II SA/Wa 1308/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant sekretarz sądowy Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2019 r. sprawy ze skargi U. W. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie przyznania kategorii naukowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na rzecz strony skarżącej U. W. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną decyzją Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., zwanej dalej "K.p.a.") utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] listopada 2017 r., mocą której przyznał jednostce naukowej Uniwersytetowi [...], Wydziałowi [...] – zwanemu dalej "Skarżącym" lub "Jednostką Naukową" – kategorię naukową A. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przywołał następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy: - Komisja do spraw Grupy [...] (zwana dalej "Komisją") podjęła uchwałę [...] października 2017 r., w której zaproponowała przydzielenie Skarżącemu kategorii naukowej A; następnie Przewodniczący Komitetu [...] (zwany dalej "Komitetem") wystąpił - na podstawie art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz.U z 2018 r., poz. 87, zwana dalej "Ustawą") – do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego o przyznanie stronie kategorii naukowej A; decyzją z [...] listopada 2017 r. Minister przyznał powyższą kategorię Skarżącemu, - wnioskiem z [...] grudnia 2017 r. Jednostka Naukowa wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy formułując zarzut dotyczący nieuwzględnienia w ocenie - dokonywanej według kryteriów zawartych w § 8 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 grudnia 2016 r. w sprawie przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym i uczelniom, w których zgodnie z ich statutami nie wyodrębniono podstawowych jednostek organizacyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 2154, zwane dalej "Rozporządzeniem") - osiągnięć przedstawionych w ankiecie w ramach kryteriów: "I. Osiągnięcia naukowe i twórcze" i "II. Potencjał naukowy"; na gruncie omawianego Rozporządzenia do kryteriów oceny zalicza się także: "III. Praktyczne efekty działalności naukowej i artystycznej" oraz "IV. Pozostałe efekty działalności naukowej i artystycznej"; we wniosku strona sformułowała też zarzut niezakwalifikowania jej do kategorii naukowej A+, - wniosek Skarżącego został przekazany [...] stycznia 2018 r. Komitetowi w celu sporządzenia opinii i dokonania analizy przedstawionych zarzutów, co skutkowało przyznaniem stronie: 1) w kryterium I – 109,72 pkt (wcześniejsza ocena to 109,32 pkt), 2) w kryterium II – 733, 61 pkt (wcześniejsza ocena to 703,61 pkt), 3) w kryterium III – 7,75 pkt (wcześniejsza ocena to 7,19 pkt), 4) w kryterium IV – 93 pkt (ocena bez zmian); W wyniku przeprowadzonego porównania ocen przyznanych jednostce naukowej z ocenami jednostki referencyjnej dla kategorii naukowej A dało wynik 67,75, zaś dla kategorii naukowej B – 100, co na podstawie § 22 Rozporządzenia stanowiło podstawę do zaliczenia Skarżącego do kategorii naukowej A, - Komitet przeprowadził dodatkową ocenę ekspercką, na podstawie której przyznano Skarżącemu odrębne oceny w sześciu kategoriach, wskazanych na podstawie § 24 ust. 3 Rozporządzenia, w skali od 0 do 50 punktów, łączna suma przyznanych punktów dla strony wynosiła 180; równocześnie Komitet stwierdził, że Skarżący nie wyróżnia się jakością przeprowadzonych badań naukowych lub prac rozwojowych oraz efektami ich realizacji w porównaniu do innych jednostek naukowych w Grupie Wspólnej Oceny [...] (zwane "GWO NZ1B"), w stopniu uzasadniającym przyznanie kategorii naukowej A+, - Minister w sposób szczegółowy zreferował przesłanki, na podstawie których przyznał Skarżącemu kategorię naukową A, równocześnie podkreślając, że w pełni podziela stanowisko Komisji sformułowane w uchwale z [...] października 2017 r., - organ podkreślił także, że uzasadnienia opinii Komitetu, sporządzone w czasie dokonywania dodatkowej oceny eksperckiej, odnoszące się do poszczególnych zarzutów zgłoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zostały umieszczone w systemie teleinformatycznym POL-on i są tam dostępne dla strony. W skardze jednostka naukowa sformułowała zarzuty naruszenia przepisów: - art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 140 K.p.a. polegające na niewskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powodów przyznania określonych ocen w ramach każdego z kryteriów wymienionych w Rozporządzeniu i odesłaniu do uzasadnienia, które znajduje się w systemie teleinformatycznym, a jest niedostępne dla strony, - art. 8 w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy i niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których organ uznał, że ocena osiągnięć strony nie daje podstaw do przyznania kategorii naukowej A+, - art. 7 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie skutków wydanej przez organ decyzji, to jest faktycznego odebrania stronie kategorii naukowej A+, w odniesieniu do uprawnionego interesu strony i interesu społecznego, wyrażającego się w zapewnieniu Jednostce Naukowej możliwości kontynuacji rozpoczętych projektów naukowych oraz umożliwieniu realnego i skutecznego konkurowania z innymi jednostkami w obrębie tego samego GWO, - art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 w zw. z art. 140 i art. 136 § 1 K.p.a. polegające na niepodjęciu przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w tym nieprzeprowadzeniu postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, a przez to niezebranie przez organ całego materiału dowodowego niezbędnego do dokonania oceny osiągnięć jednostki naukowej, - art. 80 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez dokonanie oceny dowodów przedstawionych przez stronę w sposób dowolny a nie swobodny oraz przez pozbawione podstaw merytorycznych zakwestionowanie mocy dowodowej części dowodów i dokonaniu błędnej kwalifikacji istotnych osiągnięć strony, - art. 47 ust. 4 Ustawy w zw. z art. 80 w zw. z art. 140 K.p.a. polegające na oparciu się przez organ przy wydawaniu decyzji na opinii Komitetu bez dokonania jej krytycznej oceny, gdy w jego skład wchodzą również przedstawiciele jednostek naukowych poddawanych ocenie, co powoduje że opinie Komitetu charakteryzują się wysokim stopniem uznaniowości, - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji oczywiście wadliwej, - art. 47 ust. 1 w zw. z art. 42 ust. 3 Ustawy poprzez jego błędną wykładnię, wyrażającą się w przyjęciu, że prowadzone przez stronę badania naukowe lub prace rozwojowe oraz efekty działalności naukowej w odniesieniu do standardów międzynarodowych dają podstawę jedynie do przyznania stronie kategorii naukowej A, - art. 47 ust. 1 Ustawy poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w przekroczeniu przez organ granic dopuszczalności uznaniowości w zakresie przyznawania jednostkom naukowym kategorii naukowej A+, czego skutkiem było wydanie decyzji dowolnej i przyznanie takiej kategorii jednostkom naukowym wykazującym się znacznie gorszym poziomem prowadzonych badań naukowych lub prac rozwojowych, - art. 42 ust. 5 Ustawy w zw. z § 8 w zw. z § 24 ust. 3 Rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię polegającą na niewłaściwej gradacji kryteriów oceny i uwzględnianiu przy ocenie strony na potrzeby przyznania kategorii A+ wyłącznie kryteriów określonych w § 24 ust. 3 Rozporządzenia, podczas gdy te kryteria mają charakter pomocniczy do ustawowych, - art. 42 ust. 1, 4 i 5 Ustawy w zw. z § 8 w zw. z § 24 ust. 3 Rozporządzenia przez jego błędną wykładnię wyrażającą się w ograniczeniu oceny strony do oceny danych zamieszczonych przez stronę w systemie teleinformatycznym przeznaczonym do przeprowadzenia procesu ewaluacji osiągnięć zaliczanych do jednego z kryteriów określonych w art. 42 ust. 5 Ustawy, gdy wymaga on dokonania przez organ oceny kompleksowej – oceny wszystkich osiągnięć świadczących o poziomie prowadzonych przez stronę badań naukowych lub prac rozwojowych. W uzasadnieniu skargi podniesiono między innymi: - we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Skarżący zakwestionował zaliczenie dwóch zrealizowanych projektów – nr [...] i nr [...] do kategorii projektów R3 w rozumieniu załącznika nr 4 do Rozporządzenia, pomimo że właściwym było zakwalifikowanie ich jako projektów R1, czyli takich które obejmują badania naukowe lub prace rozwojowe finansowane w ramach programów ramowych Unii Europejskiej; obydwa omawiane projekty były finansowane przez Komisję Europejską w ramach kolejnych programów ramowych, a mimo tego nie zostały właściwie zakwalifikowane, - nieuwzględnienie przez organ wysokiego miejsca Skarżącego w obrębie swojego GWO w rankingach [...] w kategorii nauk o życiu; w 2013 i 2014 roku zajął on [...] pozycję w rankingu, a w 2015 i 2016 roku był na [...] pozycji; pomimo faktu, że są to konkursy krajowe, finansowanie projektów uzależnione jest od opinii zagranicznych recenzentów, co świadczy o dobrej ocenie badań Skarżącego przez zagranicznych naukowców, - pominięcie przez organ kryteriów ustawowych na rzecz kryteriów wynikających z § 24 ust. 3 Rozporządzenia, które powinny mieć charakter jedynie pomocniczy; Skarżący wskazał, że w przypadku trzech z czterech kryteriów składających się na kompleksową ocenę jednostek naukowych strona otrzymała wyższą liczbę punktów niż Wydział [...] Uniwersytetu [...] w [...] - który posiada kategorię naukową A+ – w szczególności w odniesieniu do I. kryterium stanowiącego 65 % całej oceny dokonywanej przez organ, w którym porównywany wydział znalazł się dopiero na piątym miejscu; w odniesieniu do II. kryterium Skarżący uzyskał więcej punktów niż Międzyuczelniany Wydział [...] Uniwersytetu [...] i [...] Uniwersytetu Medycznego, który także posiada wspomnianą wyższą kategorię naukową, - w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ opisał kryteria, określone w § 24 ust. 3 Rozporządzenia, posługując się cyframi od 1 do 6; Skarżący wskazał, że w odniesieniu do 1. kryterium, a więc liczby publikacji miał najlepsze osiągnięcie na pierwszym etapie oceny spośród wszystkich jednostek naukowych poddanych ocenie w GWO, a na etapie drugim otrzymał maksymalną ilość 50 punktów; ponadto liczba wysoko punktowanych publikacji wyniosła 70 i jest ona wyższa od liczby zatrudnionych w jednostce naukowej pracowników; organ pominął jednak wynikające z Ustawy decydujące znaczenie omawianego kryterium i uznał je równoważne z innymi osiągnięciami, - brak wyjaśnienia dlaczego w ramach kryterium 2., 5. Skarżący uzyskał 40, a w kryterium 3. 20 punktów na 50 możliwych do zdobycia; strona zgłosiła podobny zarzut we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, jednak Minister nie zawarł odpowiedniego uzasadnienia w swojej drugiej decyzji, przez co Skarżący nie zna kryteriów, które zostały wzięte pod uwagę przy wydaniu oceny, - zakwestionowano zasadność przyznania większego niż marginalne znaczenia kryterium nr 3. określanego jako "udział w tworzeniu strategicznej infrastruktury badawczej"; wskazano, że tworzenie takiego rodzaju infrastruktury jest elementem polityki gospodarczej władz regionu, a nie leży w kompetencji wydziałów prowadzących działalność naukową; ponadto z analizy Polskiej Mapy Drogowej Infrastruktury Badawczej wynika, że żadna z posiadających kategorię A+ jednostek naukowych nie bierze udziału w tworzeniu omawianej infrastruktury, co czyni powyższe kryterium bezzasadnym, - w ramach oceny opartej na kryterium nr 6., czyli udziału w międzynarodowych projektach, obejmujących badania naukowe lub prace rozwojowe Skarżący uzyskał jedynie 30 na 50 możliwych punktów; ocenę tą zakwestionowano we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, w którym wskazano sprzeczność ustaleń organu co do osiągnięć strony ze stanem rzeczywistym; w decyzji II. instancji zarzut ten jedynie częściowo uwzględniono, czego jednak nie umotywowano w uzasadnieniu, - w wyniku ustaleń Komitetu stwierdzono, że w ramach GWO strona miała uzyskać najniższe środki w ramach projektów międzynarodowych (R1), jednak wyniki uzyskane przez inne poddane ocenie jednostki naukowe nie są Skarżącemu znane; ponadto podniesiono, że powyższe ustalenia są błędne i opierają się na nieprawidłowym zakwalifikowaniu części prowadzonych przez stronę projektów, - Skarżący podtrzymał wskazany wcześniej zarzut istotnej sprzeczności ocen Komitetu w zakresie kryterium nr 2. i 6., jak również ocen na pierwszym i drugim etapie ewaluacji; w odniesieniu do kryterium nr 2. Jednostka Naukowa zdobyła 40 punktów, co umotywowano dużą aktywnością jej pracowników w realizacji projektów międzynarodowych i zorganizowaniem dużej międzynarodowej konferencji; jednocześnie przy kryterium nr 6. oceniający stwierdzili, że osiągnięcia strony w zakresie udziału w realizacji projektów międzynarodowych obejmujących badania naukowe lub prace rozwojowe były "słabe w obrębie GWO"; powyższa ocenia nie została jednak rzeczowo uzasadniona, co czyni niemożliwym prześledzenie toku rozumowania organu. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie i równocześnie odniósł się w sposób merytoryczny do argumentów przedstawionych w skardze. W replice (pismo procesowe k. 80-94) Skarżący polemizował ze stanowiskiem organu podkreślając, że wywody merytoryczne dotyczące oceny jednostki naukowej powinny znaleźć się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W trakcie rozprawy (k. 113) przedstawiciel strony skarżącej podkreślił, że tylko jedno z kryteriów ocenianych miało charakter parametryczny (liczba publikacji), natomiast inne miały charakter ocenny i strona nie ma możliwości weryfikacji, czy oceny dokonano trafnie. Pełnomocnik organu podniósł, że zarzuty strony skarżącej koncentrują się wokół wadliwości stanowiska Komisji i w tej sytuacji strona winna podejmować próby podważenia tego aktu w stosownym trybie, zaś dla Ministra, do czasu gdy pozostaje on w obrocie, jego treść jest istotna dla dokonania rozstrzygnięcia. Wywodził, że w dotychczasowym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazano na brak obowiązku powielania w uzasadnieniu decyzji, treści stanowisk wyrażanych w systemie teleinformatycznym. Z tego względu organ nie musi powtarzać argumentacji tam zawartej. Sąd zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Skarżoną decyzję wydano wobec następujących uwarunkowań prawnych. Zgodnie z art. 35 pkt 1 Ustawy Komitet jest organem opinio – doradczym Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Do jego zadań w myśl art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 Ustawy należy przeprowadzenie, nie rzadziej niż co 4 lata, kompleksowej oceny jakości działalności naukowej lub badawczo – rozwojowej jednostek naukowych oraz przedstawienie Ministrowi wniosków w sprawie przyznania poszczególnym jednostkom naukowym kategorii. Kompleksowa ocena jakości działalności naukowej lub badawczo – rozwojowej jednostek naukowych jest przeprowadzona na podstawie wyników oceny poziomu naukowego prowadzonych badań naukowych lub prac rozwojowych oraz ich efektów w odniesieniu do standardów międzynarodowych, a także oceny znaczenia działalności jednostki naukowej dla rozwoju nauki w skali międzynarodowej oraz wzrostu innowacyjności w skali kraju. W wyniku kompleksowej oceny działalności naukowej lub badawczo – rozwojowej jednostek naukowych jest przyznanie kategorii: A+ - poziom wiodący; A – poziom bardzo dobry; B – poziom zadowalający, z rekomendacją wznowienia działalności naukowej, badawczo – rozwojowej lub stymulującej innowacyjność gospodarki; C – poziom niezadowalający (art. 42 ust. 3 Ustawy). Podstawowymi kryteriami kompleksowej oceny jakości działalności naukowej lub badawczo – rozwojowej jednostek naukowych jest ocena: - poziomu naukowego prowadzonych badań naukowych lub prac rozwojowych; - efektów działalności naukowej w odniesieniu do standardów międzynarodowych – w tym zwłaszcza publikacje autorstwa pracowników jednostki naukowej w renomowanych wydawnictwach oraz monografie naukowe, opracowane nowe technologie, materiały, wyroby, systemy i usługi, wdrożenia, patenty, licencje i prawa ochronne na wzory użytkowe, a także ocena znaczenia działalności jednostki naukowej dla rozwoju nauki w skali międzynarodowej oraz wzrostu innowacyjności w skali kraju a w zakresie twórczości artystycznej aktywny udział w międzynarodowych wystawach, festiwalach, wydarzeniach artystycznych, plastycznych, muzycznych, teatralnych i filmowych (art. 42 ust. 5 Ustawy). Zgodnie z art. 47 ust. 1 zd. 1 Ustawy Minister przyznaje kategorię naukową jednostce naukowej lub uczelni, o której mowa w art. 42 ust. 7, w drodze decyzji, na okres do dnia przyznania kategorii naukowej na podstawie kolejnej kompleksowej oceny jakości ich działalności naukowej lub badawczo – rozwojowej. Oznacza to, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego w tym zakresie jako organ administracji publicznej i związany jest przepisami K.p.a., z wyłączeniem art. 10 i art. 81, zaś wydawane przezeń orzeczenie w przedmiocie przyznania kategorii naukowej jest decyzją administracyjną. Zgodnie z przepisem art. 107 § 1 K.p.a., decyzja powinna zawierać m. in. rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Natomiast w myśl § 3 tego przepisu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Należy podkreślić, że uzasadnienie jest integralną częścią decyzji, jego funkcją jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego jej część dyspozytywną. W piśmiennictwie z zakresu teorii prawa wskazuje się, że uzasadnienie decyzji: 1) spełnia prawny obowiązek wykazania, na jakiej podstawie decyzja została podjęta; 2) daje podstawę kontroli poprawności decyzji; 3) może odgrywać rolę perswazyjną w stosunku do adresatów decyzji oraz innych podmiotów, a także wobec organów orzekających, przez którymi sprawa może się toczyć w trybie odwoławczym; 4) pełni inne rozmaite dalsze funkcje (wpływa na kształtowanie praktyki precedensowej i przewidywalności decyzji oraz na kształtowanie się postaw oceniających wśród organów orzekających), może wreszcie stanowić materiał, który uwzględniony przez prawodawcę będzie wpływał na zmiany stanu prawnego; 5) pełni funkcję opisową, gdy ma odpowiadać procesowi podjęcia decyzji przez organ orzekający (zob. J. Wróblewski, Sądowe stosowanie prawa, s. 306 – 307). Konieczność szczególnie starannego uzasadnienia decyzji ma zwłaszcza znaczenie w postępowaniach tego typu, jak analizowane w niniejszej sprawie, a więc gdy decyzja ma charakter uznaniowy i jest oparta na interpretacji pojęć niedookreślonych. Zaznaczyć należy, że rozstrzygnięcie wydawane w takiej sprawie zależy nie tylko od treści samego wniosku złożonego przez stronę, ale także od tego, jak jego ocena przez organ wypada na tle innych jednostek naukowych z GWO. Przekłada się to na rolę uzasadnienia decyzji w tego typu sprawach, w szczególności w aspekcie rozumienia przez organ nieostrych materialnoprawnych kryteriów oceny wniosku strony, które musi być jej przedstawione (zob. A. Jakubowski, Współuczestnictwo konkurencyjne w postępowaniu administracyjnym, "Państwo i Prawo" 2013, nr 11, s. 60-61). W niniejszej sprawie odniesienie się przez organ do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ma zasadnicze znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Zarówno w decyzji I., jak i II. instancji organ skupił się na argumentacji dotyczącej zasadności przyznania Skarżącemu kategorii naukowej A. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie wskazuje na wszechstronne rozpatrzenie zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i dokonanie zindywidualizowanej oceny w aspekcie podniesionych przez Jednostkę Naukową kwestii. W zaskarżonej decyzji organ nie odniósł się ani do argumentów w zakresie nieuwzględnienia poszczególnych osiągnięć Jednostki Naukowej, ani w zakresie odmowy przyznania kategorii A+. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ w sposób merytoryczny odniósł się do zarzutów sformułowanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący słusznie jednak wskazał, że niniejsze merytoryczne stanowisko organu powinno znajdować się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do stanowiska organu dotyczącego braku obowiązku powielania w uzasadnieniu decyzji treści stanowisk wyrażanych w systemie teleinformatycznym, Sąd uznaje je za zasadne. Jednakże w rozpoznawanej sprawie przywołanie stosownych, podzielanych przez organ fragmentów oceny eksperckiej, miało szczególnie istotne znaczenie w sytuacji gdy we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy sformułowano szereg konkretnych zarzutów, jakoby przy ocenie popełniono szereg błędów. Odzwierciedleniem faktu, że organ zbadał sprawę w sposób wnikliwy jest wskazanie, które argumenty zawarte w opiniach eksperckich podziela. Takie jednoznaczne wskazanie jest szczególnie cenne w sprawach, gdzie zarzutem formułowanym przez stronę jest błąd w kwalifikacji poszczególnych projektów naukowych. Sąd nie podziela stanowiska wyrażonego przez pełnomocnika organu na rozprawie. Stanowisko Komitetu czy Komisji nie ma charakteru opinii w rozumieniu art. 106 K.p.a., gdzie właściwym do zajęcia stanowiska jest organ administracji, lecz stanowiska eksperta traktowanego jak dowód z opinii biegłego. Z tego względu argument, że strona powinna podejmować próby podważenia aktu w przedmiocie oceny w stosownym trybie nie jest zasadny. Przykładowo Komitet ani Komisja nie wydaje bowiem postanowienia, na które na gruncie art. 106 § 5 K.p.a. przysługuje zażalenie. Należy wskazać, że o ile wolą prawodawcy byłoby nadanie stanowisku Komitetu charakteru wiążącego, zbędne byłoby przyznawanie organowi administracji uprawnienia do orzekania w sprawie. Wszelkie kwestie byłyby bowiem rozstrzygane przez wyspecjalizowaną instytucję, której przypisano by przymiot organu administracji (wykonywanie władczych uprawnień w imieniu państwa). Wobec istotnej wady w postępowaniu w postaci braku stosownego uzasadnienia stanowiska organu (art. 107 § 3 wobec art. 8 § 1 i 11 K.p.a.) przedwczesne byłoby zajmowanie przez Sąd stanowiska w kwestii naruszenia stosownych przepisów prawa materialnego w zakresie prawidłowej klasyfikacji strony skarżącej. Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 135 oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzeczono jak w pkt 1 sentencji. O kosztach rozstrzygnięto w pkt 2 w myśl art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz.265). Na zasądzone koszty składają się: kwota 200 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu, 480 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika oraz 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.