II SA/Wa 1330/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , Protokolant starszy specjalista Ewa Kielak-Niedźwiedzka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2026 r. sprawy ze skargi P. D. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do służby oraz związku schorzeń ze służbą i inwalidztwa 1. uchyla zaskarżone orzeczenie w zakresie ustalenia zdolności do służby; 2. odrzuca skargę w pozostałym zakresie.

[...] Rejonowa Komisja Lekarska w [...] (dalej również jako [...]RKL) podległa Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych orzeczeniem z dnia nr [...] z dnia [...] marca 2023 r., na skutek skierowania z dnia 11.01.2023 r. wystawionego przez: Komendę Główną Policji celem: ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby oraz uznania funkcjonariusza, funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą stwierdziła, że badany P.D. (dalej: skarżący) jest zdolny do służby w Policji z ograniczeniem kat. B. Stwierdziła, że nie istnieje związek schorzeń ze służbą i nie zalicza badanego do żadnej grupy inwalidzkiej. Jako schorzenia wskazano: 1. Zmiany zwyrodnieniowo - dyskopatyczne lędźwiowego odcinka kręgosłupa z okresowym zespołem bólowym korzeniowym aktualnie bez zespołu neurologicznego §81p2r5B, 2. Przepuklina rozworu przełykowego przepony §61plr5B 3. Stan po cholecystektomii §59p3r5A, 4. Epizod depresji w wywiadzie, bez §. W ocenie [...]RKL zaawansowanie stwierdzonych schorzeń nie uzasadniało przyznania grupy inwalidzkiej. Centralna Komisja Lekarska w [...] podległa Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych (dalej również jako: CKL, organ) orzeczeniem z dnia [...] września 2023 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania P.D., uchyliła w całości orzeczenie komisji I instancji i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazała, że przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia celem uzupełnienia katalogu schorzeń zgodnie z dostępnymi w aktach badaniami i dokumentami. [...]RKL orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] wydanym w trybie zaocznym ustaliła następujące schorzenia:1. Tendinopatia mięśnia pośladkowego i gruszkowatego po stronie lewej z zapaleniem kaletki okołokrętarzowej § 68 pkt 1 kol. 5 kat. "B"2. Choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa z dyskopatią C5-C6 oraz L4-L5 i L5-S1 z wypuklinami krążków międzykręgowych, bez cech kompresji korzeni nerwowych i objawów ubytkowych z nawracającym zespołem bólowym § 64 pkt 1 kol. 5 kat. "B" Bezdech senny postać łagodna w osoby ze skrzywieniem przegrody nosa. § 121 pkt 1 kol. 5 kat. "B", § 28 pkt 2 kol. 5 kat. "B" 4. Choroba refluksowa przełyku oraz przewlekła gastropatia rumieniowe -obrzękowa u osoby z przepukliną rozworu przełykowego przepony § 57 pkt 2 kol. 5 kat. "B", § 58 pkt 1 kol. 5 kat. "B"§ 61 pkt 1 kol. 5 kat. "B" 5. Kamica pęcherzyka żółciowego leczona operacyjnie (11.07.2022 r.) § 59 pkt 3 kol. 5 kat. "A" 6. Zaburzenia adaptacyjne w wywiadach. Bez §. Kategoria "B". Zdolny do służby w Policji z ograniczeniem. RKL nie stwierdziła związku schorzeń ze służbą, i stwierdziła, że nie zalicza badanego do żadnej grupy inwalidzkiej. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z zaleceniami zawartymi w orzeczeniu [...] z dnia [...] września 2023 r. uzupełniła katalog schorzeń zdiagnozowanych u orzekanego uwzględniając również dokumentację, która wpłynęła do [...]RKL w dniu 12 stycznia 2024 r. Po przeanalizowaniu uzyskanych materiałów, na podstawie opinii konsultantów, specjalistów w dziedzinie neurologii, ortopedii i psychiatrii [...]RKL uznała, iż schorzenia uwidocznione w rozpoznaniu w aktualnym stopniu zaawansowania zmian strukturalnych i towarzyszących im dolegliwości klinicznych ograniczają zdolność do służby w Policji, z uwagi na mierne bądź niewielkie upośledzenie funkcji narządowych i układowych. Według [...]RKL skarżący jest zdolny do służby na ostatnio zajmowanym stanowisku radca Wydziału [...]Komendy Głównej Policji, ponieważ zgodnie z opisem warunków służby, służba na tym stanowisku, w warunkach biurowych polegająca opracowywaniu analiz i materiałów oraz projektów odpowiedzi na interpelacje i zapytania poselskie czy współorganizacja centralnych uroczystości, jakkolwiek odpowiedzialna, nie stwarzała nadmiernych obciążeń fizycznych mogących mieć wpływ na ujawnienie się schorzeń układu ruchu, które stanowią wyraz naturalnego zużycia struktur stawowych związanego z wiekiem. Schorzenia zaliczono do kat. "B" lub do kat. "A" zdolności do służby zgodnie z klasyfikacją zaczerpniętą z załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz.U. z 2018 poz. 2035), podaną w części A pkt. 11. orzeczenia. W podanej klasyfikacji kat. "B" oznacza "zdolny do służby z ograniczeniem", kat. "A" oznacza "zdolny do służby". [...]RKL wskazała, że określenie bez § oznacza, iż nie znaleziono w podanej klasyfikacji stosownego przyporządkowania, ponieważ zgodnie z opinią psychiatry zaburzenia adaptacyjne wywiadach nie stanowią aktualnie odrębnej jednostki chorobowej podlegającej klasyfikacji orzeczniczej. W ocenie [...]RKL schorzenia wymagają okresowej kontroli specjalistycznej, jednakże mierny stopień zaawansowania zmian narządowych nie powoduje istotnego upośledzenia sprawności ogólnej ustroju i w chwili obecnej przy właściwie prowadzonej terapii, nie daje podstaw do zaliczenia badanego do którejkolwiek z grup inwalidzkich. P.D. odwołał się od tego orzeczenia. Wniósł o zaliczenie go do III grupy inwalidzkiej oraz uznanie, że inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą. Podniósł m.in., że w przedmiotowym orzeczeniu wskazano, iż choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa z dyskopatią C5-C6 oraz L4-L5 i L5-S1 z wypuklinami krążków miedzykręgowych jest bez cech kompresji korzeni nerwowych i objawów ubytkowych z nawracającym zespołem bólowym. Skarżący zwrócił uwagę, że w wyniku badania rezonansem magnetycznym odcinka lędźwiowego kręgosłupa z dnia 23.04.2014 r. jednoznacznie wskazano, że wypukliny pierścieni włóknistych krążków L4-L5 oraz L5-S1 modelują brzuszną powierzchnię worka opony twardej oraz zwężają otwory międzykręgowe. Występuje również obniżenie ich wysokości. Dokumentacja z wizyt w Poradni Rehabilitacyjnej w dniach 14.06.2023 r. i 10.01.2024 r. potwierdza również występujące u skarżącego wypukliny L4 S1 z modelowaniem worka oponowego i korzeni nerwowych oraz dyskopatię C5-C6 i kifolordozę. Skarżący wskazał, że lekarz rehabilitacji jako rozpoznanie wskazał choroby krążków międzykręgowych lędźwiowych i innych z uszkodzeniem korzeni nerwów rdzeniowych oraz chorobę krążka międzykręgowego szyjnego z uszkodzeniem korzeni nerwów rdzeniowych. Lekarz podkreślił także wzmożone napięcie mm p/kręgosłupowych w ode. szyjnym i L/S, ogr. rotacji, objaw bikelesa (+), objaw lsegua Skarżący wskazał, że [...]RKL uznała, iż przy właściwie prowadzonej terapii nie ma podstaw do zaliczenia skarżącego do którejkolwiek z grup inwalidzkich. Skarżący podkreślił, że poza wyżej wymienionymi argumentami, uzasadniającymi zakwalifikowanie go do III grupy inwalidzkiej i uznanie, że inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą oraz nadmienił, iż naprawdę intensywna terapia jego chorób i schorzeń jest prowadzona już od kilkunastu lat. W ocenie skarżącego uzasadnienie orzeczenia nie zawiera wymaganych elementów i nie wyjaśnia w pełni jakimi faktycznymi przesłankami kierowała się rejonowa komisja lekarska przy wydaniu orzeczenia i jakie merytoryczne argumenty brała pod uwagę. Centralna Komisja Lekarska podległa Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych orzeczeniem z dnia [...] maja 2025 r. nr [...], na podstawie art. 47 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2024 r., poz. 310 - tekst jednolity) utrzymała w mocy orzeczenie RKL. W uzasadnieniu CKL wskazała, że zapoznała się z odwołaniem z dnia 20 marca 2024r. od orzeczenia [...] RKL nr [...] oraz zgromadzoną dokumentacją orzeczniczą i wyznaczyła termin badania komisyjnego. Skarżący wniósł o zaliczenie go do trzeciej grupy inwalidzkiej i ustalenie związku inwalidztwa ze służbą w Policji. CKL wskazała, że skarżący zgłaszał bóle kręgosłupa odcinka szyjnego i lędźwiowo-krzyżowego promieniujące do obu kończyn górnych i do lewej kończyny dolnej. Z tego powodu systematycznie korzysta z rehabilitacji. W badaniu stwierdza się nieznaczne ograniczenie ruchomości odcinka szyjnego kręgosłupa we wszystkich zakresach, siła mięśniowa kończyn górnych symetryczna, prawidłowa, odruchy ścięgniste prawidłowe. Ograniczenie zgięcia w odcinku Th-L-S, próba PP około 40 cm., rotacja prawidłowa. Odruchy ścięgniste z kończyn dolnych symetryczne prawidłowe, próba Laseqa ujemne obustronnie. Orzekany zgłasza zaburzenia czucia na bocznej powierzchni uda lewego, bez zaników mięśniowych. Ból pośladka lewego przy rotacji wewnętrznej. W badaniach obrazowych: Wielopoziomowa dyskopatia szyjna i lędźwiowa bez cech stenozy kanału kręgowego. Schorzenie kręgosłupa kwalifikuje się do §64p1 wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia, o zdolności lub niezdolności kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa albo funkcjonariusza tych służb stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2023r. poz. 2392), gdzie w rubryce 5 widnieje kategoria B/C. CKL wskazała, że w przypadku gdy dla określonej jednostki chorobowej przewidziano możliwość orzeczenia więcej niż jednej kategorii zdrowia Komisja Lekarska szczegółowo analizuje stopień zaawansowania schorzenia zarówno pod kątem stwierdzonych zmian anatomicznych jak i powikłań nimi spowodowanych, oraz ich wpływu na funkcjonowanie organizmu jako całości. W ocenie CKL dolegliwości bólowe kręgosłupa występują u skarżącego od wielu lat, okresowo ulegają nasileniu, wymagają rehabilitacji i leczenia farmakologicznego. CKL stwierdziła: w aktualnym badaniu przedmiotowym bez istotnej dysfunkcji narządu ruchu oraz deficytów neurologicznych. Kryterium granicznym w przypadku schorzenia kręgosłupa jest właśnie obecność deficytów neurologicznych. W ocenie CKL, ponieważ głównymi skargami skarżącego są zmiennie nasilone dolegliwości bólowe, nie stwierdza się porażeń, niedowładów, zaburzeń troficznych, znacznego upośledzenia sprawności ustroju jak najbardziej uzasadnione jest orzeczenie kategorii B. W ocenie CKL nie ulega wątpliwości, że skarżący cierpi na przewlekłe schorzenie, ale aktualne ich nasilenie nie usprawiedliwia sformułowanie innego wniosku orzeczniczego niż określenie, że skarżący pozostaje zdolny do służby z ograniczeniem. Skarżący skargą z dnia 27 czerwca 2025 r., wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżył w całości orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] oraz utrzymane w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...]. Skarżący zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: 1) naruszenie art. 138 w zw. z art. 75 i 78 k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich polegające na niewłaściwej kontroli decyzji organu I instancji, w szczególności w kontekście naruszeń i błędów przedstawionych w części II ust, 1 pkt 1) - 6) niniejszej skargi; w konsekwencji są one także naruszeniami i błędami także CKL orzekającej w II instancji; 2) naruszenie art. 107 § 3 oraz art. 8 i 11 k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich polegające na braku szczegółowego uzasadnienia orzeczenia CKL zarówno pod względem formalnym, jak i prawnym, co w konsekwencji doprowadziło do wydania orzeczenia z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, a także zasady przekonywania; 3) naruszenie art. 46 ustawy o komisjach lekarskich MSW, polegające na braku rozpatrzenia odwołania w terminie określonym w tym przepisie i rażącej przewlekłości postępowania; 4) naruszenie art. art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich oraz przepisu art. 33 ust. 1 w zw. z art. 47 ust. 3, a także art. 48 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich, polegające na braku w aktach sprawy znajdujących się w CKL niektórych dokumentów medycznych; 5) naruszenie przepisu art. 32 ust. 1 w zw. z art. 47 ust. 3 ustawy o komisjach lekarskich polegające na braku wyszczególnienia przez CKL w protokole badania komisji lekarskiej wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby; 6) w tytule orzeczenia wskazano nr "[...]", natomiast w stopce na dole każdej strony orzeczenia podany jest nr "[...]". W odniesieniu do orzeczenia [...]RKL nr [...] zarzucił 1) naruszenie przepisu art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia z 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 310), poprzez udział tej samej osoby w roli przewodniczącego komisji lekarskiej w postępowaniach zakończonych orzeczeniami [...]RKL nr [...] oraz [...]RKL nr [...]; 2) naruszenie przepisów art. 33 ust. 1 i art. 39 ust. 2 ustawy o komisjach lekarskich, a także art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich, polegające na zaniechaniu ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu skarżącego oraz ustalenia, czy uszczerbek powstał wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby - podczas dokonywania oceny stanu zdrowia skarżącego; 3) naruszenie § 83 pkt 3 załącznika do rozporządzenia z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu schorzeń i ułomności (...),polegające na niezastosowaniu tego przepisu w przedmiotowej sprawie i niezakwalifikowaniu do tego przepisu schorzenia/ułomności "tendinopatia mięśnia pośladkowego i gruszkowatego po stronie lewej z zapaleniem kaletki okołokrętarzowej" wymienionego w pkt 1 rozpoznania przedstawionego w tym orzeczeniu; 4) naruszenie § 64 pkt 1 załącznika do rozporządzenia w sprawie wykazu schorzeń i ułomności polegające na jego błędnej interpretacji i w konsekwencji zastosowanie kat. B zamiast kat. C; 5) naruszenie art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich oraz art, 32 ust. 2 ustawy o komisjach lekarskich polegające na braku skierowania skarżącego na badanie EMG (elektromiografia), pozwalające ocenić działanie mięśni oraz przewodzenie nerwów; dzięki niemu możliwe jest skuteczne określenie rodzaju uszkodzenia mięśni lub nerwów, lokalizacji, charakteru oraz nasilenia zmian; 6) naruszenie art, 107 § 3 oraz art. 8 i 11 k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich polegające na braku szczegółowego uzasadnienia orzeczenia [...]RKL zarówno pod względem formalnym, jak i prawnym, co w konsekwencji doprowadziło do wydania orzeczenia z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, a także zasady przekonywania. Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie orzeczenia CKL oraz utrzymanego w mocy orzeczenia [...]RKL z dnia [...] stycznia 2024 r., zobowiązanie właściwej komisji lekarskiej, która będzie ponownie rozpatrywała sprawę, do ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu skarżącego oraz ustalenia, czy uszczerbek powstał wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby (pozostaje w związku ze służbą). W uzasadnieniu skarżący przedstawił przebieg postępowania i rozszerzył argumentację podniesionych zarzutów. Skarżący wskazał m.in., że [...]RKL błędnie zakwalifikowała schorzenie/ułomność "Tendinopatia mięśnia pośladkowego i groszkowatego po stronie lewej z zapaleniem kaletki okołokrętarzowej" do § 68 pkt 1 kol. 5 kat. "B" załącznika do rozporządzenia w sprawie wykazu schorzeń i ułomności - choroby tkanek miękkich upośledzające sprawność ustroju. Rozpoznanie to powinno być zakwalifikowane do § 83 pkt 3 kol. 5 "C" - choroby układu mięśniowego upośledzające sprawność ustroju. Natomiast schorzenie/ułomność "Choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa z dyskopatią C5-C6 oraz L4-L5 i L5-S1 z wypuklinami krążków międzykręgowych" powinno zostać zakwalifikowane do § 64 pkt 1 kol. 5 kat. "C", zamiast do § 64 pkt 1 kol. 5 kat. "B". Potwierdza to dokumentacja medyczna dostarczona do [...]RKL. W ocenie skarżącego, biorąc powyższe pod uwagę, właściwe jest zaliczenie skarżącego do III grupy inwalidzkiej i uznanie związku inwalidztwa ze służbą. Przemawia za tym art. 32 ust. 5 ustawy o komisjach lekarskich MSW, który stanowi "W przypadku stwierdzenia dwóch lub więcej chorób lub ułomności, z których każda ogranicza zdolność osoby badanej do służby lub pracy rejonowa komisja lekarska rozpatruje wszystkie te choroby i ułomności łącznie, mając na uwadze ogólną zdolność osoby badanej do służby albo do pracy". Skarżący podkreślił, że podczas badania przeprowadzonego przez CKL wskazała ona (podczas rozmowy ze skarżącym), że w zakresie schorzeń kręgosłupa najlepiej byłoby, gdyby skarżący miał zrobione badanie EMG (elektromiografia). Badanie takie pozwala ocenić działanie mięśni oraz przewodzenie nerwów i dzięki niemu możliwe jest skuteczne określenie rodzaju uszkodzenia mięśni lub nerwów, lokalizacji, charakteru oraz nasilenia zmian. Jednakże komisja lekarska nie skierowała skarżącego na takie badanie, pomimo, że jest do tego uprawniona na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy o komisjach lekarskich MSW. Skarżący podniósł, że uzasadnienie końcowe orzeczenia [...]RKL nr [...] jest bardzo lakoniczne. W ocenie skarżącego odnosi się właściwie tylko do schorzeń układu ruchu i to w jednym zdaniu stwierdzającym, że ujawnienie się schorzeń tego układu wynika z naturalnego zużycia struktur stawowych związanego z wiekiem. Uzasadnienie nie odnosi się natomiast w sposób merytoryczny do pozostałych chorób i schorzeń wymienionych w treści orzeczenia. Nie wskazano również dlaczego [...]RKL zaniechała ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu skarżącego oraz ustalenia, czy uszczerbek powstał wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby - podczas dokonywania oceny stanu zdrowia skarżącego. CKL zaakceptowała naruszenia i błędy [...]RKL. Skarżący nadmienił, że CKL w uzasadnieniu wydanego przez siebie orzeczenia odniosła się tylko i wyłącznie do jednego schorzenia skarżącego, tj. choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa, przedstawiając okoliczności jakie wzięła pod uwagę. Nie przedstawiła natomiast żadnego argumentu w zakresie pozostałych schorzeń zdiagnozowanych u skarżącego. W ocenie skarżącego uzasadnienie orzeczenia CKL wygląda tak, jakby u skarżącego nie występowały inne choroby poza zwyrodnieniem kręgosłupa. Do tego uzasadnienia mają zastosowanie uwagi przedstawione wyżej do uzasadnienia orzeczenia [...]RKL. Skarżący zwrócił m.in. uwagę, że orzeczenie CKL nr [...] zostało wydane w dniu [...].05.2025 r., a zatem z około rocznym opóźnieniem. Stanowi to rażące naruszenie terminu na rozpatrzenie odwołania przez CKL. Skarżący stwierdził, że w aktach sprawy znajdujących się w CKL jest pismo skarżącego z dnia 24.04.2025 r., którym składa on CKL następujące dodatkowe dokumenty dotyczące jego leczenia: 1) konsultacja specjalistyczna - skrócony odpis historii choroby z dnia 19.04.2025 r. (specjalista rehabilitacji medycznej) - 1 karta; 2) historia choroby, Poradnia: Oddział Dzienny Rehabilitacji, rehabilitacja zrealizowana w marcu 2025 r. - 4 karty; 3) historia choroby, Poradnia: Oddział Dzienny Rehabilitacji, rehabilitacja zrealizowana w październiku i listopadzie 2023 r. - 6 kart; 4) historia choroby, konsultacje lekarskie w Poradni rehabilitacyjnej w dniach 14.06.2023 r., 10.01.2024 r., 17.07.2024 r., 19.02.2025 r. i 09.04.2025 r. - 5 kart; 5) konsultacja lekarska w Poradni gastroenterologicznej w dniu 26.06.2023 r. - 5 kart; 6) karta wizyty ambulatoryjnej w Poradni gastroenterologicznej w dniu 16.11.2023 r. -2 karty; 7) recepta z dnia 17.03.2025 r. - 1 karta; 8) konsultacja lekarska w Poradni gastroenterologicznej w dniu 23.04.2025 r. - 4 karty. Skarżący podniósł, że w aktach sprawy znajdujących się w CKL nie ma dokumentów dotyczących leczenia skarżącego wymienionych w pozycjach nr 2, 3, 5 i 7. Według skarżącego, zgodnie z przepisem art. 32 ust. 1 w zw. z art. 47 ust. 3 ustawy o komisjach lekarskich MSW, CKL obowiązana jest do sporządzenia protokołu badania, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby. Natomiast protokół badania CKL z dnia 24.04.2025 r. jest niezgodny z tym wymaganiem. W odpowiedzi na skargę organ, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o odrzucenie skargi na orzeczenie [...]RKL nr [...] z dnia [...] stycznia 2024 r. w całości, oddalenie skargi na orzeczenie CKL nr [...] z dnia [...] maja 2025 r. w zakresie ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, odrzucenie skargi na orzeczenie CKL nr [...] z dnia [...] maja 2025 r. w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu organ wskazał m.in., że skarga obejmowała zarówno wydane przez CKL (organ odwoławczy) orzeczenie z dnia [...] maja 2025 r., jak i utrzymane nim w mocy orzeczenie [...]RKL z dnia [...] stycznia 2024 r. Organ podniósł, że niedopuszczalne jest wniesienie skargi na decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji. Organ wskazał też, że zachodzą okoliczności uzasadniające odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skargi na orzeczenie CKL w części dotyczącej rozstrzygnięcia o uznaniu funkcjonariusza za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą. Organ podniósł, że skarga skarżącego na orzeczenie CKL podlega merytorycznemu rozpoznaniu jedynie w zakresie ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby. Organ podtrzymał ustalenia CKL. Wskazał nadto, że subiektywne odczucia skarżącego na temat stanu jego zdrowia, z punktu widzenia orzeczniczego, nie mają istotnego wpływu na powyższe ustalenia. Organ wskazał, że do wyłącznej kompetencji komisji lekarskiej należy zarówno ewentualne uznanie (zakwalifikowanie) orzekanego do określonej grupy inwalidztwa, jak i ustalenie związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą. Jak szczegółowo uargumentowano w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia CKL, organ odwoławczy, po wnikliwym przeanalizowaniu dostępnej w aktach sprawy dokumentacji orzeczniczo - lekarskiej oraz zarzutów zawartych w odwołaniu, uznał zaskarżone orzeczenie [...]RKL za prawidłowe. Odnosząc się natomiast do zarzutów proceduralnych skarżącego, organ nie zgodził się z twierdzeniami, jakoby "podzieliła" wskazywane przez niego wadliwości, którymi zdaniem skarżącego obarczone było orzeczenie [...]RKL. Organ stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisu art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich. W tym zakresie CKL podziela stanowisko wypracowane na gruncie analogicznej instytucji, zawartej w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym przepis ten przesłankę wyłączenia pracownika organu wiąże bezpośrednio z wniesieniem środka zaskarżenia, co oznacza, że osoba wydająca decyzję w pierwszej instancji nie może rozpoznać środka zaskarżenia od decyzji, w której wydaniu brała udział. Powyższa reguła nie odnosi się jednak do sytuacji ponownego rozpatrzenia sprawy przez pracowników organu, których wcześniejsze rozstrzygnięcie zostało uchylone na skutek kontroli sądowej bądź na skutek rozpatrzenia środka odwoławczego {wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 czerwca 2023 r., sygn. akt łl SA/Lu 383/23, LEX nr 3587498). W sprawie nie doszło do orzekania przez tego samego lekarza w obu instancjach, co naruszałoby wcześniej wskazywany przepis. Organ podniósł, że komisje lekarskie obu instancji, stosownie do art. 61 § 1 k.p.a. w związku z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich, pozostawały związane treścią skierowania, pełniącego rolę wniosku inicjującego postępowanie orzecznicze. Skierowanie do [...]RKL, jak wskazywano wcześniej, obejmowało inny przedmiot, niż ustalenie stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza (art. 1 ust. 1 pkt 4 ustawy o komisjach lekarskich). Komisje lekarskie nie były zatem uprawnione do orzekania co do kwestii nieobjętych skierowaniem. Organ wskazał, że kwestia dochowania przez CKL terminu, o którym mowa w art. 46 ustawy o komisjach lekarskich pozostaje bez wpływu na merytoryczną prawidłowość skarżonego orzeczenia. Jedynie na marginesie CKL wskazuje, że ustawowymi środkami zwalczania uchybień w zakresie szybkości procedowania organu są: ponaglenie (art. 37 § 1-8 k.p.a.), a po jego wniesieniu - skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Podsumowując, organ wskazał, że w wystarczający sposób zebrał i ocenił materiał dowodowy, a następnie w przekonywujący sposób uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Nie naruszył zatem przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego. W ocenie organu administracji, zaskarżone orzeczenie CKL zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w związku z czym brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Pełnomocnik uczestnika postępowania pismem z dnia 11 sierpnia 2025 r. poparł stanowisko CKL. Skarżący pismem z dnia 16 sierpnia 2025 r. podtrzymał skargę. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 18 lutego 2026 r. skarżący podniósł m.in., że uzasadnienia orzeczeń I i II instancji są niewystarczające i pomijają dowody przemawiające na jego korzyść i wniósł o przeprowadzenie dowodu z dwóch dokumentów, tj. z orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] stycznia 2026 r. oraz Karty Informacyjnej z pobytu na Oddziale Dziennym Rehabilitacji z dnia [...] października 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uwzględnił wniosku o przeprowadzenie zawnioskowanych dowodów. Zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej P.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W sprawie tej nie wystąpiły istotne wątpliwości, o których mowa w powołanym przepisie, wymagające ustalenia w drodze uzupełniającego postępowania dowodowego przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Na wstępie wskazania wymaga, że orzeczenia komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych można podzielić na dwie grupy. Jedna grupa orzeczeń dotyczy zagadnień zdolności do służby, to jest zagadnień ustalania stanu zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby w celu przyjęcia do służby, jej dalszego pełnienia albo zwolnienia ze służby. Te orzeczenia komisji lekarskich mają byt w pełni autonomiczny: ostateczne orzeczenie komisji w tym przedmiocie jest wiążące dla organu właściwego w sprawach powołania określonej osoby do służby albo do zwolnienia ze służby, przy czym przyjęcie do służby lub zwolnienie ze służby następuje w trybie administracyjnym przez wydanie decyzji administracyjnej (rozkazu personalnego), podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Natomiast druga grupa orzeczeń, to orzeczenia ustalające związek schorzenia ze służbą i stopień inwalidztwa dla celów między innymi emerytalno-rentowych. Podstawą tych orzeczeń są odrębne przepisy, to jest przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1046 ze zm.). Tego rodzaju orzeczenia podlegają kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Przedmiotowe orzeczenia mają jedynie charakter wstępny i stanowią jedną z przesłanek zmierzających do ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do jego właściwości (v. wyroki NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 93/10, z dnia 29 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 667/08 orzeczenia.nsa.gov.pl., uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r. sygn. III ZP 9/99 OSNAPiUS z 2000 r., nr 5, poz.167, uchwała NSA z dnia 19 stycznia 1998 r. sygn. akt OPS 8/97, postanowienie NSA z 6 listopada 2000 r. sygn. OSA 1/00 ONSA z 2001, nr 2, poz.47). Zaskarżone w niniejszej sprawie orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] maja 2025 r. w zakresie dotyczącym związku schorzeń ze służbą i inwalidztwa nie podlega zatem kontroli sądu administracyjnego. Z tego względu, skarga na orzeczenie CKL w tym zakresie podlegała odrzuceniu. Jednocześnie, w odniesieniu do argumentacji odpowiedzi na skargę wskazania wymaga, że kwestionowanie przez skarżącego prawidłowości orzeczenia RKL w skardze na orzeczenie CKL nie dawało podstaw do przyjęcia, że stanowi odrębną skargę na orzeczenie RKL. Kwestionowanie prawidłowości działań organu I instancji wchodzi w zakres skargi na orzeczenie CKL. Za dopuszczalną Sąd uznał skargę na orzeczenie CKL w zakresie dotyczącym określenia zdolności skarżącego do służby w Policji. Sąd stwierdził, że skarga na orzeczenie CKL w zakresie ustalenia zdolności do służby zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone orzeczenie narusza prawo procesowe, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu w sprawie tej nie rozpatrzono w postępowaniu odwoławczym należycie całego zebranego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), co doprowadziło do stwierdzenia, że ocena dokonana przez CKL – na tym etapie postępowania – narusza art. 80 k.p.a. (organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona). Potwierdzeniem powyższego jest uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia, które w stopniu istotnym narusza art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zaskarżone orzeczenie CKL i orzeczenie Komisji I instancji zostało wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2392). Zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby w Policji ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: (1) kategoria A - "zdolny do służby", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; (2) kategoria B - "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną i uniemożliwiają mu pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na innym stanowisku; (3) kategoria C - "niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby. Stosownie do art. 33 ust. 1 ww. ustawy o komisjach lekarskich, rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia. Rejonowe komisje lekarskie orzekają, posługując się również - w przypadku ustalania zdolności fizycznej lub psychicznej do służby - wykazem chorób i ułomności, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia osoby badanej (ust. 3). Rejonowa komisja lekarska, zaliczając funkcjonariusza Policji do jednej z kategorii zdolności do służby, bierze pod uwagę charakter i warunki służby na zajmowanym przez funkcjonariusza stanowisku oraz kryteria zdrowotne (art. 34 ustawy). W przypadku orzeczenia niezdolności do służby rejonowa komisja lekarska orzeka również o grupie inwalidzkiej (art. 35 tej ustawy), co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, albowiem RKL stwierdziła, że skarżący jest zdolny do służby z ograniczeniem (kat. B), które to zasadnicze ustalenie podzieliła CKL. Zgodnie z art. 38 ust. 1 ww. ustawy rejonowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i zebraniu niezbędnych dokumentów, w tym dokumentacji medycznej. Orzeczenie zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Orzeczenia, które ustalają trwałą lub całkowitą niezdolność do służby uzasadnia się szczegółowo (art. 39 ust. 1 i 5 ustawy). Zgodnie z art. 40 ust. 1 powołanej ustawy, rejonowe komisje lekarskie orzekają w składzie co najmniej jednoosobowym. Orzeczenie wydane przez komisję lekarską podpisują wszyscy członkowie komisji. Komisja podejmuje rozstrzygnięcie zwykłą większością głosów. W razie równej liczby głosów decyduje głos przewodniczącego składu. Stosownie do ust. 2 członek komisji lekarskiej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu przed komisją lekarską z urzędu lub na wniosek osoby badanej albo osoby zainteresowanej, o której mowa w art. 41 ust. 3, jeżeli m.in.: 1) wydał zaskarżone orzeczenie. Jak stanowi art. 45 i art. 46 ww. ustawy, Centralna Komisja Lekarska rozpatruje odwołanie w składzie trzyosobowym w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania albo w terminie 60 dni od dnia jego otrzymania w przypadku konieczności wykonania dodatkowych badań lub uzyskania dodatkowych dokumentów, po zapoznaniu się ze wszystkimi dokumentami w sprawie, a w razie potrzeby również po przeprowadzeniu niezbędnych badań lub po zleceniu przeprowadzenia dodatkowych badań lekarskich, w tym obserwacji w podmiocie leczniczym, lub po dostarczeniu na jej żądanie dodatkowych dokumentów. Zgodnie z art. 47 ww. ustawy, Centralna Komisja Lekarska po rozpatrzeniu odwołania: (1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo (2) uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo (3) uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską. Zgodnie z ust. 2, Centralna Komisja Lekarska nie może wydać nowego orzeczenia na niekorzyść osoby badanej, chyba że zaskarżone orzeczenie jest sprzeczne z prawem lub zostało wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych. Do postępowania odwoławczego prowadzonego przez Centralną Komisję Lekarską stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed rejonowymi komisjami lekarskimi (ust. 3). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie wskazywano, że orzeczenia CKL stanowią decyzje administracyjne, rozstrzygające o uprawnieniach m.in. funkcjonariusza do pełnienia służby, powinny spełniać minimalne standardy decyzji obowiązujące w demokratycznym państwie prawnym. Standardy te są jednoznacznie określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Obowiązek prawidłowego i wyczerpującego uzasadniania orzeczenia związany jest z koniecznością stosowania przez organ zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego państwa (art. 8 k.p.a.), (v. wyrok WSA w Warszawie z dnia z dnia 13 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1222/23 (orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, że kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń komisji lekarskich o zdolności do służby w Policji obejmuje sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia badanego, w szczególności czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby była zgodna z przepisami powołanej wyżej ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz rozporządzenia wykonawczego. Sąd administracyjny, kontrolując orzeczenie komisji lekarskiej, nie ocenia natomiast kwestii medycznych (v. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z 28 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1365/17, z 14 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 654/14 orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie jest więc uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania. Co za tym idzie, Sąd nie może badać prawidłowości samej diagnozy. Dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej w zakresie ustalenia zdolności skarżącego do służby (kategoria zdrowia B) Sąd stwierdził, że w sprawie naruszone zostały w postępowaniu odwoławczym powołane już wyżej przepisy postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie tej RKL uznała skarżącego za zdolnego do służby w Policji z ograniczeniem (kategoria B) rozpoznając 1. Tendinopatia mięśnia pośladkowego i gruszkowatego po stronie lewej z zapaleniem kaletki okolokrętarzowej § 68 pkt 1 kol. 5 kat. "B" 2. Choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa z dyskopatią C5-C6 oraz L4-L5 i L5-S1 z wypuklinami krążków międzykręgowych, bez cech kompresji korzeni nerwowych i objawów ubytkowych z nawracającym zespołem bólowym § 64 pkt 1 kol. 5 kat. "B"; 3. Bezdech senny postać łagodna w osoby ze skrzywieniem przegrody nosa § 121 pkt 1 kol. 5 kat. "B", § 28 pkt 2 kol. 5 kat. "B" 4. Choroba refluksowa przełyku oraz przewlekła gastropatia rumieniowe -obrzękowa u osoby z przepukliną rozworu przełykowego przepony § 57 pkt 2 kol. 5 kat. "B", § 58 pkt 1 kol. 5 kat. "B"§ 61 pkt 1 kol. 5 kat. "B" 5. Kamica pęcherzyka żółciowego leczona operacyjnie (11.07.2022 r.) § 59 pkt 3 kol. 5 kat. "A" 6. Zaburzenia adaptacyjne w wywiadach, bez §. RKL wskazała, że zgodnie z zaleceniami zawartymi w orzeczeniu [...] z dnia [...] września 2023 r. uzupełniono katalog schorzeń zdiagnozowanych u orzekanego uwzględniając również dokumentację, która wpłynęła do [...]RKL w dniu 12 stycznia 2024 r. Podała, że po przeanalizowaniu uzyskanych materiałów, na podstawie opinii konsultantów, specjalistów w dziedzinie neurologii, ortopedii i psychiatrii należy uznać, iż schorzenia uwidocznione w rozpoznaniu w aktualnym stopniu zaawansowania zmian strukturalnych i towarzyszących im dolegliwości klinicznych ograniczają zdolność do służby w Policji, z uwagi na mierne bądź niewielkie upośledzenie funkcji narządowych i układowych. Badany jest zdolny do służby na ostatnio zajmowanym stanowisku radca Wydziału [...] Komendy Głównej Policji. RKL podniosła też, że służba na zajmowanym stanowisku nie stwarzała nadmiernych obciążeń fizycznych mogących mieć wpływ na ujawnienie się schorzeń układu ruchu, które stanowią wyraz naturalnego zużycia struktur stawowych związanego z wiekiem. Skarżący w odwołaniu podniósł m.in., że dokumentacja z wizyt w Poradni Rehabilitacyjnej w dniach 14.06.2023 r. i 10.01.2024 r. potwierdza występujące u niego wypukliny L4 S1 z modelowaniem worka oponowego i korzeni nerwowych oraz dyskopatię C5-C6 i kifolordozę. Podniósł m.in., że lekarz rehabilitacji jako rozpoznanie wskazał choroby krążków międzykręgowych lędźwiowych i innych z uszkodzeniem korzeni nerwów rdzeniowych oraz chorobę krążka międzykręgowego szyjnego z uszkodzeniem korzeni nerwów rdzeniowych. Lekarz podkreślił także wzmożone napięcie mm p/kręgosłupowych w odc. szyjnym i L/S(...). Podał, że dokumentację z powyższych wizyt lekarskich przesłałem [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej pismami z dnia 30.11.2023 r. i 11.01.2024 r. Odwołujący się podniósł też m.in., że występujące dolegliwości bólowe odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa z promieniowaniem bólu do lewego pośladka i lewej nogi mają charakter stały, a nie nawracający i nasilają się przy wykonywaniu nawet zwykłych czynności życia codziennego. Podobnie sprawa wygląda w przypadku dolegliwości kręgosłupa szyjnego z promieniowaniem do obu rąk i prawego barku oraz drętwieniem obu rąk. Podał, że zostało to również wskazane przez ortopedę oraz neurologa w karcie obiegowej wystawionej przez rejonową komisję lekarską w dniu 6.03.2023 r. Centralna Komisja Lekarska rozpoznając odwołanie od orzeczenia RKL i utrzymując je w mocy wskazała jedynie, że wydała je po zapoznaniu się z odwołaniem i zgromadzoną dokumentacją orzeczniczą. Wskazała też, że wyznaczyła termin badania komisyjnego. W badaniu stwierdza nieznaczne ograniczenie ruchomości odcinka szyjnego kręgosłupa we wszystkich zakresach, siła mięśniowa kończyn górnych symetryczna, prawidłowa, odruchy ścięgniste prawidłowe. Ograniczenie zgięcia w odcinku Th-L-S, próba PP około 40 cm., rotacja prawidłowa. Odruchy ścięgniste z kończyn dolnych symetryczne prawidłowe, próba Laseqa ujemne obustronnie. Komisja ustaliła: "W badaniach obrazowych: Wielopoziomowa dyskopatia szyjna i lędźwiowa bez cech stenozy kanału kręgowego. Schorzenie kręgosłupa kwalifikuje się do §64p 1 wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia, o zdolności lub niezdolności kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa albo funkcjonariusza tych służb stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 11 października 2018 r. (...), gdzie w rubryce 5 widnieje kategoria B/C." Komisja wskazała, że w przypadku, gdy dla określonej jednostki chorobowej przewidziano możliwości orzeczenia więcej niż jednej kategorii zdrowia Komisja Lekarska szczegółowo analizuje stopień zaawansowania schorzenia zarówno pod kątem stwierdzonych zmian anatomicznych jak i powikłań nimi spowodowanych, oraz ich wpływu na funkcjonowanie organizmu jako całości. To biorąc pod uwagę CKL wskazał jedynie, że dolegliwości bólowe kręgosłupa występują u Odwołującego się od wielu lat. okresowo Ulegają nasileniu, wymagają rehabilitacji i leczenia farmakologicznego. Stwierdzono jednocześnie, że "W aktualnym badaniu przedmiotowym bez istotnej dysfunkcji narządu ruchu oraz deficytów neurologicznych. Kryterium granicznym w przypadku schorzenia kręgosłupa jest właśnie obecność deficytów neurologicznych. Ponieważ głównymi skargami Odwołującego się są zmiennie nasilone dolegliwości bólowe, nie stwierdza się porażeń, niedowładów, zaburzeń troficznych, znacznego upośledzenia sprawności ustroju jak najbardziej uzasadnione jest orzeczenie kategorii B". Z orzeczenia CKL nie wynika, aby organ odniósł się w jakikolwiek sposób do argumentacji odwołującego się, w której zwracał uwagę m.in. na dokumentację medyczną wskazującą na "choroby krążków międzykręgowych lędźwiowych i innych z uszkodzeniem korzeni nerwów rdzeniowych oraz chorobę krążka międzykręgowego szyjnego z uszkodzeniem korzeni nerwów rdzeniowych." Odwołujący się wskazywał też na "dolegliwości bólowe odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa z promieniowaniem bólu do lewego pośladka i lewej nogi". Z uzasadnienia orzeczenia CKL nie wynika, jakie badania (przez kogo wykonane i kiedy) CKL wzięła pod uwagę utrzymując w mocy orzeczenie RKL, co do ustalonych schorzeń. W zaskarżonym orzeczeniu nie powołano się na żadne konkretne opinie lekarzy specjalistów i nie przywołano wyników jakichkolwiek badań. Nadto, CKL nie stwierdziła w istocie w swoim orzeczeniu, że schorzenie ustalone w punkcie 2 orzeczenia RKL nie jest związane z uszkodzeniem korzeni nerwów rdzeniowych na co powoływał się w odwołaniu skarżący. CKL w ogóle nie odniosła się do powyższego. RKL rozpoznała w punkcie 2 Choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa z dyskopatią C5-C6 oraz L4-L5 i L5-S1 z wypuklinami krążków międzykręgowych, bez cech kompresji korzeni nerwowych i objawów ubytkowych z nawracającym zespołem bólowym § 64 pkt 1 kol. 5 kat. "B". W sprawie nie jest wiadome, jakie badanie przesądziło w ocenie CKL, że nie stwierdzono "cech kompresji korzeni nerwowych". CKL nie przywołała bowiem żadnego wyniku badania dotyczącego choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa. W istocie w ogóle nie wiadomo, jakie badanie w ocenie CKL dawało RKL podstawę do dokonania ustalenia schorzenia wymienionego w punkcie 2 orzeczenia RKL i ustalenia kategorii zdolności do służby B a nie C. Z zaskarżonego orzeczenia CKL nie wynika, czy brane były pod uwagę wyniki rezonansu magnetycznego. Powyższe ma o tyle istotne znaczenie, że § 64 pkt 1 kol. 5, a zatem dotycząca funkcjonariuszy wskazuje na możliwość orzeczenia kategorii B lub C. Zatem, konieczne jest wyjaśnienie, które badanie przesądziło, że CKL utrzymała w mocy kwalifikację RKL o kategorii B w tym m.in. zakresie, a zatem zdolny do służby z ograniczeniem i dlaczego nie ustalono w tym zakresie kategorii C. CKL podniosła, że w badaniu przedmiotowym nie stwierdziła m.in. "deficytów neurologicznych", które są kryterium granicznym w przypadku schorzenia kręgosłupa. Argumentacja ta w żaden sposób nie odnosi się do twierdzeń skarżącego i powoływanej przez niego dokumentacji dotyczącej uszkodzenia korzeni nerwów rdzeniowych. Z zaskarżonego orzeczenia nie wynika nadto, aby CKL rozpatrzyła i rozstrzygnęła kwestię prawidłowości ustaleń RKL w zakresie pozostałych schorzeń wymienionych w orzeczeniu I instancji. W zaskarżonym orzeczeniu, poza lakonicznym odniesieniem się do schorzenia ustalonego w punkcie 2 rozpoznania RKL, nie ma żadnych analiz i ocen dotyczących stanu zdrowia skarżącego i związanych z tym ocen w zakresie zdolności do służby, co stanowi istotne uchybienie, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie, biorąc pod uwagę, że CKL uchylając poprzednio orzeczeniem z dnia [...] września 2023 r. orzeczenie RKL, nakazała Komisji I instancji uzupełnienie katalogu schorzeń zgodnie z dostępnymi w aktach badaniami i dokumentami, zauważyć należy, że rozpoznając odwołanie skarżącego CKL nie poczyniła żadnych ustaleń i ocen, czy RKL ustaliła wyczerpująco wszystkie wynikające z dokumentacji medycznej i badań schorzenia występujące u skarżącego, do czego sama zobowiązała RKL. Zwrócić należy nadto uwagę, że zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia w sprawie wykazu chorób i ułomności zarówno w odniesieniu do schorzenia wymienionego w punkcie 1 orzeczenia RKL, tj. "Tendinopatia mięśnia pośladkowego i gruszkowatego po stronie lewej z zapaleniem kaletki okołokrętarzowej § 68 pkt 1, jak i w odniesieniu do schorzenia wskazanego w punkcie 2 orzeczenia RKL, tj. Choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa z dyskopatią C5-C6 oraz L4-L5 i L5-S1 z wypuklinami krążków międzykręgowych, bez cech kompresji korzeni nerwowych i objawów ubytkowych z nawracającym zespołem bólowym § 64 pkt 1, jak i w przypadku Choroba refluksowa przełyku oraz przewlekła gastropatia rumieniowe - obrzękowa u osoby z przepukliną rozworu przełykowego przepony § 57 pkt 2, prawodawca przewidział możliwość orzeczenia zarówno kategorii B, jak i C. Wskazania wymaga, że zgodnie z art. 32 ust. 5 ustawy o komisjach lekarskich, w przypadku stwierdzenia dwóch lub więcej chorób lub ułomności, z których każda ogranicza zdolność osoby badanej do służby lub pracy rejonowa komisja lekarska rozpatruje wszystkie te choroby i ułomności łącznie, mając na uwadze ogólną zdolność osoby badanej do służby albo do pracy. Z zaskarżonego orzeczenia nie wynika, aby CKL rozważała w jakimkolwiek stopniu prawidłowość ustalonej przez RKL kategorii B w odniesieniu do wszystkich schorzeń skarżącego, z których przynajmniej trzy zasadnicze mogą być kwalifikowane również do kategorii C. Z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia nie wynika, aby CKL podjęła choćby próbę ustosunkowania się do zasadniczej argumentacji odwołania w przedmiocie uszkodzenia korzeni nerwów rdzeniowych, jak również, aby w postępowaniu odwoławczym dokonano jakichkolwiek ustaleń schorzeń wymienionych przez CKL w punktach 1, 3, 4, 5, 6 i rozpatrzono wszystkie choroby i ułomności wynikające z dokumentacji medycznej łącznie i oceniono je na gruncie faktycznej zdolności skarżącego do służby. CKL nie rozważyła wpływu wszystkich ustalonych przez RKL schorzeń (nie zbadała też prawidłowości ich ustalenia oraz, czy ustalono je w sposób wyczerpujący biorąc pod uwagę całą dokumentację medyczną i badania) na zdolność do służby. Nadto, skarżący podnosi w postępowaniu sądowym, że schorzenie wymienione w punkcie 1 orzeczenia RKL, "Tendinopatia mięśnia pośladkowego i gruszkowatego po stronie lewej z zapaleniem kaletki okolokrętarzowej zakwalifikowane do § 68 pkt 1, czyli zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia "Choroby tkanek miękkich upośledzające sprawność ustroju", powinno być kwalifikowane do § 83 pkt 3 załącznika do rozporządzenia, tj. Choroby układu mięśniowego upośledzające sprawność ustroju, które jest kwalifikowane do kategorii C (kolumna 5). Sąd nie ma wiedzy medycznej, aby stwierdzić, czy prawidłowa jest kwalifikacja dokonana przez Rejonową Komisję Lekarską tendinopatii mięśnia pośladkowego i gruszkowatego po stronie lewej z zapaleniem kaletki okołokrętarzowej jako choroby układu mięśniowego, czy jest to w istocie choroba układu kostno-stawowego. CKL nie dokonała własnych ustaleń schorzeń skarżącego i ich oceny w kontekście kwalifikacji zdolności do służby, w tym z uwzględnieniem art. 32 ustawy o komisjach lekarskich. Podkreślenia wymaga, że zarzuty odwołania nie stanowią polemiki z orzeczeniem RKL lecz wskazują na nieuwzględnienie przez Rejonową Komisję Lekarską przy ocenie stanu zdrowia wszystkich okoliczności i pełnej dokumentacji medycznej, do czego CKL się nie odniosła. Podkreślenia wymaga, że uzasadnienie faktyczne i prawne jest ważnym elementem decyzji (orzeczenia), bowiem przedstawia tok rozumowania organu, który doprowadził do wydanego rozstrzygnięcia. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady przekonywania wynikającej z art. 11 k.p.a. Stosownie do art. 4 ustawy o komisjach lekarskich, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, stosuje się przepisy k.p.a. Brak pełnych ustaleń faktycznych i wyczerpującego uzasadnienia orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej we wskazanym już wyżej zakresie należy kwalifikować jako naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że Sąd nie ma możliwości dokonania samodzielnej oceny, czy schorzenia rozpoznane przez Rejonową Komisję Lekarską znajdują potwierdzenie w dokumentacji medycznej (której w orzeczeniu CKL nie przybliżono w żaden sposób) i czy w istocie pozwalają na ustalenie zdolności do służby z ograniczeniem, czy też rozpatrywane łącznie dają podstawę do stwierdzenia niezdolności do służby. Sąd wskazuje jednocześnie, że wobec wykazanych braków uzasadnienia orzeczenia CKL, nie było podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego, na tym etapie orzeczenia RKL z dnia [...] stycznia 2024 r. Orzeczenie to zawiera określone ustalenia i choć uzasadnienie nie powołuje konkretnych opinii konsultantów, specjalistów w dziedzinie neurologii, ortopedii i psychiatrii to powołuje się na dokumentację medyczną. Powyższe powinno być zweryfikowane przez CKL. Nadto, orzeczenie RKL zawiera wskazanie przyczyny, dla której RKL stwierdziło zdolność do służby z ograniczeniem. W orzeczeniu tym wskazano, że ograniczają zdolność do służby w Policji, z uwagi na mierne bądź niewielkie upośledzenie funkcji narządowych i układowych. Rzeczą CKL jest stwierdzenie prawidłowości bądź nieprawidłowości ustaleń RKL z punktu widzenia dokumentacji medycznej i badań, które były podstawą ustaleń Komisji. Pełna ocena, czy ustalenia RKL są prawidłowe i pełne tak w zakresie stanu zdrowia skarżącego (w tym ustalonych schorzeń), jak i zdolności do służby powinna być w pierwszej kolejności wszechstronnie oceniona przez organ odwoławczy, tj. CKL. Odnosząc się do podniesionej w skardze kwestii zaniechania ustalenia przez komisję stopnia uszczerbku na zdrowiu oraz ustalenia, czy uszczerbek powstał wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby wskazania wymaga, że kwestie te nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Odnosząc się do zarzutów skargi raz jeszcze podkreślenia wymaga, że Sąd administracyjny nie rozstrzyga kwestii medycznych. Natomiast niewątpliwie w orzeczeniu CKL zabrakło ustaleń, ocen i rozważań w odniesieniu do wszystkich schorzeń ustalonych przez RKL, które to uchybienie powinno być naprawione przy ponownym rozpoznawaniu sprawy w trybie odwoławczym. Także kwestia zarzutów naruszenia przez RKL przepisów z powodu braku skierowania skarżącego na badanie EMG (elektromiografia), nie poddaje się ocenie Sądu, albowiem Sąd nie ma wiedzy medycznej. To CKL powinna ocenić i wskazać w pierwszej kolejności, czy ustalenia RKL dotyczące stwierdzonych schorzeń znajdują odzwierciedlenie w przeprowadzonych badaniach (jakich) i dokumentacji medycznej i czy są wyczerpujące. CKL powinna ocenić, czy konieczne było przeprowadzenie badania dodatkowego. Pozostałe podniesione w skardze zarzuty Sąd uznał za niezasadne. Sąd nie stwierdził naruszenia art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich. Zgodnie z tym przepisem, członek komisji lekarskiej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu przed komisją lekarską z urzędu lub na wniosek osoby badanej albo osoby zainteresowanej, o której mowa w art. 41 ust. 3, jeżeli m.in.: 1) wydał zaskarżone orzeczenie. Wydanie przez członka RKL orzeczenia, po wcześniejszym uchyleniu przez CKL orzeczenia RKL wydanego przez tego samego lekarza, nie stanowi podstawy do wyłączenia lekarza od orzekania w ramach nowego postępowania. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia z dnia 13 listopada 2023 r. II SA/Wa 1222/23 (Lex nr 3726575, orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym intencją wprowadzenia zarówno w art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich, jak i w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., "było uniknięcie sytuacji, w której ten sam pracownik orzekałby w sprawie i rozpoznawał środek zaskarżenia od decyzji, w wydaniu której brał udział. Oba ww. przepisy mają stanowić gwarancję bezstronnego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia sprawy przez pracownika organu administracji, a także przez organ, jak również chronić bezstronność i obiektywizm orzekania. Nie można bowiem akceptować sytuacji, w której pracownik biorący udział w wydaniu zaskarżonej decyzji następnie będzie brał udział w postępowaniu, którego celem jest ocena prawidłowości tej decyzji. Przesłanka wyłączenia pracownika organu wiąże się więc bezpośrednio z wniesieniem środka zaskarżenia, co oznacza, że osoba wydająca decyzję w pierwszej instancji nie może rozpoznać środka zaskarżenia od decyzji, w której wydaniu brała udział. (...) art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie odnosi się do sytuacji ponownego rozpatrzenia sprawy przez pracowników organu, których wcześniejsze rozstrzygnięcie zostało uchylone na skutek kontroli sądowej bądź na skutek rozpatrzenia środka odwoławczego. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyroki NSA z: 7 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 570/18 - LEX nr 2757057; 28 października 2019 r. sygn. akt II OSK 1157/19 - LEX nr 2783489; 26 października 2017 r. sygn. akt II OSK 3003/15)." Sąd w powołanym wyroku stwierdził nadto, że "(...) przepisy – art. 40 ust. 2 pkt 1u.k.l. i art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. - stosuje się do sytuacji, gdy zaskarżenie decyzji ostatecznej realizowane jest w trybach nadzwyczajnych (por. wyroki NSA z: 5 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 1993/14; 12 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 2469/15; 9 czerwca 2015 r. sygn. akt II GSK 135/15).". Kwestia czasu trwania postępowania odwoławczego nie jest przedmiotem niniejszej sprawy i nie ma wpływu na jej wynik. Skarżący miał możliwość kwestionowania ewentualnej bezczynności organu, po wyczerpaniu środka zaskarżenia, w odrębnym postępowaniu. Ponownie rozpatrując sprawę CKL weźmie pod uwagę przedstawione wyżej wskazania, dokona wszechstronnej i pełnej oceny stanu zdrowia skarżącego w aspekcie ustalenia zdolności skarżącego do służby. Organ powinien uzasadnić orzeczenie w sposób, który nie będzie pozostawiał wątpliwości, co do przyczyn dokonanej kwalifikacji i podjętego rozstrzygnięcia. Orzeczenie powinno zawierać pełne uzasadnienie faktyczne, jak i wyjaśniać podstawę prawną orzeczenia. Podkreślenia wymaga, że uzasadnienie faktyczne i prawne jest ważnym elementem decyzji (orzeczenia), bowiem przedstawia tok rozumowania organu, który doprowadził do wydanego rozstrzygnięcia. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady przekonywania wynikającej z art. 11 k.p.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 powołanej ustawy.