II SA/Wa 1352/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2019 r. sprawy ze skargi H. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1839, z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] o cofnięciu H. D. pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 lit. a tego przepisu, uznając H. D. do osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego z uwagi na skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter normy prawnej bezwzględnie obowiązującej. Oznacza to, że organ prowadząc postępowanie w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń ma obowiązek zastosowania tego przepisu, a spełnienie się którejkolwiek z wymienionych w nim przesłanek jest samoistną podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń. Cofnięcie pozwolenia na broń następuje, gdy osoba, która posiada pozwolenie na broń stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Przy ocenie wystąpienia zagrożenia organ nie ma dowolności. Dla oceny konstrukcji przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji znaczenie prawne ma wprowadzenie związania prawomocnym skazującym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Wbrew poglądowi strony do zastosowania tego przepisu nie ma znaczenia czy posiadacz pozwolenia na broń palną został skazany z katalogu przestępstw Kodeksu karnego przeciwko życiu i zdrowiu czy też mieniu, ani czy dane przestępstwo jest ścigane z oskarżenia prywatnego. Z przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji wynika, że zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego stwarza osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za każde umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że H. D. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2017 r., sygn. akt [...] za popełnienie umyślnego przestępstwa z art. 216 § 1 k.k. Powyższy wyrok został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., sygn. akt [...]. Komendant Główny Policji podkreślił, że skoro przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy ma charakter obligatoryjny, to organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, że posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy administracyjnej pozostają m.in. okoliczności popełnienia przestępstwa czy też fakt bycia wieloletnim członkiem koła łowieckiego. Odnosząc się zaś do wniosku strony o umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń, organ stwierdził, że brak było podstaw do jego umorzenia w trybie art. 105 § 1 i § 2 K.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. D. zakwestionował decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2018 r. uznając ją za krzywdzącą i wniósł o jej uchylenie. Skarżący opisał zdarzenie z dnia [...] sierpnia 2016 r. w [...], za które Sąd Rejonowy w [...] wyrokiem z dnia [...] września 2017 r., sygn. akt [...] uznał go winnym popełnienia przestępstwa z art. 216 § 1 k.k., tj. o to, że dokonał znieważenia W. S. wyzywając go słowami wulgarnymi i obelżywymi. W jego ocenie orzeczenie to jest niesłuszne. Podkreślił, że jest cenionym myśliwym, znanym działaczem, sędzią i rusznikarzem. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1839, z późn. zm.). Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy, chodzi tu o osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. W rozpoznawanej sprawie podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską H. D. był prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2017 r., sygn. akt [...], którym został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 216 § 1 k.k., tj. o to, że w dniu [...] sierpnia 2016 r. w [...] woj. [...] znieważył słowem wulgarnym pokrzywdzonego W. S. w jego obecności oraz w obecności dwóch urzędników Miejskiego w [...]. Powyższy wyrok został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., sygn. akt [...]. W sprawie bezsporne jest, że przestępstwa z art. 216 § 1 k.k. (znieważenia) można dopuścić się jedynie umyślnie. W sprawie zatem została spełniona przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, określona w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, gdyż H. D. stał się osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a powołanej ustawy. Należy podkreślić, że obecna konstrukcja art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nie pozostawia żadnych wątpliwości, że organ stosujący te przepisy, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek określonych w pierwszym z nich, obligatoryjnie musi wydać decyzję o cofnięciu decyzji o pozwoleniu na broń. Każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Bez znaczenia są wówczas takie okoliczności, jak: pozytywne opinie, fakt bycia wieloletnim członkiem koła łowieckiego, czy okoliczności popełnienia przestępstwa. Sprawy cofnięcia pozwolenia na broń nie pozostawiono uznaniu organu. Brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji: "cofa pozwolenie na broń" oznacza, że decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W związku z powyższym organ nie jest zobowiązany do badania, czy dana osoba stanowi zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, uzasadniające cofnięcie jej pozwolenia na broń, gdyż stosownej oceny dokonał już ustawodawca. Katalog wymieniony w tym przepisie ma obecnie charakter zamknięty. W ocenie Sądu, organ słusznie wskazał w zaskarżonej decyzji, że ustawodawca sam rozstrzygnął, że istnienie zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń nie ma charakteru środka karnego, lecz administracyjnoprawny. Ustawodawca uznał bowiem, że sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe jest samoistną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnienie bowiem wskazanego czynu (jego dokonanie) świadczy, że dana osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jaką dochowywać - w ocenie ustawodawcy – powinien posiadacz broni. Broń oraz amunicja ze względu na potencjalnie możliwe wywołanie nimi zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego, musi podlegać reglamentacji, zaś dostęp do nich mogą mieć tylko osoby opanowane, praworządne, zrównoważone, dojrzałe. Z tego też względu przepisy dopuszczające do posiadania broni i amunicji muszą być wykładane możliwie rygorystycznie. Ma to szczególne znaczenie wobec art. 38 Konstytucji RP, w myśl którego Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia. Ścisła, daleko idąca reglamentacja i kontrola dostępu do broni jest właśnie elementem tej ochrony, tym samym restrykcyjne rozumienie przepisów o dostępie do broni i amunicji wypływa z samej ustawy zasadniczej. Należy podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego jest jedynie ustalenie czy zachodzą określone w ustawie o broni i amunicji przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń, a zatem czy fakt skazania za przestępstwo spełnia przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 wskazanej ustawy. Ustalenie zatem, że skarżący został skazany za przestępstwo umyślne jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Zaznaczyć należy, że organy Policji nie posiadają kompetencji do weryfikacji ustaleń postępowania karnego oraz badania ich prawidłowości. Nie rozstrzygają zatem czy zasadnie postawiono posiadaczowi pozwolenia na broń zarzut popełnienia przestępstwa oraz czy też zastosowano kwalifikację prawną czynu, bowiem takie uprawnienia mają tylko organy ścigania i niezawisły sąd, przed którym toczy się postępowanie karne. Wbrew twierdzeniom skarżącego organy orzekające zasadnie uznały, że przedmiotem niniejszego postępowania była wyłącznie okoliczność, czy strona została prawomocnie skazana za czyn objęty katalogiem art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a nie weryfikacja ustaleń postępowania karnego. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, że organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów postępowania, bowiem podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy i w sposób wyczerpujący zebrał oraz rozpatrzył cały materiał dowodowy, a także dokonał prawidłowej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji mających zastosowanie wobec ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.).