II SA/Wa 1353/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Piotr Borowiecki (spr.), Protokolant specjalista Monika Gieroń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi G. W. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2018 r., 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego G. W. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej także: "organ") - działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: "k.p.a.") oraz art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm. - dalej także: "u.d.i.p.") - po rozpatrzeniu odwołania G. W. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2018 r., nr [...], umarzającej postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej - utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2018 r. Zaskarżona decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wydana została w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. skarżący G. W. wystąpił do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o udostępnienie informacji publicznej w postaci kserokopii mapy z oznaczeniem granic Kopalni [...] realizującej eksploatację złoża [...] w [...] oraz wyjaśnień dotyczących realizacji zamówień inwestycyjnych w obrębie geodezyjnym nr [...],[...] i [...] w [...], a także wykazu geodezyjnego działek, których posiadanie jest niezbędne dla pracy, zgodnie z przepisami BHP Kopalni [...]. Ustosunkowując się do powyższego wniosku strony skarżącej, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w piśmie z dnia [...] kwietnia 2018 r. poinformował, że dysponuje jedynie dokumentacją, która dotyczy przedsięwzięcia objętego postępowaniem odwoławczym od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w R. z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], ustalającej warunki realizacji przedsięwzięcia pod nazwą "Wydobywanie gazu ziemnego ze złoża [...]", natomiast nie posiada informacji w zakresie realizacji innych zamierzeń inwestycyjnych w obrębach geodezyjnych o nr [...],[...],[...] w [...] Organ wskazał jednocześnie, że posiadane informacje wynikają bezpośrednio z dokumentacji, którą należy dołączyć do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o których mowa w art. 74 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm.). Organ wyjaśnił ponadto, że w toku postępowania przed Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w R. inwestor złożył załącznik w formie mapy wykonanej na podkładzie umożliwiającym odczytanie numerów ewidencyjnych działek. Organ wskazał, że znajdująca się w aktach sprawy mapa sytuacyjno-wysokościowa zawiera zaznaczenie istniejących sieci elektroenergetycznych. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska poinformował, że wykaz działek, których posiadanie jest niezbędne dla pracy zgodnie z przepisami BHP nie stanowi załącznika do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska powiadomił skarżącego, że wykonanie kserokopii mapy sytuacyjno-wysokościowej oraz mapy uwzgledniającej numery ewidencyjne działek, umożliwiających poprawny odczyt map nie jest możliwe i wiązałoby się z koniecznością zlecenia tej czynności na zewnątrz oraz pobraniem opłaty odpowiadającej kosztom kserokopii. W związku z powyższym, organ wezwał skarżącego do wskazania, czy mapa sytuacyjno-wysokościowa oraz mapa uwzględniająca numery ewidencyjne działek ma zostać udostępniona w wersji elektronicznej, czy też w formie kserokopii. Skarżący nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie organu. W tym stanie sprawy, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska - powołując się na przepisy art. 14 ust. 2 w związku z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - wydał w dniu [...] maja 2018 r. decyzję nr [...], na podstawie której umorzył postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ wskazał, że poinformował skarżącego, iż nie dysponuje dokumentacją, która dotyczy przedsięwzięcia objętego przedmiotowym postępowaniem, natomiast nie posiada informacji w zakresie realizacji innych zamierzeń inwestycyjnych w obrębach geodezyjnych o nr [...],[...],[...] w [...] Organ wyjaśnił, że wykaz działek, których posiadanie jest niezbędne dla pracy zgodnie z przepisami BHP, nie stanowił załącznika do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ poinformował, że skan - fotokopia mapy sytuacyjno-wysokościowej oraz mapy uwzględniającej numery ewidencyjne działek może zostać przekazana w wersji elektronicznej. Organ powiadomił, że wykonanie kserokopii mapy sytuacyjno-wysokościowej oraz mapy uwzględniającej numery ewidencyjne działek, umożliwiających poprawny odczyt map nie jest możliwe i wiązałoby się z koniecznością zlecenia tej czynności za zewnątrz oraz pobraniem opłaty odpowiadającej kosztom kserokopii. Organ wskazał, że zwrócił się do skarżącego o wskazanie, czy informacja, którą posiada w postaci przedmiotowych map ma zostać udostępniona w wersji elektronicznej, czy też w formie kserokopii. Organ zwrócił uwagę, że skarżący został pouczony o treści art. 14 w zw. z 15 ust. 1 u.d.i.p. Generalny Inspektor Ochrony Środowiska wyjaśnił, że zgodnie z treścią powyższych przepisów udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. Jeżeli w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, podmiot ten może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom. Jeżeli w terminie 14 dni od otrzymania powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Organ wskazał, że powiadomienie zostało przekazane skarżącemu w dniu [...] kwietnia 2018 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podkreślił, że do dnia wydania decyzji, do organu nie wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu. W piśmie z dnia [...] maja 2018 r. skarżący wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy, podnosząc w uzasadnieniu, iż organ w żaden sposób nie wyjaśnił, dlaczego w urzędzie nie ma możliwości wykonania kserokopii dokumentacji geodezyjnej i potwierdzenia autentyczności pochodzenia z Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego. Skarżący podniósł ponadto, że organ nie wyjaśnił, w jakim formacie wymiarowym przedsiębiorca przedstawił dokumentację i czy jest to zgodne z obowiązującymi przepisami, czy też jest to dowolna interpretacja przedsiębiorcy górniczego. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska - działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 16 ust. 2 pkt 1 u.d.i.p. - decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] maja 2018 r. umarzającą postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu wydanej decyzji Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, iż w piśmie z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], poinformował skarżącego, w jakim zakresie wnioskowana informacja znajduje się w posiadaniu organu, a jakiej informacji organ nie posiada. Organ wyjaśnił skarżącemu, że wykonanie kserokopii map pozwalającej na ich poprawny odczyt nie jest możliwe w urzędzie i wymagałoby zlecenia tej czynności na zewnątrz, przez co rozumie się zlecenie usługi podmiotowi dysponującemu sprzętem umożliwiającym wydruk takiego formatu, a co z kolei wiązałoby się z obciążeniem skarżącego opłatą. Organ wskazał, że skarżący został pouczony o możliwości otrzymania map w wersji elektronicznej na adres e-mail, z którego wystosowano wniosek, co nie generowałoby dodatkowych kosztów po stronie organu, stanowiących podstawę do naliczania skarżącemu opłaty w tym zakresie. Organ zauważył jednak, że na powyższe powiadomienie skarżący nie odpowiedział, dlatego też zastosował się do dyspozycji art. 14 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p. i postępowanie umorzył. Pismem z dnia 6 lipca 2018 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2018 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska do udostępnienia informacji publicznej we wnioskowanej formie, skarżący stwierdził w uzasadnieniu, że załączniki graficzne, którymi posługują się organy przy przeprowadzeniu sprawy muszą pochodzić z Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego i są drukowane w dostępnym dla urzędu formacie. Zdaniem skarżącego, mapa powinna być opatrzona właściwą klauzulą i licencją posługiwania się. Skarżący podniósł, że organ nigdy nie poinformował go o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji mapowej we wnioskowanej formie, jak również o wysokości kosztów sporządzenia. Zdaniem skarżącego, postępowanie miało na celu ominięcie udzielenia informacji publicznej i "budzi podejrzenia korupcyjne i ukrywanie dokumentów". Skarżący stwierdził, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia zarówno przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a., jak również przepisów art. 1, art. 6, art. 3 i art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 61, art. 7 i art. 2 Konstytucji RP. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o udostepnienie map odpowiadających oryginałom dokumentów wydanego z Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego oraz o zwrot poniesionych kosztów zgodnie z przepisami. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego, obowiązującego w dacie wydania owego aktu lub podjęcia spornej czynności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizując pod tym kątem skargę G. W., należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie, lecz z innych przyczyn, niż wskazane przez stronę skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził bowiem, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, wydając sporną decyzję z dnia [...] maja 2018 r. oraz zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2018 r., dopuścił się naruszenia przepisów art. 64 k.p.a. w zw. z art. 16 u.d.i.p., w stopniu mającym istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Zdaniem Sądu, należy zauważyć, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji administracyjnej, jak i decyzji ją poprzedzającej stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji, w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym, że odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni, zaś uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli są decyzje Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2018 r. i z dnia [...] czerwca 2018 r. dotyczące umorzenia postępowania w sprawie udostępnienia skarżącemu informacji publicznej, zgodnie z jego wnioskiem złożonym w dniu [...] kwietnia 2018 r. W tym miejscu, należy zauważyć, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest znacznie odformalizowane i uproszczone. Tym samym, przyjmuje się, że wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem. Z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie wynika bowiem konieczność pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, a to z tego względu, że żądając udostępnienia informacji publicznej, nie musi się on wykazać jakimkolwiek interesem prawnym lub faktycznym, aby informację taką otrzymać. W konsekwencji, uznać należy, iż dopuszczalne jest złożenie wniosku za pośrednictwem poczty elektronicznej i to nawet w sytuacji, w której do autoryzacji tego zapytania nie zostanie użyty kwalifikowany podpis elektroniczny, albowiem - w świetle stanowiska judykatury - brak autoryzowanego podpisu na wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi jego braku formalnego (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08, czy też z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1991/12 oraz z dnia 14 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 1013/12 - publikowane /w:/ www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie, należy zauważyć, że pomimo wskazanego powyżej znacznego odformalizowania postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, w dotychczasowym orzecznictwie przyjmuje się jednak, że wszystkie przypadki, w których ma dojść do podjęcia przez organ aktu administracyjnego, w tym zwłaszcza kwalifikowanego, jakim jest decyzja administracyjna (vide: decyzja odmawiająca udostępnienia informacji publicznej oraz decyzja umarzająca postępowanie), bezwzględnie wymagać będą własnoręcznego podpisu wnioskodawcy bądź kwalifikowanego podpisu elektronicznego na wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a jego brak powinien być usuwany w postępowaniu naprawczym, regulowanym w przepisie art. 64 § 2 k.p.a., albowiem - zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. - do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że k.p.a. ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o ile zobowiązany organ zmierza do wydania takiej decyzji. Na marginesie, warto zauważyć, iż w dotychczasowym orzecznictwie przyjmowano nawet, iż podjęcie decyzji administracyjnej, w sytuacji niepodpisania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, wykazuje cechy działania organu z urzędu, co w przypadku postępowania wszczynanego jedynie na wniosek oznacza wydanie decyzji nieważnej - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. m.in. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 1002/09). Biorąc powyższe pod uwagę, uznać trzeba, iż podanie (wniosek) o udostępnienie informacji publicznej powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych, w tym zawierać podpis osoby, od której pochodzi. Natomiast podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno: 1) być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP, lub uwierzytelniane w sposób zapewniający możliwość potwierdzenia pochodzenia i integralności weryfikowanych danych w postaci elektronicznej; 2) zawierać dane w ustalonym formacie, zawartym we wzorze podania określonym w odrębnych przepisach, jeżeli te przepisy nakazują wnoszenie podań według określonego wzoru; 3) zawierać adres elektroniczny wnoszącego podanie. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte wnioskiem skarżącego z dnia [...] kwietnia 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek ten nie zawierał podpisu wnioskodawcy, a zatem był dotknięty brakiem formalnym podania. Wniosek nie został podpisany własnoręcznie przez wnioskodawcę lub opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP, lub uwierzytelniany w sposób zapewniający możliwość potwierdzenia pochodzenia i integralności weryfikowanych danych w postaci elektronicznej (art. 63 § 3a pkt 1 k.p.a.). Pomimo, iż wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie został opatrzony podpisem osoby skarżącego (własnoręcznym lub elektronicznym kwalifikowanym), Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, powziąwszy zamiar umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej, nie wezwał podmiotu wnioskującego, zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., do jego podpisania w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienie wniosku bez rozpoznania, tylko wydał decyzję administracyjną z dnia [...] maja 2018 r. Następnie - w wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy - Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wydał zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2018 r. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, uznać należy, że wydanie decyzji z dnia [...] maja 2018 r., pomimo braku podpisu pod wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, stanowiło istotne naruszenie przepisów art. 64 k.p.a. w zw. z art. 16 u.d.i.p., albowiem wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jeżeli organ zamierza wydać decyzję administracyjną, musi spełniać wymogi określone w k.p.a., w tym m.in. wymogi formalne (art. 63 k.p.a.), a więc - zgodnie z art. 63 § 3 k.p.a. - podanie wniesione pisemnie powinno być podpisane przez wnoszącego. Nie ulega natomiast wątpliwości, że jeżeli zachodzi sytuacja, w której podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). Z powyższego wynika, że wniosek wszczynający postępowanie zawierający braki formalne (takie jak brak podpisu własnoręcznego, czy też kwalifikowanego elektronicznego), które nie zostały uzupełnione w trybie art. 64 § 2 k.p.a., podlega pozostawieniu bez rozpoznania. W takiej sytuacji, niedopuszczalne jest merytoryczne rozpoznanie wniosku obarczonego brakiem formalnym. W konsekwencji, należy uznać, że rozpoznając sprawę ponownie, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska powinien wyeliminować opisane wyżej uchybienia, a w szczególności, powinien wezwać skarżącego do usunięcia braku wniosku wszczynającego postępowanie, zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. i dopiero - w razie uzupełnienia tego braku - rozpoznać sprawę merytorycznie (podobne stanowisko wyraził w ostatnim czasie również Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 31 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 443/18). Z uwagi na dostrzeżone istotne uchybienia proceduralne, Sąd nie mógł merytorycznie rozpoznać sprawy, ani też odnieść się do zarzutów zawartych w skardze. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku. Orzekając z kolei w przedmiocie kosztów postępowania, Sąd działał na podstawie art. 200 i art. 209 p.p.s.a.