II SA/Wa 1313/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), , Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Fidor, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2026 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w T. na decyzję Prokuratora Krajowego z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej oddala skargę

I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Stowarzyszenie [...] (zwane dalej "Skarżącym") wnioskiem z [...] kwietnia 2025r. zwróciło się do Prokuratury Regionalnej w [...] (zwana dalej "Prokuraturą") o udostępnienie informacji, pocztą elektroniczną na podany adres oraz w formie wydruku pocztą na podany adres a także udostępnienie dokumentów do wglądu w urzędzie, w następującym zakresie: I. wykazu asystentów prokuratora (imiona i nazwiska) zatrudnionych lub delegowanych do Prokuratury, wykonujących czynności służbowe w tej jednostce okresie od 1 stycznia 2024r. do 31 marca 2025r.; II. wysokość (netto i brutto) wynagrodzenia każdego z nich za każdy miesiąc w okresie od 1 stycznia 2024r. do 31 marca 2025r., jak również wszystkich innych świadczeń pieniężnych, jakie w tym okresie uzyskali, np. premie, nagrody itp. (również za każdy miesiąc w odniesieniu do każdego z nich) wraz z uzasadnieniem ich przyznania. 2. Prokurator Regionalny w [...] (zwany dalej "Prokuratorem") decyzją z [...] kwietnia 2025r. odmówił udostępnienia informacji publicznej, w podstawie prawnej powołując art. 16 ust. 1 i art. 5 ust 1 i 2 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022r., poz. 902), art. 104 § 1 i 2 i art. 107 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023r., poz. 775, zwany dalej "k.p.a."). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że na mocy art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie w niej określonym. Informacją publiczną jest każda informacja związana z funkcjonowaniem władzy publicznej i innych podmiotów, wykonujących zadania publiczne, zaś prawo do jej uzyskiwania zagwarantowane jest w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Kierując się wyrażoną w tej normie prawnej gwarancją do uzyskania informacji przyjąć należy, że informacją publiczną, w rozumieniu u.d.i.p., jest w szczególności treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących tego organu. Informację publiczną stanowi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i tych, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Informacja o wynagrodzeniach osób zatrudnionych przez podmiot publiczny oraz uzyskanych przez nich świadczeniach pieniężnych, w szczególności, gdy osoby te pełnią funkcje publiczne, stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust 1 u.d.i.p., bowiem pośrednio posiada związek z funkcjonowaniem podmiotu publicznego i wskazywać może między innymi na sposób wydatkowania przez ten podmiot środków publicznych. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Stwierdzenie, że w danym przypadku podmiot zobowiązany ma do czynienia z prywatnością osoby fizycznej, jest przesłanką ograniczenia korzystania z prawa dostępu do informacji publicznej, niezależnie od tego, w jakim trybie – wnioskowym, czy bez wnioskowym - prawo to jest realizowane. W u.d.i.p. nie zdefiniowano pojęcia prywatności, nie wskazano też katalogu informacji, które w związku ze stosowaniem tej ustawy należy zaliczyć do sfery prywatności, jednak bogate orzecznictwo Sądów w tym zakresie pozwala ujmować prywatność jako pewną korzystną sytuację prawną osoby fizycznej - konkretnego człowieka - podlegającą ochronie również przez to, że informacje mieszczące się w zakresie pojęcia prywatności nie mogą być, co do zasady udostępniane, poza ustawowymi wyjątkami, nawet w ramach realizacji publicznego prawa podmiotowego innego podmiotu do uzyskania informacji publicznej. Do ww. wyjątków nieobjętych ograniczeniem prawa dostępu do informacji publicznej, należy m.in. sytuacja unormowana w art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p., gdy żądana informacja dotyczy osób pełniących funkcje publiczne, pozostaje w związku z pełnieniem tych funkcji, w tym obejmuje warunki powierzenia i wykonywania funkcji. Ustalenie, że dana osoba pełni funkcję publiczną a wnioskowana informacja ma związek z wykonywanymi przez tą osobę zadaniami lub sprawowaną funkcją, pozbawia podmiot zobowiązany możliwości ograniczenia dostępu do informacji publicznej z uwagi na ochronę prywatności osoby fizycznej a tym samym odmowy udzielenia tej informacji z powołaniem się na art. 5 ust 2 u.d.i.p. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów, osobą pełniącą funkcję publiczną i mającą związek z pełnieniem takiej funkcji będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta obejmuje uprawnienia między innymi do dysponowania majątkiem publicznym, zarządzania sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Istotne przy ustaleniu, czy mamy do czynienia z osobą pełniącą funkcję publiczną, jest posiadanie przez nią prawa do działania wpływającego na podejmowanie decyzji nie tylko w sensie procesowych rozstrzygnięć w tej materii, ale rzeczywistego decydowania. W sprawie dane objęte ww. wnioskiem Skarżącego dotyczą wyłącznie asystentów prokuratora, co uzasadniało podjęcie rozważań zmierzających do ustalenia, czy osoby te pełnią funkcję publiczną, a także czy zachodzą podstawy do ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej, przewidzianego przez ustawodawcę we wskazanym art. 5 ust 2 u.d.i.p., w wypadku uznania, że osobom tym nie można przyznać wspomnianego statusu. Zakres kompetencji przysługujących asystentom prokuratora unormowano przede wszystkim w art. 175 § 2 ustawy z 28 stycznia 2016r. - Prawo o prokuraturze (Dz.U. z 2024r., poz. 390, zwana dalej "u.P.p."). Zgodnie z tym przepisem asystent prokuratora, w zastępstwie i na podstawie pisemnego upoważnienia prokuratora, jest uprawniony do wykonywania bieżących czynności nadzoru nad dochodzeniem, przeprowadzania w toku postępowania przygotowawczego czynności procesowych w postaci przesłuchania świadka, zatrzymania rzeczy i przeszukania, oględzin i eksperymentu. Ponadto na mocy art. 175 § 3 u.P.p. asystent prokuratora wykonuje samodzielnie czynności administracyjne związane z prowadzeniem i nadzorowaniem postępowań przygotowawczych oraz z przygotowaniem decyzji kończących te postępowania. Tak sformułowany katalog kompetencji asystenta prokuratora uprawnia do twierdzenia, że osoby zatrudnione na tym stanowisku pełnią funkcję publiczną, jednak wyłącznie przy wykonywaniu czynności procesowych i po uprzednim uzyskaniu pisemnego upoważnienia prokuratora do ich wykonania. W pozostałym zakresie ich uprawnienia sprowadzają się do czynności administracyjnych i biurowych nie mających charakteru czynności władczych i pozostających bez istotnego wpływu na wykonywanie ustawowych zadań przez prokuraturę. Zgodnie ze stanowiskiem zawartym w wyroku NSA z13 lutego 2024r. sygn. akt III OSK 2875/22, organ każdorazowo rozważając udostępnienie informacji publicznej, która w sposób bezpośredni lub pośredni dotyczy także osób trzecich, zobligowany jest do wyważenia ich prawa do prywatności względem wartości publicznej w postaci dostępu do informacji publicznej. W przypadku uznania w skonkretyzowanej sytuacji pierwszeństwa prawa do prywatności jednostki nad prawem do informacji publicznej, obowiązkiem organu jest wydanie, zgodnie z art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Analiza danych objętych wnioskiem nie pozostawia wątpliwości, że udzielenie informacji w żądanym zakresie spowoduje ingerencję w prawnie chronioną sferę prywatności osób, których informacja dotyczy, pełniących funkcje publiczną jedynie w ściśle określonych sytuacjach, przy wykonywaniu konkretnych, katalogowych czynności, po uprzednim uzyskaniu pisemnego upoważnia prokuratora, a w większości realizujących zadania o charakterze administracyjnym, nie mających bezpośredniego wpływu na wykonywanie ustawowych zadań prokuratury. Obowiązkiem instytucji zobligowanej do udzielenia informacji publicznej pozostaje dokonanie ustaleń, co do tego, czy w danym przypadku udostępnienie to i jego zakres są uprawnione z punktu widzenia przesłanek dopuszczalności przetwarzania danych osobowych i reguł rozliczalności wynikających z Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej 2016/679 z 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych (zwane dalej "RODO"), a przede wszystkim, czy w konkretnym przypadku udostępnienie to rzeczywiście jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze danych, bądź wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi, jak również, czy jest adekwatne w stosunku do celu, jakim jest zaspokojenie interesu publicznego w zapewnieniu transparentności życia publicznego, istnienia kontroli publicznej, czy też ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego. Zważywszy na prewencyjną ochronę osoby fizycznej wynikającą z ww. przepisów, w związku z przetwarzaniem jej danych osobowych, jak i charakter prawny tego aktu, nie można współstosować z jego przepisami art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w taki sposób, aby w celu określenia, czy konkretne dane osobowe podlegają udostępnianiu w ramach dostępu do informacji publicznej, wystarczające było ustalenie, że informacje te mają związek z pełnioną funkcją publiczną. Dokonując, oceny w oparciu odpowiednio o przepisy RODO, w szczególności art. 6 ust. 1 lub art. 9 ust. 2 i art. 5, a także przepisy u.d.i.p., w szczególności art. 5 ust 2 zd. 2, uznać trzeba, że ochrona prywatności asystentów prokuratorów Prokuratury stanowi dobro nadrzędne, nie podlegające wyłączeniu, zgodnie z tą ostatnią regulacją, a ponadto wskazać należy na konieczność chronienia wolności, także przed zbyt szerokim rozumieniem prawa do informacji publicznej, celem uniknięcia sytuacji, w której prawo to będzie miało charakter nadrzędny nad wolnością zagwarantowaną przepisami Konstytucji RP. Żądane informacje obejmujące imienny wykaz asystentów ze wskazaniem ich wynagrodzenia za każdy miesiąc, w okresie od 1 stycznia 2024r. do 31 marca 2025r., jak również wszystkich innych świadczeń pieniężnych, jakie w tym okresie uzyskali, wraz z uzasadnieniem ich przyznania, są chronione przepisami RODO, którym należy przyznać pierwszeństwo przed przepisami obligującymi do udzielenia informacji publicznej. Dodatkowo nie posiadają one bezpośredniego związku z pełnioną funkcją oraz funkcjonowaniem podmiotu publicznego. 2. Skarżący w odwołaniu z 22 maja 2025r. zarzucił ww. decyzji naruszenie: - art. 15 § 1 pkt 1 u.P.p. – przez wydanie jej przez osobę, która nie pełni funkcji Prokuratora ani nie została przez Prokuratora umocowana; - art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 115 § 13 pkt 4 k.k. i art. 15 § 1 pkt 1 i art. 175 § 2 u.P.p. - przez niezasadne przyjęcie, że asystent prokuratora nie jest funkcjonariuszem publicznym, a tym samym korzysta z ochrony przewidzianej w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i w konsekwencji odmówiono udostępnienia żądanych danych. Skarżący wniósł o zmianę ww. decyzji i udostępnienie informacji publicznej, ewentualnie jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. 3. Prokurator Krajowy decyzją z [...] czerwca 2025r., sygn. [...], utrzymał w mocy ww. decyzję Prokuratora, podzielając zaprezentowane w jej uzasadnieniu argumenty, przemawiające za uznaniem, że we wskazanym we wniosku zakresie, dostęp do informacji publicznej doznaje ograniczenia ze względu na prywatność osoby fizycznej - jako, że asystent prokuratora nie pełni funkcji publicznej, ani też nie ma związku z pełnieniem takiej funkcji. W uzasadnieniu decyzji powołano się m.in. na utrwalony w orzecznictwie sądowo administracyjnym pogląd (np. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 2 marca 2022r. sygn. II SAB/Go 7/22, wyrok WSA w Poznaniu z 17 lutego 2022r. sygn. IV SA/Po 1016/21) pogląd, że za osoby pełniące funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. uznać należy pracowników, którzy w ramach swoich obowiązków wykonują zadania mające wpływ na podejmowanie decyzji o charakterze władczym. Nie tylko pracownicy wydający decyzje administracyjne pełnią funkcję publiczną, ale również ci, którzy podejmują działania wpływające bezpośrednio na sytuację prawną innych osób. Podobnie wypowiedział się NSA w wyroku z 3 grudnia 2021r. sygn. III OSK 446/21, stwierdzając, że ustalenie czy mamy do czynienia z funkcją publiczną zależy od zbadania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne. Chodzi więc o pracowników, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. W takiej sytuacji kluczowe pozostaje pytanie czy dany pracownik realizuje w jakimś zakresie nałożone na organ zadania publiczne. W tym kontekście Prokurator Krajowy nie podzielić argumentów odwołaniu, jakoby asystent prokuratora posiadał status funkcjonariusza publicznego. Zakres kompetencji asystentów prokuratorów określa art. 175 § 2 u.P.p. Asystent prokuratora w zastępstwie i na podstawie pisemnego upoważnienia prokuratora jest uprawniony do wykonywania bieżących czynności nadzoru nad dochodzeniem i przeprowadzania w toku postępowania przygotowawczego czynności procesowych. Samodzielnie asystent prokuratora wykonuje jedynie czynności administracyjne związane z prowadzeniem i nadzorowaniem postępowań przygotowawczych oraz przygotowaniem decyzji kończących te postępowania. Zadania asystentów precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 5 sierpnia 2016r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobu wykonywania czynności przez asystentów i starszych asystentów prokuratorów (Dz.U. z 2016, poz. 1260, zwane dalej "rozp.5.08.2016r."). Przywołane akty prawne wskazują, że asystenci prokuratorów nie podejmują decyzji władczych, ich rola jest pomocnicza, a samodzielność ogranicza się jedynie do czynności administracyjnych związanych z kontrolą terminowości i prawidłowości wykonywania zarządzeń prokuratora, sporządzaniem projektów odpowiedzi na pisma wpływające do danej sprawy, projektów innych decyzji procesowych związanych z prowadzeniem i nadzorowaniem postępowań przygotowawczych, gromadzeniem orzecznictwa i literatury przydatnych do prowadzenia postępowania karnego. W orzecznictwie konsekwentnie wyrażany jest pogląd, że informację publiczną stanowi informacja o wydatkowaniu środków publicznych na wynagrodzenia pracowników, jednak wówczas gdy dotyczą środków przeznaczonych na dane etaty, a nie z podziałem na konkretne osoby. W przypadku osób pełniących funkcje publiczne ochrona z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., dotyczy tylko tych składników wynagrodzenia, które mają związek z sytuacją osobistą konkretnej osoby. Zasady tej nie może odnieść do wniosku Skarżącego, gdyż żądanie dotyczy przedstawienia wysokości wynagrodzenia poszczególnych osób wraz z ich danymi osobowymi i wszystkimi elementami składowymi wynagrodzenia. Prokurator Krajowy, odnosząc się do zarzutu, jakoby Prokurator nie został skutecznie powołany do pełnienia tej funkcji, wskazał, że art. 47 § 1 ustawy z 28 stycznia 2016r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze (Dz.U. z 2016r., poz. 178, ze zm., zwana dalej "u.p.w.P.p.") ma epizodyczny charakter. Prokurator Generalny po 4 maja 2016r. utracił uprawnienie do przywracania prokuratorów w stanie spoczynku do czynnej służby prokuratorskiej na podstawie ww. ustawy. Przywrócenie [...] do służby czynnej w 2022r. dokonano bez podstawy prawnej, a w związku z tym pozostaje on w stanie spoczynku i nie może pełnić funkcji Prokuratora. Prezes Rady Ministrów decyzją z [...] stycznia 2024 r., działając na podstawie art. 14 § 1 u.P.p. powierzył [...] pełnienie obowiązków Pierwszego Zastępcy Prokuratora Generalnego - Prokuratora Krajowego na okres od [...] stycznia do [...] marca 2024r. Pierwszy Zastępca Prokuratora Generalnego p.o. Prokuratora Krajowego [...] [...] lutego 2024r. powierzył pełnienie funkcji Prokuratora prokuratorowi [...]. Prezes Rady Ministrów decyzją z [...] marca 2024r., działając na podstawie art. 14 § 1 u.P.p. powołał [...] na Pierwszego Zastępcę Prokuratora Generalnego - Prokuratora Krajowego z dniem [...] marca 2024r. Decyzją Pierwszego Zastępcy Prokuratora Generalnego Prokuratora Krajowego [...] prokurator [...] został powołany do pełnienia funkcji Prokuratora z dniem [...] sierpnia 2024r. W takiej sytuacji nie może być wątpliwości co do legitymacji Prokuratora do podjęcia decyzji w niniejszej sprawie. 4. Skarżący w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucił ww. decyzji Prokuratora Krajowego naruszenie: - art. 138 § 1 k.p.a. - przez bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, mimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, bowiem w sprawie zaszły przesłanki do wydania decyzji reformatoryjnej, bo żądane przez Skarżącego w trybie u.d.i.p. informacje nie są objęte ochroną prywatności osób fizycznych jako dotyczące funkcjonariuszy publicznych i świadczeń, jakie otrzymują ze środków publicznych, i wynika to wprost z treści wniosku i odwołania, a tym samym nie było podstaw do utrzymania w mocy decyzji, za to istniały podstawy do jej zmiany przez nakazanie udostępnienia informacji publicznej w żądanym przez Skarżącego zakresie; - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – gdyż decyzję wydała osoba nieuprawniona, nie będącą piastunem organu administracji publicznej, jakim jest Prokurator. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że informacja o kadrze asystenckiej Prokuratury i wypłacanych jej świadczeniach z tytułu stosunku pracy w zakresie objętym wnioskiem jest generowana przez system kadrowo-płacowy obsługujący każdą jednostkę tego rodzaju. Uzasadnienie przyznania nagród czy premii, jeżeli nie znajduje się w systemie, ma formę papierową, której skan i przesłanie pocztą elektroniczną również jest banalnie proste i nie wymaga większego nakładu pracy. Pozyskanie tej informacji nie powinno zająć pracownikowi obsługującemu ów system i skaner więcej niż 5-10 minut i to przy założeniu wyjątkowo wolnego procedowania. Żądana przeze Skarżącego informacje nie jest informacją przetworzoną, a informacją prostą, która wynika to wprost z akt sprawy. Po drugie, jak sygnalizowano w odwołaniu, zgodnie z art. 115 § 13 pkt 4 k.k.: "Funkcjonariuszem publicznym jest osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych." Zgodnie z art. 175 § 2 u.P.p.: "Asystent prokuratora w zastępstwie i na podstawie pisemnego upoważnienia prokuratora jest uprawniony do: 1) wykonywania bieżących czynności nadzoru nad dochodzeniem; 2) przeprowadzania w toku postępowania przygotowawczego czynności procesowych: a) przesłuchania świadka, b) zatrzymania rzeczy i przeszukania, c) oględzin, d) eksperymentu. Z tego wynika, że asystent prokuratora jest funkcjonariuszem publicznym, bo nie pełni czynności wyłącznie usługowych, skoro ma samodzielne kompetencje do wykonywania czynności procesowych w toku postępowania przygotowawczego. Dywagacje organu na temat ochrony prywatności w zakresie zarobków nie mają znaczenia, bo dotyczą osób, które nie są funkcjonariuszami publicznymi. Asystent prokuratora bezspornie jest funkcjonariuszem publicznym, co oznacza, że dane na temat wynagrodzeń wypłacanych mu ze środków publicznych przez jednostkę prokuratury, która go zatrudnia, są informacją publiczną i podlegają ujawnieniu. Po trzecie Prokurator Krajowy nie piastuje funkcji w strukturze prokuratury, więc nie jest piastunem organu, w imieniu którego zaskarżoną decyzję wydał. Wydanie decyzji przez osobę nieuprawnioną stanowi rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W istocie można zastanawiać się, czy doręczony Skarżącemu dokument jest decyzją, czy pozorem decyzji, nieaktem, ale istnieje potrzeba wyeliminowania z obrotu prawnego tego dokumentu i tylko dlatego Skarżący określa go mianem decyzji i wnosi od niego sprzeciw, albowiem nie istnieje inna procedura, w której cel ów można by zrealizować. [...], prokurator Prokuratury Krajowej w stanie spoczynku, na mocy art. 47 § 1 i 2 u.p.w.P.p. wniósł do Prokuratora Generalnego o przywrócenie do służby czynnej na stanowisku prokuratora Prokuratury Krajowej. Wniosek uwzględniono i tego samego dnia Prokurator Generalny przywrócił ww. prokuratora na wnioskowane stanowisko. Prezes Rady Ministrów [...] marca 2022r., na podstawie art. 14 § 1 u.P.p., powołał ww. osobę na stanowisko Prokuratora Krajowego - I-go Zastępcy Prokuratora Generalnego. [...] [...] stycznia 2024r. w godzinach porannych poprosił ww.osobę, jako Prokuratora Krajowego o powołanie [...] na stanowisko prokuratora Prokuratury Krajowej, bo ten miał go rzekomo reprezentować w działaniach związanych z przystąpieniem do Prokuratury Europejskiej. Stosowny wniosek został przygotowany i podpisany przez Prokuratora Krajowego [...]. W godzinach popołudniowych do siedziby Prokuratury Krajowej przybył [...] z doradcą i wręczył [...] pismo, z treści którego wynikało, że Prokurator Generalny uznał bezskuteczność przywrócenia [...] do czynnej służby jako prokuratora Prokuratury Krajowej [...] lutego 2022r. "Ustalił" także, że z dniem [...] stycznia 2024r. ww. osoba pozostaje prokuratorem w stanie spoczynku. Tego samego dnia Prezes Rady Ministrów, mimo istnienia w obrocie prawnym w żadnym trybie nie wzruszonej, uchylonej czy poddanej ocenie prawnoadminstracyjnej Prezesa Rady Ministrów z [...] marca 2022r., powołał [...] na "stanowisko" p.o. Prokuratora Krajowego. [...] lutego 2024r. decyzją uzurpującego sobie wówczas nieistniejące stanowisko pełniącego obowiązki Prokuratora Krajowego, [...] został powołany na stanowisko Prokuratora. Skarżący powołał się na art. 15 § 1 pkt 1 u.P.p. i wskazał, że nie ma wiedzy (albowiem nie wynika to z doniesień medialnych, na których zmuszony jest się opierać) czy decyzją "p.o. Prokuratora Krajowego" z [...] lutego 2024r. [...] powołano na stanowisko Prokuratora w trybie ww. przepisu, czy też w jakimś innym trybie na stanowisko "pełniącego funkcję" ww. Prokuratora, a dopiero później na stanowisko Prokuratora. Z powyższego wynika, że doszło do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez wydanie decyzji przez osobę podającą się jedynie na to, że jest piastunem organu I instancji, gdy w rzeczywistości nim nie jest. Powyższa kwestia odnośnie osoby piastuna organu została przesądzona uchwałą Sądu Najwyższego z 27 września 2024r., I KZP 3/24, a tym samym zbędne jest szczegółowe rozstrząsanie tej kwestii. Co niemniej ważne status ów potwierdzony został w wyrokach NSA z: 24 września 2019r. sygn. akt I OSK 2234/17; 22 marca 2023r. sygn. akt III OSK 4342/21. 5. Prokurator Krajowy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga nie jest zasadna. 2. Na wstępie należy wyjaśnić, że Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026r., poz. 143, zwana dalej "P.p.s.a.") sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej (np. decyzję) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.). Sąd - stosownie do art. 151 P.p.s.a. - w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części - oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. 3. Sąd, oceniając zaskarżoną decyzję wskazuje, że należało zaakceptować wyrażone w niej stanowisko. Sąd podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że asystent prokuratora nie pełni funkcji publicznej, ani też nie ma związku z pełnieniem takiej funkcji. Zakres kompetencji asystentów prokuratorów określa art. 175 § 2 u.P.p. Asystent prokuratora w zastępstwie i na podstawie pisemnego upoważnienia prokuratora jest uprawniony do wykonywania bieżących czynności nadzoru nad dochodzeniem i przeprowadzania w toku postępowania przygotowawczego czynności procesowych. Samodzielnie asystent prokuratora wykonuje jedynie czynności administracyjne związane z prowadzeniem i nadzorowaniem postępowań przygotowawczych oraz przygotowaniem decyzji kończących te postępowania. Zadania asystentów precyzuje rozp.5.08.2016r. W § 2 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia wskazano, że asystent w prokuraturze regionalnej, okręgowej lub rejonowej wykonuje bieżące czynności nadzoru nad dochodzeniem, do których należy systematyczne zapoznawanie się z aktami sprawy i zwracanie szczególnej uwagi na: a) zakres przedmiotowy i podmiotowy postępowania, b) sposób realizacji celów postępowania przygotowawczego, c) szybkość i trafność podejmowania pierwszych czynności po otrzymaniu zawiadomienia o przestępstwie, d) sposób dokumentowania ustnych zawiadomień o przestępstwie oraz zasadność wszczynania dochodzeń, e) prawidłowość przyjętych w dochodzeniu kierunków postępowania, f) prawidłowość przeprowadzenia i utrwalania dowodów, g) szybkość postępowania, a zwłaszcza koncentrację czynności, h) prawidłowość postępowania z dowodami rzeczowymi, i)prawidłowość przeprowadzenia czynności związanych z wydaniem postanowienia o przedstawieniu zarzutów, j) realizację uprawnień procesowych uczestników postępowania, k) sposób weryfikacji zeznań świadków i wyjaśnień podejrzanych, l) przestrzeganie zasad biurowości, w szczególności poprawności ułożenia materiałów sprawy, numeracji akt, szaty graficznej oraz wykonania obowiązku anonimizacji danych adresowych; W § 2 ust. 1 pkt 2 rozp.5.08.2016r. wskazano, że asystent w prokuraturze regionalnej, okręgowej lub rejonowej wykonuje bieżące czynności nadzoru nad dochodzeniem, do których należy badanie terminowości nadsyłania przez Policję lub inne uprawnione organy akt dochodzenia z wnioskiem o przedłużenie czasu jego trwania. W § 2 ust. 1 pkt 3 rozp.5.08.2016r. wskazano, że asystent w prokuraturze regionalnej, okręgowej lub rejonowej wykonuje bieżące czynności nadzoru nad dochodzeniem, do których należy badanie poziomu czynności procesowych oraz wydanych w toku dochodzenia zarządzeń i postanowień. W § 2 ust. 2 rozp.5.08.2016r. wskazano natomiast, że spostrzeżenia i uwagi dotyczące pracy dochodzeniowej, wynikające z nadzoru, asystent przekazuje prokuratorowi w formie notatki urzędowej, a następnie wykonuje czynności wynikające z polecenia prokuratora. W § 3 ust. 1 rozp.5.08.2016r. wskazano, że do samodzielnych czynności administracyjnych asystenta w Prokuraturze Krajowej, prokuraturze regionalnej, okręgowej lub rejonowej należy: 1) kontrola terminowości sporządzania opinii przez biegłych; 2) wstępna kontrola pod względem formalnym i merytorycznym dokumentów dotyczących wypłat wynagrodzeń biegłych i innych kosztów postępowania; 3) sprawdzanie terminowości i prawidłowości wykonywania zarządzeń prokuratora przez sekretariat; 4) sprawdzanie terminowości i prawidłowości czynności sekretariatu w postępowaniach zawieszonych oraz sprawdzanie, czy przyczyny zawieszenia trwają nadal; 5) cenzura korespondencji podejrzanych, wobec których zastosowano środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania; 6) sporządzanie projektów odpowiedzi na pisma wpływające do danej sprawy, nie stanowiące wniosków procesowych; 7) gromadzenie orzecznictwa i literatury przydatnych do prowadzenia postępowania karnego; 8) wypełnianie kart statystycznych; 9) sporządzanie projektów decyzji kończących postępowania przygotowawcze; 10) sporządzanie projektów innych decyzji procesowych związanych z prowadzeniem i nadzorowaniem postępowań przygotowawczych. W § 3 ust. 2 rozp.5.08.2016r. wskazano, że czynności wymienione w ust. 1 pkt 1-5 asystent dokumentuje w formie notatki urzędowej, którą przedstawia prokuratorowi. W § 4 rozp.5.08.2016r. wskazano, że asystentowi w Prokuraturze Krajowej można również zlecić: 1) sporządzanie projektów decyzji administracyjnych i innych rozstrzygnięć; 2) przygotowywanie projektów zarządzeń i wystąpień Prokuratora Generalnego lub Prokuratora Krajowego; 3) wykonywanie innych czynności wskazanych przez przełożonego. W kontekście ww. przepisów – zdaniem Sądu - nie można podzielić argumentów prezentowanych przez Skarżącego w skardze, jakoby asystent prokuratora posiadał status funkcjonariusza publicznego. Wykonuje on bowiem ww. czynności pod nadzorem właściwego prokuratora w prokuraturze regionalnej, okręgowej lub rejonowej oraz ma obowiązek zastosować się do polecenia tegoż prokuratora w zakresie podejmowanych czynności, działa bowiem z upoważnienia prokuratora, a nie samodzielnie. Przywołane akty prawne wskazują zatem, że wbrew argumentacji prezentowanej przez Skarżącego, asystenci prokuratorów w prokuraturze regionalnej, okręgowej lub rejonowej nie podejmują decyzji władczych. Pracują oni w ramach upoważnienia oraz pod kontrolą przełożonego, który ma uprawnienie do korygowania ewentualnych nieprawidłowości w podejmowanych przez asystentów czynnościach służących ich nauce. Warto też zauważyć, że samo słowo asystować w języku polskim oznacza: 1. "być obecnym przy czymś lub towarzyszyć komuś", 2. "pomagać specjaliście przy wykonywanej przez niego pracy" (https://sjp.pwn.pl/sjp/asystowac;2441709.html). Asystent w słowniku języka polskiego to "osoba pomagająca specjaliście przy wykonywanej przez niego pracy" (https://sjp.pwn.pl/slowniki/asystent.html). Powyższe rozważania wskazują, że pełnione przez asystentów prokuratora czynności, stanowią czynności pomocnicze, a samodzielność asystentów prokuratora ogranicza się jedynie do czynności administracyjnych związanych z kontrolą terminowości i prawidłowości wykonywania zarządzeń prokuratora, sporządzaniem projektów odpowiedzi na pisma wpływające do danej sprawy, projektów innych decyzji procesowych związanych z prowadzeniem i nadzorowaniem postępowań przygotowawczych, gromadzeniem orzecznictwa i literatury przydatnych do prowadzenia postępowania karnego. Asystenci prokuratora w trakcie czynności opisanych w § 2 ww. rozp.5.08.2016r. mają się więc nauczyć w praktyce czynności, które będą bez nadzoru oraz poleceń właściwego prokuratora, któremu asystują, wykonywać, gdy zostaną powołani na stanowisko prokuratora. Zdaniem Sądu prawidłowe w kontekście powyższych rozważań oraz okoliczności faktycznych wynikających z ww. wniosku Skarżącego (dane objęte ww. wnioskiem Skarżącego dotyczą wyłącznie asystentów prokuratora) było sięgnięcie przez organy obu instancji do treści i wykładni przepisu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Przepis ten statuuje bowiem podstawy do ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej w wypadku uznania, że osobom opisanym we wniosku nie można przyznać statusu osoby pełniącej funkcję publiczną. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Stwierdzenie, że w danym przypadku podmiot zobowiązany ma do czynienia z prywatnością osoby fizycznej, jest przesłanką ograniczenia korzystania z prawa dostępu do informacji publicznej, niezależnie od tego, w jakim trybie – wnioskowym, czy bez wnioskowym - prawo to jest realizowane. W u.d.i.p. nie zdefiniowano pojęcia prywatności, nie wskazano też katalogu informacji, które w związku ze stosowaniem tej ustawy należy zaliczyć do sfery prywatności, jednak bogate orzecznictwo Sądów administracyjnych w tym zakresie pozwala ujmować prywatność jako pewną korzystną sytuację prawną osoby fizycznej - konkretnego człowieka - podlegającą ochronie również przez to, że informacje mieszczące się w zakresie pojęcia prywatności nie mogą być, co do zasady udostępniane, poza ustawowymi wyjątkami, nawet w ramach realizacji publicznego prawa podmiotowego innego podmiotu do uzyskania informacji publicznej. Do ww. wyjątków nieobjętych ograniczeniem prawa dostępu do informacji publicznej, należy m.in. sytuacja unormowana w art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p., gdy żądana informacja dotyczy osób pełniących funkcje publiczne, pozostaje w związku z pełnieniem tych funkcji, w tym obejmuje warunki powierzenia i wykonywania funkcji. Ustalenie, że dana osoba pełni funkcję publiczną, a wnioskowana informacja ma związek z wykonywanymi przez tą osobę zadaniami lub sprawowaną funkcją, pozbawia podmiot zobowiązany możliwości ograniczenia dostępu do informacji publicznej, z uwagi na ochronę prywatności osoby fizycznej, a tym samym odmowy udzielenia tej informacji z powołaniem się na art. 5 ust 2 u.d.i.p. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, osobą pełniącą funkcję publiczną i mającą związek z pełnieniem takiej funkcji będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta obejmuje uprawnienia między innymi do dysponowania majątkiem publicznym, zarządzania sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Istotne przy ustaleniu, czy mamy do czynienia z osobą pełniącą funkcję publiczną, jest posiadanie przez nią prawa do działania wpływającego na podejmowanie decyzji nie tylko w sensie procesowych rozstrzygnięć w tej materii, ale rzeczywistego decydowania. Zdaniem Sądu asystent prokuratora w prokuraturze regionalnej, okręgowej lub rejonowej, który pomaga specjaliście przy wykonywaniu bieżących, ucząc się ich niejako pod nadzorem, w ramach upoważnienia i na polecenie prokuratora nie pełni funkcji decyzyjnych. Zgodnie z jednolitym stanowiskiem judykatury wyłącznie informacja o wynagrodzeniu osoby pełniącej funkcję publiczną, niezależnie od tego, że dotyka prywatności osoby, ma związek z pełnieniem tej funkcji publicznej i stanowi informację publiczną. Wynagrodzenie jest rekompensatą za wykonywanie przez osobę pełniącą funkcję publiczną jej obowiązków służbowych, a wykonywanie tych obowiązków stanowi pełnienie funkcji publicznej. W tych ramach można żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, a także składników tego wynagrodzenia. Natomiast jeżeli wynagrodzenie zawiera składniki nie związane z pełnieniem funkcji przez daną osobę, a dotyczące jej sytuacji osobistej, wówczas posiada to znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (por. wyroki NSA z: 5 stycznia 2016r. sygn. akt I OSK 3087/14; 18 lutego 2015r. sygn. akt I OSK 695/14; 24 kwietnia 2013r. sygn. akt I OSK 123/14; 14 maja 2014r. sygn. akt I OSK 2561/13; 24 marca 2022r. sygn. akt III OSK 1130/21; 13 marca 2025r. sygn. akt III OSK 2506/24). Dodać w tym miejscu trzeba, że art. 33 ustawy z 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2025r., poz. 1483) określa zasadę jawności gospodarowania środkami publicznymi, wskazując, że wydatkowanie środków publicznych jest jawne, co potwierdza, że wynagrodzenie osób pełniących funkcje publiczne podlega ujawnieniu, a ponieważ ustawa o finansach publicznych nie określa w tym zakresie odrębnego trybu - właściwa procedura ujawnienia tego rodzaju danych odbywa się na podstawie u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 5 grudnia 2019r. sygn. akt I OSK 1783/18). W judykaturze przyjmuje się również, że informacje o wysokości wynagrodzenia osób, które nie pełnią funkcji publicznych należą do sfery prywatnej tej osoby i nie podlegają ujawnieniu na zasadach i w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. np. wyrok NSA z 20 kwietnia 2021r. sygn. akt III OSK 940/21, LEX nr 3209124). Czynności o charakterze wyłącznie usługowym, podejmowane nawet w ramach instytucji publicznych, nie dają podstaw do kwalifikowania osób wykonujących te czynności jako osób pełniących funkcje publiczne lub osób "mających związek z pełnieniem tych funkcji". Należy przyjmować kryterium bezpośredniości oddziaływania działań podejmowanych w ramach instytucji publicznej wpływających na sytuację prawną innych osób, w czym mieszczą się zwłaszcza co najmniej wąskie kompetencje decyzyjne (wyrok NSA z 9 czerwca 2017r. sygn. akt I OSK 2130/15, LEX nr 2314059). Osoby, które w ramach instytucji publicznej podejmują działania wyłącznie na stanowiskach usługowych i technicznych, czy osoby znajdujące się w strukturze instytucji publicznej mające charakter wyłącznie pomocniczy, doradczy, opiniujący, konsultujący, których wyniki nie są wiążące, tzn. mogą być uwzględnione (lub nie) przez inny podmiot kształtujący bezpośrednio w ramach instytucji publicznej sytuację prawną innych osób, nie pozwalają osób takich (pomocników, asystentów, doradców, opiniujących, konsultantów) traktować jako "osoby pełniące funkcje publiczne, mające związek z pełnieniem tych funkcji" w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Udzielenie informacji o wynagrodzeniu takich osób jest możliwe jedynie wówczas, gdy rezygnują one z przysługującego im prawa do ochrony prywatności. Sąd niejako dodatkowo wskazuje, że w zakresie podania zindywidualizowanych danych osób pełniących funkcje publiczne w związku z ich wynagrodzeniem w judykaturze prezentowane są zasadniczo dwa poglądy. W myśl pierwszego informacja o wysokości wynagrodzenia przysługującego osobie pełniącej funkcję publiczną jest informacją publiczną i co do zasady podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p. W tym ujęciu statusu informacji publicznej nie mają jedynie zindywidualizowane, ściśle powiązane z danym funkcjonariuszem, kategorie składników wynagrodzenia, jeżeli są determinowane uwarunkowaniami o charakterze osobistym lub rodzinnym. Tylko ta kategoria składników wynagrodzenia nie ma związku z pełnioną funkcją publiczną. Uznanie informacji o wysokości wynagrodzenia przysługującego osobie pełniącej funkcję publiczną za informacją publiczną nie oznacza bezwzględnej powinności jej udostępnienia, aczkolwiek ewentualna odmowa wymaga wykazania przesłanek z art. 5 u.d.i.p. i wydania stosownej decyzji (zob. np. wyrok NSA z 14 kwietnia 2023r. sygn. akt III OSK 3899/21, oraz powołane tam orzecznictwo). W myśl drugiego poglądu informacja o wynagrodzeniach pracowników sfery publicznej, zrelatywizowana do konkretnych osób, nie jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Uzasadniając ten pogląd, akcentuje się, że wniosek o udostępnienie informacji o wysokości nagród i premii wypłacanych konkretnym osobom w konkretnym czasie nie jest tożsamy z wnioskiem o udostępnienie informacji o wysokości środków z budżetu państwa przeznaczanych na wynagrodzenia związane z wykonywaniem określonych funkcji na określonych stanowiskach w ramach realizowania zadań publicznych. Wniosek taki w istocie odnosi się do kwot wypłacanych konkretnej osobie, a zatem dotyka w sposób bezpośredni sfery ad personam; nie jest on skierowany na uzyskanie wiedzy, w jaki sposób premiowana jest działalność na określonym stanowisku związanym z wykonywaniem określonych funkcji w ramach realizowania zadań publicznych, lecz zmierza do uzyskania wiedzy o kwotach wypłacanych konkretnym osobom. Wniosek o udostępnienie informacji o wysokości premii i nagród wypłacanych konkretnym osobom nie dotyczy zatem in genere jawności wydatkowania środków publicznych, lecz zindywidualizowanego świadczenia wypłacanego konkretnej osobie. Żądanie ujawnienia danych dotyczących kwot wypłacanych konkretnej osobie nie jest tożsame z żądaniem niespersonifikowanej informacji o wysokości środków finansowych przeznaczanych na działalność i funkcjonowanie organu, w tym również na wypłatę premii i nagród związanych z wykonywaniem określonych funkcji w ramach realizowania zadań publicznych, czyli ciężarach publicznych wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p. (por. np. wyrok NSA z 10 lipca 2020r. sygn. akt I OSK 2623/19; zob. też powołane tam orzecznictwo). Sąd rozpoznający niniejszą skargę podziela ten drugi pogląd, zgodnie z którym informacja o wynagrodzeniach pracowników sfery publicznej, zrelatywizowana do konkretnych osób, nie jest informacją publiczną. Analogiczne stanowisko prezentuje NSA w wyroku z 13 stycznia 2026r. sygn. akt III OSK 155/25. Tym samym nawet, gdyby przyjąć – co w sprawie nie miało miejsce, bo asystenci prokuratorscy pełnią funkcje pomocnicze, pomagając prokuratorowi przy wykonywaniu jego czynności – że wynagrodzenie tych osób, jako pracowników sfery publicznej mogłoby zostać udostępnione, należałoby przyjąć, że organ nie byłby uprawniony do podania żądanych przez Skarżącego danych (1) wykazu asystentów prokuratora (imiona i nazwiska) zatrudnionych lub delegowanych do Prokuratury, wykonujących czynności służbowe w tej jednostce okresie od 1 stycznia 2024r. do 31 marca 2025r.; 2) wysokość (netto i brutto) wynagrodzenia każdego z nich za każdy miesiąc w okresie od 1 stycznia 2024r. do 31 marca 2025r., jak również wszystkich innych świadczeń pieniężnych, jakie w tym okresie uzyskali, np. premie, nagrody itp. (również za każdy miesiąc w odniesieniu do każdego z nich) wraz z uzasadnieniem ich przyznania), bo informacja o wynagrodzeniach pracowników sfery publicznej, zrelatywizowana do konkretnych osób, nie jest informacją publiczną. 4. Sąd wskazuje ponadto, mając na względzie podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 47 § 1 i 2 u.p.w.P.p. i art. 14 § 1 u.P.p., że Sąd administracyjny nie ma możliwości weryfikacji legalności wyboru piastuna organu. Stanowisko takie znajduje odzwierciedlenie w wyrokach sądów administracyjnych - przede wszystkim w wyroku z 20 listopada 2008 r., sygn. II GSK 507/08 (dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzeczeniu tym NSA wskazał, że poza zakres kognicji sądów administracyjnych wykracza badanie prawidłowości powołania na stanowisko osoby będącej piastunem organu. Czym innym jest bowiem istnienie samego organu administracji publicznej, właściwego do rozstrzygania określonej kategorii spraw, a czym innym to, czy we właściwym trybie powołano piastuna tego organu, to jest osobę fizyczną pełniącą funkcję odpowiadającą nazwie organu i wykonującą kompetencje tego organu. Kontrolując działalność organu administracji publicznej, sąd administracyjny wypowiadałby się w istocie o działalności innego organu i jego kompetencjach do powoływania na konkretne stanowisko w administracji publicznej. W tych warunkach także kontrola sposobu powołania piastuna organu i rozstrzygnięcie o naruszeniu procedury, w ramach której wyłoniony został piastun funkcji organu, stanowiłaby niedopuszczalne naruszenie art. 3 § 2 P.p.s.a. Innymi słowy zarzut nieprawidłowego powołania osoby do pełnienia funkcji organu nie może być sam przez się równoznaczny z zarzutem braku prawidłowego umocowania, czy też naruszenia właściwości tego organu do podejmowania czynności mieszczących się w zakresie jego działania. Stanowisko takie zaaprobował także Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z: 18 czerwca 2019r. sygn. akt I OSK 2893/18; 27 czerwca 2025r. sygn. akt III OSK 914/25 (dostępne, j.w.), a tak wyrażony pogląd prawny w pełni podziela również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie rozpoznającym niniejszą skargę. 5. Sąd, mając powyższe na względzie, na mocy art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę, uznając, że podnoszone przez Skarżącego zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie.