II SA/Wa 1245/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, , Protokolant starszy specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2023 r. w sprawie ze skargi M. S. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby uchyla zaskarżoną decyzję

Komendant Miejski Policji w dniu [...] września 2021 r. skierował M. S. do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, celem ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby. [...] Rejonowa Komisja Lekarska (dalej: "RKL", "organ I instancji") podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w orzeczeniu z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] rozpoznała u skarżącego napadowe zaburzenie świadomości o nieustalonej etiologii, o którym mowa w § 84 pkt 1 r.5 lit. C. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa i uznała go za trwale niezdolnego do służby w Policji - kategoria zdrowia "C". Skarżącemu przyznano z dniem tj. [...] marca 2022 r. trzecią grupę inwalidzką na okres trzech lat. RKL stwierdziła, że inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą w Policji i nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby ponieważ nie figuruje i nie spełniają wymogów Rozporządzenia MSWiA z dnia 23 maja 2019 r. zał. nr 1 i 2 w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2019r., poz. 1046). Centralna Komisja Lekarska (dalej: "CKL", organ II instancji") orzeczeniem z dnia [...] maja 2022 r. nr [...], wydanym po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie RKL, podzielając argumentację w nim zawartą. CKL stwierdziła, że RKL prawidłowo uznała skarżącego za trwale niezdolnego do służby w Policji- kategoria zdrowia "C". Organ II instancji wyjaśnił, że kategoria "C" zdolności do służby oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby. W ocenie organu II instancji opisywane w dokumentacji skarżącego zdarzenia tj. wypadanie przedmiotów, występowanie drgawek, ataków z wyłączeniem świadomości, zaburzeń zachowania, niekontrolowanych ruchów kończyn uzasadnia rozpoznanie będące przyczyną trwalej niezdolności do służby skarżącego. Zdaniem CKL skarżący wymaga kompleksowej diagnostyki specjalistycznej. W związku z powyższym CKL na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, nie znalazła podstaw do uchylenia orzeczenia RKL z dnia [...] marca 2022r. M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie CKL [...] maja 2022 r. nr [...], utrzymujące w mocy orzeczenie RKL z dnia [...] marca 2022 r. nr [...]. W uzasadnieniu skarżący opisał przebieg postępowania w sprawie, nie zgodził się z zakwalifikowaniem schorzeń przez komisję zarzucając, w szczególności, organowi, że nie zlecił wykonania dodatkowych badań. W odpowiedzi na skargę CKL wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, że w związku ze zmianą art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 – zwanej dalej jako: "ustawa covidowa"), wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Stosownie do wskazanej wyżej regulacji, nin. sprawa została skierowana do rozpoznania na rozprawie zdalnej, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II (k. 35 akt sądowych). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2022r., poz. 329 - zwaną dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 ustawy P.p.s.a.). Jednocześnie, stosownie do art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy P.p.s.a.). Badając kontrolowany akt w świetle wskazanych kryteriów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja podlega uchyleniu albowiem została wydana z naruszeniem prawa procesowego, mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W punkcie wyjścia rozważań Sąd zauważa, że w rozstrzyganej sprawie podstawę materialną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822, dalej: ustawa o komisjach lekarskich) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 października 2019 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018r., poz. 2035 – zwanego dalej także "rozporządzeniem MSWiA z 11.10.2018r."), wydanego na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 8 ust. 2 ww. ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich. Ww. ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych określa zasady działania komisji lekarskich oraz zasady i tryb orzekania przez te komisje (art. 1 ust. 1). Zgodnie z art. 4 ustawy w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, jako organy administracji publicznej, podejmują rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach, w drodze decyzji administracyjnych (nazywanych w przepisach orzeczeniami), które poddane są mocy obowiązującej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy ww. ustawy jako lex specialis, regulują pewne kwestie odmiennie od rozwiązań przyjętych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Jednak, co należy podkreślić, w sprawach nieuregulowanych w ustawie, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie w pełnym zakresie (por. wyrok NSA z 13 czerwca 2019 r., sygn. I OSK 2042/17- obul. na str. www. cbois.nsa.gov.pl, podobnie jak pozostałe przywołane w nin. uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych). Rozstrzyganie o zdolności fizycznej i psychicznej kandydatów do służby m.in. w Policji, odbywa się zatem w postępowaniu administracyjnym z wszelkim gwarancjami przewidzianymi w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Istotne znaczenie ma przy tym kwestia zebrania odpowiednich danych dotyczących kwestii medycznych, gdyż właśnie pełna wiedza medyczna pozwala na rozstrzygnięcie o zdolności do służby w PSP. Podkreślenia jednak wymaga, że istotą orzeczenia komisji lekarskiej nie jest stwierdzenie stanu zdrowia osoby objętej badaniem, tak jak w typowym badaniu lekarskim, ale stwierdzenie przydatności do służby w Policji na podstawie wykazu chorób i ułomności, ujętego w ww. rozporządzeniu wykonawczym do ww. ustawy. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., organ ma obowiązek dokładnie zbadać sprawę, tak aby w sposób prawidłowy ustalić jej stan faktyczny. Wzmocnieniem tej reguły jest nałożony na mocy art. 77 § 1 k.p.a. na organ obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego. Dopiero dysponując całokształtem materiału dowodowego, organ może ocenić daną okoliczność i uznać ją za udowodnioną, bądź nie (art. 80 k.p.a.). Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, zwłaszcza, gdy powołuje się na nie strona, jest naruszeniem przepisów postępowania skutkującym uchyleniem decyzji (por. np. wyroki NSA z: 27 maja 1999 r., II SA/Łd 744/98 i 4 października 2005 r., I OSK 159/05). Zgodnie z zawartą w art. 8 k.p.a. zasadą pogłębiania zaufania obywateli organy administracji prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w świetle konstytucyjnego modelu sądowej kontroli działalności publicznej sąd administracyjny nie posiada, co do zasady, kompetencji do dokonywania ustaleń stanu faktycznego w będącej przedmiotem jego rozpoznania sprawie administracyjnej. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest zatem zbadanie, czy organ administracji publicznej, dokonując ustalenia stanu faktycznego, nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz zajęcie stanowiska, jaki stan faktyczny został przez sąd przyjęty. Zwrócić należy uwagę, że dokonywana przez sąd administracyjny kontrola orzeczeń komisji lekarskich w przedmiocie zdolności do służby sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia orzekanego, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja była zgodna z przepisami określającymi zasady orzekania o zdolności do służby oraz tryb postępowania komisji lekarskich w tych sprawach. Kontrola orzeczeń komisji lekarskich dokonywana przez sąd administracyjny nie może dotyczyć kwestii medycznych. Sąd nie jest także uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych u skarżącego badań, a tym samym weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z tego punktu widzenia. Stosownie do art. 33 ust. 1 ww. ustawy rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia. Powyższa regulacja określa zakres materiału dowodowego, jaki winien być uwzględniony w toku oceny stanu zdrowia osoby badanej, który winien być zebrany i rozpatrzony w toku postępowania przeprowadzonego z zachowaniem procedur określonych w powołanych przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Przywołany przepis odnosi się do postępowania prowadzonego przed rejonową komisją lekarską, natomiast postępowanie odwoławcze przed Centralną Komisją Lekarską regulowane jest w przepisie art. 46 ustawy o komisjach lekarskich. Zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich (dalej także: "u.k.l."), Centralna Komisja Lekarska po rozpatrzeniu odwołania: 1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo 2) uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo 3) uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską. Przepis ten w ustępie 2 stanowi, że Centralna Komisja Lekarska nie może wydać nowego orzeczenia na niekorzyść osoby badanej, chyba że zaskarżone orzeczenie jest sprzeczne z prawem lub zostało wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych. Odnosząc powyższe uwagi o charakterze generalnym co do zasad procedowania komisji lekarskich na gruncie przywołanych wcześniej przepisów, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja CKL z dnia [...] maja 2022r. narusza w istotny sposób, bo mający wpływ na wynik sprawy, przepisy prawa procesowego, tj. w szczególności art. 107 § 1 i 3 k.p.a., ponieważ zawarte w niej uzasadnienie faktyczne i prawne wymyka się spod sądowej kontroli jej legalności, a także narusza zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), zasadę przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a. oraz zasadę zaufania do organów administracyjnych (art. 8 k.p.a.). Z analizy akt sprawy, na co wskazuje także Skarżący, wynika, iż CKL skarżonym orzeczeniem ustaliło, że wskazana jednostka chorobowa, tj. "napadowe zaburzenie świadomości o nieustalonej etiologii", zostało "ostatecznie" zakwalifikowane do "§ 84 pkt. 1 r. 5 C" rozporządzenia MSWiA z 11.10.2018r. co w konsekwencji powoduje "trwałą niezdolność do służby skarżącego". Jednocześnie z wcześniej przeprowadzonych badań oraz orzeczeń rejonowych komisji lejarskich, w tym w szczególności [...] Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2021r. (k. 49 akt adm. sprawy) wynika, że Skarżący (konsultowany także pod względem neurologicznym) został zakwalifikowany do kategorii zdrowia "A", jako zdolny do służby w policji. Orzeczenie to zostało następnie uchylone "z powodów formalnych" przez CKL w dniu [...] stycznia 2022r. i przekazane do ponownego rozpatrzenia przez w/wym. Komisję. W wyniku powyższego, ponownie rozpoznając sprawę, [...] Komisja Lekarska w [...] orzeczeniem z dnia [...] marca 2022r. "w postępowaniu zaocznym" na podstawie analizy dokumentacji medycznej stwierdziła u orzekanego "napadowe zaburzenia świadomości o nieustalonej etiologii, o którym mowa w "§ 84 pkt. 1 r. 5 C" rozporządzenia MSWiA z 11.10.2018r., orzekając kategorię zdrowia "C" i uznała Skarżącego "trwale niezdolnym do służby" (k. 69 akt adm. sprawy). Sąd zauważa, że "dokumentem", który zaważył o tak zasadniczo odmiennej kwalifikacji stanu zdrowia Skarżącego jest notatka służbowa zawarta na str. 63 akt sprawy, z której wynika, że po przeglądzie załączonej płyty CD z monitoringu KMP [...], "(...) na której funkcjonariusz upuszcza przenoszoną dokumentację i wykonuje chaotyczne ruchy lewą kończyną górną, by po chwili podnieść upuszczone dokumenty i przenosić je dalej", w wyniku czego uznano, że Skarżący jest "niezdolny do służby w policji". Podkreślenia wymaga, że z notatki tej nie wynika jednoznacznie, kto ją sporządził (wydaje się, że Przewodniczący CKL) oraz, że zawiera jednocześnie stwierdzenie, że "wymaga pełnej diagnostyki, obserwacji w kierunku istnienia schorzeń OUN" (włącznie z EEG video ?)" – por. k. 63 akt sprawy. W tak określonym stanie CKL skarżonym orzeczeniem z dnia [...] maja 2022r. CKL utrzymała w mocy zaskarżonej a wymienione wyżej orzeczenie, ograniczając się do stwierdzenia, że "[...] Rejonowa Komisja Lekarska prawidłowo rozpoznała sprawę uznając Pana M. S. za trwale niezdolnego do służby w Policji", uznając, że "wzywanie orzekanego nie wniesie nic nowego do sprawy, a przeprowadzenie badania podmiotowego i przedmiotowego – nie będzie miało wpływu na jej rozstrzygnięcie" (por. k. 80 akt sprawy – str. 2 uzasadnienia CKL). Nie kwestionując wyrażonego wcześniej stanowiska, że sąd administracyjny nie jest władny rozważać kwestii medycznych wynikających z załączonych do akt sądowych dowodów, Sąd jednocześnie stwierdza, że skoro orzeczenia CKL – jak to również wyjaśniono w części ogólnej rozważań - stanowią decyzje administracyjne, rozstrzygające o uprawnieniach funkcjonariusza (lub kandydata) do pełnienia służby, to powinny one spełniać minimalne standardy decyzji, jakie obowiązują w demokratycznym państwie prawnym, w tym choćby w zakresie uzasadnienia decyzji tj. według wymogów określonych w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Oznacza to, że organ stosownie do art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 k.p.a., zobowiązany był w sposób dokładny i jednoznaczny wyjaśnić dlaczego przyjął, bez przeprowadzenia dodatkowych badań podmiotowych i przedmiotowych i to na podstawie jedynie jednostkowej "obserwacji" z zapisu płyty CD podczas monitoringu służby w KMP [...], że u Skarżącego występuje schorzenie lub ułomność, o którym mowa w "§ 84 pkt. 1 r. 5 C" rozporządzenia MSWiA z 11.10.2018r. i to tym bardziej, że jednocześnie uznał w uzasadnieniu tegoż orzeczenia, że "(...) orzekany funkcjonariusz wymaga kompleksowej diagnostyki specjalistycznej" (por. str. 2 zaskarżonego orzeczenia). Niezależnie od powyższego Sąd zauważa i stwierdza, że kwalifikacja jednostki chorobowej na którą powołują się organy orzecznicze, w rubryce 5 § 84 pkt. 1 rozporządzenia MSWiA z 11.10.2018r. kwalifikuje napadowe zaburzenia świadomości o nieustalonej etiologii do Grupy B/C. Taki stan powoduje, że organy, w tym zwłaszcza CKL, dokonując merytorycznej, ponownej oceny orzeczenia komisji rejonowej w trybie art. 47 u.k.l. , powinna wyjaśnić dlaczego w przypadku Skarżącego przyjęto kwalifikację z kategorii "C" – niezdolny do służby, która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby, a nie kategorię "B" – tj. "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzone choroby lub ułomności, które zmniejszają sprawność fizyczną lub psychiczną, mogą mieć wpływ na jego zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. W tym miejscu Sąd przypomina, że zgodnie z art. 6 ust. 1 u.k.l. zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby m.in. w Policji, ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: 1) kategoria A – "zdolny do służby", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; 2) kategoria B – "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną, mogąc mieć wpływ na jego zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku; 3) kategoria C – "niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby. Taka kwalifikacja powoduje, że komisja lekarska dokonując oceny zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do pełnienia służby m.in. w Policji, winna jednoznacznie dokonać zaliczenia go do jednej z powyższych kategorii zdolności do służby. W przypadku, gdy ustawodawca przyjmuje możliwość zaliczenia danej jednostki chorobowej lub ułomności albo do kategorii "B", albo do kategorii "C", obowiązkiem organu jest wszechstronne wyjaśnienie "wybranej" kwalifikacji. Sąd stwierdza też, że zaskarżone orzeczenie całkowicie ignoruje również szczegółowe objaśnienia i zalecania czynności do tejże jednostki (tj. § 84), gdyż kwalifikacja orzecznicza w tym przypadku powinna opierać się na dokumentacji leczenia szpitalnego lub w poradni specjalistycznej. Tymczasem, jak wykazano wcześniej, kwalifikacja ta oparta została, w zasadzie, na jednym dokumencie (k. 63 akt sprawy) – tak przynajmniej wynika z analizy akt sprawy. Reasumując dotychczasowe ustalenia i rozważania, w ocenie Sądu, CKL jako organ odwoławczy, nie wyjaśniając wszystkich istotnych w sprawie okoliczności i nie prezentując w uzasadnieniu orzeczenia pełnych motywów swojego stanowiska w zakresie kwalifikacji Skarżącego do "§ 84 pkt. 1 r. 5 C" rozporządzenia MSWiA z 11.10.2018r., które pozwoliłyby ocenić prawidłowość wydanego orzeczenia, naruszyła art. 8, art. 11 i art. 7 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 4 u.k.l. Uchybienia powyższe mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w sposób bezpośredni determinowały treść wydanego w sprawie orzeczenia CKL, które na tym etapie postępowania należy ocenić jako dowolne i przedwczesne w kwestii możliwości zastosowania w sprawie w stosunku do orzekanego wymienionej jednostki chorobowej, o której mowa w § 84 pkt. 1 r. 5 C wym. Rozporządzenia. Ponadto Sąd stwierdza, że w prawie administracyjnym obowiązuje ogólna zasada, zharmonizowana z Konstytucją RP, w myśl której wszelkie ograniczenia obywateli w zachowaniach zgodnych z ich wolą mogą wynikać wyłącznie z przepisów prawa. Ta podstawowa zasada działania administracji państwowej w praworządnym państwie oznacza, że organ wydający decyzję nie może nałożyć na obywatela obowiązku, ani odmówić mu przyznania uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że upoważniają go do tego konkretne normy materialnego prawa administracyjnego (por. A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 135 i powołany tam wyrok NSA z 22 listopada 1983r. sygn. akt SA/Wr 510/83). W ocenie Sądu, przy egzekwowaniu obowiązków określonych w prawie administracyjnym materialnym, za którymi stoi m.in. pozbawienie strony jej uprawnień, muszą być zachowane i przestrzegane bezwzględnie przez organy administracyjne zasady wyrażone w Konstytucji RP. CKL, rozpoznając sprawę ponownie, zobowiązana będzie uwzględnić przedstawione wyżej rozważania i ocenę Sądu, co do wymogów należytego uzasadnienia orzeczenia w sprawie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do służby w Policji, co szczegółowo określono w nin. uzasadnieniu. Sąd, mając na względzie powyższe i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. i art. 132 P.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.