II SA/Wa 1297/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 24 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. sp. z o.o. z siedzibą w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji -

Pismem z dnia 28 lipca 2017 r. P. W. sp. z o.o. z sidzibą w K. (dalej także: "skarżąca spółka" lub "strona skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], nakazującą skarżącej spółce usunięcie uchybienia w procesie przetwarzania danych osobowych, poprzez zaprzestanie przetwarzania bez podstawy prawnej danych biometrycznych swoich klientów, w terminie 2 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W petitum skargi strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, wskazując, że jej wykonanie spowoduje wyrządzenie znacznej szkody oraz trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem skarżącej spółki, wykonanie spornej decyzji poprzez zaprzestanie przetwarzania danych biometrycznych, skutkować będzie koniecznością wprowadzenia istotnych zmiany w sferze biznesowej i operacyjnej strony skarżącej, które to działanie będzie związane z koniecznością poniesienia przez skarżącą spółkę znacznych kosztów oraz nadmiernego nakładu pracy jego pracowników. Ponadto, strona skarżąca wskazała, że będzie musiała na nowo zebrać od wszystkich swoich klientów zgody na przetwarzanie danych biometrycznych, a także na nowo zawrzeć umowy ze wszystkimi klientami, co wymagać będzie wezwania klientów do stawiennictwa w klubie i obsłużenia tych klientów celem ponownego zawarcia z nimi umów. Skarżąca spółka zauważyła, że celem wdrożenia powyższego działania, konieczne będzie zatrudnienie kolejnych pracowników niezbędnych przy osobistej obsłudze klientów, a ponadto zakup i wdrożenie nowego systemu kontroli do alternatywnej obsługi klientów. W ocenie skarżącej spółki, powyższe skutkować będzie znacznymi nakładami finansowymi oraz nieodwracalnymi skutkami, a poniesienie tych kosztów i poczynione nakłady pracy w przypadku przychylenia się Sądu do skargi, będą nieodwracalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Należy zauważyć, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od ogólnej zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tej sytuacji, jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności. Ponadto, należy wskazać, że w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja winna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. Nie ulega wątpliwości, że to strona skarżąca powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie. Twierdzenia strony skarżącej winny zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) i wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie skarżąca spółka we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wskazała w sposób lakoniczny na konieczność udzielenia ochrony tymczasowej. Strona skarżąca podniosła wprawdzie, że wykonanie spornej decyzji spowoduje konieczność poniesienia dodatkowych nakładów finansowych, jednak w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że poniesienie owych kosztów będzie wiązało się dla skarżącej z wyrządzeniem znacznej szkody. Przede wszystkim, skarżąca spółka nie przedstawiła swojej sytuacji majątkowej, a tym samym uniemożliwiła ona dokonanie oceny, jaki wpływy w tym zakresie spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, bez odniesienia się do aktualnej sytuacji finansowej strony skarżącej i podania choćby szacunkowych kosztów wykonania zaskarżonej decyzji, nie sposób uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.