II SA/Wa 1469/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Protokolant Paulina Okrój, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2019 r. sprawy ze skargi W. N. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zakwalifikowanie i umieszczenie na liście zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu oddala skargę

Zarząd Dzielnicy [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., na podstawie § 45 pkt 2, 4 i 5 i § 50 ust. 1 Statutu [...], stanowiącego załącznik Nr [...] do uchwały Nr LXX/2182/2010 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 roku, poz. 420), § 6 pkt 8 uchwały Nr XLVI/1422/2008 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (t.j. Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r., poz.6725), § 4 pkt 1 i § 22 ust. 5 oraz § 24 ust. 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937, z późn. zm.) nie wyraził zgody na zakwalifikowanie do umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu W.N.. W uzasadnieniu organ wskazał, że ubiegająca się o najem W. N.zameldowana jest w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], którego najemcą była jej matka. Po śmierci najemcy (2016 r.) zainteresowana nie wstąpiła w stosunek najmu z uwagi na fakt, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło wspólnego zamieszkiwania wnioskodawczyni z matką. Organ podał, że według oświadczenia zainteresowanej sąd oddalił powództwo o wstąpienie w stosunek najmu (brak wyroku w aktach sprawy). Wymieniony lokal składa się z 2 pokoi i kuchni, powierzchnia użytkowa wynosi 41,80 m2, powierzchnia mieszkalna wynosi 26,60 m2. Na pobyt stały w lokalu zameldowane są 4 osoby, zgłoszona do opłat czynszowych jest 1 osoba (wnioskodawczyni). Zainteresowana osiąga średni miesięczny dochód w kwocie 1269,50 zł. Komisja Mieszkaniowa sprawę zaopiniowała negatywnie. Organ wskazał, że przyczyną odmownego rozpatrzenia wniosku jest przekroczone kryterium metrażowe oraz zamieszkiwanie w lokalu [...]bez zgody właściciela. Uchwała Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. stała się przedmiotem skargi W. N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zarzuciła naruszenie: - § 22 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 roku w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy oraz art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a., poprzez niedokonanie prawidłowej i wnikliwej analizy stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, w zakresie ustalenia czy skarżąca ma możliwość zaspokojenia swoich potrzeb mieszkaniowych w aktualnie zajmowanym lokalu mieszkalnym, podczas gdy prawidłowa analiza sprawy powinna doprowadzić organ do wniosku, że potrzeby mieszkaniowe skarżącej są niezaspokojone, bowiem skarżąca nie posiada tytułu prawnego do zajmowanego przez siebie lokalu mieszkalnego, - art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, zasobie mieszkaniowym gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, poprzez odmówienie skarżącej udzielenia pomocy mieszkaniowej. Skarżąca zamieszkuje w lokalu mieszkalnym, do którego nie posiada tytułu prawnego co powoduje, że posiada uprawnienie do udzielenia jej pomocy mieszkaniowej albowiem jej potrzeby mieszkaniowe są niezaspokojone. Skarżąca wskazując, że uchwała została podjęta z rażącym naruszeniem prawa wniosła o stwierdzenie jej nieważności oraz zwróciła się o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przypisanych. W uzasadnieniu wskazała m.in., że złożyła wniosek o udzielenie jej pomocy mieszkaniowej z zasobów lokalowych [...], bowiem zamieszkuje w lokalu nr [...], w [...] przy ul. [...] bez tytułu prawnego oraz posiada niskie dochody. Organ nie przeprowadził postępowania mającego na celu wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy. Podniosła, że uchwała została podjęta z rażącym naruszeniem prawa, bowiem oparto ją na pozaprawnym kryterium a mianowicie na zamieszkiwaniu przez skarżącą w lokalu mieszkalnym bez zgody jego właściciela. W ocenie skarżącej w takiej sytuacji jej potrzeby mieszkaniowe są niezaspokojone i co za tym idzie kwalifikuje ją to do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Z tych przyczyn zdaniem skarżącej powierzchnia lokalu, w którym zamieszkuje nie jest istotna dla sprawy. Metraż lokalu, w którym zamieszkuje skarżąca byłby istotny gdyby skarżąca wystąpiła o poprawę warunków mieszkaniowych, a nie, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, o zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Zarząd Dzielnicy [...], reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując ustalenia dokonane w zaskarżonej uchwale. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie podlegała uwzględnieniu, albowiem zaskarżona uchwała Zarządu [...] nie narusza prawa. W stanie faktycznym tej sprawy organ właściwie zastosował przepis § 4 pkt 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy. Stwierdzenie organu, że wnioskodawczyni nie należy do osób wymienionych w tym przepisie jest prawidłowe. Organ nie naruszył także ogólnie powołanego w skardze § 22 tej uchwały. Ustalenia, jakich organ dokonał były pełne i pozwalały stwierdzić, że skarżąca nie spełnia przesłanki warunkującej zakwalifikowanie jej na dzień podjęcia uchwały do umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego. Ustalenia stanu faktycznego nie były w sprawie kwestionowane. Jest bezsporne, że skarżąca mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] o powierzchni użytkowej 41,80 m2 i powierzchni mieszkalnej 26,60 m2. Na pobyt stały w tym lokalu zameldowane są cztery osoby, jednakże zgłoszona do opłat czynszowych jest jedynie skarżąca. Skarżąca mieszka zatem w lokalu, w którym na osobę przypada 26,60 m2 powierzchni mieszkalnej. Gdyby nawet uwzględnić cztery osoby, do czego nie ma podstaw, albowiem zameldowanie nie jest równoznaczne z zamieszkiwaniem, to na osobę przypadałoby 6,65 m2 powierzchni mieszkalnej. Zgodnie z § 4 pkt 1 uchwały, lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowaniem osobom, które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a nadto w których gospodarstwie domowym średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego nie przekracza minimum dochodowego (§ 4 pkt 2). W przypadku skarżącej nie jest zatem spełnione kryterium metrażowe. Skarżąca nie pozostaje tym samym w trudnych warunkach mieszkaniowych w rozumieniu § 4 pkt 1 uchwały. Nie można podzielić zawartego w skardze twierdzenia skarżącej, że powierzchnia mieszkalna lokalu, w którym zamieszkuje nie jest istotna dla sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez niedokonanie prawidłowej i wnikliwej analizy stanu faktycznego stwierdzić należy, że nie jest on zasadny. Choć w sprawie niniejszej nie mają zastosowania przepisy k.p.a., to postępowanie z zakresu uzyskania pomocy gminy w zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych powinno być prowadzone z uwzględnieniem m.in. zasady prawdy obiektywnej. W ocenie Sądu zasada ta nie została naruszona. Organ prawidłowo ustalił stan faktyczny, w tym wysokość średniego miesięcznego dochodu wnioskodawczyni. Nie został też naruszony art. 6 i art. 8 k.p.a. Sąd nie stwierdził, aby organ rozpatrując sprawę naruszył zasadę proporcjonalności, bezstronności, czy równego traktowania. Skarżąca podniosła w skardze, że jej potrzeby mieszkaniowe są niezaspokojone, albowiem nie posiada tytułu prawnego do zajmowanego przez siebie lokalu mieszkalnego. Kwestia posiadania bądź nieposiadania tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego nie stanowi jednakże przesłanki warunkującej zakwalifikowanie do umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego. Podkreślenia wymaga przy tym, że sprawa niniejsza nie dotyczy najmu lokalu socjalnego (§ 12 uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r.). Także podniesiona przez organ w zaskarżonej uchwale okoliczność zamieszkiwania przez skarżącą w lokalu bez zgody właściciela nie ma znaczenia w niniejszej sprawy. Powołana wyżej uchwała z dnia 9 lipca 2009 r. nie ustanawia bowiem żadnych warunków w tym względzie przy rozpatrywaniu wniosku o najem lokalu mieszkalnego z zasobu Miasta. Organ nie powinien tym samym brać w tej sprawie pod uwagę zamieszkiwania w lokalu bez zgody właściciela. Powołanie się przez organ na tę okoliczność nie ma jednakże znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem samo ustalenie, że nie została spełniona przesłanka z § 4 pkt 1 uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., było prawidłowe. Podkreślenia wymaga, że uchwała Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w rozdziale 2 określa zasady i warunki wynajmowania lokali na czas nieoznaczony osobom pozostającym w trudnych warunkach mieszkaniowych i materialnych. Organ wydając zaskarżoną uchwałę z dnia [...] czerwca 2018 r. prawidłowo ustalił, że skarżąca nie jest osobą pozostającą w trudnych warunkach mieszkaniowych w rozumieniu § 4 pkt 1 uchwały z dnia 9 lipca 2009 r. Brak tytułu prawnego do lokalu nie stanowi o pozostawaniu w trudnych warunkach mieszkaniowych uprawniających do najmu lokalu mieszkalnego. Organ nie naruszył tym samym art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Raz jeszcze podkreślenia wymaga, że sprawa niniejsza nie dotyczyła najmu lokalu socjalnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.