II SA/Wa 1453/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Piotr Borowiecki, Protokolant specjalista Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2018 r. sprawy ze skargi D. Z. na decyzję Rektora Akademii [...] w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej - oddala skargę -

Postępowanie w sprawie niniejszej zainicjował wniosek D. Z. złożony do Dziekana Wydziału [...] w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej zawierający żądanie: 1. przekazania kopii treści wszystkich uchwał podjętych przez Radę Wydziału [...] Akademii [...] w [...] ("Rada [...]") w latach 2009 r. do - obecnie, 2. sprawdzenia kolejności numeracji uchwał Rady [...] i potwierdzenie poprzez wymienienie ich dat i numerów w piśmie przewodnim, że są to wszystkie podjęte przez Radę [...] uchwały w latach 2009 r. do - obecnie, i dodatkowo - jak to wynika z pisma Wnioskodawcy z dnia [...] marca 2017 r. 3. przesłania kopii list obecności stanowiących integralną część protokołów. Decyzją z dnia [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. Dziekan Wydziału [...] odmówił udostępnienia informacji publicznej D. Z. w zakresie: 1. przekazania kopii treści wszystkich uchwał podjętych przez Radę Wydziału [...] Akademii [...] w [...] ("Rada [...]") w latach 2009 r. do - obecnie, 2. sprawdzenia kolejności numeracji uchwał Rady [...] i potwierdzenie poprzez wymienienie ich dat i numerów w piśmie przewodnim, że są to wszystkie podjęte przez Radę [...] uchwały w latach 2009 r. do - obecnie, i dodatkowo - jak to wynika z pisma Wnioskodawcy z dnia [...] marca 2017 r. 3. przesłania kopii list obecności stanowiących integralną część protokołów. Od tej decyzji D. Z. w dniu [...] kwietnia 2017 r. złożył odwołanie, w którym wskazał, że żądana przez niego informacja nie stanowi informacji przetworzonej, oraz że wykazał w postępowaniu przed Dziekanem Wydziału [...], że uzyskanie żądanych przez niego informacji stanowi istotny interes publiczny. Po zbadaniu sprawy Rektor Akademii [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przytoczył główne fakty niniejszej sprawy a mianowicie, że w reakcji na wniosek organ I instancji w piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r. poinformował Wnioskodawcę, że wniosek zostanie rozpatrzony w okresie 2 miesięcy, do dnia [...] marca 2017 r. z uwagi na skomplikowany charakter sprawy i na konieczność przeanalizowania całej żądanej we wniosku dokumentacji. Następnie pismem z dnia [...] marca 2017 r. Dziekan [...] zwrócił się do Strony o wykazanie w terminie siedmiu dni od daty doręczenia pisma, że uzyskanie żądanych we wniosku informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W piśmie wskazano, że po dokonaniu ponownej analizy wniosku, uznano, że wniosek ze względu na jego zakres i rozległość, należy zakwalifikować jako wniosek o uzyskanie informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 uodip. W odpowiedzi zawartej w piśmie z dnia [...] marca 2017 r. Wnioskodawca podniósł, że w jego wcześniejszym wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] września 2016 r. wskazał "istotny interes publiczny wynikający z wyjaśnienia nieprawidłowości jakie miały miejsce w Akademii [...] w [...] w wyniku przyznania ze złamaniem prawa stopni naukowych i tytułów zawodowych". W wyżej wymienionym piśmie z dnia [...] marca 2017 r. Wnioskodawca dodatkowo rozszerzył swój wniosek i zażądał jeszcze "przesłania kopii list obecności stanowiących integralną część protokołów". Przechodząc do meritum sprawy organ II instancji podał, iż informacja przetworzona może być jak wskazano to w orzecznictwie jak i doktrynie związana z obszernością żądanej dokumentacji np. żądania dokumentacji z wielu lat, wykonanie chronologicznych zestawień takich danych na kryteriach zadanych przez Wnioskodawcę. Udostępnienie wnioskodawcy informacji o prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem, co wpływa w konsekwencji, iż uznaje się ją jako informację przetworzoną. W przedmiotowej sprawie, na podstawie wniosku Wnioskodawcy organ odwoławczy wskazał, iż zakres żądanych danych, żądania sprawdzenia kolejności numeracji uchwał Rady [...] i potwierdzenie poprzez wymienienie ich dat i numerów w piśmie przewodnim w odniesieniu do uchwał wydanych od 2009 roku, przesądza o uznaniu, iż żądna informacja jest informacją przetworzoną. Dodał też, iż zgodnie z wyrokiem I OSK 96/15 - wyrok NSA (N) z dnia 15-04-2016 cyt. "Rozważając, czy zakres żądanych informacji czyni je informacjami przetworzonymi uwzględnić należy charakter i specyfikę podmiotu - jego zasoby potrzebne do realizacji wniosku o informację - który miałby dokonać przetworzenia (przygotowania) informacji." [...] w [...] jest zaś instytucją stworzoną w celu świadczenia usług edukacyjnych, a charakteru i specyfiki jej działania nie można utożsamiać np. z urzędami, których głównym celem jest obsługa obywateli, ale też informowania ich o kwestiach publicznych. Urzędy w przeciwieństwie do Akademii [...] w [...] zostały stworzone w celu obsługi interesantów i ich wniosków. Jest to ich główne zadanie i w tym rozumieniu specyfika i charakter, a także zasoby potrzebne do realizacji wniosku są daleko inne niż w/w urzędów. Z tego powodu należy według organu II instancji przyjąć, iż dla Akademii [...] w [...] żądane we wskazanym zakresie informacje będą informacjami przetworzonymi. Wskazano także, że w toku wyjaśniania sprawy Dziekan [...] w dniu [...] marca 2017 r. dochował szczególnej staranności zwracając się do Wnioskodawcy o wykazanie w terminie siedmiu dni od daty doręczenia pisma, że uzyskanie żądanych we wniosku informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Słusznie bowiem w trakcie sprawdzenia Dziekan [...] doszedł do wniosku, iż informacja żądana przez Wnioskodawcę stanowi informację przetworzoną. Rektor [...] w [...] dokonując analizy pojęcie szczególnej istotności dla interesu publicznego zauważył, iż wskazany w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej kryterium "szczególnej istotności dla interesu publicznego" jest kryterium o charakterze niedookreślonym, a więc przy wydawaniu decyzji będzie ono miało charakter uznaniowy. Stąd też należy brać pod uwagę konkretną sprawę, zwłaszcza pod kontem jej miejsca, czasu i okoliczności. Szczególnego "interesu publicznego" nie należy utożsamiać z interesem prywatnym. W ocenie Rektora [...] w [...] w przedmiotowej sprawie nie istnieje szczególny interes publiczny podym podzielając on tezę wyrażoną w wyroku I OSK 833/15 - wyrok NSA z dnia 26-02-2016, który wskazuje iż interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz instytucji publicznych, jako pewnej całości. Skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. W zakresie prawa dostępu do informacji oznacza to, że interes publiczny występuje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa. W ocenie Rektora Akademii [...] w [...] powołana powyżej argumentacja, a także argumentacja Dziekana [...] świadczy o tym, iż w przedmiotowej sprawie nie istnieje szczególnie ważny interes publiczny. Od powyższej decyzji skargę do tutejszego Sądu wywiódł D. Z.. Na podstawie art. 57 § 1 punkt 3) PPSA zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej "Ustawa") poprzez jego niezastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy; b) art. 3 ust. 1 punkt 1) Ustawy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na wadliwym przyjęciu, że informacje, o których udostępnienie wnioskował Skarżący stanowią informację publiczną przetworzoną w rozumieniu tego przepisu oraz że ich udostępnienie wymaga wykazania przez wnioskodawcę (Skarżącego) istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, a tym samym przez błędne zastosowanie tego przepisu, co miało wpływ na wynik sprawy; c) art. 4 ust. 1 punkt 5) Ustawy poprzez jego niezastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy; d) art. 5 Ustawy poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia bez podstawy prawnej, co miało wpływ na wynik sprawy; e) art. 15 w zw. art. 10 ust. 1 Ustawy poprzez jego niezastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy; f) art. 16 ust. 2 punkt 2) w związku z art. 17 ust. 1 i ust. 2 Ustawy poprzez jego niezastosowanie, co miało wpływ na wynika sprawy; 2. naruszenie przepisów postępowania: g) art. 6 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej "KPA") i art. 5 Ustawy poprzez wydanie Rozstrzygnięcia bez podstawy prawnej, tj. oparcie Rozstrzygnięcia o ograniczenia w dostępie do informacji publicznej nie wynikające z obowiązujących przepisów, a także oparcie Rozstrzygnięcia przyjęciu, że wnioskodawca nie wskazał, iż żądane informacje stanowią istotny interes publiczny, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; h) art. 6 i art. 8 KPA poprzez prowadzenie postępowania w sposób skutkujący utratą zaufania obywateli do organów Państwa w szczególności poprzez brak rzetelnej i wnikliwej oceny materiału zgromadzonego w sprawie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; Wskazując na powyższe, wniósł o: 1. stwierdzenie na podstawie art. 145 § 1 punkt 2 PPSA w zw. z art. 156 § 1 punkt 2 KPA nieważności zaskarżonego rozstrzygnięcia Rektora [...] w [...] z [...] kwietnia 2017 r., 2. oraz na podstawie art. 135 PPSA o stwierdzenie nieważności również rozstrzygnięcia Dziekana Wydziału [...] z [...] kwietnia 2016 r., ewentualnie 3. uchylenie w całości na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 lit. a) i c) PPSA zaskarżonego rozstrzygnięcia Rektora [...] w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., 4. oraz na podstawie art. 135 PPSA o uchylenie również rozstrzygnięcia Dziekana Wydziału [...] z dnia [...] września 2016 r., ponadto wniósł o: 5. na podstawie art. 200 PPSA o zasądzenie od [...] w [...] na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, 6. na podstawie art. 119 punkt 1) PPSA o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym - w przypadku uznania, że w zaskarżone rozstrzygnięcie Rektora [...] w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. dotknięte jest wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 KPA, 7. zobowiązanie Rektora [...] w [...] do wydania wnioskowanej dokumentacji w terminie 14 dni i nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności, 8. zasądzenie Rektorowi [...] w [...] grzywny w wysokości jednego tysiąca złotych za każdy dzień zwłoki. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, których przykładem jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 1 września 2011 r. IV SA/GI 880/11: "1. Czasochłonność oraz trudności organizacyjno-techniczne, jakie wiążą się z przygotowaniem informacji publicznej, nie mogą zwalniać podmiotów z obowiązku jej udzielenia i ograniczać prawa każdego obywatela do uzyskania informacji publicznej, przewidzianego w art. 3 w związku z art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 782). 2. Informacja przetworzona, to taka informacja, która została opracowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Informacją przetworzoną nie będą proste zestawienia dokumentów, które zostały wytworzone w związku z działalnością organu". Jak np. podjęte przez organ uchwały. W przypadku Senatu [...] uchwały podjęte przez Senat publikowane są na stronie [...]. Skarżący wnosił o przekazanie kopii protokołów z posiedzeń Rady Wydziału, do których uchwały stanowią załączniki, załącznikiem takim jest również lista obecności. Takie informacje w żadnym wypadku nie stanowią w ocenie skarżącego informacji przetworzonych, o których mowa w art. 3 ust. 1 punkt 1) Ustawy. Skarżący wystąpił również o potwierdzenie w piśmie przewodnim czy są to wszystkie uchwały podjęte przez Radę Wydziału [...] poprzez ich wymienienie, gdyż otrzymał uprzednio od Organu nie pełną dokumentację w tym zakresie. Podniesiono również, że z perspektywy Ustawy istotne jest nie to, aby publiczny był cel pozyskania informacji - jak błędnie przyjmuje to Organ ale aby taki (publiczny) charakter miała sama informacja. Przepisy Ustawy nie przyznają też podmiotom obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej prerogatywy, która pozwalałaby im na ocenę motywów, dla których wnioskodawca zamierza pozyskać taką informację, a tym bardziej nie przyznają im prawa do odmowy udostępnienia informacji tylko dlatego, że - zdaniem podmiotu obowiązanego - cel pozyskania tej informacji jest niesłuszny lub prywatny. Mając na uwadze powyższe, według strony Organ wydał rozstrzygnięcie bez podstawy prawnej, pomijając liczne przepisy Ustawy, które miał obowiązek zastosować, a także naruszając przywołane w petitum skargi naczelne zasady postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż jest ona poprawna. W pierwszej kolejności należało podkreślić, iż w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, wniosek inicjujący postępowanie dotyczył informacji publicznej. Także organ, do którego wniosek strony został skierowany, był podmiotem zobowiązanym – w myśl ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udostępnienia informacji publicznej. Powyższe okoliczności nie były też nigdy kwestionowane przez strony w trakcie trwania niniejszego postępowania. Z punktu widzenia powyższych okoliczności, jak też z punktu widzenia trybu postępowania oznaczonego w wyżej powołanym akcie prawnym, adresat wniosku postąpił co do zasady prawidłowo wydając decyzję w sytuacji, gdy uznał, że nie udostępni żądanej informacji. Co zaś się tyczy istoty sprawy, to w niniejszym postępowaniu sprowadzała się ona do oceny tego, czy postępowanie w sprawie było prowadzone przez podmiot zobowiązany w sposób zgodny z regulacjami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Generalną zasadą wyrażoną w wyżej powołanym akcie prawnym jest nieograniczony dostęp do informacji publicznej (art. 2 omawianej ustawy). Osoba żądająca dostępu do informacji publicznej nie musi zaś wykazywać istnienia po jej stronie interesu prawnego lub faktycznego w uzyskaniu tej informacji. Pewne odstępstwo od powyższej reguły wprowadził art. 3 ust. 1 pkt 1 przedmiotowej ustawy, stanowiąc, że informacja publiczna nosząca znamiona informacji przetworzonej, może być udostępniona w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Sformułowanie powyższej normy prawnej prowadzi więc do konkluzji, że w sytuacji gdy przedmiotem wniosku składanego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej jest informacja przetworzona, na stronie wnioskującej ciąży obowiązek wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ciężar dowodowy w tym zakresie obciążać może jedynie wnioskodawcę, bowiem tylko on posiada wiedzę na temat tego, jak zechce wykorzystać zdobytą informację. Kluczowe zaś znaczenie dla oceny istnienia szczególnie istotnego interesu w udostępnieniu danej informacji ma sposób, w jaki wnioskodawca zamierza spożytkować otrzymaną informację. Wyjaśnić również należało, że ocena żądanej informacji publicznej pod kątem tego, czy posiada ona cechy informacji przetworzonej czy jest informacją prostą, należy zawsze do organu, do którego trafia wniosek. Tak więc to dopiero adresat żądania dokonuje kwalifikacji tej żądanej informacji jako prostej lub przetworzonej. W sytuacji zaś gdy dojdzie do przekonania, że żądana informacja jest informacją przetworzoną, musi poinformować o tym wnioskodawcę, wzywając jednocześnie do wykazania, że udzielenie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Co zaś się tyczy materii informacji przetworzonej, to sformułowanie to nie zostało doprecyzowane w ustawie. Dla jego identyfikacji koniecznym jest więc odniesienie się do orzecznictwa Sądów administracyjnych. W myśl tezy zawartej w wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z 17.10.2006 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 1347/05 "informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na teść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o wspomnianym wyżej prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią zatem takie informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego". W podobnym duchu wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 16.12.2009 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1513/09 stwierdzając, iż "informacja przetworzona to taka, której organ nie posiada, lecz musi ją wytworzyć na podstawie będących w jego posiadaniu informacji źródłowych i nie może to być technicznie proste zestawienie tych informacji, lecz jakościowo nowa informacja wytworzona zazwyczaj w wyniku dokonania stosownej analizy albo syntezy, obliczeń czy nowych zestawień statystycznych, bądź jakościowo nowego wnioskowania". Z wnioskami zawartymi w wyżej powołanych orzeczeniach tutejszy Sąd w pełni się zgadza i traktuje je jak własne. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że jak wynika z oświadczenia organu, nie posiadał on gotowej - wytworzonej informacji będącej odpowiedzią na wniosek strony. Informacja ta nie była bowiem dostępna wprost z zestawień prowadzonych przez organ. Nadto – jak trafnie wywiódł pytany podmiot - znaczny okres czasu, jakiego dotyczył wniosek (ponad 8 lat), jak też konieczność analizy dużej liczby dokumentów w celu ustalenia, czy nie zawierają danych podlegających prawnej ochronie sprawiało, że w celu rozpoznania wniosku organ byłby zmuszony ponieść dodatkowe koszty oraz zaangażować dodatkową pracę urzędników. Powyższe świadczy więc już o tym, że nie posiadając w sposób wyodrębniony informacji będącej przedmiotem wniosku, organ byłby zobligowany do jej wytworzenia Byłaby to więc informacja jakościowo nowa, a więc nosząca już znamiona informacji przetworzonej. Działania organu konieczne do przedsięwzięcia w celu wytworzenia żądanej informacji, wiązałyby się zaś z możliwością destabilizacji pracy pytanego podmiotu. W tym więc zakresie tutejszy Sąd podziela stanowisko organu, że zakres przedmiotowy wniosku, jest zakresem szerokim. Działania organu przy przygotowywaniu odpowiedzi na pytania, nie ograniczałyby się tylko i wyłącznie do skserowania posiadanych przez organ dokumentów. W pierwszej kolejności adresat żądania musiałby odnaleźć w całości posiadanej dokumentacji te dokumenty, które dotyczyłyby wniosku. Następnie musiałby poddać te dokumenty analizie dla wyodrębnienia z nich danych, będących w zakresie zainteresowania wnioskodawcy. Nadto koniecznym byłoby również dokonanie analizy dokumentów pod kątem ewentualnej potrzeby anonimizacji pewnych danych, z punktu widzenia ochrony informacji wrażliwych np. danych osobowych czy też tajemnicy przedsiębiorstwa. Dopiero więc wykonanie powyższych działań przez organ doprowadzić by mogło do uzyskania odpowiedzi na zadane pytania. Tutejszy Sąd nie ma więc żadnych wątpliwości, że organ prawidłowo zakwalifikował sporną informację jako informację publiczną przetworzoną. Wniosek taki usprawiedliwia bowiem zarówno znaczny zakres nakładu pracy koniecznej do wykonania przez organ, jak też fakt, że efektem tych prac będzie informacja nowa jakościowo i nieistniejąca w chwili składania wniosku. Na marginesie podkreślić należało, że w niniejszym postępowaniu kluczowe znaczenia ma sfera faktów. Istotne jest więc jedynie to, czy organ w chwili otrzymania wniosku, posiadał wyodrębnione dane stanowiące odpowiedź na zadane pytania. Badaniu nie podlegała zaś kwestia tego, czy organ poprawnie archiwizuje posiadane dane i czy ewentualnie powinien mieć wyszczególnione określone informacje. W sytuacji więc, gdy organ oświadczył stronie, że nie posiada gotowych do udostępnienia danych objętych wnioskiem, problematyka prawidłowości przechowywania danych przez organ, pozostawała bez wpływu na rozstrzygnięcie. W świetle powyższego, gdy strona zobowiązana do udzielenia informacji zakwalifikowała żądaną informację jako należącą do kategorii informacji przetworzonej, jako zasadne jawi się działanie organu polegające na wezwaniu wnioskodawcy do wykazania, że uzyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W sytuacji zaś, gdy wnioskodawca nie uczynił zadość powyższemu zobowiązaniu, organowi nie pozostawała inna możliwość jak tylko wydanie decyzji odmawiającej udzielenia spornej informacji. Strona wnioskująca odpowiadając na wezwanie organu, ograniczyła się bowiem jedynie do stwierdzenia, iż żądana informacja jest jej niezbędna dla wyjaśnienia nieprawidłowości jakie miały miejsce w pytanym podmiocie w zakresie przyznawania stopni i tytułów. Strona nie podała jednak tego, jak zamierza wykorzystać otrzymane informacje, a więc nie wykazała tego, aby posiadając żądane dane chciała, czy też chociaż mogła podjąć działania mogące realnie wpłynąć na funkcjonowanie określonych instytucji Państwa. Nie wykazała także tego, czy posiada realne możliwości wpłynięcia na poprawę działania organu. Na marginesie podnieść należało, iż w realiach niniejszej sprawy organ nie mógł wykazać, że za udostępnieniem żądanej informacji nie przemawia przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego. Takiej możliwości pozbawiła organ sama strona, skoro nie odpowiedziała w sposób szczegółowy na wezwanie do wykazania omawianego interesu publicznego. Wnioskodawca nie wskazał bowiem tego, jak zamierza wykorzystać zdobytą informację, ani tego w jaki sposób ma się ona w jego ocenie przełożyć na interes publiczny. Nie znając zamierzeń strony (wobec ich nieujawnienia przez stronę) organ nie posiadał materiału dowodowego, który mógłby poddać badaniu. Stąd więc, na obecnym etapie postępowania brak jest możliwości skutecznego zarzucania organowi, że nie zbadał dowodów, których strona nie dostarczyła organowi. W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja nie narusza prawa, zaś zarzuty zawarte w skardze są chybione, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).