II SA/Wa 1432/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Andrzej Cichoń, Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), , Protokolant referent Beata Kowalska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi Związku Zawodowego [...] na decyzję Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę

Wnioskiem z dnia [...] marca 2025 r. Związek Zawodowy Pracowników [...] (dalej "skarżący" lub "Związek") zwrócił się Rzecznika Praw Obywatelskich (dalej "organ" lub "RPO") o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej nagród uznaniowych dla pracowników Biura RPO w okresie od [...] lipca do [...] grudnia 2024 r.: 1. Jaka kwota całkowita była wypłacona z tytułu nagród uznaniowych, 2. Jaka kwota została przeznaczona na nagrody uznaniowe dla Rzecznika Praw Obywatelskich oraz pracowników bezpośrednio podlegających Rzecznikowi Praw Obywatelskich a jaka dla pozostałych pracowników. 3. Listy imiennej wraz z kwotami i uzasadnieniami nagrodzonych pracowników bezpośrednio podlegających Rzecznikowi oraz informacji czy nagroda została przyznana Rzecznikowi, jeżeli tak, to w jakiej wysokości i jak została uzasadniona; 4. Czy poza nagrodami przyznanymi w ramach drugiej i trzeciej transzy nagród uznaniowych, które zostały uruchomione we wrześniu i w grudniu 2024 r., przyznano jakiekolwiek inne nagrody indywidualne? Jeśli tak to o podanie łącznej kwoty tych nagród, listy imiennej osób nagrodzonych wraz z wysokością tych nagród oraz uzasadnieniami. Decyzją z dnia [...] maja 2025 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902 dalej: "u.d.i.p.") oraz art. 107 § 1-3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, z późn. zm., dalej: "k.p.a."), RPO, po rozpoznaniu powyższego wniosku w zakresie podania listy imiennej wraz z kwotami i uzasadnieniami nagrodzonych pracowników bezpośrednio podlegających Rzecznikowi oraz pracowników, którzy otrzymali również jakiekolwiek inne nagrody indywidualne w okresie od [...] lipca do [...] grudnia 2024 r., odmówił w części udostępnienia informacji publicznej, tj.: 1) w zakresie tych pracowników, z uwagi na ochronę ich prywatności, którzy nie pełnią funkcji publicznych, a zostali objęci wnioskiem Związku o podanie imiennej listy osób, którym przyznano nagrody uznaniowe w okresie w okresie od [...] lipca do [...] grudnia 2024 r.; 2) w zakresie uzasadnień nagrodzonych pracowników, z uwagi na to, iż wnioskowana informacja posiada charakter informacji publicznej przetworzonej i brak jest szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu informacji w tym zakresie. W uzasadnieniu organ wskazał, że prawo obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne jest gwarantowane przepisem art. 61 ust. 1 Konstytucji RP z 1997 r. Realizację tego prawa stanowi m.in. ustawa o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. - każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Art. 5 u.d.i.p. w ust. 2 stanowi, że prawo to podlega jednak ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, za wyjątkiem informacji dotyczących osób pełniących funkcje publiczne i mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach ich powierzenia i wykonywania. W Konstytucji RP odpowiada temu art. 61 ust. 3, w myśl którego ograniczenie prawa do informacji publicznej może nastąpić m.in. ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób. Z kolei art. 47 Konstytucji RP stanowi, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego. RPO podał, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 (publ. w OTK-A 2006/3/30) trafnie zauważył, iż prawo dostępu do informacji nie ma charakteru bezwzględnego, gdyż jego granice wyznaczone są przez konieczność respektowania praw i wolności innych podmiotów, w tym przez konstytucyjnie gwarantowane prawo do ochrony życia prywatnego. RPO wyjaśnił, że z przywołanych wyżej powodów prawo do informacji publicznej w przypadku pracowników zatrudnionych w organie władzy publicznej, ale którzy nie pełnią jednak funkcji publicznych, będzie podlegać ograniczeniu właśnie ze względu na wspomnianą powyżej zasadę ochrony ich prywatności. Do tej kategorii pracowników należą osoby zatrudnione na stanowiskach o charakterze technicznym lub usługowym, np. serwis techniczny i informatyczny, pracownicy sekretariatów i ochrony, portierzy, kierowcy, osoby sprzątające itp. W przeciwieństwie do osób pełniących funkcje publiczne, pracownicy szeroko rozumianej obsługi organu (urzędu, tu: BRPO) nie zajmują stanowisk kierowniczych czy decyzyjnych sensu stricto więżących się z podpisywaniem wszelkiego rodzaju aktów administracyjnych oraz innych pism urzędowych i wystąpień kierowanych na zewnątrz organu, ani nawet nie przygotowują ich projektów i nie rozpatrują spraw wniesionych do RPO. W związku z tym nie mają oni także istotnego i indywidualnego wpływu na funkcjonowanie instytucji, w tym w zakresie zarządzania mieniem, decydowania o zamówieniach publicznych, zawierania umów cywilnoprawnych, czy zatrudniania nowych pracowników. Organ stwierdził, że w związku z tym informacje dotyczące osób nie pełniących funkcji publicznych nie mogły być udzielone ze względu na ochronę ich prywatności. Tym samym wniosek o informację publiczną w tej części, w której Związek domagał się udostępnienia tych danych, podlegał załatwieniu przez wydanie decyzji administracyjnej odmownej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Jednocześnie organ wyjaśnił, że i informacje o kwotach nagród przyznanych zatrudnionym w BRPO pracownikom pełniących funkcje publiczne zostały udostępnione wnioskodawcy odrębnym pismem. Odnośnie do żądania wnioskodawcy w zakresie podania uzasadnień do przyznanych nagród (pkt 3 i 4 pisma) RPO zauważył, że pismem z dnia 27 marca 2025 r. skierowanym do Związku organ poinformował, iż nie prowadzi ujednoliconych i szczegółowych rejestrów, zawierających wskazane w żądaniu dane, podkreślając jednocześnie, że informacje te są przechowywane w dokumentach papierowych - które wymagają opracowywania i przepisania do zbiorczej odpowiedzi, co wymagałoby czasochłonnych działań i zaangażowania odpowiednich środków, co w aktualnej sytuacji kadrowej z uwagi na niepełny skład osobowy jest szczególnie utrudnione. RPO wskazał, że wobec tego uznał, iż wnioskowana informacja posiada charakter informacji publicznej przetworzonej. Przetworzenie żądanej informacji wiąże się z tym, że BRPO nie posiada gotowego zestawienia zawierającego uzasadnienia nagród uznaniowych przyznanych pracownikom bezpośrednio podlegającym RPO w II półroczu 2024 r. (pkt 3 wniosku Związku) oraz nagród indywidualnych przyznanych wszystkim pracownikom Biura w II półroczu 2024 r. (pkt 4 wniosku Związku). Zgromadzenie ww. uzasadnień na potrzeby przygotowania odpowiedzi na wniosek Związku byłoby nieproporcjonalnym obciążeniem Wydziału Spraw Personalnych BDG BRPO do interesu publicznego, który miałoby takie działanie realizować. Obciążenie to polegałoby na podjęciu następujących czynności: - wyselekcjonowaniu listy osób pełniących funkcje publiczne, które uzyskały nagrodę (tych nagród było - w przypadku pkt 3 wniosku - 955, w przypadku pkt 4 wniosku - 342); - odnalezienie w segregatorach dokumentów źródłowych zawierających wnioski kierowane do DG przez kierujących jednostkami organizacyjnymi BRPO o przyznanie nagrody konkretnym osobom (wnioski te kierowane są za pośrednictwem różnych kanałów: najczęściej w papierze, rzadziej e-mailem lub poprzez EZD i dotyczą częstokroć więcej niż jednej osoby). Takich wniosków o nagrody było w analizowanym okresie - w przypadku pkt 3 wniosku - 53, w przypadku pkt 4 - 157; - przepisanie treści wniosków (nierzadko bardzo rozbudowanej) do dokumentu zbiorczego) i udostępnienie takiej informacji wnioskodawcy. RPO wskazał, że Biuro szacuje, iż przy tak dużej skali i liczbie nagród wobec objętych wnioskiem pracowników BRPO (łącznie 210), która wystąpiła w II półroczu 2024 r., czynności te zajęłyby jednej osobie zatrudnionej w [...] około 5 dni roboczych. Organ nadmienił, że w okresie rozpatrywania wniosku Związku [...] pracowało i nadal pracuje w ograniczonej obsadzie kadrowej i jest bardzo obciążone pracą bieżącą. Nie ma też możliwości, z uwagi na bezpieczeństwo, poufność i wrażliwość danych osobowych, powierzenia tych czynności do wykonania innym osobom spoza [...]. Zatem w tym konkretnym przypadku o przetworzeniu informacji, dotąd faktycznie udostępnianej Związkowi, przesądza skala nagród i ograniczenie zasobów kadrowych zaangażowanych w przygotowanie informacji do jej udostępnienia. Następnie organ wyraził wątpliwość, czy informacja w zakresie uzasadnienia nagrody pracodawcy przyznawanej konkretnemu pracownikowi stanowi w ogóle informację publiczną. Taką informacją jest z pewnością samo imię i nazwisko nagrodzonego oraz kwota nagrody, albowiem wpływa to na ocenę sposobu wydatkowania środków budżetu państwa. Uzasadnienia nagród mają jednak ogólne umocowanie w treści Regulaminu wynagradzania obowiązującego w BRPO. Organ zwrócił uwagę, że są urzędy administracji publicznej, w których indywidualne uzasadnienia nie są sporządzane. Udostępnianie w odpowiedzi na wcześniejsze wnioski Związku uzasadnień do nagród było wyrazem daleko idącej dobrej woli pracodawcy. W realiach jednakże niniejszej sprawy, z uwagi na długość okresu objętego wnioskiem, dużą liczbę przyznanych w tym czasie nagród oraz problemy kadrowe w komórce organizacyjnej, która musiałaby przygotować żądane informacje - zastosowanie znajduje przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 u.d.i.p. RPO podniósł dalej, że Związek został wezwany do wykazania w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, w jakim zakresie występuje szczególna istotność dla interesu publicznego, by dokonać przetworzenia żądanych informacji publicznych. Związek ustosunkował się do treści wezwania z dnia 27 marca 2025 r., jednakże, zdaniem organu, w zakresie uzasadnień nagrodzonych pracowników nie wykazał szczególnie istotnej dla interesu publicznego, konieczności udostępnienia wnioskowanych informacji, tj. uzasadnienia w jaki sposób zamierza wykorzystać uzyskane informacje (uzasadnienia przyznanych pracownikom nagród) dla poprawy funkcjonowania organu i lepszej ochrony interesu publicznego. Organ wskazał, że dokonując analizy przedmiotowego wniosku uznał więc, iż żądana przez Związek informacja posiada charakter informacji przetworzonej, zatem organ miał obowiązek pozytywnego rozpatrzenia wniosku wyłącznie w sytuacji spełnienia przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego. Tym samym wniosek o informację publiczną w części, w której Związek domagał się udostępnienia uzasadnień przyznania nagród, podlegał również załatwieniu przez wydanie decyzji administracyjnej odmownej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Od powyższej decyzji Związek złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: a) art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają zasady ograniczenia prawa do informacji publicznej, poprzez błędne ich zastosowanie, polegające na nieuzasadnionej odmowie udzielenia informacji, niespełniającej warunków proporcjonalności i konieczności dokonanego ograniczenia i nieznajdującej podstawy we względach ochrony wolności i praw innych osób, o której mowa w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP; b) art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 u.i.d.p. poprzez bezpodstawną odmowę udzielenia informacji publicznej, o którą Związek wniósł pismem z dnia [...] marca 2025 r.; c) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.i.d.p. poprzez bezpodstawną odmowę udzielenia informacji publicznej w zw. z art. 7, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 pkt 4 i 6, § 3 k.p.a. poprzez nieznajdujące uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy ustalenie, iż wnioskowana informacja publiczna dotycząca uzasadnień nagród stanowi informację przetworzoną. W piśmie z dnia [...] czerwca 2025 r. skierowanym do organu Związek wniósł o przeprowadzenie w trakcie ponownego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy dowodu z dokumentu w postaci zanonimizowanych zakresów obowiązków pracowników, którzy otrzymali nagrody uznaniowe w okresie od [...] lipca do [...] grudnia 2024 r. i nie zostali wymienieni w zestawieniu przekazanym w piśmie z dnia [...] maja 2025 r. Ponadto w piśmie tym Związek wniósł o wystąpienie przez RPO do pracowników BRPO, którzy otrzymali nagrody uznaniowe w okresie od [...] lipca do [...] grudnia 2024 r., a nie zostali wymienieni w zestawieniu przekazanym w piśmie z dnia [...] maja 2025 r., z zapytaniem, czy chcą skorzystać z ochrony prywatności. W piśmie z dnia [...] czerwca 2025 r. skierowanym do Związku organ udostępnił Związkowi listę 7 pracowników w zakresie obejmującą imię i nazwisko pracownika oraz kwotę nagrody. Organ zaznaczył, że osoby te pełnią funkcje publiczne i zostały pominięte w udostępnionej Związkowi w dniu [...] maja 2025 r. informacji. W wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy RPO decyzją z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...]: 1) uchylił zaskarżoną decyzję w części, w zakresie dotyczącym podania listy imiennej wraz z kwotami nagrodzonych pracowników bezpośrednio podlegających Rzecznikowi oraz pracowników, którzy otrzymali również jakiekolwiek inne nagrody indywidualne w okresie od [...] lipca do [...] grudnia 2024 r., a będącymi osobami zatrudnionymi na stanowiskach: starszego prawnika w Biurze Pełnomocnika Terenowego w [...], eksperta prawnego w Biurze Pełnomocnika Terenowego w [...], eksperta w Biurze Pełnomocnika Terenowego w [...], eksperta w Zespole "[...]", eksperta prawnego w Zespole [...], eksperta prawnego w Zespole [...] i starszego prawnika w Zespole [...] i w tym zakresie orzekł, że wskazana informacja publiczna podlega udostępnieniu; 2) w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy: W uzasadnieniu decyzji organ podtrzymał argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. RPO podniósł, że w niniejszej sprawie bezspornym pozostaje, iż każda z osób wymienionych na udostępnionych Związkowi listach w pismach z dnia [...] maja 2025 r. i [...] czerwca 2025 r. jest osobą pełniącą funkcję publiczną, albowiem w ramach struktury urzędu Biura RPO wykonuje ona co najmniej jeden z następujących zakresów czynności tj.: rozpoznaje ona wnioski lub podpisuje z upoważnienia RPO pisma kierowane do obywateli w sprawach, w których zwrócili się oni do RPO o ochronę ich praw i wolności lub pełni funkcję mającą związek z zarządzaniem (dysponowaniem) mieniem publicznym, w tym zarządzaniem majątkiem, zatrudnianiem pracowników, czy zawieraniem umów cywilnoprawnych lub jej funkcja ma związek z zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem zadań przez RPO lub wykonuje powierzone zadania i przez to uzyskuje znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze indywidualnym lub podejmuje działania wpływające bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub jej działania łączą się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Jednocześnie organ zauważył, iż pozostałe niewymienione na wskazanych powyżej listach osoby, nie są osobami pełniącymi funkcję publiczną, albowiem żadna z tych osób nie rozpoznaje wniosków i nie podpisuje z upoważnienia RPO pism kierowanych do obywateli w sprawach, w których zwrócili się oni do RPO o ochronę ich praw i wolności, nie pełni funkcji mającej związek z zarządzaniem (dysponowaniem) mieniem publicznym w tym zarządzaniem majątkiem, zatrudnianiem pracowników, czy zawieraniem umów cywilnoprawnych, jej funkcja nie ma związku z zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem zadań przez RPO lub nie ma ona wpływu na treść decyzji o charakterze indywidualnym lub nie podejmuje działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób, ani jej działania nie łączą się z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Osoby, o których mowa wyżej, zatrudnione są na następujących stanowiskach: w Biurze Dyrektora Generalnego: Asystent Rzecznika, Asystent Zastępcy Rzecznika, Główny specjalista bezpieczeństwa teleinformatycznego, Główny specjalista, Główny specjalista informatyk, Informatyk, Kierowca, Kierownik, Młodszy informatyk, Specjalista, Specjalista archiwista, Specjalista d/s BHP, Starszy intendent, Starszy radca, Starszy specjalista; w Biurze Pełnomocnika Terenowego RPO w [...]: Starszy sekretarz; w Centrum Projektów Społecznych: Główny specjalista, Specjalista, Specjalista sekretarz, Starszy specjalista; w Zespole ds. Prezydialnych i Współpracy Międzynarodowej: Główny specjalista; w Zespole Kontaktów z Mediami i Komunikacji Społecznej: Główny specjalista, Specjalista, Starszy specjalista; w Zespole Prawa Konstytucyjnego, Międzynarodowego i Europejskiego: Starszy sekretarz; w Zespole Prawa Pracy i Zabezpieczenia Społecznego: Starszy sekretarz; w Zespole Wstępnej Oceny Wniosków: Ekspert prawny. RPO zaznaczył, że istotnym w omawianej materii jest także to, iż miarodajnym dla oceny, czy dana osoba pełni funkcję publiczną, czy też nie jest nie sama nazwa stanowiska, które ta osoba zajmuje, ale zakres czynności (ich katalog), które na tym stanowisku faktycznie realizuje. Organ przytoczył tezy z orzecznictwa dotyczące definicji pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne". Następnie RPO wyjaśnił, że z opisów zakresu czynności (obowiązków), których wykonywanie wiąże się z zajmowaniem przywołanych wyżej stanowisk, nie wynika, iż którakolwiek z osób piastujących te stanowiska rozpoznaje wnioski lub podpisuje z upoważnienia RPO pisma kierowane do obywateli w sprawach, w których zwrócili się oni do RPO o ochronę ich praw i wolności lub podejmuje działania wpływające bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub co najmniej przygotowuje decyzje dotyczące innych podmiotów lub jej funkcja ma związek z zarządzeniem sprawami związanymi z wykonywaniem zadań przez RPO lub uzyskuje wpływ na treść decyzji o charakterze indywidualnym. Żadnej z tych osób nie przysługuje jakikolwiek zakres kompetencji decyzyjnych w ramach instytucji publicznej. Osoby te nie pełnią też funkcji mającej związek z zarządzaniem (dysponowaniem) mieniem publicznym w tym zarządzaniem majątkiem, zatrudnianiem pracowników, czy zawieraniem umów cywilnoprawnych. Wyżej przywołane stanowiska mają charakter wyłącznie usługowy lub techniczny. Organ wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. RPO podniósł, że przesłankę prywatności osoby fizycznej należy powiązać z konstytucyjnym potwierdzeniem prawa do prywatności uregulowanym w art. 47 Konstytucji RP, który to przepis nakłada na władze publiczne obowiązek ochrony chronionych prawem dóbr jednostki przed nieuzasadnioną ingerencją. Do aktów prawnych ustanawiających ochronę takich dóbr należy przede wszystkim ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781) i rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1), dalej "RODO". Organ zauważył, że art. 5 u.d.i.p. nie wprowadza jako przesłanki ograniczenia prawa do informacji, ochrony danych osobowych. Nie oznacza to jednak, że na gruncie u.d.i.p. relacje między dostępem do informacji oraz ochroną danych osobowych nie występują, ale należy je oceniać w oparciu o prywatność, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a dopiero następnie to rozwiązanie odnieść do przepisów ustawy o ochronie danych osobowych i przepisów RODO. Następnie RPO wskazał, że w piśmie z dnia [...] czerwca 2025 r. Związek wniósł o wystąpienie przez RPO do pracowników BRPO, którzy otrzymali nagrody uznaniowe w okresie w okresie od [...] lipca do [...] grudnia 2024 r., a nie zostali wymienieni w zestawieniu przekazanym w piśmie z dnia [...] maja 2025 r., z zapytaniem, czy chcą skorzystać z ochrony prywatności. Ustosunkowując się do tej kwestii organ, odwołując się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 1197/23, stwierdził, że przepisy prawa nie wymagają zwracania się przez podmiot zobowiązany z zapytaniem o to, czy osoby, których dotyczy żądana informacja publiczna, rezygnują z prawa do ochrony ich prywatności. Organ podniósł, iż wystąpienie przez pracodawcę do pracownika z żądaniem, o którym wspomina Związek i oczekiwanie odpowiedzi ze strony pracownika niewątpliwie wkracza w materię relacji pracodawca - pracownik, a tę reguluje ze swej istoty ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 277 z późn.zm.). Również w normach tej ostatniej ustawy (tj. Kodeksu pracy) brak regulacji dla takiego trybu postępowania, jak wskazuje Związek. Zdaniem organu przyjęcie sposobu wykładni przepisu art. 5 ust. 2 u.i.d.p., jaki proponuje w niniejszej sprawie Związek, nie bierze pod uwagę aspektu praktycznego tej sprawy i tego, iż niejednokrotnie będzie to bardzo trudne do zastosowania w wielu instytucjach publicznych, w szczególności takich, które zatrudniają pracowników w liczbie 1000 lub więcej. Organ postawił pytanie jak powinien wówczas zachować się pracodawca, gdy pracownik stosownie do skierowanego do niego żądania zajęcia stanowiska milczy lub wręcz wprost odmawia zajęcia stanowiska. W ocenie RPO w takich sytuacjach procedura pozyskiwania oświadczeń pracowników byłaby niezwykle długotrwała i nader często uniemożliwiała pracodawcy wywiązanie się z terminu ustawowego udostępnienia informacji publicznej, jaki wynika z przepisów u.d.i.p., albo wręcz uniemożliwiała organowi wywiązanie się z obowiązku udostępnienia informacji publicznej. Zdaniem RPO stosujący prawo sąd administracyjny nie może samowolnie tzn. bez stosownej ingerencji prawodawcy rozszerzać brzmienia części przepisu art. 5 ust. 2 u.i.d.p. poprzez obciążenie podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej dodatkowymi zadaniami, które z niego wprost nie wynikają. W ocenie RPO zasadnym wydaje się więc przyjęcie odmiennego stanowiska, a to takiego, iż pracodawca nie ma każdorazowego obowiązku kontaktowania się z osobami fizycznymi w przypadku wniosku obejmującego informacje ze strony ich prywatności, a uzyskanie rezygnacji z przysługującego jednostce prawa do ochrony jej prywatności powinno być przedmiotem zainteresowania Związku, a nie organu. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji co do przetworzonego charakteru informacji objętych punktem 2. zaskarżonej decyzji. Następnie RPO wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zatem samo ustalenie, iż w sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną nie oznacza jednakowoż, iż automatycznie zostanie wydana decyzja odmowna. Ustawodawca w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. powiązał prawo dostępu do informacji publicznej przetworzonej z istnieniem po stronie wnioskodawcy przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego. Podobnie jak w sytuacji definicji "informacji publicznej przetworzonej", także i pojęcie "szczególnie istotnego interesu publicznego", którym ustawodawca posługuje się w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jest niedookreślone i nie posiada zwartej, spisanej formuły na gruncie obowiązującego prawa. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz jego ciał publicznych jako pewnej całości, szczególnie zaś łączy się z funkcjonowaniem podstawowej struktury państwa. Skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się zatem z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. Pozyskanie informacji publicznej przetworzonej, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. musi więc być nie tylko istotne dla interesu publicznego, ale istotność ta musi mieć również charakter szczególny. W szczególności charakter czy też pozycja podmiotu, który występuje z żądaniem udzielenia informacji publicznej przetworzonej, a zwłaszcza realne możliwości przyszłego wykorzystania przez ten podmiot tak uzyskanych danych, ma wpływ na ocenę istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego udzielenie mu żądanych informacji. Przykładem w tym zakresie może być np. poseł lub senator zasiadający w komisji ustawodawczej, mający możliwość kształtowania uchwalanych przepisów prawa, organizacja zawodowa lub społeczna mogąca realnie wpłynąć na funkcjonowanie organu, np. przez realne przeprowadzenie obywatelskiej inicjatywy ustawodawczej. Podmioty te w swoim codziennym działaniu mają rzeczywistą możliwość wykorzystywania uzyskanych przetworzonych informacji publicznych w celu "usprawnienia" funkcjonowania odpowiednich organów. W ocenie organu Związek w okolicznościach niniejszej sprawy w żaden przekonywujący sposób nie podaje, jak informacje te miałyby być przez niego dla dobra funkcjonowania państwa wykorzystane. O szczególnie istotnym charakterze interesu decydują czynniki natury podmiotowej i funkcjonalnej. Zatem poza funkcją odpowiedzi na wniosek o informację przetworzoną, należy uwzględnić właściwości podmiotu o nią występującego. W doktrynie wyrażony został pogląd, że charakter lub pozycja podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej, a zwłaszcza realna możliwość wykorzystania uzyskanej informacji mają wpływ na ocenę istnienia szczególnego interesu publicznego uzasadniającego uwzględnienie wniosku. Przykładem takiego podmiotu może być poseł zasiadający w komisji ustawodawczej Sejmu, radny w jednostce samorządu terytorialnego lub też minister nadzorujący działalność podległego mu resortu. Osoby te w swoim codziennym działaniu mają rzeczywistą możliwość wykorzystywania uzyskanych informacji publicznych w celu usprawnienia funkcjonowania odpowiednich organów. Wnioskodawca występuje w niniejszej sprawie jako związek zawodowy i nie podaje w jaki sposób uzyskane przez niego informacje miałyby usprawnić funkcjonowanie poszczególnych instytucji publicznych w państwie, w tym instytucji publicznej jaką jest Biuro RPO. Organ dodatkowo wskazał, że Związek w toku postępowania nie wykazał, iż wnioskowana przez niego informacja publiczna zostanie wykorzystana ponownie dla dobra ogółu przynosząc mu korzyść przewyższającą wydatki związane z uprzednim jej wytworzeniem lub opracowaniem. Związek w toku postępowania nie przedstawił, jakie to by były korzyści i na czym polegałyby, np. na poprawie funkcjonowania aparatu państwa, w tym instytucji publicznej jaką jest Biuro RPO, czy racjonalizacji wydatków publicznych przez wzmocnienie kontroli ich wydatkowania. Związek nie uprawdopodobnił też, iż zamierza wykorzystać wnioskowana informację publiczną dla pomnożenia dobra wspólnego, a posiadane przez niego przymioty osobiste lub związane z pełnioną funkcją lub rolą publiczną umożliwią należyte spożytkowanie udzielonej jej informacji publicznej. Końcowo RPO zaznaczył, że iż w toku postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ ponownie w sposób bardzo szczegółowy przeprowadził dowód z dokumentu poprzez analizę zakresów obowiązków osób - pracowników, którzy otrzymali również jakiekolwiek inne nagrody indywidualne w okresie od [...] lipca do [...] grudnia 2024 r., a nie pełnią oni funkcji publicznej i ze względu na ochronę prywatności których odmówiono dostępu w części do informacji publicznej. Jak wynika z utrwalonego stanowiska doktryny prawa administracyjnego dopuszczenie przez organ dowodu nie wymaga wydania postanowienia w tym zakresie z uwagi na brak obligum proceduralnego w k.p.a. oraz na brak istnienia środka ochrony prawnej w zakresie tego postanowienia. Po drugie, wbrew twierdzeniom Związku nie było koniecznym zawiadomienie Związku o miejscu i terminie przeprowadzenia wskazanego dowodu z uwagi na dyspozycję art. 79 k.p.a., który wprost traktuje o konieczności powiadomienia strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu jedynie ze świadków, biegłych i oględzin. Przepis art. 79 k.p.a. nie dotyczy dowodu z dokumentu. Na powyższą decyzję Związek wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Związek zaznaczył, że zaskarża tę decyzję w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił - naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez odmowę udzielenia informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne nieznajdującą uzasadnienia w wartościach takich jak ochrona wolności i praw innych osób, o których mowa w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP oraz nieznajdującej uzasadnienia w zasadzie proporcjonalności sformułowanej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, odnoszącej się do ograniczenia konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, 2) art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. poprzez bezpodstawną odmowę udzielenia informacji publicznej, o którą Związek wniósł pismem z dnia 13 marca 2025 r., 3) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zw. z art. 7, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 pkt 4 i 6, § 3 k.p.a. poprzez nieznajdujące uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy ustalenie, iż wnioskowana informacja publiczna dotycząca uzasadnień nagród, stanowi informację przetworzoną, a w szczególności, iż skarżący nie wykazał posiadania 4d) art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, poprzez jego błędne zastosowanie do osób, co do których nie wykazano braku pełnienia przez nich funkcji publicznych, - przepisów prawa procesowego, tj.: art. 7, art. 10 §1, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpoznania sprawy w pełnym zakresie, tj. nierozpatrzenie wniosku o udzielenie informacji publicznej w pełnym zakresie odnoszącym się do pracowników BRPO pełniących funkcje publiczne, uniemożliwienie stronie wzięcia czynnego udziału w postępowaniu, brak przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego oraz brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do konkretnych zakresów obowiązków pracowniczych wykluczających pełnienie przez osoby objęte wnioskiem pismem z dnia [...] marca 2025 r. funkcji publicznych, W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji RPO z dnia [...] maja 2025 r. i przekazanie sprawy RPO do ponownego rozpoznania. 2) zasądzenie od organu - w przypadku uwzględnienia skargi - zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów uiszczonego wpisu od skargi oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że o ile większość ze wskazanych w zaskarżonej decyzji stanowisk związanych jest z wykonywaniem funkcji usługowych lub technicznych, to jednak przynajmniej w odniesieniu do osób zajmujących stanowisko Asystenta Rzecznika, Asystenta Zastępcy Rzecznika oraz osób zajmujących stanowiska głównego specjalisty lub starszego specjalisty, ocena wykonywania przez tych pracowników funkcji publicznych powinna obejmować analizę zakresu ich obowiązków, która powinna zostać przedstawiona w uzasadnieniu decyzji. Skarżący wskazał, że zgadza się ze poglądem przedstawionym w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym miarodajnym dla oceny, czy dana osoba pełni funkcję publiczną, czy też nie, nie jest nie sama nazwa stanowiska, które ta osoba zajmuje, ale zakres czynności (ich katalog), które na tym stanowisku faktycznie realizuje. Ocena taka powinna zostać jednak dokonana w transparentny sposób, po przeprowadzonym z udziałem skarżącego postępowaniu dowodowym i omówiona w uzasadnieniu decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Zdaniem skarżącego w przedmiotowym postępowaniu taka sytuacja jednak nie miała miejsca, gdyż organ nie przeprowadził wnioskowanego przez skarżącego wniosku dowodowego z dokumentu w postaci zanonimizowanych zakresów obowiązków pracowników, którzy otrzymali nagrody uznaniowe w okresie w okresie od [...] lipca do [...] grudnia 2024 r. i nie zostali wymienieni w zestawieniu przekazanym w piśmie z dnia [...] maja 2025 r. Wobec powyższego RPO nie dopełnił obowiązków organu administracji prowadzącego postępowanie administracyjne w postaci zapewnienia jego stronom aktywnego uczestnictwa w postępowaniu poprzez dostęp do akt sprawy (art. 73 i 74 k.p.a.), zgłaszanie dowodów (art. 78 k.p.a.) oraz umożliwienie wypowiedzenia się na temat zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji (art. 81 k.p.a.). Jeżeli bowiem organ dokonał, tak jak twierdzi pogłębionej analizy zakresu obowiązków i przeprowadził w tym zakresie wnioskowany dowód z dokumentu - zakresu obowiązków pracowniczych, to powinien dowód taki zawrzeć w aktach postępowania i umożliwić Związkowi odniesienie się do tego dowodu. Skoro dowodu takiego w aktach postępowania nie ma, to w świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dowód taki nie został przeprowadzony, a w konsekwencji jego nieprzeprowadzenia - organ nie wykazał także, iż pracownicy zajmujący wyżej wymienione stanowiska, nie pełnia funkcji publicznych. Skarżący wskazał, że skoro ustawodawca nadał odmowie udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej formę decyzji administracyjnej, to decyzja taka powinna zawierać elementy wymienione w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w tym prawne i faktyczne uzasadnienie. Konsekwentnie oznacza to także powinność oparcia takiej decyzji na zasadzie prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) i zasadzie przekonywania (art. 11 § k.p.a.), co wiąże się z obowiązkiem rozpatrzenia z urzędu całości materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). W uzasadnieniu wydanej przez organ decyzji brak jest jakichkolwiek konkretów odnoszących się do rzeczywistej analizy pełnienia funkcji publicznej przez nieuwzględnionych na przekazanym Związkowi zestawieniu pracowników BRPO. W konsekwencji Związek - po otrzymaniu decyzji, na podstawie jej uzasadnienia - nie był w stanie w żaden sposób ocenić, czy przedstawiona Związkowi, w odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej, lista nagrodzonych pracowników pełniących funkcje publiczne, o którą Związek występował, jest kompletna i pomija jedynie pracowników wykonujących wyłącznie funkcje usługowe i techniczne. Skarżący nie zgodził się również z oceną organu co przetworzonego charakteru informacji w zakresie uzasadnień przyznanych nagród. Zdaniem skarżącego wobec przyznania w zaskarżonej decyzji, iż organ przedmiotową informację posiada, a jej przygotowanie wymaga jedynie wyeliminowania ze zbioru tych informacji tych uzasadnień, które dotyczą pracowników BRPO niepełniących funkcji publicznych, to oczywistym jest, iż nie jest to jakościowo nowa informacja. Rozstrzygnięcia te były przekazywane przez dysponentów nagród BDG BRPO, które w związku z powyższym dysponuje odrębnymi dokumentami, które wprost mogą być udostępnione Związkowi. Skoro przyznanie nagród uznaniowych jest kompetencją pracodawcy, to jest on obowiązany uzasadnić swoje uznanie wskazując na podstawy dokonanego rozstrzygnięcia. Takie uzasadnienia rozstrzygnięć RPO co do nagród były powszechną praktyką przy dotychczas przyznawanych nagrodach i były one udostępniane Związkowi w odpowiedzi na analogiczne wnioski o udzielenie informacji publicznej. Już z powyższego wynika, iż informacja taka była i jest w zasobach organu, a jej udostępnienie nie wiążę się z koniecznością jej odrębnego wytwarzania. W dalszej części uzasadnienia skarżący przytoczył argumentację na poparcie stanowiska, że udostępnienie informacji publicznej w zakresie uzasadnień przyznanych nagród jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W tym zakresie skarżący wskazał, że możliwość wykorzystania przez niego uzasadnień przyznawanych nagród wynika wprost z uprawnień organizacji związkowych przewidzianych przepisami prawa pracy oraz ustawy o związkach zawodowych. Działanie Związku miało na celu uzyskanie informacji niezbędnych do oceny sposobu rozdysponowania środków finansowych przeznaczonych na konkretne pule nagród stanowiących element funduszu nagród corocznie podlegającemu uzgodnieniu przez Związek zgodnie z kompetencjami przewidzianymi przez art. 27 ust. 3 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz.U. z 2025 r. poz, 440). Związki zawodowe na podstawie art. 772 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 2025 r. poz. 277) uzgadniają z pracodawcą regulamin wynagradzania. Zdaniem skarżącego wiedza o osobach, a przez to o stanowiskach i obowiązkach osób otrzymujących nagrody w pulach przydzielanych na zasadzie dyskrecjonalnej, jest potrzebna do wypracowania przez Związek stanowiska w przedmiocie wielkości środków przeznaczanych na takie nagrody i ich udziału w proporcji całości środków. Bez posiadania takich informacji Związek nie jest w stanie ocenić sposobu nagradzania (także wynagradzania) pracowników przez pracodawcę, a w konsekwencji wykonywać swoich podstawowych obowiązków wynikających z ustawy o związkach zawodowych i Kodeksu pracy. Informacje takie w istocie powinny być udostępniane Związkowi na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych, jednak ze względu na nieuzyskanie tych informacji w tym trybie, Związek zmuszony był do skierowania wniosku o udostępnienie tych informacje w trybie ustawy o informacji publicznej, gdyż są one niewątpliwie informacją o sposobie działania organu publicznego i osób pełniących funkcje publiczne. Skarżący podniósł, że w świetle powyższego jest oczywiste, iż skoro nagrody stanowią istotny element wynagrodzenia pracowniczego, to uzasadnienie ich przyznawania co do zasady i wysokości jest niezbędne do prawidłowego wykonywania kompetencji przyznanych związkom zawodowym na podstawie wyżej przytoczonych przepisów. Związki zawodowe poprzez wyżej wskazane kompetencję posiadają znacznie większy wpływ na sposób nagradzania i wynagradzania pracowników niż inne podmioty publiczne, w tym w szczególności indywidualni posłowie lub senatorzy bądź organizacje mogące zainicjować tzw. obywatelską inicjatywę ustawodawczą. W ocenie skarżącego domaganie się przedstawienia przez Związek informacji o uzasadnieniach nagród w pełni realizuje konstytucyjne cele prawa do informacji publicznej konstytucyjnie gwarantowanego przez art. 61 ust. 1 Konstytucji, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to służy realizacji wielu konstytucyjnych zasad, w tym zasady zwierzchniej {suwerennej) władzy narodu urzeczywistnianej w formach demokracji (art. 4), w ramach demokratycznego państwa prawnego (art. 2), a przede wszystkim zasady praworządności (art. 7). Powiązanie prawa do informacji publicznej z zasadą praworządności ma także taki aspekt, iż pozwala na uzyskanie wiedzy o sposobie funkcjonowania organów władzy publicznej, w tym wywiązywaniu się przez nie z norm powszechnie obowiązującego prawa, w tym przepisów prawa pracy i ustawy o związkach zawodowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zwrócić uwagę, że zagwarantowane w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo do informacji obejmuje dostęp do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust 1 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji RP, tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule, określają ustawy. Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie; przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Otwarty katalog desygnatów odnośnego pojęcia zawiera art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W niniejszej sprawie jest bezsporne, że RPO jako organ władzy publicznej jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Nie było również sporne to, że żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną. Co do zasady bowiem informacja o wysokości zarobków, czy też nagród osoby zatrudnionej przez organ państwowy stanowi informację publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, również informacja o wydatkowaniu przez podmioty publiczne środków publicznych. Z tych środków pochodzą m. in. wynagrodzenia, a także nagrody osób zatrudnionych w tych podmiotach. Informacją publiczną jest zatem informacja o wydatkach organu państwowego na nagrody dla pracowników. W tych ramach można żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia, czy też nagrody konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, a także pracownika, który jako jedyny zajmuje określone stanowisko w ramach struktury organizacyjnej organu. W ocenie Sądu, bez znaczenia dla uznania takich danych za informację publiczną pozostaje okoliczność, czy dotyczą one pracownika zatrudnionego na stanowisku pomocniczym związanym jedynie z obsługą urzędu, czy osoby pełniącej funkcję publiczną oraz wówczas, gdy żądana informacja pozostaje w związku z pełnieniem tej funkcji. To ma bowiem jedynie znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Podobnie należy uznać w odniesieniu do uzasadnień przyznania nagrody. Informacja ta również dotyczy sposobu wydatkowania środków publicznych. Sąd zauważa przy tym, że co do tego zakresu żądania skarżącego organ w decyzji z dnia 19 maja 2025 r. wyraził wątpliwość odnośnie charakteru tych informacji, niemniej jednak mimo tych wątpliwości RPO wydał decyzję obejmującą również te informacje, co było działaniem prawidłowym. Powody odmowy udostępnia skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej były dwojakie. Po pierwsze odnośnie podania listy imiennej wraz z kwotami i uzasadnieniami nagrodzonych pracowników bezpośrednio podlegających RPO oraz pracowników, którzy otrzymali również jakiekolwiek inne nagrody indywidualne w okresie od [...] lipca do [...] grudnia 2024 r. w zakresie tych pracowników, którzy nie pełnią funkcji publicznych, a zostali objęci wnioskiem, odmowa udostępnienia informacji publicznej nastąpiła z uwagi na ochronę prywatności tych pracowników. Po drugie w zakresie uzasadnień nagrodzonych pracowników, z uwagi na to, iż wnioskowana informacja posiada charakter informacji publicznej przetworzonej i brak jest szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu informacji w tym zakresie. Odnośnie pierwszej z podstaw odmowy udostępnienia informacji publicznej podnieść należy, że w sytuacji, gdy żądana informacja publiczna dotyczy nagrody otrzymanej przez konkretnego pracownika wskazanego z imienia i nazwiska, dochodzi do kolizji dwóch konstytucyjnych praw jednostki, tj. prawa do prywatności i prawa do informacji publicznej. Prawo do prywatności jako wartość, która ogranicza zakres przedmiotowy prawa do uzyskania informacji publicznej jest dobrem jednostki, a zatem wartością chronioną przed nieuzasadnioną ingerencją, o czym stanowi art. 47 Konstytucji RP. Prawo to wraz z prawem do ochrony danych osobowych, którego dotyczy art. 51 Konstytucji, ze względu na dotyczące godności człowieka postanowienia wstępu do Konstytucji oraz jej art. 30, są zarazem normatywną podstawą ustroju, wyrażającą jego tożsamość, zdeterminowaną przez godność i wolność jednostki (por. R. Piotrowski, Prawo do prywatności i ochrony danych osobowych jako wartości konstytucyjne [w:] Prywatność a jawność - bilans 25-lecia i perspektywy na przyszłość, red. A. Mednis, Warszawa 2016, s. 18). Prawo do prywatności nie znajdzie usprawiedliwienia dla ograniczenia prawa do informacji publicznej w stosunku do informacji o osobach sprawujących funkcje publiczne. Uwzględniając powyższe uwagi, należy wyodrębnić dwie grupy pracowników, których sytuacja prawna w zakresie prawa do ochrony informacji o ich wynagrodzeniach, czy też nagrodach, jest różna. Pierwsza grupa to pracownicy, którzy pełnią funkcję publiczną i w stosunku do których wyłączona jest w tym zakresie ochrona ich prywatności, jeżeli żądana informacja pozostaje w związku z pełnioną funkcją, o czym stanowi przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Drugą grupę stanowią natomiast pracownicy, którzy nie pełnią funkcji publicznej i wobec których możliwe jest zastosowanie przepisów chroniących ich prawo do prywatności. W kwestii interpretacji pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne" wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 (publ. OTK-A z 2006 r. Nr 3, poz. 30). TK stwierdził m.in, że pojęcie to jest ściśle związane z konstytucyjnym ujęciem prawa z art. 61 ust. 1, a więc nie może budzić wątpliwości, że chodzi tu o osoby, które związane są formalnymi więziami z instytucją publiczną (organem władzy publicznej). Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji, przy czym nie muszą to być osoby uprawnione do wydawania decyzji administracyjnych. Takim osobami będą bowiem także osoby, które wywierają wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym, a zatem osoby pełniące takie stanowiska, na których podejmuje się działania wpływające bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub która łączy się co najmniej z przygotowaniem szeroko rozumianych decyzji dotyczących innych podmiotów. Zdaniem Trybunału, nie jest możliwe precyzyjne i jednoznaczne określenie, czy i w jakich okolicznościach osoba funkcjonująca w ramach instytucji publicznej będzie mogła być uznana za sprawującą funkcję publiczną. Nie można twierdzić, że w wypadku ustalenia kręgu osób, których życie prywatne może być przedmiotem uzasadnionego zainteresowania publiczności, istnieje jednolity mechanizm czy kryteria badania zakresu możliwej ingerencji. TK dostrzegł, że trudno byłoby stworzyć ogólny, abstrakcyjny, a tym bardziej zamknięty katalog tego rodzaju funkcji i stanowisk. Spod zakresu funkcji publicznej TK wykluczył jednak stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny. Analogiczne stanowisko w tej kwestii zajmowały sądy administracyjne (por. wyroki NSA: z dnia 15 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1044/13; z dnia 23 marca 2017r., sygn. akt I OSK 3074/15; z dnia 9 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2130/15, publ. CBOSA) podkreślając, że użyte w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" obejmuje każdą osobę, która ma wpływ na kształtowanie spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., tj. na sferę publiczną. W związku z tym za pełniące funkcje publiczne uznać należy osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą takie osoby jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługują kompetencje decyzyjne w ramach instytucji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1949/19 (publ. CBOSA) wyraził pogląd, iż za osobę pełniącą funkcję publiczną należy uznać każdego, kto pełni funkcję w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeżeli tylko funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W świetle powyższego, za osoby pełniące funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. należy uznać pracowników zajmujących stanowiska i funkcje, których sprawowanie łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów oraz pozwala na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Jednak dla prawidłowego zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. koniecznym jest każdorazowe badanie zakresu uprawnień (obowiązków) osób, których dotyczy wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w oparciu o analizę zakresów czynności pracowników, a więc w oparciu o najbardziej miarodajne źródło w tym zakresie, organ wskazał, dlaczego osoby, które nie zostały wymienione w pismach z dnia [...] maja 2025 r. oraz [...] czerwca 2025 r. skierowanych do skarżącego, nie są osobami pełniącymi funkcji publicznych. Organ w tym zakresie podał, że osoby te nie rozpoznają wniosków i nie podpisują z upoważnienia RPO pism kierowanych do obywateli w sprawach, w których zwrócili się oni do RPO o ochronę ich praw i wolności, nie pełnią funkcji mającej związek z zarządzaniem (dysponowaniem) mieniem publicznym w tym zarządzaniem majątkiem, zatrudnianiem pracowników, czy zawieraniem umów cywilnoprawnych, ich funkcja nie ma związku z zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem zadań przez RPO lub nie ma ona wpływu na treść decyzji o charakterze indywidualnym lub nie podejmują działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób, ani ich działania nie łączą się z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Biorąc pod uwagę to, że osoby te nie wykonują tego rodzaju czynności słusznie organ wywiódł, iż osób tych nie można uznać za osoby pełniące funkcje publiczne. Podnieść przy tym należy, że w świetle art. 79 § 1 i § 2 k.p.a. strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. Strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia. Powyższy przepis nie dotyczy przeprowadzania dowodu z dokumentu. Stąd też organ nie miał obowiązku zawiadamiania skarżącego o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zakresu obowiązków pracowników, które są dokumentami. Skarżący nie miał też prawa brania udziału w przeprowadzaniu tego rodzaju dowodu. Ponadto zakres czynności pracownika jest częścią akt osobowych pracownika. Organ nie miał zatem obowiązku włączania tych dokumentów do akt sprawy z wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. W ocenie Sądu, prawidłowo RPO stwierdził, że pracownicy określni w zaskarżonej decyzji nie należą do kręgu osób pełniących funkcje publiczne, a w konsekwencji podjął prawidłowe rozstrzygnięcie o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej ze względu na prawo do prywatności w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Jednocześnie, Sąd stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, gdyż - wbrew stanowisku strony skarżącej - RPO, odmawiając udostępnienia informacji o nagrodach indywidualnych wypłaconych pracownikom Biura RPO niepełniącym funkcji publicznych, nie ograniczył w sposób nadmierny konstytucyjnego prawa do informacji publicznej. Sąd nie podziela przy tym stanowiska skarżącego, że w odniesieniu do pracowników niepełniących funkcji publicznych podmiot zobowiązany ma obowiązek zwracania się z zapytaniem, czy rezygnują oni z przysługującego im prawa do ochrony prywatności w myśl art. 5 ust. 2 in fine u.d.i.p. Wskazać bowiem należy, że przepisy prawa nie wymagają zwracania się przez podmiot zobowiązany z zapytaniem o to, czy osoby, których dotyczy żądana informacja publiczna, rezygnują z prawa do ochrony ich prywatności. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 1530/14; publ. CBOSA). Odnośnie drugiej z podstawy odmowy udostępnienia informacji publicznej wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wskazać należy, że pojęcie "informacji publicznej przetworzonej" jest pojęciem nieostrym i nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. W orzecznictwie wskazuje się, że informacja publiczna przetworzona to taka informacja publiczna, która nie musi być wyłącznie wytworzoną rodzajowo nową informacją; informacja przetworzona obejmuje dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników – może być traktowana jako informacja przetworzona (wyroki NSA: z dnia 5 marca 2015 r.; sygn. akt I OSK 863/14, z dnia 4 sierpnia 2015 r.; sygn. akt I OSK 1645/14 oraz z dnia 9 sierpnia 2011 r.; sygn. akt I OSK 977/11, wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazuje się również, że informacja przetworzona to tak informacja, która jest wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu – przy rozstrzyganiu tego typu spraw należy mieć na uwadze, iż ograniczenie wprowadzone przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie udzielania informacji publicznej przetworzonej ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2013 r.; sygn. akt I OSK 953/13, sygn. akt I OSK 866/13 oraz sygn. akt I OSK 865/13); proces powstawania informacji (przetworzonej) skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji w oparciu o posiadane dokumenty obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2010 r.; sygn. akt I OSK 1737/12); Ponadto o przetworzonym charakterze informacji może świadczyć to, że jej przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej liczby dokumentów – informacja przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej to nie tylko taka, która powstaje w wyniku poddania posiadanych informacji analizie albo syntezie i wytworzenia w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji (...); w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 października 2014 r.; sygn. akt I OSK 140/14, z dnia 21 września 2012 r.; sygn. akt I OSK 1477/12, z dnia 9 sierpnia 2011 r.; sygn. akt I OSK 792/11, z dnia 8 czerwca 2011 r.; sygn. akt I OSK 426/11, z dnia 17 października 2006 r.; sygn. akt I OSK 1347/05). W referowanym powyżej nurcie orzeczniczym przyjmuje się więc – ogólnie rzecz ujmując – że suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, szerokiego zakresu wniosku powodującego konieczność przekształcenia (zanonimizowania) wielu dokumentów, co może zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań, może być uznana za przetworzenie informacji prostych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Podkreślić przy tym należy, na co zwraca się również uwagę w judykaturze, że w każdym wypadku, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powołuje się na to, że ma ona charakter przetworzony i okoliczność ta stanowi podstawę decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia, zobowiązany jest w uzasadnieniu tej decyzji podać fakty, które będą tę ocenę potwierdzać. W ocenie Sądu RPO w niniejszej sprawie wykazał, że żądane przez skarżącego dane mają charakter informacji przetworzonej. Organ przede wszystkim podniósł, że nie prowadzi ujednoliconych i szczegółowych rejestrów, zawierających uzasadnienia przyznanych nagród. RPO podał ponadto, że informacje te są przechowywane w dokumentach papierowych, które wymagają opracowywania i przepisania do zbiorczej odpowiedzi. RPO wskazał również, że w celu udostępnienia żądane informacji konieczne by byłoby przede wszystkim wyselekcjonowanie listy osób pełniących funkcje publiczne, które uzyskały nagrodę. Jak podał przy tym organ tych nagród było - w przypadku pkt 3 wniosku skarżącego - 955, w przypadku pkt 4 wniosku – 342. Ponadto należałoby odnaleźć w segregatorach dokumenty źródłowe zawierających wnioski kierowane do DG przez kierujących jednostkami organizacyjnymi BRPO o przyznanie nagrody konkretnym osobom. Organ wyjaśnił w tym zakresie, że wnioski te kierowane są za pośrednictwem różnych kanałów: najczęściej w papierze, rzadziej e-mailem lub poprzez EZD i dotyczą częstokroć więcej niż jednej osoby. Takich wniosków o nagrody było w analizowanym okresie - w przypadku pkt 3 wniosku - 53, w przypadku pkt 4 – 157. Ponadto konieczne byłoby przepisanie treści wniosków (nierzadko bardzo rozbudowanej) do dokumentu zbiorczego i udostępnienie takiej informacji skarżącemu. Dodatkowo organ podał, że przy tak dużej skali i liczbie nagród wobec objętych wnioskiem pracowników BRPO (łącznie 210), która wystąpiła w II półroczu 2024 r., czynności te zajęłyby jednej osobie zatrudnionej w WSP BDG BRPO około 5 dni roboczych. Zdaniem organu w tym konkretnym przypadku o przetworzeniu informacji, udostępnianej wcześniej skarżącemu, przesądza skala nagród i ograniczenie zasobów kadrowych zaangażowanych w przygotowanie informacji do jej udostępnienia. W ocenie Sądu organ w wystarczający sposób uzasadnił swoje stanowisko dotyczące tego, że żądane przez skarżącego dane stanowią informację publiczną przetworzoną. Organ podał w tym zakresie, na czym polegałby proces przetworzenia informacji i jakie działania musiałby podjąć. Podał również, że te działania wymagają zaangażowania jednego pracowników na okres około 5 dni. Czynności związane z przygotowaniem żądanej przez skarżącego informacji mogłyby zatem zakłócić normalny tok działania organu i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań. Zdaniem Sądu organ wskazał wystarczający w okolicznościach niniejszej sprawy zbiór informacji, który pozwala Sądowi na pozytywną weryfikację przyjętego w decyzji stanowiska, że żądana informacja publiczna jest informacją przetworzoną. W ocenie Sądu prawidłowa jest również ocena, że w okolicznościach niniejszej sprawy skarżący nie wykazał, że udostępnienie informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W tym zakresie skarżący w piśmie z dnia 1 kwietnia 2025 r. powoływał się na treść art. art. 28 ustawy o związkach zawodowych, tj. na przepis, który wskazuje na uprawnienie związku zawodowego do uzyskiwania od pracodawcy określonych kategorii informacji. Ponadto skarżący powołał się na art. 27 ustawy o związkach zawodowych, podnosząc, że zasady podziału środków przeznaczonych na wynagrodzenia dla pracowników zatrudnionych w jednostkach sektora finansów publicznych podlegają uzgodnieniu z zakładową organizacją związkową. Związek w piśmie tym podkreślił również, że uzyskana informacja pozwoli mu na poprawę funkcjonowania organu i działanie związku na rzecz ogółu pracowników. Wyjaśnić należy, że art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. dla skuteczności wniosku o udostępnienie informacji wymaga wykazania po stronie podmiotu, który go złożył, szczególnie istotnego interesu publicznego. Pojęcie szczególnie istotnego interesu publicznego nie zostało zdefiniowane, a jego treść ukształtowała praktyka oraz orzecznictwo sądów administracyjnych. Przyjmuje się, że na to pojęcie składają się trzy przesłanki: 1) przesłanka działania wnioskodawcy dla szerszej grupy osób; wnioskodawca musi wskazać, że działanie organów i innych podmiotów realizujących zadania publiczne wywołało lub wywoła skutki dotyczące potencjalnie dużego kręgu adresatów (por. m.in. M. Jabłoński, K. Wygoda, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wrocław 2002, s. 35), 2) przesłanka działania służącego społecznie akceptowalnym celom związanym z naprawą istniejących struktur administracyjnych lub społecznych, 3) przesłanka związana z możliwością rzeczywistego wykorzystania przez wnioskodawcę informacji w taki sposób, aby miała ona wpływ na określone działania lub sytuację (por.m.in. wyrok NSA z 10 stycznia 2014 r., I OSK 2111/13; podobnie: (w:) wyroki NSA: z 3 sierpnia 2010 r., I OSK 787/10, z 7 grudnia 2011 r., I OSK 1737/11, z 5 marca 2013 r., I OSK 3097/12). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że nie wystarczy, aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego, lecz ma być "szczególnie istotne", co stanowi dodatkowy kwalifikator przy ocenie, czy dany wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania. Kwalifikowana forma interesu publicznego – "szczególnie istotnego" - oznacza, iż uzyskanie przez wnioskodawcę informacji przetworzonej przyczyni się do bardzo ważnych dla Państwa czy społeczeństwa działań i jest bardzo istotne dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców (zob. wyroki NSA z 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05 i z 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1870/10). Brak jest podstaw do udzielenia informacji publicznej przetworzonej podmiotowi, który nie jest w stanie zapewnić, że zostanie ona realnie wykorzystana w celu ochrony interesu publicznego lub usprawnienia funkcjonowania organów państwa (zob. wyrok NSA z 5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 3097/12). Innymi słowy, wnioskodawca powinien posiadać obiektywne i autentyczne, a nie tylko potencjalne, możliwości posłużenia się informacją przetworzoną do podjęcia działań dla poprawy sytuacji określonej grupy społecznej lub naprawy instytucji publicznych (zob. wyrok NSA z 8 grudnia 2022 r., sygn. akt III OSK 5040/21). Słusznie organ ocenił, że podane przez skarżącego okoliczności nie wskazują istnienia po jego stronie szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu żądanej informacji publicznej przetworzonej. Uprawnienia skarżącego wynikające z art. 28 ustawy o związkach zawodowych same w sobie nie wskazują na istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego. Sam status skarżącego jako związku zawodowego również automatycznie nie przesądza, że w przypadku, gdy żąda on udostępnienia informacji publicznej dotyczącej spraw pracowniczych w każdym przypadku wystąpi po jego stronie szczególnie istotny interes publiczny. O wypełnieniu tej przesłanki nie świadczą również ogólne stwierdzenia skarżącego, że udostępnienie żądanej informacji publicznej przyczyni się do poprawy działania organu. W niniejszej sprawie nie można odnaleźć bezpośredniego związku pomiędzy żądanymi informacjami, a ich konkretnym wykorzystaniem dla interesu publicznego. Wyjaśnić należy, że na ocenę spełnienia przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego ma wpływ realna możliwość wykorzystania uzyskanej informacji, a nie wyłącznie indywidualne przekonanie wnioskodawcy co do istnienia takiej możliwości. Przytoczne przez skarżącego w toku postępowania okoliczności nie wskazują, że skarżący stworzy realną możliwość wykorzystania uzyskanej informacji dla interesu publicznego. Nieco szersza argumentacja skarżącego zawarta została dopiero w skardze i w związku z tym nie była oceniana przez organ. Niemniej jednak podnieść należy, że również te informacje nie wskazują, iż udostępnienie żądanych przez skarżącego danych jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Związek w skardze podnosi min., że wiedza o osobach, a przez to o stanowiskach i obowiązkach osób otrzymujących nagrody w pulach przydzielanych na zasadzie dyskrecjonalnej, jest potrzebna do wypracowania przez Związek stanowiska w przedmiocie wielkości środków przeznaczanych na takie nagrody i ich udziału w proporcji całości środków. Podnieść jednak należy, że z uwagi na przetworzony charakter informacji organ odmówił udostępnienia informacji publicznej nie o osobach, stanowiskach i obowiązkach osób otrzymujących nagrody, ale o uzasadnienia przyznania nagród. Ponadto z treści skargi nie wynika, jak wiedza o uzasadnieniach nagród miałaby wpłynąć na poprawę funkcjonowania organu. W tej sytuacji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa a podniesione w skardze zarzuty są niezasadne. Zauważyć końcowo należy, że w punkcie 1 zaskarżonej decyzji organ uchylił w części decyzję z dnia [...] maja 2025 i jednocześnie orzekł o udostępnieniu informacji publicznej w opisanym w tym rozstrzygnięciu zakresie. Udostępnienie informacji publicznej następuje jednak w drodze czynności materialno-technicznej, a nie w drodze decyzji. Uchybienie to nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 1685, z późn. zm.), orzekł jak sentencji wyroku.