II SA/Wa 1249/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2021 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrównania uposażenia do wysokości 100 % oddala skargę

I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Prokurator Okręgowy w [...] (zwany dalej "Prokuratorem Okręgowym") decyzją z [...] maja 2020r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Prokuratora Rejonowego [...] z [...] marca 2020r. (zwany dalej "Prokuratorem Rejonowym") o odmowie wyrównania uposażenia Skarżącej – A. C. - do wysokości 100% za czas przebywania na zwolnieniu lekarskim w okresie od [...] października 2018r. do [...] października 2019r. z powodu choroby powstałej w związku ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby wojskowej. W podstawie prawnej powołano m.in. art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020r., poz. 256, zwana dalej: "k.p.a."), art. 23 § 3 ustawy z 28 stycznia 2016r. - Prawo o prokuraturze (Dz.U. z 2019r., poz. 740, zwana dalej "P.p.") w zw. z art. 104 ust. 1, art. 7 ust. 2 i art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2019r., poz. 330, ze zm., zwana dalej "u.s.w.ż.z."), art. 89a ust. 3 pkt 2 u.s.w.ż.z., rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z 31 marca 2003r. w sprawie ustalenia wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (Dz.U. z 2003r., Nr 62, poz. 567, ze zm., zwane dalej "Rozporządzeniem"). W uzasadnieniu wskazano, że Skarżąca do [...] października 2019r. pełniła zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym prokuratora Prokuratury Rejonowej [...]. W związku z tym wniosek z [...] października 2019r. złożyła w trakcie pełnienia zawodowej służby wojskowej i wymagał on wydania decyzji administracyjnej. Skarżąca podlegała orzecznictwu Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] (zwana dalej "RWKL") w zakresie stwierdzenia zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, na podstawie skierowania Prokuratora Okręgowego z [...] maja 2019r., które wystawiono w trybie art. 5 ust. 3 pkt 1 u.s.w.ż.z. RWKL orzeczeniem z [...] sierpnia 2019r. stwierdziła trwałą niezdolność Skarżącej do zawodowej służby wojskowej, wskazując, że "schorzenie wymienione w pkt 1 rozpoznania pozostaje w związku ze służbą wojskową - podstawa: Załącznik Nr 2 do Rozporządzenia. Prokurator Okręgowy wskazał, że art. 89a ust. 3 pkt 2 u.s.w.ż.z. stanowi, że żołnierz zawodowy przebywający na zwolnieniu lekarskim zachowuje prawo do 100% uposażenia, jeżeli jest on zwolniony od zajęć służbowych z powodu choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej. Przepisy Rozporządzenia rozgraniczają wykaz chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej (określone w Załączniku Nr 1) oraz wykaz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (określone w Załączniku Nr 2). Schorzenie wymienione w pkt 1 rozpoznania, zawartego w ww. orzeczeniu RWKL pozostaje w związku ze służbą wojskową, lecz nie jest chorobą powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej. Nie został zatem spełniony warunek określony w art. 89a ust. 3 pkt 2 u.s.w.ż.z., skutkujący zachowaniem przez Skarżącą prawa do 100% uposażenia. 2. Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o uchylenie ww. decyzji Prokuratora Okręgowego i Prokuratora Rejonowego i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, uznając, że naruszono: a) art. 89 a u.s.w.ż.z. - przez niewłaściwe zastosowanie i odmowę wyrównania uposażenia Skarżącej do 100% wynagrodzenia za czas przebywania na zwolnieniu lekarskim w ww. okresie, z powodu błędnego uznania, że choroba orzeczona przez RWKL w ww. orzeczeniu z [...] sierpnia 2019r. pozostaje w związku ze służbą wojskową, lecz nie jest równoznaczna z pojęciem "choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej" i nie spełnia wymogu określonego w ww. przepisie, skutkującego wypłatą Skarżącej 100 % uposażenia, b) Rozporządzenie - przez jego błędne zastosowanie jako podstawy prawnej do wydania ww. decyzji, choć wydano je na podstawie art. 20 ust. 4 ustawy z 10 grudnia 1993r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, a zatem nie ma zastosowania w sprawie; c) art. 77 § 1 k.p.a. - przez nierozważenie całego materiały dowodowego sprawy, w szczególności pominięcie treści zwolnień lekarskich, ich ciągłości, a w szczególności okoliczności, że wystawiane były w całym okresie choroby, co do zasady przez lekarza danej specjalności ([...]), co miało i nadal ma związek z chorobą powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej na stanowisku prokuratora ds wojskowych, szczególnie, że Skarżąca wnosiła o wypłatę uposażenia w wysokości 100% do [...].10.2019r., a więc po [...].08.2019r., także po wydaniu przez RWKL ww. orzeczenia. Skarżąca w uzasadnieniu podniosła, że Prokurator Okręgowy nie wyjaśnił podstawy prawnej decyzji i nie odniósł się do zarzutów rażącej obrazy przepisów prawa, w tym art. 89a u.s.w.ż.z. i Rozporządzenia. Zaskarżona decyzja powiela wprost ww. decyzję Prokuratora Rejonowego i jako taka nie spełnia przymiotu decyzji organu odwoławczego. W związku z tym Skarżąca ponowiła zarzuty i argumenty zawarte w odwołaniu, uznając, że decyzje organów obu instancji wydano z rażącym naruszeniem przepisów przytoczonych w odwołaniu. Organ pierwszej instancji, a za nim organ drugiej instancji w sposób rażący naruszyły art. 89a ust. 3 pkt 2 u.s.w.ż.z. - przez błędne jego zastosowanie i odmowę wyrównania Skarżącej uposażenia do 100% wynagrodzenia za czas przebywania na zwolnieniu lekarskim w ww. okresie, z powodu choroby powstałej w związku ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby wojskowej. Zdaniem Skarżącej wykładnia gramatyczna ww. przepisu nie pozostawia wątpliwości, że żołnierz przebywający na zwolnieniu lekarskim zachowuje prawo do 100% uposażenia, jeżeli jest on zwolniony od zajęć z powodu choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej - taką też interpretację tego przepisu w uzasadnieniach ww. decyzji wskazali Prokurator Rejonowy i Okręgowy. Jednak mimo zastosowania tej wykładni, ostatecznie odmówiono Skarżącej wyrównania uposażenia do 100% należnego wynagrodzenia za czas niezdolności do służby wojskowej, uznając iż jej schorzenie nie jest chorobą powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej. Skarżąca wskazała, że domagała się wydania decyzji o wyrównaniu jej do 100% należnego uposażenia za czas niezdolności do służby wojskowej, na podstawie badania przeprowadzonego przez RWKL w wyniku skierowania Prokuratora Okręgowego z [...] maja 2019r. (art. 5 ust. 3 pkt 1 u.s.w.ż.z.), bo przebywała na trwałym zwolnieniu lekarskim od [...] października 2018r. z powodu [...] bezpośrednio związanych ze służbą wojskową na stanowisku prokuratora ds. wojskowych, a także na podstawie zwolnień lekarskich, będących kontynuacją stwierdzonej przez RWKL niezdolności do służby wojskowej. RWKL w ww. orzeczeniu z [...] sierpnia 2019r. uznała, że Skarżąca jest trwale niezdolna do służby wojskowej (kategoria N, grupa II). RWKL w punkcie 10 orzeczenia stwierdziła, że schorzenie w postaci [...] (pkt 1 orzeczenia) pozostaje w związku ze służbą wojskową. W punkcie 12 orzeczenia, w uzasadnieniu stwierdziła wprost, że związek powyższego schorzenia ze służbą ustalono w oparciu o załączoną dokumentację medyczną, ponieważ warunki i właściwości służby wojskowej (praca na stanowiskach kierowniczych, szczególnie odpowiedzialnych, stresorodnych, wymagających osobistego zaangażowania, nienormatywnego czasu pracy na stanowisku prokuratora - miały wpływ na jego ujawnienie się). Prokurator Okręgowy nie zaskarżył ww. orzeczenia RWKL i stało się ono prawomocne. Na tej podstawie Skarżąca, w trybie art. 89a ust. 3 pkt 2 u.s.w.ż.z., wystąpiła z roszczeniem o wypłatę 100% wynagrodzenia za czas niezdolności do służby, a także przebywając na zwolnieniu lekarskim na podstawie zwolnień wystawionych przez lekarza [...]. Organy obu instancji odmówiły jednak Skarżącej wyrównania uposażenia, powołując się na załącznik nr 2 do Rozporządzenia. Zgodnie z utrwalonymi poglądami wyrażonymi w orzecznictwie (wyrok WSA w Gdańsku z 14 grudnia 2018r. sygn. akt III SA/Gd 475/18 oraz wyrok WSA w Poznaniu z 15 grudnia 2015r. sygn. akt II SA/Po 888/15) samodzielną podstawą prawną do wypłaty żołnierzowi uposażenia w wysokości 100% jest art. 89a ust. 3 pkt 2 u.s.w.ż.z. W piśmiennictwie wyraźnie wskazuje się, że przepisy aktów wykonawczych nie mogą stanowić samodzielnej podstawy decyzji administracyjnej (patrz: C. Martysz, Podstawa prawna decyzji administracyjnej, [w:] G. Łaszczyca, A. Matan, L. Zachar-ko, Ewolucja prawnych form działania administracji publicznej, Warszawa 2008, s. 214, Paweł. P. Majczak, lus Novum 4/2016, s. 377). Rozporządzenia nie można było zastosować w sprawie nawet "pomocniczo", gdyż wydano je w 2003r., na podstawie art. 20 ust. 4 ustawy z 10 grudnia 1993r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin. Organy w rozpoznawanej sprawie orzekały w przedmiocie wyrównania uposażenia do 100% należności za czas niezdolności do służby wojskowej, na podstawie art. 89 a ust. 3 pkt 2 u.s.w.ż.z., który nie zawiera delegacji ustawowej. Tym samym organy obu instancji błędnie i z rażącym naruszeniem prawa powołały się na załącznik nr 2 ww. Rozporządzenia jako podstawę decyzji. Ponadto art. 89a u.s.w.ż.z. wszedł w życie 1 czerwca 2014r., na mocy ustawy z 24 stycznia 2014r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o Straży Granicznej, ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, ustawy o Biurze Ochrony Rządu, ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw, którą dokonano nowelizacji między innymi przepisów regulujących zasady wypłacania uposażenia żołnierzom zawodowym przebywającym na zwolnieniu lekarskim. W związku z tym oczywistym jest, że Rozporządzenie nie mogło doprecyzowywać przepisu, który jeszcze nie istniał. Skarżąca zarzuty te podnosiła już w odwołaniu, ale organ odwoławczy nie odniósł się do nich, powielając rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Prokurator Okręgowy nie zebrał i nie rozpatrzył też wszystkich dowodów w sprawie, czym obraził art. 77 § 1 k.p.a., w szczególności odmawiając Skarżącej wypłaty 100% wynagrodzenia za okres niezdolności do pracy. Pominął okres od [...] sierpnia 2019r. (data wydania orzeczenia) do [...] października 2019r. (data zwolnienia ze służby), nie uwzględniając zwolnień lekarskich, ich ciągłości i tego, że wystawiał je, co do zasady, w okresie choroby lekarz danej specjalności ([...]), co miało i nadal ma związek z chorobą powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej na stanowisku prokuratora ds wojskowych. Skarżąca wnosiła o wypłatę 100%uposażenia do [...].10.2019 r., a więc po [...].08.2019 r., tj. wydania orzeczenia nr [...] przez RWKL, co zupełnie umknęło uwadze organów obu instancji. 3. Prokurator Okręgowy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, podkreślając, że przepisy Rozporządzenia rozgraniczają: wykaz chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej (określone w Załączniku Nr 1) oraz wykaz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (określone w Załączniku Nr 2). W związku z tym schorzenie wymienione w pkt 1 rozpoznania, zawarte w orzeczeniu RWKL z [...] sierpnia 2019 r., pozostaje w związku ze służbą wojskową, lecz nie jest chorobą powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej. Nie został zatem spełniony warunek określony w art. 89a ust. 3 pkt 2 u.s.w.ż.z., skutkujący zachowaniem przez Skarżącą prawa do 100% uposażenia. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. skarga nie była zasadna. 2. Sąd na wstępie wyjaśnia, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie z 5 marca 2021r. Zgodnie bowiem z art. 15 zzs 4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r., poz. 374 ze zm.) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym, bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Sąd w tych sprawach orzeka na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Sąd stwierdza ponadto, że w dniu wydania ww. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA w Warszawie [...] było objęte obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 października 2020r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. poz. 1758 ze zm.), zaś Prezes WSA w Warszawie na podstawie zarządzenia z 16 października 2020r. nr 21 w sprawie wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 podjął stosowne działania. Sąd stwierdza ponadto, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") sprawowana jest przez Sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej (np. decyzję) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w niej do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.). 3. Sąd, oceniając zaskarżoną decyzję Prokuratora Okręgowego, na mocy której utrzymano w mocy ww. decyzję Prokuratora Rejonowego z [...] marca 2020r., w świetle wskazanych wyżej kryteriów, stwierdził, że odpowiadały one prawu. Tym samym należało uznać, że żaden z podniesionych w skardze zarzutów nie mógł być uznany za zasadny i to w stopniu pozwalającym na uwzględnienie skargi. Sąd stwierdza przede wszystkim, że wbrew stanowisku Skarżącej, organy obu instancji, wydając decyzje w sprawie, nie naruszyły ani przepisów prawa procesowego ani przepisów prawa materialnego wskazanych w skardze w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 104 k.p.a., art. 23 § 3 P.p. w zw. z art. 104 ust. 1, art. 7 ust. 2 i art. 22 ust. 1 pkt 2 u.s.w.ż.z., art. 89a ust. 3 pkt 2 u.s.w.ż.z., Rozporządzenie. Organy obu instancji, wbrew argumentacji prezentowanej w skardze i w odwołaniu wzięły również pod uwagę wydane w sprawie ww. orzeczenie RWKL, która w wyniku skierowania Prokuratora Okręgowego z [...] maja 2019r. (art. 5 ust. 3 pkt 1 u.s.w.ż.z.) stwierdziła w orzeczeniu z [...] sierpnia 2019r. trwałą niezdolność Skarżącej do zawodowej służby wojskowej, wskazując w sposób wyraźny, że "schorzenie wymienione w pkt 1 rozpoznania pozostaje w związku ze służbą wojskową - podstawa: Załącznik Nr 2 do Rozporządzenia (k. 182 akt administracyjnych). Faktem jest również, że ww. orzeczenia RWKL z [...] sierpnia 2019r. nie zaskarżyła ani Skarżąca ani żaden z organów administracyjnych wydających decyzje w rozpoznawanej sprawie. Oznacza to, że ww. orzeczeniem RWKL były związane wszystkie podmioty postępowania administracyjnego i musiały brać pod uwagę wszystkie okoliczności w nim wskazane, jak również przepisy prawa w nim powołane, także Załącznik Nr 2 do Rozporządzenia. Warto też wskazać, że RWKL w orzeczeniu tym odwołała się do obowiązującego wówczas i obowiązującego w dniu wydawania zaskarżonej decyzji Prokuratora Okręgowego, jak również utrzymanej nią w mocy ww. decyzji Prokuratora Rejonowego – Załącznika Nr 2 do Rozporządzenia. W § 1 Rozporządzenia wskazano, że "Ustala się: 1) wykaz chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej, stanowiący załącznik nr 1 do rozporządzenia; 2) wykaz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby wojskowej na określonych stanowiskach, stanowiący załącznik nr 2 do rozporządzenia." Na mocy § 3 Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Rozporządzenie to, choć zostało wydane na mocy powoływanego przez Skarżącą art. 20 ust. 4 ustawy z 10 grudnia 1993r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. z 2002r. Nr 11, poz. 108 ze zm.) nie utraciło mocy prawnej i nadal obowiązuje. Tym samym powołanie się przez organy obu instancji na załącznik Nr 2 do tego Rozporządzenia, który został wymieniony przez RWKL w orzeczeniu z [...] sierpnia 2019r., miało umocowanie w art. 6 k.p.a. Nie sposób tym samym przyjąć, że Prokurator Okręgowy i Prokurator Rejonowy w wydanych w sprawie decyzjach odmawiając Skarżącej wyrównania uposażenia do wysokości 100% za czas przebywania na zwolnieniu lekarskim w okresie od [...] października 2018r. do [...] października 2019r. z powodu choroby powstałej w związku ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby wojskowej naruszyli przepisy wskazane w skardze. Sąd stwierdza ponadto, że prawidłowe było stanowisko organów obu instancji, że z załączników nr 1 i 2 do Rozporządzenia, wynika, że z wykazu chorób związanych z pełnieniem służby wojskowej można wydzielić dwie kategorie chorób. RWKL natomiast w ww. orzeczeniu, które - wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze - uwzględniono w wydanych w sprawie decyzjach, uznała że schorzenie Skarżącej mieści Załącznik Nr 2 do Rozporządzenia. Fakt ten nie został zatem pominięty przez organy obu instancji, które wydały ww. decyzje w sprawie. Sąd wskazuje, że prawidłowo organy obu instancji wskazały w wydanych w sprawie decyzjach, że pierwszą kategorię – a zarazem załącznik nr 1 do Rozporządzenia – stanowią choroby, które powstały w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej. Natomiast druga kategoria – stanowiąca załącznik nr 2 do Rozporządzenia - to choroby i schorzenia, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach. Zakwalifikowanie zatem przez RWKL choroby do właściwej grupy ma znaczenie przy ustalaniu podstawy obliczenia uposażenia żołnierza przebywającego na zwolnieniu lekarskim. Żołnierz, u którego zdiagnozowano chorobę, która należy do grupy chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej (załącznik nr 1 do rozporządzenia) ma bowiem prawo do 100% uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim. Przy rozumowaniu a contrario stwierdzenie schorzenia z grupy drugiej – tak jak miało to miejsce w wiążącym w sprawie ww. orzeczeniu RWKL z [...] sierpnia 2019r. - nie uprawniało do zachowania pełnego uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim, lecz – w myśl art. 89a ust. 1 u.s.w.ż.z. – do 80% jego wysokości. W tym kontekście stanowisko wyrażone zarówno w decyzji organu pierwszej, jak i drugiej instancji – wbrew zarzutom podnoszonym w odwołaniu i w skardze – jest w pełni prawidłowe i nie narusza żadnego z wskazanych w skardze przepisów. Sąd uznał więc za trafne stanowisko organów administracyjnych obu instancji, co do istotnych uwarunkowań formalnych i faktycznych sprawy. Sąd wskazuje, że organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, właściwie skonstatował brak wystąpienia w sprawie przesłanek dla wyrównania uposażenia Skarżącej do 100% za okres przebywania przez nią na nieprzerwanym i długotrwałym zwolnieniu lekarskim w ww. okresie. W sytuacji bowiem, gdy schorzenie Skarżącej właściwy organ – RWKL - zakwalifikował do katalogu chorób, które mieściły się w załączniku nr 2 do Rozporządzenia, słusznie zarówno Prokurator Rejonowy, jak również Prokurator Okręgowy odmówiły Skarżącej wyrównania uposażenia do 100% za okres przebywania na ww. zwolnieniu lekarskim. Warto też wskazać, że w aktach administracyjnych sprawy na k. 42 znajduje się orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS nr [...] wydane wobec Skarżącej [...] marca 2020r., w którym również wskazano, że w wyniku rozpatrzenia wniosku Skarżącej z [...] grudnia 2019r., ustalono, że choroba stwierdzona w zaświadczeniu lekarskim: (...) nie powstała w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami wykonywania czynności prokuratora. Tym samym równie ww. orzeczenie wskazuje na prawidłowość stanowiska organów obu instancji, które odmówiły Skarżącej wyrównania uposażenia do 100% za okres przebywania na ww. zwolnieniu lekarskim. Jakkolwiek trafnie zauważa Skarżąca, że choroba, która była przyczyną zwolnień lekarskich była później podstawą orzeczenia o niezdolności do służby, tym niemniej Skarżąca pomija, że RWKL w ww. orzeczeniu wydanym wobec Skarżącej w pkt 10 rozpoznania odwołała się do załącznika nr 2 Rozporządzenia. Dodatkowo warto też wskazać, że prawodawca posłużył się w ustawie z 10 grudnia 1993r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. z 2020r., poz. 586 ze zm.) dwoma pojęciami: choroby, która powstała w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz choroby i schorzenia, które istniało przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległo pogorszeniu lub ujawniło się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (tak art. 20 ust. 4 ww. ustawy). W tej sytuacji użycie jednego z tych pojęć w art. 89a ust. 3 pkt 2 u.s.w.ż.z. (aktu regulującego tą samą problematykę – służbę żołnierzy zawodowych) nie może być interpretowane jako wola objęcia przewidzianym tam przywilejem (prawo do pełnego wynagrodzenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim) innych przypadków. Analogiczne stanowisko wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 9 czerwca 2020r. sygn. akt II SA/Wa 178/20 (dostępny na www.gov.pl). Wbrew zatem stanowisku prezentowanemu w skardze organy obu instancji, które wydały decyzje w sprawie prawidłowo zastosowały art. 89a ust. 3 pkt 2 u.s.w.ż.z., przyjmując, że Skarżąca nie zachowała prawa do 100% uposażenia, gdyż rozpoznanie zawarte w ww. orzeczeniu RWKL wskazywało na "wykaz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby wojskowej na określonych stanowiskach, stanowiący załącznik nr 2" do Rozporządzenia, nie zaś "wykaz chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej, stanowiący załącznik nr 1" do Rozporządzenia. Warto też wskazać, że art. 89a ust. 3 pkt 2 u.s.w.ż.z., który powołano w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji wskazuje, że prawo do 100% uposażenia zachowuje jedynie żołnierz zawodowy, jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym żołnierz zawodowy jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej - a tej nie rozpoznano u Skarżącej w ww. orzeczeniu RWKL z [...] sierpnia 2019r. Tym samym wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni wszystkich wskazanych w podstawie prawnej decyzji przepisów, a ponadto nie mogły zastosować wykładni proponowanej przez Skarżącą, bo byłaby to wykładnia rozszerzająca, a takiej nie można aprobować, gdy wiąże się to z wydatkowaniem środków publicznych. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów prawa procesowego wskazanych w skardze, i w jej uzasadnieniu, a przede wszystkim art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Żadnych istotnych okoliczności faktycznych sprawy nie pominięto, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia warunki wskazane w k.p.a. Organ odwoławczy wyczerpująco i przekonywująco uzasadnił zaskarżoną decyzję, wskazując na przesłanki przemawiające za odmową wyrównania uposażenia Skarżącego do 100% za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim. Jakkolwiek możliwe było szersze odniesienie się do argumentacji prezentowanej w odwołaniu, tym niemniej nie mogło to mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż obie decyzje wydano po wzięciu pod rozwagę wszystkich okoliczności faktycznych wynikających z akt sprawy, biorąc za podstawę prawną obowiązujące przepisy, w tym załącznik nr 2 Rozporządzenia, wskazany w wiążącym w sprawie i wydanym wobec Skarżącej ww. orzeczeniu RWKL z [...] sierpnia 2019r., który jest spójny i zgodny z art. 89a ust. 3 pkt 2 u.s.w.ż.z., powołanym w podstawie prawnej ww. decyzji organów obu instancji. 4. Sąd w świetle powyższych rozważań uznał, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji były zgodne z prawem, zaś argumentacja skargi i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do ich uchylenia. Sąd, z tych powodów, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.