II SA/Wa 1281/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , Protokolant starszy specjalista Ewa Kielak-Niedźwiedzka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2026 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...]; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego J.S. kwotę 497 (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z dnia 20 lutego 2025 r. J.S. (dalej: skarżący) zwrócił się do Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o udostępnienie informacji publicznej poprzez wydanie: kopii odpowiednio zanonimizowanej decyzji administracyjnej Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2023 roku, utrzymanej w mocy decyzją administracyjną Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2023 roku, znak [...], kopii odpowiednio zanonimizowanej decyzji administracyjnej Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2019 roku, utrzymującej w mocy decyzję administracyjną Dyrektora [...] Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2019 roku, kopii metryczek obu spraw, w których wydano decyzje administracyjne Nr [...] z dnia [...] maja 2019 roku oraz Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2023 roku. Skarżący wskazał adres, na który żądane informacje powinny zostać przesłane. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572), art. 5 ust. 2, art. 17 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), zwanej dalej u.d.i.p., art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 roku o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2023 r., poz. 1199 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR, organ) odmówił udostępnienia informacji publicznej dotyczącej kopii decyzji administracyjnej Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. oraz decyzji administracyjnej Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2019 r., wraz z kopiami metryk spraw. W uzasadnieniu organ po przedstawieniu przebiegu postępowania wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie w niej określonym. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Zgodnie z art. 5 ust. 2 wyżej wymienionej ustawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Organ podniósł, że tym samym ustawodawca zdecydował się na zhierarchizowanie dwóch prawnie chronionych wartości: prywatności osoby fizycznej oraz wolności pozyskiwania i rozpowszechniania informacji, dając prawu do ochrony prywatności pierwszeństwo przed prawem dostępu do informacji publicznej. Bezpośrednią konsekwencją tego faktu jest to, że informacje dotyczące sfery prywatności jednostki znajdujące się w posiadaniu administracji nie tracą swojego prywatnego charakteru, a w związku z tym nie mogą być udostępnione. Prawo do ochrony prywatności na gruncie wyżej wymienionej ustawy nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Może ono zostać wyłączone w dwóch przypadkach. Po pierwsze wówczas, gdy sam zainteresowany (osoba, której prywatności dokument dotyczy) zrezygnuje z przysługującego mu prawa do ochrony. Drugi przypadek, kiedy prawo do ochrony prywatności podlega ograniczeniu, dotyczy informacji o osobie pełniącej funkcję publiczną, mającej związek z pełnieniem takiej funkcji w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. Prezes ARiMR wskazał, że skarżący żądał udostępnienia informacji dotyczącej kopii wskazanych decyzji wraz z kopiami metryk spraw. Organ podniósł, że w związku z tym, iż skarżący precyzyjnie wskazuje numery identyfikacyjne i daty dokumentów, w których nie jest stroną, prowadzi to do wniosku, iż jej udostępnienie może naruszyć prywatność osoby fizycznej, będącej stroną we wskazanych postępowaniach. Organ podkreślił, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt 11 SA/Gd 190/13, prywatność w ujęciu normatywnym zakłada uprawnienie jednostki do kształtowania sfery prywatnej życia, aby była ona wolna od ingerencji i niedostępna dla innych podmiotów. Prywatność podlega ochronie dlatego, że przyznaje się każdej osobie prawo do wyłącznej kontroli tej sfery życia, która nie dotyczy innych, a w której wolność od ciekawości innych jest swoistą conditio sine qua non swobodnego rozwoju. (M.Safjan, Prawo do ochrony życia prywatnego, Szkoła Praw Człowieka, Helsińska Fundacja Praw Człowieka, Warszawa 2006, s. 211 i n.). Prawo do prywatności podlega ochronie przewidzianej w Rozdziale II Konstytucji pod tytułem: "Wolności, prawa i obowiązki człowieka i obywatela". Organ wskazał, że art. 47 Konstytucji stanowi, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Z art. 51 Konstytucji wynika natomiast, że nikt nie może być obowiązany inaczej niż na podstawie ustawy do ujawniania informacji dotyczących jego osoby (ust. 1) oraz że władze publiczne nie mogą pozyskiwać, gromadzić i udostępniać innych informacji o obywatelach niż niezbędne w demokratycznym państwie prawnym (ust. 2). Nadanie określonym w tym rozdziale uprawnieniom miana "wolności" oznacza, że odpowiada im po stronie władz publicznych i każdej osoby obowiązek powstrzymania się od jakichkolwiek ingerencji w sferę tych wolności. Prezes ARiMR podniósł, że jednocześnie w rozumieniu art. 4 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. U. UE. L. z 2016 r. Nr 119, str. 1 z późn. zm.), zwanego w dalszej części "RODO", "dane osobowe" oznaczają wszelkie informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej (osobie, której dane dotyczą). Możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej. Prezes ARiMR podkreślił, że pojęcie danych osobowych na gruncie RODO obejmuje wszelkie informacje dotyczące osoby fizycznej, o ile możliwe jest zidentyfikowanie tej osoby. W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca żąda informacji, które bez wątpienia stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jednak ich zakres podlega ograniczeniu, wynikającemu z art. 5 ust. 2 tej ustawy, ze względu na prywatność osoby fizycznej. Organ zaznaczył, że skarżący występuje z wnioskiem o przekazanie zanonimizowanych decyzji administracyjnych (wraz z metrykami spraw) konkretnego beneficjenta ARiMR, nie wskazując przy tym jego danych osobowych. Posługuje się jednak unikatowym znakiem sprawy nadanym przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi, numerami decyzji przypisanymi do konkretnej osoby oraz datami wydania wskazanych aktów administracyjnych, co może sugerować, że jest w posiadaniu jej danych osobowych. Według organu udostępnienie informacji byłoby szkodliwe dla beneficjenta ARiMR, poprzez naruszenie prywatności wzajemnych powiązań i zobowiązań między nim a ARiMR. Organ wskazał, że nie bez znaczenia jest również fakt, że decyzje, których udostępnienia żąda skarżący, nie są związane z wypłatą środków publicznych. Ujawnienie nawet w tej formie informacji i zawartych w decyzjach spowoduje, że dokumenty mogą zyskać naturę prawną (w związku z ewentualnym interesem prawnym), tracąc naturę publiczną - informacyjną. Prezes ARiMR podkreślił, że jeżeli skarżący jest stroną postępowania sądowego, to może zwrócić się do Sądu o wystąpienie do ARiMR, w trybie art. 248 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 1568 ze zm.), o przekazanie wnioskowanych danych. Organ wskazał, że w związku z powyższym, po zestawieniu celu jaki przyświeca ujawnieniu informacji publicznej, tj. wzmocnieniu kontroli publicznej nad sposobem wykorzystania środków pieniężnych z funduszy publicznych z prawem beneficjentów ARiMR do poszanowania ich prywatności, należy stwierdzić, że wnioskowane informacje niewątpliwie stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do której dostęp podlega jednak ograniczeniu na podstawie art. 5 ust. 2 tejże ustawy (prywatność osoby fizycznej). Tym samym, żądanie udostępnienia informacji dotyczącej kopii decyzji wraz z kopiami metryk spraw, spełnia powyżej opisane przesłanki odmowy udostępnienia informacji publicznej, ze względu na ochronę prywatności osoby fizycznej. Decyzją z dnia [...] maja 2025 r. nr [...], na podstawie art. 104, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ), art. 5 ust. 2, art. 17 w zw. z art. 16 u.d.i.p., art. 8 ust. 2 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes ARiMR utrzymał w mocy decyzję Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2025 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu organ wskazał m.in., że prawo dostępu do informacji publicznej nie jest nieograniczone. W przypadku wszakże kolizji praw konstytucyjnie i ustawowo chronionych niezbędne jest ich wyważenie, które nie może prowadzić do generalnego wyłączenia prawa do informacji publicznej w określonej kategorii spraw. W przypadku potrzeby zapewnienia ochrony prywatności osób fizycznych podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej winny natomiast, co do zasady, poprzestać na takim zanonimizowaniu danych wrażliwych, aby nie istniała obiektywna możliwość poznania ich po zapoznaniu się z informacją publiczną. Skoro tożsamość osoby fizycznej można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na jeden lub kilka specyficznych czynników określających cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne tej osoby, to odmowa ujawnienia owych czynników choćby poprzez ich anonimizację winna być najczęściej uznana za wystarczający sposób ochrony tożsamości, a przez to prywatności osoby fizycznej. Rzeczą podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji jest bowiem dokonanie takiej anonimizacji, która uniemożliwi identyfikację osób objętych żądaniem udostępnienia informacji publicznej (por. np. wyroki WSA w Poznaniu z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 23/13, i WSA w Łodzi z dnia 25 września 2014 r., sygn. akt 11 SA/Łd 699/14). Organ podniósł, że dopiero w razie uznania i przekonującego wykazania, że istnieje potrzeba ochrony prywatności określonej osoby lub osób, a celu tego w dostateczny sposób nie spełni anonimizacja danych wrażliwych osób uczestniczących w takim postępowaniu, organ, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, winien - w oparciu o art. 16 u.d.i.p. - wydać decyzję administracyjną odmawiającą udostępnienia konkretnej informacji publicznej, powodując się na ograniczenia zawarte w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Ocena czy prawo do informacji publicznej danego rodzaju podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej winna być przy tym dokonana w sposób zindywidualizowany, odrębnie dla każdej z żądanych informacji, z wyraźnym wskazaniem jakie konkretnie przesłanki przemawiają za odmową udzielenia konkretnej informacji, (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 801/15). Prezes ARiMR podkreślił, że pojęcie anonimizacji nie posiada ustawowej definicji, również na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej czy ustawy o ochronie danych osobowych. W ramach stosowania prawa przyjęte zostało natomiast, iż jest to proces przetwarzania treści w taki sposób, aby uniemożliwić identyfikację osób fizycznych opisanych w udostępnianym dokumencie zawierającym informację publiczną. Anonimizacja stanowi zatem rodzaj kompromisu pomiędzy prawem do informacji publicznej, a prawem do ochrony danych osobowych. Organ podkreślił, powołując się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, że w ramach zderzenia się dwu wartości - z jednej strony konstytucyjnego prawa do informacji, z drugiej prawa do prywatności - nie można bezwzględnie przyznać priorytetu temu pierwszemu. Nie istnieje formuła zagwarantowania obywatelom dostępu do informacji "za wszelką cenę" (zob. wyrok z dnia 19 czerwca 2002 r., sygn. aktK 11/02; OTKZU nr4/A/2002, poz. 43). Prawo dostępu do informacji niema bowiem charakteru bezwzględnego, a jego granice wyznaczone są m.in. przez konieczność respektowania praw i wolności innych podmiotów, w tym przez konstytucyjnie gwarantowane prawo do ochrony życia prywatnego (jej art. 31 ust. 3, art. 61 ust. 3). Możliwość ograniczenia sfery gwarantowanego prawa odnosi się również do art. 47 Konstytucji RP, choć przepis ów nie wskazuje bezpośrednio na dopuszczalne ograniczenia. W tym wypadku bowiem, zgodnie z ustalonym w doktrynie i orzecznictwie stanowiskiem, ograniczenia prywatności mogą znaleźć swoje uzasadnienie przede wszystkim również w regulacji zawartej w ogólnym unormowaniu art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. (por. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2021 r. sygn. akt III OSK 2304/21). W ocenie organu, w uzasadnieniu decyzji Prezesa ARiMR Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2025 r., w sposób przekonujący wyjaśnił, z jakich powodów wnioskowana informacja nie może zostać udostępniona. Organ doszedł do przekonania, że anonimizacja danych osobowych nie stanowi dostatecznej gwarancji, że dane te nie zostaną odkodowane na podstawie innych informacji. Prezes ARiMR podniósł, że skarżący posługuje się unikatowymi znakami spraw i numerami decyzji, przypisanymi do konkretnej osoby, co prowadzi do wniosku, że jest w posiadaniu danych osobowych osoby, która jest stroną decyzji Prezesa ARiMR w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. oraz decyzji administracyjnej Prezesa ARiMR w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. Prezes ARiMR wskazał, że udostępnienie powyższych informacji byłoby bez wątpienia szkodliwe dla beneficjenta poprzez naruszenie jego prywatności, wzajemnych powiązań i zobowiązań między nim a ARiMR, a zatem mogłoby dojść do naruszenia sfery jego prywatnej. W świetle powyższego po stronie organu powstała uzasadniona wątpliwość, że anonimizacja danych osobowych tych decyzji i metryk spraw może nie zapewnić osobie, której to rozstrzygnięcie dotyczy pełnej ochrony jej prywatności. Dlatego też organ decyzją Prezesa ARiMR Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2025 r. odmówił udostępniania żądanej informacji. Prezes ARiMR wyjaśnił, iż kwestia odmowy udostępnienia informacji nie jest podyktowana (jak wskazuje skarżący) tym, że "Agencja (...) bardzo wstydzi się (...)" udostępnić wnioskowane informacje, lecz przepisami prawa, które nakazują ochronę prywatności osoby fizycznej. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ stwierdził, że nie zachodzą przesłanki do udostępnienia wnioskowanej informacji, a tym samym do zmiany decyzji Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...] kwietnia 2025 r. Skargą z dnia 30 czerwca 2025 r. wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zaskarżył w całości decyzję nr [...] Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] maja 2025 roku, utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2025 roku nr [...]. Skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji nr [...] Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] maja 2025 roku, zobowiązanie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa do uwzględnienia w wniosku o udzielenie informacji publicznej poprzez wydanie odpowiednio zanonimizowanej decyzji administracyjnej Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2023 roku, utrzymanej w mocy decyzją administracyjną Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2023 roku, znak: [...] wraz z kopią metryki sprawy oraz kopii odpowiednio zanonimizowanej decyzji administracyjnej Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2019 roku, utrzymującej w mocy decyzję administracyjną Dyrektora [...] Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2019 roku wraz z kopią metryki sprawy oraz zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie skargi oraz zwrot niezbędnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu organ wskazał, że podtrzymuje w całości stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 10 lutego 2026 r. podtrzymał skargę, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz o zasądzenie od organu administracji publicznej Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów profesjonalnego zastępstwa i kosztów poniesionej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa wg norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał m.in., że jako przyczynę odmowy udzielenia informacji publicznej Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wskazał fakt, że skarżący zbyt dokładnie wskazał dane dotyczące żądanych decyzji administracyjnych, co miałoby prowadzić do ujawnienia danych identyfikujących konkretną osobę fizyczną (stronę postępowania administracyjnego), co do której wydano decyzji administracyjne objęte żądaniem wniosku o udzielenie informacji publicznej. W ocenie skarżącego, odmowa udzielenia żądanej informacji publicznej ze względów wskazanych przez organ jest niezgodna z prawem, w tym z zapisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący podkreślił, że od samego początku domagał się wydania odpowiednio zanonimizowanych decyzji administracyjnych, a zatem skarżący domagał się wydania decyzji administracyjnych, które będą pozbawione wszelkich danych mogących identyfikować stronę postępowania administracyjnego. Skarżący wskazał, że decyzja administracyjna wydana w indywidualnej sprawie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 lutego 2025 roku, sygn. aktu SAB/Ol 11/25). Decyzja administracyjna jest niewątpliwie dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zawiera bowiem treść oświadczenia woli, utrwaloną i podpisaną przez funkcjonariusza publicznego. Stanowisko organu, że skarżący zbyt dokładnie wskazał dane dotyczące żądanych decyzji administracyjnych, co miałoby prowadzić do ujawnienia danych identyfikujących konkretną osobę fizyczną (stronę postępowania administracyjnego), jest więc błędne. Decyzja taka traci swój charakter indywidualny poprzez usunięcie z niej danych chronionych ustawą o ochronie danych osobowych. Tak spreparowana kopia decyzji administracyjnej staje się ważną informacją o sposobie działania organu administracji oraz o treści i formie podejmowanych przez ten organ rozstrzygnięć (wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt III OSK 83/10; wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt l OSK 609/12; CBOSA; I. Kamińska, I. M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 164). Skarżący podniósł, na przykładzie innych spraw, że dane o sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, w tym dokładne dane o samych aktach administracyjnych są dostępne na stronie internetowej Inforlex.pl; w załączeniu pisma skarżący przedkłada dokładne dane o aktach administracyjnych (po anonimizacji stron postępowania), które były przedmiotem kontroli sądów administracyjnych. Skarżący wskazuje, iż dokładne dane o aktach administracyjnych są dostępne w Internecie. W ocenie skarżącego Prezes ARiMR naruszył art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmawiając wydania żądanej przez skarżącego informacji publicznej, mimo że skarżący nie domagał się uzyskania takiej informacji, która dotyczyłaby prywatności osoby fizycznej, gdyż domagał się dokonania odpowiedniej anonimizacji żądanych decyzji administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935)), zwanej dalej p.p.s.a. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów podlegała uwzględnieniu. Przepis art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Zakres przedmiotowy informacji publicznej wymienia art. 6 u.d.i.p. Na podstawie powyższych regulacji przyjmuje się, iż każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz, podmiotów sprawujących funkcje publiczne albo odnosząca się do innych podmiotów, wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu. Z kolei z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. W sprawie niniejszej jest bezsporne, że zarówno zakres podmiotowy, jak i przedmiotowy ustawy zostały spełnione. Prezes ARiMR jest podmiotem zobowiązanym (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Żądanie wnioskodawcy, o którym rozstrzygnął organ władzy publicznej (kopie decyzji organu oznaczonych datami wydania i numerami oraz metryki akt tych spraw), a zatem kopie aktów administracyjnych i metryk spraw, bezsprzecznie dotyczy sfery faktów i danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowane jest jednolite stanowisko, że decyzje wydane przez organy administracji w indywidualnych sprawach stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (v. wyrok NSA z 6 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1396/12, wyrok NSA z 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 202/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p., informacją publiczną jest informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Stosownie natomiast do art. 6 ust. 2 dokumentem urzędowym w rozumieniu tej ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. W świetle powyższego, decyzja jest aktem administracyjnym i jednocześnie dokumentem urzędowym, zawiera bowiem treść oświadczenia woli utrwaloną i podpisaną przez funkcjonariusza publicznego, stanowi zatem informację publiczną. Powyższe nie było kwestionowane przez organ. Organ nie kwestionował też, że metryka sprawy stanowi informację publiczną. Powyższe jest bezsporne w sprawie. Wskazania wymaga jedynie, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest jednolicie pogląd, zgodnie z którym, "(...) metryka stanowi część akt sprawy administracyjnej i jako odnosząca się do działalności podmiotu publicznego mieści się w pojęciu informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Prowadzenie metryki sprawy związane jest bowiem ściśle z realizacją przez organ administracji określonych zadań publicznych. (...)", (v. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2013 r. sygn. akt I OSK 603/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). W myśl art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Natomiast według art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Jak wynika z treści art. 5 u.d.i.p., a także z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, przy czym ograniczenie to może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w przepisach okoliczności. Spór w sprawie sprowadza się do tego, czy organ zasadnie odmówił udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p., tj. w tym przypadku prawo do prywatności osoby fizycznej (strony postępowania). W odniesieniu do powyższego przypomnienia wymaga, że skarżący wnosił o udostępnienie kopii odpowiednio zanonimizowanej decyzji administracyjnej Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2023 roku, utrzymanej w mocy decyzją administracyjną Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2023 roku, znak : [...]; kopii odpowiednio zanonimizowanej decyzji administracyjnej Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2019 roku, utrzymującej w mocy decyzję administracyjną Dyrektora [...] Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2019 roku; kopii metryczek obu spraw których wydano decyzje administracyjne Nr [...] z dnia [...] maja 2019 roku oraz Nr [...] z dnia [...] bkwietnia 2023 roku. W sprawie wydana została decyzja administracyjna o odmowie udostępnienia informacji publicznej, zatem, stosownie do treści art. 16 ust. 1 u.d.i.p., w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie organy zobowiązane były kierować się, określonymi w k.p.a., ogólnymi zasadami postępowania oraz przepisami określającymi ich obowiązki w postępowaniu dowodowym. Stosownie do treści art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. zobowiązuje organ do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Na podstawie art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. wynika obowiązek należytego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja administracyjna zawiera m.in.: rozstrzygnięcie (pkt 5) oraz uzasadnienie faktyczne i prawne (pkt 6). Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie decyzji wydanej w oparciu o art. 5 ust. 2 u.d.i.p., ze względu na prywatność osoby fizycznej, powinno zatem zawierać konkretną, przekonującą argumentację wskazującą na konieczność zastosowania ograniczenia dostępu do informacji publicznej z tej przyczyny. Brak argumentacji lub jej lakoniczność świadczy o naruszeniu art. 107 § 1 i 3 k.p.a., skutkującym koniecznością uchylenia decyzji. W sprawie niniejszej uzasadnienie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji nie zawiera w istocie żadnej konkretnej argumentacji wyjaśniającej w sposób przekonujący dlaczego nie jest możliwe udostępnienie żądanych zanonimizowanych decyzji oraz żądanych metryk spraw. Organ nie dokonał realnej analizy i nie wskazał argumentacji, która uzasadniałaby brak możliwości udostępnienia zanonimizowanych decyzji z uwagi na prawo do prywatności strony postępowania. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja nie zawierają przy tym żadnej argumentacji uzasadniającej brak możliwości – ze względu na prawo do prywatności – udostępnienia metryk spraw. Sąd zauważa przy tym, że organ w rozstrzygnięciu wskazuje na odmowę udostępnienia kopii decyzji w sytuacji, gdy żądanie dotyczy zanonimizowanych kopii decyzji. Organ błędnie wskazał w decyzji z dnia [...] kwietnia 2025 r., że "Wnioskodawca żąda udostępnienia informacji dotyczącej kopii decyzji administracyjnej Prezesa ARiMR w [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. oraz decyzji administracyjnej Prezesa ARiMR w [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2019 r., wraz z kopiami metryk spraw." w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda zanonimizowanych kopii decyzji. W sprawie niniejszej argumentacja organu sprowadza się do twierdzenia, że podanie przez wnioskodawcę numerów decyzji i dat decyzji, prowadzi do wniosku, iż "jej udostępnienie może naruszyć prywatność osoby fizycznej, będącej stroną we wskazanych postępowaniach.". Argumentacja ta nie przekonuje o zasadności zastosowania w niniejszej sprawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w sytuacji, gdy wnioskodawca żądał zanonimizowanych kopii decyzji. Organ zasadnie podnosi, że prawo do prywatności podlega ochronie przewidzianej w Rozdziale II Konstytucji pod tytułem: "Wolności, prawa i obowiązki człowieka i obywatela". Zaś art. 47 Konstytucji stanowi, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Z art. 51 Konstytucji wynika natomiast, że nikt nie może być obowiązany inaczej niż na podstawie ustawy do ujawniania informacji dotyczących jego osoby (ust. 1) oraz że władze publiczne nie mogą pozyskiwać, gromadzić i udostępniać innych informacji o obywatelach niż niezbędne w demokratycznym państwie prawnym (ust. 2). Nadanie określonym w tym rozdziale uprawnieniom miana "wolności" oznacza, że odpowiada im po stronie władz publicznych i każdej osoby obowiązek powstrzymania się od jakichkolwiek ingerencji w sferę tych wolności. Zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie wskazuje się, że prawo do prywatności ma charakter wolnościowy, gdyż zapewnia jednostce swobodę dysponowania informacjami na własny temat. Często ujmuje się je też jako prawo do bycia pozostawionym w spokoju. Nikt nie chce bowiem, aby bez istotnego uzasadnienia ingerowano w jego życie (v. wyrok TK z 19 maja 1998 r. sygn. akt U 5/97, Lex nr 33147; wyrok TK z 24 czerwca 1997 r. sygn. K 21/96, Lex nr 29146; uchwała Składu Siedmiu Sędziów SN – Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 16 lipca 1993 r. sygn. akt I PZP 28/93, Lex nr 3943). Prawo do prywatności jest prawem podmiotowym jednostki. Zgodnie z art. 4 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r, w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U.UE.L.2016.119.1 i Dz.U.UE.L.2018.127.2), dane osobowe oznaczają informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej ("osobie, której dane dotyczą"); możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej. Szeroko rozumiana sfera prywatności, poddana z mocy art. 47 Konstytucji RP ochronie prawnej, obejmuje cztery elementy, tj. życie prywatne, życie rodzinne, cześć i dobre imię. Nie jest to wyliczenie ani rozłączne, ani wyczerpujące. Jak podnosi się w doktrynie, obowiązkiem władzy publicznej jest przyznanie jednostce rzeczywistych środków prawnych do ochrony przed naruszeniem interesów określonych w art. 47 Konstytucji RP. Na organach władzy publicznej ciąży najpierw obowiązek unikania sytuacji zagrażających prywatności (zob. M. Safjan, L. Bosek (red.), Konstytucja RP. Tom I. Komentarz do art. 1–86 (47), Warszawa 2016). Pamiętać należy przy tym, że prawo do prywatności zaliczane jest także do dóbr osobistych, o których mowa w art. 23 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2024 r., poz. 1061, ze zm.). Nie budzi wątpliwości, że katalog dóbr osobistych określony w art. 23 k.c. ma charakter otwarty i obejmuje także dobra osobiste związane ze sferą życia prywatnego. Co więcej, w literaturze podnosi się, że prawo do ochrony sfery życia prywatnego obejmuje prawo do intymności oraz prawo do prywatności. Sfera intymności obejmuje "ten zakres faktów dotyczących jednostki i jej przeżyć, który w zasadzie nie jest przez nią ujawniany nawet osobom najbliższym i którego odsłonięcie przed kimkolwiek wywołuje zawsze uczucie wstydu, zakłopotania i udręki" (A. Kopff: Koncepcja praw do intymności i do prywatności życia osobistego (zagadnienia konstrukcyjne), Studia Cywilistyczne, t. XX, Kraków 1972, s. 33). W świetle tej koncepcji, ochrona prawna sfery intymności ma charakter absolutny. Nie istnieją jakiekolwiek okoliczności, które mogłyby uzasadnić wkroczenie w tę sferę, usprawiedliwić zainteresowanie innych faktami objętymi sferą intymności jednostki (tak: K. Osajda (red. serii), W. Borysiak (red. tomu), Kodeks cywilny. Komentarz do art. 23, Wyd. 30, Warszawa 2022). Szczególny charakter tej dziedziny życia człowieka uzasadnia zatem udzielenie jej silnej ochrony prawnej, bowiem przetwarzanie danych osobowych może spowodować naruszenie dobra osobistego w postaci prawa do prywatności (v. wyrok SN z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt I CSK 190/12, OSNC 2013, nr 5, poz. 67 oraz WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 18 stycznia 2022 r., sygn. akt IV SA/Wr 488/21 oraz WSA w Łodzi w wyroku z dnia 16 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 419/22, orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez życie prywatne należy rozumieć takie wydarzenia, które nie są bezpośrednio związane z wykonywaniem przez daną osobę zadań i kompetencji organów władzy publicznej, czy też innej działalności o publicznym znaczeniu (zob. P. Winczorek "Komentarz do Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej", Warszawa 2008, str. 114; wyrok SN – Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 3 października 2002 r. sygn. akt III RN 89/2002, OSNP 2003/18 poz. 426). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 2499/13 (orzeczenia.nsa.gov.pl), wyraził pogląd, który podziela także Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, zgodnie z którym "prywatność osoby fizycznej jest (...) pewną sytuacją prawną konkretnego człowieka. Jest to pewna korzystna sytuacja prawna podlegająca ochronie chociażby przez to, że informacje mieszczące się w zakresie pojęcia prywatności nie mogą być co do zasady udostępniane (poza wyjątkami ustawowo określonymi) nawet w ramach realizacji publicznego prawa podmiotowego innego podmiotu do uzyskania informacji publicznej. Tego rodzaju korzystna sytuacja prawna może być rozważana w kontekście pewnego rodzaju "interesu prywatnego" rozumianego jako specjalna kategoria interesu indywidualnego wyodrębniana w oparciu o kryterium podmiotowe. Interes prywatny należałoby zatem rozumieć jako interes nawiązujący do pojęcia prywatności czy dobra prywatnego jako dobra własnego, oderwanego od bezpośredniej relacji pomiędzy jednostką a wspólnotą publicznoprawną, w której ona żyje i w tym sensie "nieinstytucjonalny", a dotyczący spraw osobistych. (...)". Organ stwierdza w uzasadnieniu decyzji, że wnioskodawca występuje o udostępnienie zanonimizowanych kopii decyzji (wraz z metrykami spraw) konkretnego beneficjenta ARiMR, albowiem posługuje się, jak wskazuje organ, unikatowym znakiem sprawy nadanym przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi, numerami decyzji przypisanymi do konkretnej osoby oraz datami wydania wskazanych aktów administracyjnych, co w ocenie organu może sugerować, że jest w posiadaniu jej danych osobowych. Powyższe przekonanie organu, które nie znajduje żadnego oparcia w materiale dowodowym, nie stanowi wystarczającej podstawy do powołania się – przy odmowie udostępnienia kopii zanonimizowanej decyzji oraz żądanych metryk spraw – na prawo do prywatności. Nie jest przy tym zrozumiałe twierdzenie organu, że udostępnienie informacji byłoby szkodliwe dla beneficjenta ARiMR, poprzez naruszenie prywatności wzajemnych powiązań i zobowiązań między nim a ARiMR. Z uzasadnienia decyzji nie wynika, co ARiMR ma na myśli mówiąc o "wzajemnych powiązaniach i zobowiązaniach". Organ zaznaczył też, że decyzje, których zanonimizowanych kopii żąda wnioskodawca nie jest związane z wypłatą środków publicznych. Podkreślenia wymaga, że ARiMR realizuje zadania publiczne, stąd argumentacja niniejsza nie stanowi podstawy do przyjęcia, że co do zasady wyłączony jest – ze względu na prawo do prywatności – dostęp do aktu indywidualnego wydanego przez ARiMR. Uzasadnienie decyzji nie wyjaśnia w sposób wyczerpujący powodów odmowy udostępnienia kopii zanonimizowanych decyzji i metryk akt spraw. Dodatkowo organ wskazał, że ujawnienie nawet w tej formie informacji zawartych w decyzjach spowoduje, że dokumenty mogą zyskać naturę prawną (w związku z ewentualnym interesem prawnym), tracąc naturę publiczną - informacyjną. Dlatego, jeżeli Wnioskodawca jest stroną postępowania sądowego, to może zwrócić się do Sądu o wystąpienie do ARiMR, w trybie art. 248 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 1568 ze zm.), o przekazanie wnioskowanych danych. Podkreślenia wymaga w związku z tym, że kwestia celów, czy interesu prawnego wnioskodawcy nie ma żadnego znaczenia dla rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W sprawie niniejszej, zarówno w zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji brak jest należytego i pełnego rozważenia, czy żądana informacja publiczna (tj. zanonimizowane kopie decyzji i metryki spraw) nie może być w istocie udostępniona z uwagi na prywatność osoby fizycznej. Sąd, po zapoznaniu się z materiałem dowodowym, który nie podlegał udostępnieniu skarżącemu, stwierdził, że organ nie dokonał w decyzjach wyczerpującej oceny materiału dowodowego na gruncie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a zatem ocena organu na tym etapie postępowania była dowolna (art. 80 k.p.a.). Uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Warto w tym miejscu wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia sygn. akt III OSK 538/22 wyraził pogląd, który podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, zgodnie z którym "(...) w przypadku kolizji praw konstytucyjnie i ustawowo chronionych (prawa do prywatności i prawa dostępu do informacji publicznej) niezbędne jest ich wyważenie, które nie może prowadzić do generalnego wyłączenia prawa do informacji publicznej w określonej kategorii spraw. W przypadku potrzeby zapewnienia ochrony prywatności osób fizycznych podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej winny, co do zasady, poprzestać na takim zanonimizowaniu danych wrażliwych, aby nie istniała obiektywna możliwość poznania ich po zapoznaniu się z informacją publiczną. Skoro tożsamość osoby fizycznej można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na jeden lub kilka specyficznych czynników określających cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne tej osoby, to odmowa ujawnienia owych czynników choćby poprzez ich anonimizację winna być najczęściej uznana za wystarczający sposób ochrony tożsamości, a przez to prywatności osoby fizycznej. Rzeczą podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji jest bowiem dokonanie takiej anonimizacji, która uniemożliwi identyfikację osób objętych żądaniem udostępnienia informacji publicznej (por. np. wyroki WSA w Poznaniu z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt: IV SA/Po 23/13 i WSA w Łodzi z dnia 25 września 2014 r., sygn. akt: II SA/Łd 699/14). Dopiero w razie uznania i przekonującego wykazania, że istnieje potrzeba ochrony prywatności określonej osoby lub osób, a celu tego w dostateczny sposób nie spełni anonimizacja danych wrażliwych osób uczestniczących w takim postępowaniu, organ, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, winien - w oparciu o art. 16 u.d.i.p. - wydać decyzję administracyjną odmawiającą udostępnienia konkretnej informacji publicznej, powołując się na ograniczenia zawarte w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Ocena czy prawo do informacji publicznej danego rodzaju podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej winna być przy tym dokonana w sposób zindywidualizowany, odrębnie dla każdej z żądanych informacji, z wyraźnym wskazaniem, jakie konkretnie przesłanki przemawiają za odmową udzielenia konkretnej informacji (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt: II SA/Łd 801/15).(...)", (orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ w sprawie niniejszej nie wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, jakiego rodzaju dane, czy kategorie danych dotyczące osoby fizycznej podlegają ochronie ze względu na prywatność. Argumentacja decyzji ma charakter ogólny, nieodnoszący się do żądanej informacji publicznej. Organ nie rozważył, jak duży musiałby być zakres anonimizacji (ze względu na prawo do prywatności osoby fizycznej, jakiego rodzaju kategorie danych musiałyby być zanonimizowane), aby możliwe było udostępnienie żądanej informacji publicznej i czy dany zakres anonimizacji pozwalałby, czy nie pozwalałby na zachowanie przez zanonimizowane dokumenty charakteru informacji publicznej, czy też dokumenty te po anonimizacji (wszelkich danych dotyczących sfery prywatności) utraciłyby walor informacji publicznej. Nadto, co Sąd podnosił już wyżej, zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja nie zawierają żadnej argumentacji, co do podstaw odmowy udostępnienia metryk spraw z powołaniem się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W ocenie Sądu, w świetle treści przedłożonych do wiadomości Sądu decyzji, których zanonimizowanych kopii żądał skarżący, stwierdzić należało, że argumentacja organu jest niewystarczająca do przyjęcia, że zaszła podstawa do odmowy udostępnienia kopii żądanych zanonimizowanych decyzji oraz żądanych metryk akt spraw ze względu na prawo do prywatności. Wobec naruszenia art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaszła podstawa do uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną i wskazania co do postępowania. Organ biorąc pod uwagę treść decyzji wymienionych we wniosku (których zanonimizowanych kopii żądał wnioskodawca) oraz metryk akt spraw ustali, jakiego rodzaju dane (kategorie danych) zawierają dokumenty i oceni, czy dane te (które z kategorii danych, w tym z uwzględnieniem definicji danych osobowych zawartej w art. 4 pkt 1 RODO) winny być chronione ze względu na prywatność osoby fizycznej (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.), a w konsekwencji, czy możliwe jest udostępnienie zanonimizowanych kopii żądanych decyzji a także żądanych metryk akt spraw bez utraty waloru informacji publicznej. Jeśli w ocenie organu żądane zanonimizowane decyzje utraciłyby wskutek anonimizacji (którą należy wyczerpująco rozważyć) walor informacji publicznej i organ ponownie będzie zmierzał do wydania decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej, uzasadnienie decyzji wydanej z powołaniem się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w postaci prawa do prywatności, powinno w sposób wyczerpujący uzasadniać zajęte stanowisko. Uzasadnienie powinno spełniać wymogi art. 107 § 3 k.p.a., a tym samym w sposób przekonujący przedstawiać argumentację uzasadniającą stanowisko organu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, jak w punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego skarżącego, w wysokości 480 zł i opłatę skarbową od dokumentu pełnomocnictwa 17 zł.