II SA/Wa 1268/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Andrzej Cichoń, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 lutego 2026 r. sprawy ze skargi K. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, powoływanej dalej jako k.p.a.), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] zwalniający z dniem [...] kwietnia 2025 r. K. S. ze służby w Policji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podał, że wnioskiem z dnia [...] lutego 2025 r. Komendant Miejski Policji w W. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. o zwolnienie K. S. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r., poz. 636), tj. z uwagi na ważny interes służby. Jako przyczynę wniosku wskazano długotrwałą nieobecność policjanta w służbie, bowiem w okresie od dnia [...] czerwca 2024 r. do dnia [...] lutego 2025 r. absencja tego policjanta w służbie, z powodu przebywania na zwolnieniach lekarskich, wyniosła 231 dni. W związku z powyższym policjant nie realizuje podstawowych zadań i obowiązków przewidzianych na jego stanowisku służbowym. Sytuacja ta powoduje, że zadania stawiane przed komórką organizacyjną, w której K. S. miał pełnić służbę, zmuszeni są realizować inni policjanci, co negatywnie wpływa na organizację pracy tej komórki. Po wszczęciu postępowania w sprawie zwolnienia K. S. ze służby w Policji Komendant [...] Policji, działając na podstawie art. 43 ust. 4 ustawy o Policji, wezwał stronę pismem z dnia 18 lutego 2025 r. do wskazania zakładowej organizacji związkowej, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, a także pouczył stronę o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a. Pismo to zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 6 marca 2025 r. Strona nie wskazała, w terminie, o którym mowa w art. 43 ust. 4 ustawy o Policji, ani też w toku całego postępowania, organizacji związkowej, która miałaby ją reprezentować w postępowaniu administracyjnym w tej sprawie. W dniu [...] marca 2025 r. [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w W. wydała orzeczenie nr [...], którym zaliczyła K. S. do kat. "C" uznając, że jest trwale niezdolny do służby w Policji. W dniu [...] kwietnia 2025 r. Komendant Miejski Policji w W. wniósł odwołanie od wymienionego orzeczenia do Centralnej Komisji Lekarskiej w L. Następnie, wskazanym na wstępie rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji w W. zwolnił K. S. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, z dniem 30 kwietnia 2025 r. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Strona złożyła od tej decyzji odwołanie do Komendanta Głównego Policji. W dalszej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że nie jest sporne w sprawie, iż K. S. w okresie od dnia [...] czerwca 2024 r. do dnia [...] kwietnia 2025 r. przedstawił kilkadziesiąt zaświadczeń lekarskich, stwierdzających jego niezdolność do pełnienia służby, a jego absencja w służbie w tym okresie wynosiła prawie 290 dni. Organ podkreślił przy tym, że w żaden sposób nie kwestionuje zasadności wystawienia zwolnień lekarskich. Nie podważa również tego, iż okres przebywania na zwolnieniach lekarskich był usprawiedliwioną nieobecnością w służbie. Organ bada jednak wpływ zwolnień lekarskich na funkcjonowanie komórek i jednostek organizacyjnych Policji i ich przełożenie na interes służby. W ocenie organu odwoławczego, sytuacja K. S. wpływała negatywnie na organizację służby w jednostce Policji, w której zobowiązany był do pełnienia służby, tj. w Komisariacie Policji W. K. Komendy Miejskiej Policji w W. Wymieniony policjant winien bowiem realizować zadania na poziomie odpowiadającym posiadanemu przygotowaniu i umiejętnościom, tymczasem w okresie od dnia [...] czerwca 2024 r. do dnia [...] kwietnia 2025 r. przebywał na zwolnieniach lekarskich łącznie przez prawie 290 dni. Powyższa sytuacja rzutowała więc ujemnie na ważny interes służby w jednostce Policji, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów tej jednostki. Omawiana sytuacja niewątpliwie dezorganizowała tok służby. Absencja funkcjonariusza w służbie w naturalny sposób zmuszała przełożonych do zapewnienia zastępstwa za nieobecnego policjanta, co z kolei prowadziło do zwiększenia obciążenia pozostałych w służbie policjantów. Jeśli funkcjonariusz permanentnie jest nieobecny w służbie, bo przedkłada kolejne zwolnienia lekarskie, wymagane jest dokonanie stosownych zmian grafiku służb i wyznaczenie innych policjantów, którzy zobowiązani będą do wykonywania jego obowiązków. Przejęcie tych zadań przez innych funkcjonariuszy nie może być w sposób oczywisty ani skuteczne ani efektywne, bowiem są oni obciążeni dodatkowymi obowiązkami, które muszą wypełnić w trakcie pełnionej służby. Zwiększona ilość zadań służbowych, po stronie obecnych w służbie policjantów, wprost przekłada się także na realne obniżenie poziomu efektywności i jakości ich własnych zadań, jak również generuje służbę w wymiarze ponadnormatywnym. Taki stan rzeczy bezspornie sprzeczny jest z interesem społecznym, a tym samym z "ważnym interesem służby", bowiem częste absencje danego funkcjonariusza w służbie, tj. jego pobyty na zwolnieniach lekarskich, mają bezpośredni wpływ na stopień realizowanych przez niego obowiązków. Sytuacja taka może ponadto rodzić napięcia i konflikty oraz skutkować obniżeniem poziomu motywacji i zaangażowania w realizację zadań pozostałych funkcjonariuszy, a zatem nie tylko tej, ale i innych komórek organizacyjnych tej jednostki Policji, jak również przyczyniać się do trudności z utrzymaniem przez kierownika jednostki Policji dyscypliny służbowej w całej jednostce. Organ wyjaśnił, że dla rozstrzygnięcia tej sprawy bezprzedmiotowe jest natomiast ustalenie przyczyn, dla których policjant przebywał na zwolnieniach lekarskich. Podstawa do zwolnienia wynikająca z treści art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji odwołuje się bowiem do ważnego interesu służby, który w ocenie organu w tej sprawie wystąpił. Odnosząc się do argumentacji strony, że organ winien był wykazać, iż nieobecność policjanta mogła powodować konkretnie wskazane trudności w funkcjonowaniu komórki organizacyjnej jednostki Policji, w której strona pełniła służbę, organ stwierdził, że okoliczność ta nie jest istotna dla przedmiotu sprawy. Jej istotą jest wyłącznie to, iż zadania nieobecnego policjanta musiały być przydzielane innym funkcjonariuszom, a to w sposób oczywisty miało swoje odzwierciedlenie w jakości ich realizacji. Przyjęcie odmiennego stanowiska skutkowałoby wnioskiem, że policjant nie posiadał żadnych obowiązków służbowych i tym samym zastępstwo w trakcie jego absencji nie było niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania komórki organizacyjnej, w której zobowiązany był do pełnienia służby. Stanowiłoby to jednak również argument, który uzasadniałby zwolnienie ze służby ze względu na jej ważny interes. Organ podkreślił ponadto, że w postępowaniu w sprawie zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, niezasadne jest badanie innych okoliczności, niż te które materializują przesłankę objętą podstawą zwolnienia, która wytycza granice tej sprawy administracyjnej. Ustawodawca, ustanawiając różne podstawy zwolnienia ze służby (obligatoryjne i fakultatywne) i zamieszczając je w odpowiednich przepisach, tj. w art. 41 ust. 1-3 oraz w art. 38 ust. 4 ustawy o Policji, określił bowiem wyżej wymienionymi przepisami odpowiednie mechanizmy uprawniające albo zobowiązujące przełożonego właściwego w sprawach osobowych do określonego działania. Postępowania administracyjne w sprawie zwolnienia ze służby na różnych podstawach prawnych nie są wobec siebie konkurencyjne, a ich stosowanie zależne jest od zaistnienia przesłanek wskazanych w konkretnych przepisach prawa stanowiących podstawę ich stosowania. Oczywiście, organ zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji tych okoliczności, które świadczą o zmaterializowaniu się którejkolwiek z przesłanek obligatoryjnego zwolnienia ze służby w Policji, w tym ewentualnego zmaterializowania się przesłanki zawartej w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Organ podkreślił, że w dniu wydania rozstrzygnięcia w tej sprawie nie zaistniała jednak żadna okoliczność, która wypełniłaby jakąkolwiek przesłankę stanowiącą podstawę do obligatoryjnego zwolnienia strony ze służby w Policji. Organ nie może natomiast wstrzymać się z wydaniem rozstrzygnięcia i antycypować, czy oraz kiedy w stosunku do policjanta, w przyszłości wystąpią ewentualnie takie okoliczności, które skutkować będą koniecznością zastosowania innej (obligatoryjnej) podstawy zwolnienia ze służby w Policji. W rozpoznawanej sprawie w stosunku do K S. do dnia wydania decyzji nie zostało wydane ostateczne (prawomocne) orzeczenie komisji lekarskiej, którym zostałby on uznany za trwale niezdolnego do służby w Policji. Zatem w chwili wydania rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy w obrocie prawnym nie funkcjonuje żadne orzeczenie, tym bardziej ostateczne (prawomocne), stwierdzające trwałą niezdolność policjanta do służby w Policji, a tylko takie orzeczenie mogłoby stanowić ewentualną przeszkodę do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w tej sprawie, prowadzonej na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. K. S> wniósł na powyższy rozkaz personalny skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie rozkazów personalnych obydwu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił organom obydwu instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, co spowodowało wadliwe przyjęcie, że istniały podstawy do zwolnienia go ze służby w Policji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w jego opinii przyczyną zwolnienia go ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, była okoliczność, iż zwolnienie w tym trybie jest korzystniejsze finansowo dla Policji niż zwolnienie ze służby z powodu orzeczenia niepełnosprawności. Ponadto, jego zdaniem takie działanie przełożonych ma charakter odwetowy i mobbingowy. Skarżący zauważył, że komisja lekarska orzekła, że jego inwalidztwo powstało w związku ze służbą. W tej sytuacji, jego zdaniem, głęboko nieetyczne było uzasadnione dobrem służby zwolnienie policjanta, który utracił zdrowie, sumiennie wykonując swoje obowiązki właśnie dla jej dobra, co potwierdzają wszystkie opinie o tym policjancie i przebieg jego kariery zawodowej. Nie ulega także wątpliwości, że zwolnienie funkcjonariusza Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji ma bardzo negatywny odbiór społeczny i służbowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W piśmie procesowym z dnia 29 lipca 2025 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że skarżący nie sprzeciwia się rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym. Z kolei przy piśmie z dnia 15 grudnia 2025 r. pełnomocnik skarżącego dołączył orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] listopada 2025 r. nr [...], którym uznano skarżącego za trwale niezdolnego do służby w Policji (kategoria "C"). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżony rozkaz personalny nie narusza prawa. W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawą rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji był art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, który stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Użyty przez ustawodawcę w ww. przepisie zwrot "można zwolnić", oznacza, że decyzja wydawana na jego podstawie ma charakter uznaniowy. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres. Sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, to jest czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje natomiast oceny, w jaki sposób organy administracji, realizując określoną politykę stosowania prawa, wypełniają treść pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych (por. m.in. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11, wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). W konsekwencji w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby sądy administracyjne badają, czy decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje właściwych organów i przesądzać o tym, czy dana osoba powinna nadal pozostać policjantem, czy też słuszne było wykluczenie jej z grona funkcjonariuszy formacji. Rozwiązanie stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji wymaga wykazania, że zastosowanie instytucji przewidzianej w tym przepisie było niezbędne z uwagi na "ważny interes służby". Ustawa nie definiuje pojęcia "ważny interes służby". W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się jednak, że przy odczytywaniu treści powyższego zwrotu należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji, a ponadto że w rachubę może wchodzić jedna realnie istniejąca przyczyna albo szereg okoliczności czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z ważnym interesem Policji, a zatem że funkcjonariusz ten dla dobra macierzystej formacji, z przyczyn pozamerytorycznych, nie powinien kontynuować służby. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl art. 1 ust. 2 ustawy, należy w szczególności ochrona mienia oraz życia i zdrowia ludzi, a także zapobieganie łamaniu prawa, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie sprawców czynów zabronionych. Realizacja tak ważnych zadań niewątpliwie wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz zdolne fizycznie i psychicznie do służby w formacjach mundurowych. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe oraz zdolność fizyczną oraz psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować. Policjantom, podobnie jak funkcjonariuszom innych służb mundurowych przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego. Taka ochrona funkcjonariuszy służb mundurowych nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Ustawodawca w interesie funkcjonariuszy reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednakże dostrzega bezwzględną potrzebę ochrony również interesów każdej ze zmilitaryzowanych formacji, wyposażając organy właściwych służb w instrumenty prawne niezbędne do prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej, a także do podejmowania działań umożliwiających sprawne funkcjonowanie wszystkich komórek organizacyjnych oraz do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów. Wobec tego stwierdzić należy, że wykonywanie zadań nałożonych na Policję wymaga znacznego zaangażowania i dyspozycyjności wszystkich funkcjonariuszy oraz określonych kwalifikacji, a także odpowiednich predyspozycji psychicznych i zdrowotnych funkcjonariuszy. Brak dyspozycyjności policjanta, wynikający ze stanu zdrowia, czy też innych okoliczności, niezależnie od ich przyczyny, jest w oczywisty sposób sprzeczny z interesem służby. W konsekwencji stwierdzić należy, że nie tyle sama długotrwała nieobecność policjanta w służbie, lecz negatywne skutki długotrwałych i stale powtarzających się absencji chorobowych mogą uzasadniać rozwiązanie z funkcjonariuszem stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji z uwagi na ważny interes służby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2016 r. sygn. akt I OSK 1111/15). Jak już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych nieobecność policjanta w służbie związana z długotrwałymi zwolnieniami lekarskimi może stanowić uzasadnioną przyczynę do zwolnienia funkcjonariusza z uwagi na ważny interes służby (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 listopada 2022 r. sygn. akt III OSK 4883/21; z dnia 18 lipca 2023 r. sygn. akt II OSK 1260/22 oraz z dnia 13 września 2023 r. sygn. akt III OSK 1626/22). Skutki przedłużającej się absencji chorobowej policjanta na funkcjonowanie Policji i dla interesu społecznego, tożsamego z dobrem formacji, są oczywiste i nie wymagają dowodzenia. Teza ta była wielokrotnie wypowiadana w orzecznictwie NSA, na co zasadnie zwróciły uwagę organy obydwu instancji. Faktem powszechnie znanym jest to, że etaty i środki, którymi dysponuje Policja, są niewystarczające. Zatem muszą być one wykorzystane jak najbardziej efektywnie, gdyż wymaga tego konieczność skutecznej realizacji zadań przydzielonych formacji. Oczywiste również jest, że zadania, które mają być wykonywane przez nieobecnego funkcjonariusza, muszą być przydzielane pozostałym funkcjonariuszom. Zwiększa to ich obciążenie, a w konsekwencji może negatywnie wpływać na jakość oraz terminowość realizowanych zadań. Taki stan rzeczy wymusza również konieczność podejmowania określonych działań przez przełożonych, którzy zmuszeni są do dokonywania między innymi stałych zmian grafików służby pełnionej przez podwładnych oraz innych czynności kadrowo-organizacyjnych. Organy Policji nie mogą być zatem pozbawione możliwości takiego doboru kadry, by służbę w omawianej formacji pełniły osoby o określonych predyspozycjach, a także zdolne fizycznie i psychicznie oraz wykazujące niezbędną dyspozycyjność do wykonywania obowiązków służbowych w czasie i rozmiarze adekwatnym do potrzeb Policji. Tymczasem skarżący z uwagi na stan zdrowia wykazywał zupełny brak dyspozycyjności. Taka sytuacja, niezależnie od jej przyczyny, w sposób oczywisty dezorganizowała pracę macierzystej jednostki Policji, co niewątpliwie kolidowało z ważnym interesem formacji. Istotna z punktu widzenia rozpoznania niniejszej sprawy okoliczność pozostawania przez skarżącego na zwolnieniach lekarskich w okresie od dnia [...] czerwca 2024 r. do dnia [...] lutego 2025 r. łącznie przez 231 dni nie jest w tej sprawie sporna. Skarżący twierdzi, że jego absencja była związana z leczeniem choroby, którą nabył w związku z pełnieniem służby. Należy zwrócić uwagę, że przyczyny, dla których stan zdrowia skarżącego uniemożliwiał mu pełnienie służby, nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy, bowiem istotne było, że sama absencja chorobowa skarżącego, niezależnie od jej przyczyn, dezorganizowała pracę jednostki Policji, w której pełnił on służbę, a więc miała znaczenie z punktu widzenia ważnego interesu służby. Fakt przebywania na zwolnieniach lekarskich i liczba dni nieobecności skarżącego w służbie jest okolicznością obiektywną, która stanowiła podstawę faktyczną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ, jak słusznie stwierdził, nie był uprawniony do dokonywania ustaleń co do zasadności wystawionych zwolnień lekarskich. Nie badał przyczyn absencji chorobowych skarżącego, jak i ich związku ze służbą. W orzecznictwie nie jest kwestionowane, że nawet w sytuacji gdy nieobecność funkcjonariusza pozostaje w związku z pełnioną służbą, możliwe jest zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Z tej przyczyny Sąd nie uznał za zasadny podnoszony w skardze zarzut naruszenia tego przepisu. Organy orzekające w sprawie rozważały także kwestię interesu skarżącego oraz interesu społecznego tożsamego z interesem macierzystej formacji. Zwróciły przy tym przede wszystkim uwagę na specyfikę i zadania Policji oraz obowiązek prawidłowego funkcjonowania tej formacji. Ich argumentacja w tym zakresie jest w pełni przekonywująca. Nie może bowiem ulegać wątpliwości, że prawidłowe wykonywanie zadań i sprawne funkcjonowanie omawianej formacji utrudnia każda długotrwała nieobecność funkcjonariusza w służbie. Oczywiste jest, że zadania wykonywane uprzednio przez większą liczbę funkcjonariuszy, przy nieobecności choćby jednego z nich, muszą być rozłożone na pozostałe osoby, co zwiększa ich obciążenie oraz może zmniejszać efektywność i negatywnie wpływać na jakość czy terminowość realizowanych czynności. Interes społeczny przejawia się zatem w konieczności zapewnienia sprawnego funkcjonowania formacji oraz prawidłowej realizacji zadań jednostki, w której policjant pełnił służbę (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2023 r. sygn. akt III OSK 1626/22). Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, instytucja przewidziana w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji została wprowadzona przede wszystkim w interesie publicznym. W interesie Państwa i Policji leży sprawne realizowanie zadań powierzonych omawianej formacji. Wymaga to z kolei efektywnego wykorzystania wszystkich etatów i środków, jakimi dysponuje formacja. Z tego względu indywidualny interes skarżącego trudno uznać za obiektywnie słuszny oraz mogący uzyskać przewagę nad interesem Państwa i formacji, której był on funkcjonariuszem. Odnosząc się do argumentacji skarżącego związanej z wydaniem przez komisje lekarskie obydwu instancji orzeczeń stwierdzających trwałą niezdolność skarżącego do służby Policji, należy zauważyć, że ostateczne orzeczenie komisji lekarskiej w tej sprawie zostało wydane już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Jak natomiast podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, nieposiadające przymiotu ostateczności w dacie orzekania przez KGP orzeczenie właściwej komisji lekarskiej stwierdzające niezdolność policjanta do służby w Policji nie rzutuje na rozstrzygnięcie podejmowane na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Kluczowe dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji ma natomiast to, czy długotrwałe i powtarzające się zwolnienia lekarskie policjanta, a nie jego aktualny stan zdrowia, biorąc pod uwagę specyfikę macierzystej formacji, uzasadniało podjęcie decyzji o zwolnieniu ze służby z uwagi na ważny interes służby (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2025 r. sygn. akt [...]). Powyższe stanowisko Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela. Biorąc wszystkie powyższe okoliczności pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), orzekł jak w sentencji.