II SA/Wa 1452/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Adam Lipiński, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 marca 2017 r. sprawy ze skargi M.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie

W dniu 12 grudnia 2014 r. do kancelarii Urzędu [...] wpłynął wniosek Pana M. P. o udostępnienie informacji publicznej, poprzez przekazanie w formie pisemnej następujących informacji: 1) przekazanie kopii wydanych wszystkich decyzji o warunkach zabudowy dla tej dzielnicy, 2) określenie nr działki, obrębu, powierzchni dotyczącej terenu inwestycji powierzchni zabudowy, wysokości zabudowy, współczynnika intensywności, powierzchni biologicznie czynnej, rodzaju inwestycji oraz określenia obsługi komunikacyjnej, 3) przedział czasowy do dwóch lat (2 lata) liczonych od daty wpłynięcia wniosku. Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. znak: [...] Rzecznik Informacji Publicznej w Urzędzie [...] wezwał Pana M. P. do uzupełnienia wniosku, poprzez sprecyzowanie, tj. wskazanie, której dzielnicy dotyczy żądanie udostępnienia informacji publicznej. W piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r., które wpłynęło do kancelarii Urzędu [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., ww. wskazał, że jego żądanie dotyczy jedenastu dzielnic [...], w tym Dzielnicy [...]. W związku z tym, Rzecznik Informacji Publicznej, przy piśmie z dnia [...] styczniu 2015 r. znak: [...], przekazał Burmistrzowi Dzielnicy [...] wniosek Pana M. P., celem jego realizacji zgodnie z kompetencjami i udzielenia odpowiedzi bezpośrednio wnioskodawcy. Organ w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...] poinformował Pana M. P., że we wskazanym przez niego terminie, tj. od dnia [...] grudnia 2012 r. do dnia [...] grudnia 2014 r. w Dzielnicy [...] zostało wydanych 155 decyzji o warunkach zabudowy. Przedstawiono, że realizacja wniosku, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wiąże się z poniesieniem przez Urząd Dzielnicy [...] dodatkowych kosztów, związanych ze wskazanym przez Pana M. P. sposobem udostępnienia informacji, w łącznej wysokości 327,85 zł. W związku z powyższym, zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwrócono się w w/w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. do Pana M. P. o dokonanie wpłaty w łącznej kwocie 327,85 zł na rachunek bankowy Miasta [...] lub w kasie Urzędu [...], ewentualnie w kasie Urzędu Dzielnicy [...], zobowiązując do niezwłocznego dostarczenia do Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu Dzielnicy [...] dowodu potwierdzenia wpłaty. Jednocześnie poinformowano, że po upływie 14 dni od dnia doręczenia tego powiadomienia, wnioskowana informacja zostanie udostępniona z jednoczesnym wydaniem decyzji administracyjnej ustalającej w/w opłatę - o ile ww. nie dokona zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji lub nie wycofa wniosku. Ostateczna decyzja, ustalająca opłatę w wysokości odpowiadającej dodatkowym kosztom, stanowić będzie tytuł egzekucyjny, na podstawie którego można prowadzić egzekucję administracyjną w przypadku nieuiszczenia opłaty przez wnioskodawcę. W terminie do dnia [...] marca 2015 r. Pan M. P. nie zajął żadnego stanowiska w sprawie, tj. nie dokonał zmiany swojego wniosku, nie wycofał tego wniosku, nie dostarczył dowodu potwierdzającego wniesienie opłaty. W rezultacie, wnioskowana przez Pana M. P. informacja publiczna została zrealizowana, tj. kserokopie 155 decyzji o warunkach zabudowy zostały przesłane pocztą na podany adres korespondencyjny. Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. orzekł w przedmiocie ustalenia opłaty w wysokości 327,85 zł., odpowiadającą kwocie dodatkowych kosztów, związanych z udostępnianiem wnioskowanych przez pana M. P. informacji publicznej, która to kwota uwzględnia poniesienie kosztów materiałowych związanych ze sporządzeniem kserokopii wydanych w Dzielnicy [...] od dnia [...] grudnia 2012 r. do dnia [...] grudnia 2014 r. wszystkich 155 decyzji o warunkach zabudowy (...). Pan M. P. nie odebrał ww. decyzji. Decyzja była dwukrotnie awizowana. W dniu [...] kwietnia 2016 r. odwołanie od powyższej decyzji złożył M. P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 127 i art. 134 k.p.a. w związku z art. 17 pkt. 1 k.p.a. oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856) oraz art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591), postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Pana M. P. od decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r., wydanej w przedmiocie ustalenia opłaty w wysokości 327,85 zł odpowiadającej kwocie dodatkowych kosztów związanych z udostępnianiem wnioskowanej przez Pana M. P. informacji publicznej – stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W dniu [...] sierpnia 2016 r. skargę na powyższe postanowienie złożył M. P. podnosząc, że nie zgadza się z treścią orzeczenia SKO w [...]. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wskazało, że decyzja Prezydenta [...] została doręczona skarżącemu w dniu [...] kwietnia 2015 r., odwołanie zaś zostało doręczone rok później, a zatem brak jest podstaw do podważenia treści orzeczenia. W dniu 9 lutego 2017 r. pismo procesowe w sprawie złożył pełnomocnik z urzędu skarżącego podnosząc, że z akt sprawy nie wynika, aby decyzja Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie ustalenia opłaty za udostępnienie informacji publicznej była doręczona w sposób prawidłowy, ponieważ brak jest informacji o sposobie pozostawienia awiza w skrzynce pocztowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst. jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Badając legalność zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] pod tym kątem należy stwierdzić, że narusza ono prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie, a skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie można uznać za skutecznie doręczoną decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie ustalenia opłaty w wysokości 327,85 zł za udostępnienie skarżącemu informacji publicznej. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 42 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej K.p.a.), pisma w postępowaniu administracyjnym doręcza się osobom fizycznym, co do zasady, w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. W przypadku nieobecności adresata, pismo doręcza się za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Przepis art. 44 K.p.a. ustanawia natomiast możliwość dokonania tzw. doręczenia zastępczego, w razie gdy doręczenie w żaden ze sposobów wskazanych powyżej nie jest możliwe. W takiej sytuacji pismo pozostawia się przez okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie właściwej gminy (miasta). Skuteczność doręczenia zastępczego nie ogranicza się tylko do pozostawienia pisma u operatora pocztowego lub urzędzie w terminach określonych w art. 44 § 1 K.p.a., choć samo słowo "awizo" wprawdzie oznacza zawiadomienie odbiorcy, ale jak wskazuje treść art. 44 § 2 K.p.a., aby doręczenie mogło być uznane za zgodne z prawem należy spełnić łącznie trzy warunki: - istnieje niemożność doręczenia pisma adresatowi, jego dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy, - pozostawienie przesyłki dla adresata w placówce pocztowej lub urzędzie gminy, - umieszczenie zawiadomienia o dacie i miejscu pozostawienia przesyłki w skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, w innych miejscach wskazanych w art. 44 § 2 K.p.a. Tak więc jedną z przesłanek skuteczności doręczenia zastępczego, określonego w art. 44 K.p.a., jest umieszczenie zawiadomienia o pozostawieniu pisma, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni w placówce pocztowej lub złożeniu w urzędzie gminy (miasta), w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, w drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Powyższy przepis ustanawia, wiążącą doręczającego, kolejność miejsc, w których należy umieścić zawiadomienie. Oznacza to, że podmiot doręczający powinien umieścić zawiadomienie w skrzynce na korespondencję, a gdy umieszczenie zawiadomienia w ten sposób nie jest możliwe, to w drzwiach mieszkania adresata, albo w drzwiach pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje obowiązki zawodowe (pracuje), lub w miejscu widocznym na tej nieruchomości, np. na bramie (por. A. Wróbel (w:), M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego LEX 2015). Oceniając prawidłowość doręczenia zastępczego należy zatem posiadać pewność co do tego, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas. Adresat musi być zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i miejscu gdzie może je odebrać oraz o terminie odbioru, a zwrotne potwierdzenie odbioru powinno być wypełnione czytelnie wraz z podpisem listonosza (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 794/10). Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy nie ulega wątpliwości, że nadana do skarżącego M. P. przesyłka, zawierająca ww. decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie ustalenia opłaty w wysokości 327,85 zł za udzielnie skarżącemu informacji publicznej, została prawidłowo zaadresowana. Nie jest spornym, że skarżący przesyłki nie odebrał, a brak było możliwości doręczenia decyzji dorosłemu domownikowi lub innej osobie określonej w art. 43 K.p.a. Natomiast, znajdujący się w aktach sprawy administracyjnej, dowód nadania (k-35) nie zawiera informacji o pozostawieniu przesyłki pocztowej, zawierającej ww. decyzję Prezydenta [...]. Uchybień powstałych przy doręczeniu zastępczym nie sanuje, podjęta przez Urząd [...], próba ustalenia sposobu zawiadomienia skarżącego o złożeniu przesyłki pocztowej. Z pisma Poczty Polskiej S.A. z dnia 25 maja 2015 r. nie wynika bowiem, w jakim miejscu złożono zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Tak więc w opisanej sytuacji, zdaniem Sądu, nie można stwierdzić, tak jak to zasadnie podniósł pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 9 lutego 2017 r., że zachowane zostały warunki określone w art. 44 K.p.a. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.