II SA/Wa 1370/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Janusz Walawski Asesor WSA – Karolina Kisielewicz Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A.W. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę

Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił postępowanie dotyczące wypłaty skarżącemu A. W. kwoty 1361,16 zł wraz z ustawowymi odsetkami do czasu zakończenia postępowania w sprawie ustalenia, czy choroba w okresie od [...] kwietnia 2015 r. do [...] czerwca 2015 r. potwierdzona zaświadczeniami lekarskimi, powstała w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. W uzasadnieniu podał, że skarżący złożył wniosek wraz z odpisem wyroku sądowego o sygn akt [...] o zwrot potrąconego uposażenia wraz z ustawowymi odsetkami za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim w powyższym okresie. Zgodnie z art. 121b ust. 1 ustawy o Policji, w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim policjant otrzymuje 80% uposażenia. Z kolei art. 121 b ust. 5 pkt 2 ustawy stanowi, że jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony z zajęć służbowych z powodu choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, zachowuje prawo do 100% uposażenia. Natomiast o tym, czy zwolnienie skarżącego z zajęć służbowych w powyższym okresie spowodowane było chorobą powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, a w konsekwencji, czy za ten okres przysługuje mu prawo do 100% uposażenia, zdecydować może komisja lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, do której skarżący skierowany został przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w dniu [...] lipca 2017 r. W konsekwencji, rozstrzygnięcie w przedmiocie wysokości uposażenia przysługującego skarżącemu za okres choroby zdeterminowane jest sposobem ostatecznego orzeczenia przez komisję lekarską o związku (bądź nie) choroby ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, zaś zgodnie z treścią art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W zażaleniu z dnia [...] sierpnia 2017 r. do Komendanta Głównego Policji skarżący wskazał, że organ pierwszej instancji winien samodzielnie ustalić, iż wystawiane zwolnienia lekarskie miały związek z chorobą będącą skutkiem wypadku w służbie, w oparciu o: kody chorób wskazane na drukach zwolnień lekarskich, protokół powypadkowy, opinie biegłych lekarzy powołanych przez Sąd Okręgowy w [...]w sprawie o prawo do jednorazowego odszkodowania w związku z uszczerbkiem doznanym w związku ze służbą oraz w oparciu o prawomocny wyrok Sądu. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 141 § 1, art. 144 i art. 127 § 1 i 2 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że w dniu [...] lutego 2018 r. do organu wpłynęło pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2018 r., przy którym przesłana została decyzja nr [...][...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] o umorzeniu w całości postępowania orzeczniczego w sprawie oceny stanu zdrowia i zdolności do służby skarżącego. W dalszej części podał, że zgodnie z art. 12l b ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji, jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, zachowuje on prawo do 100 % uposażenia. Kluczowym zatem było, czy skarżącemu przysługuje 100%, czy też 80 % uposażenia i w tym celu należało ustalić, czy choroby te pozostawały w związku ze szczególnymi właściwościami i warunkami służby w całym okresie przebywania na zwolnieniach lekarskich, bądź też jego części. Jedynym organem uprawnionym do ustalenia powyższej kwestii jest komisja lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, bowiem organy Policji nie posiadają odpowiedniej wiedzy, ani też odpowiednich narzędzi do czynienia samodzielnych ustaleń w tym zakresie. Z kolei przywoływany przez skarżącego wyrok Sądu Okręgowego w B. o sygn. [...] dotyczył prawa do jednorazowego odszkodowania w związku z wypadkiem w służbie. Wyrok został wykonany w dniu [...] maja 2017 r. W przedmiotowej sprawie sąd nie rozstrzygał o uprawnieniach związanych ze 100 % wysokością uposażenia przysługującego w związku z przebywaniem na zwolnieniu lekarskim wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, zatem nie mógł stanowić podstawy do przyznania i wypłaty potrąconych 20 % uposażenia. Na marginesie podano, że na żadnym z 4 druków zwolnień lekarskich nie zostały zawarte kody chorób. Zatem organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że rozstrzygnięcie w przedmiocie ustalenia czy choroba lub schorzenie skutkujące niezdolnością do służby pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami tej służby należy do właściwej komisji lekarskiej. Orzeczenie tego organu, stanowi podstawę do podjęcia decyzji w sprawie naliczenia i wypłaty zawieszonej części uposażenia. Oznacza to, że organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy zastosował art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i postępowanie zawiesił. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący A. W. wniósł o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego go postanowienia zarzucając: I. Naruszenie przepisów o postępowaniu, których uchybienie w sposób istotny mogło wpłynąć na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 138 § 1 pkt. 1) i następne k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...].07.2017r. Nr [...], gdy tymczasem z okoliczności faktycznych ustalonych w niniejszej sprawie organ winien był uchylić w całości zaskarżone postanowienie oraz kierując się ekonomią postępowania administracyjnego orzec, co do istoty sprawy. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji wadliwe zastosowanie w sprawie, tj. art. 121b ust. 5 pkt. 2) i następne ustawy o Policji, przez wadliwe jego przyjęcie i uznanie, iż zwolnienie lekarskie dotyczy innej choroby aniżeli tej, o której mowa w prawomocnym wyroku Sądu Okręgowego w [...] – [...] Wydział [...] z dnia [...] marca 2017 r. sygn. akt [...] na podstawie którego przyznano mu prawo do wypłacenia jednorazowego odszkodowania za wypadek w służbie, a tym samym, że nie wywiera skutku w postaci wypłaty 100% uposażenia za okres zwolnienia lekarskiego w wysokości 1361,16 złotych, ponieważ brak jest w tym zakresie stosownego orzeczenia wydanego przez właściwą do tego celu komisje lekarską i ponieważ organy Policji nie posiadają odpowiedniej wiedzy, ani też odpowiednich narzędzi do czynienia samodzielnych ustaleń w tym zakresie, gdy tymczasem na podstawie przedstawionych dokumentów medycznych w postaci zaświadczeń lekarskich tożsamych z kodem choroby związanej z chorobą trwającą nadal z powodu wypadku w służbie wynika bezsprzecznie, iż nie jest to nowa choroba, lecz kontynuacja leczenia związanego z wypadkiem w służbie, a tym samym organy nie miały prawa do dokonania potrącenia z uposażenia 20% uposażenia za okres zwolnienia lekarskiego. W uzasadnieniu podał, że zwolnienie lekarskie, które dotychczas przedstawiał, nie dotyczyło nowej choroby, której ewentualny związek lub brak tego związku zostałyby ustalony w toku odrębnego postępowania orzeczniczego uruchomionego przez organ Policji, lecz zwolnienia lekarskie dotyczyły leczenia skutków wypadku w służbie, o którym mowa była w prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w B. [...] Wydział [...]z dnia [...] marca 2017 r. sygn. akt [...], a tym samym w sprawie znajduje zastosowanie art. 121b ust. 5 pkt. 1) ustawy. Organ w tej sytuacji nie miał prawa do dokonywania potrącenia z uposażenia policjanta 20%, ponieważ posiadał wystarczające dowody na ustalenie związku czasowej niezdolności do służby spowodowanej leczeniem skutków urazu, który został uznany jako wypadek w służbie. Przyjmując założenie i argumentację organu, że organy Policji nie mają odpowiedniej wiedzy, ani też odpowiednich narzędzi do czynienia samodzielnych ustaleń w tym zakresie, zgodzić się należy, że organ nie miał podstaw do potrącenia 20% z uposażenia z dwóch powodów, a mianowicie. Po pierwsze posiadał dostęp i wiedzę na temat treści uzasadnienia wspomnianego już wyżej wyroku oraz był w posiadaniu zaświadczeń lekarskich, z których w sposób jasny i niewątpliwy wynikało, że powodem czasowej niezdolności do służby jest ta sama jednostka choroba, która uprzednio była podstawą do uznania wypadku, jako pozostającego w związku z wykonywaniem zadań służbowych. Zaś po drugie, to brak samodzielności i brak narzędzi organów Policji do dokonywania własnych ustaleń w zakresie związku lub braku takiego związku czasowej niezdolności do służby w związku z wypadkiem w służbie lub choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Każdorazowo w takiej sytuacji, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów, organ przed dokonaniem stosownego potrącenia zobligowany jest najpierw uruchomić stosowne postępowanie orzecznicze w celu ustalenia okoliczności, które to dopiero mogą stać się podstawą do dokonania potrącenia. W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 121b ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.), w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim policjant otrzymuje 80% uposażenia. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący A. W. przebywał na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] kwietnia 2015 r. do dnia [...] czerwca 2015 r. i w tej sytuacji otrzymał za powyższy okres 80% uposażenia, tj. pomniejszono mu uposażenia o 1361,16 zł. Natomiast zgodnie z treścią art. 121b ust. 5 pkt 2 ustawy, jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, zachowuje on prawo do 100% uposażenia. Z kolei w myśl art. 97 § 1 pkt 4) Kodeksu postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Dodać należy, że przez pojęcie wstępne (prejudycjalne) rozumie się sytuacje "w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Ocena zaś tego zagadnienia wstępnego, gdyby ono w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania (tzn. w oderwaniu od sprawy, na tle której wystąpiło), należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organ państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. Jest to poza tym zagadnienie otwarte, tzn. nie było przedtem (element stosunku czasowego) prawomocnie przesądzone na właściwej drodze. Jego treścią może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo inne jeszcze okoliczności mające znaczenie prawne" (B. Graczyk, O niektórych zagadnieniach prejudycjalności w orzecznictwie administracyjnym. Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Łódzkiego, Nauki Humanistyczno – Społeczne, seria I, 1965, Nr 38, s. 91 i 92). W rozpoznawanej sprawie w zwolnieniach lekarskich nie był podany kod chorób skarżącego, ani też nie wskazano, że mają one związek z przyznanym skarżącemu jednorazowym odszkodowaniu na mocy wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] marca 2017 r. sygn. akt [...] i w konsekwencji organ nie posiadał odpowiedniej wiedzy, czy choroba skarżącego powstała w związku ze szczególnymi właściwościami i warunkami służby. W związku z powyższym było to zagadnienie wstępne, do rozstrzygnięcia którego była odpowiednia Komisja Lekarska MSW, do której w dniu [...] lipca 2017 r. skierowano skarżącego. W tej sytuacji zatem, zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie wypłaty skarżącemu kwoty 1361,16 zł wraz z ustawowymi odsetkami, było zgodne z prawem. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018, poz. 1302), należało orzec jak w sentencji wyroku.