązał organ do przeliczenia emerytury policyjnej skarżącego. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na to, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Dalej pełnomocnik organu wyjaśnił, że wyłącznie właściwym do orzekania w sprawie jest sąd powszechny, ponieważ sprawa ma charakter cywilny. Postanowieniem z dnia 7 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Op 168/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Pismem z dnia [...] lipca 2022 r. pełnomocnik organu poinformował Sąd, że w wykonaniu ww. wyroku Sądu Okręgowego w [...] organ rentowy decyzją z dnia [...] czerwca 2022 r. ponownie ustalił wysokość emerytury policyjnej skarżącego. Natomiast pismem z dnia [...] sierpnia 2022 r. pełnomocnik organu przekazał Sądowi pismo skarżącego z dnia [...] lipca 2022 r., w którym skarżący cofnął skargę w rozpoznawanej sprawie, wskazując, że organ rentowy przeliczył ponownie emeryturę skarżącego i wypłacił należne wyrównanie – zgodnie z ww. wyrokiem Sądu Okręgowego w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżący w skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zatytułowanej "Skarga na niewykonanie" zażądał nakazania organowi emerytalno-rentowemu wykonania wyroku sądu okręgowego zobowiązującego organ emerytalno-rentowy do przeliczenia emerytury skarżącego. Jednak sądy administracyjne nie są właściwe do kontroli wyroków wydanych przez sądy powszechne, stąd też skarga podlega odrzuceniu. Jednocześnie należy wyjaśnić, że Sąd nie mógł uwzględnić oświadczenia H. B. o o cofnięciu skargi, ponieważ cofnięcie skargi można uznać za skuteczne tylko wtedy, gdy skarga jest dopuszczalna. Umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy była dopuszczalna, a przez to wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Wynika to z obowiązku zbadania przez Sąd na etapie wstępnej kontroli skargi dopuszczalności skargi, czyli ustalenie czy nie zachodzi przewidziana w art. 58 § 1 P.p.s.a. jedna z przesłanek do jej odrzucenia. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. m. in. postanowienia NSA z dnia 3 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 1829/07 oraz z dnia 17 września 2020 r. sygn. akt II OZ 620/20, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.