II SA/Wa 1245/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 05 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. L. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w sprawie ze skargi S. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich postanawia - odmówić wstrzymania wykonania decyzji.

Pismem z dnia 24 lipca 2017 r. S. L., reprezentowany przez pełnomocnika r. pr. S. P., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia ww. pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. W treści przedmiotowej skargi skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 ww. ustawy). Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi zawierać uzasadnienie powodów, dla których Sąd winien postanowić o wstrzymaniu jej wykonania. Oznacza to, że obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z powyższego przepisu spoczywa na wnioskodawcy, a nie na Sądzie. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie podane przez stronę okoliczności wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji trudne do odwrócenia. Skarżący podniósł, iż brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci sprzedaży broni za obniżoną cenę (z uwagi na to, że trudno będzie znaleźć nabywcę na posiadane przez skarżącego jednostki broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich) lub w postaci kosztu związanego z deponowaniem broni, jak również spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci koniczności zniszczenia broni (w wypadku gdy skarżący zmuszony będzie złożyć wniosek o zniszczenie posiadanej przez niego broni). Przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. Analiza powołanych przez skarżącego we wniosku okoliczności nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 powołanej ustawy, umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji. W ocenie Sądu, z podanych przez skarżącego okoliczności nie wynika, aby wykonanie zaskarżonej decyzji rodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody i powstania sytuacji, w której brak będzie możliwości przywrócenia pierwotnego stanu rzeczy, czy też wynagrodzenia ewentualnej szkody. Podkreślenia wymaga, iż wskazywana przez skarżącego okoliczność wyrządzenia znacznej szkody w postaci szkody materialnej związanej z ewentualną sprzedażą bądź z ewentualnym złożeniem broni do depozytu policyjnego, nie może być kwalifikowana w kategoriach znacznej szkody, ani też okoliczności, która spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wyjaśnić należy, iż stosownie do treści art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), osoba, która utraciła uprawnienie do posiadania broni jest obowiązana niezwłocznie zbyć broń i amunicję do tej broni. Jeżeli broń nie zostanie zbyta w terminie 30 dni, należy ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji (art. 22 ust. 3 ). Zgodnie z treścią art. 23 ust. 1 ww. ustawy, koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi osoba, która utraciła prawo do jej posiadania, dysponująca ją w trybie określonym w art. 22 ust. 3. Stosownie do treści art. 23 ust. 3 ww. ustawy, w przypadku złożenia broni do depozytu, opłaty związane z deponowaniem broni i amunicji są pobierane po upływie roku od dnia ich złożenia do depozytu. W ocenie Sądu ewentualna konieczność sprzedaży broni i uzyskanie z tego tytułu niekorzystnej ceny sprzedaży nie może być kwalifikowana w kategoriach znacznej szkody, ani okoliczności, która spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Natomiast argument dotyczący konieczności poniesienia ewentualnych wysokich kosztów opłaty związanej z deponowaniem broni również nie powoduje zaistnienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem opłaty związane z deponowaniem broni pobierane są po upływie roku od dnia jej złożenia do depozytu. Zauważyć jednak należy, iż jak wynika z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy, skarżący w dniach 24 i 26 lipca 2017 r. dokonał sprzedaży posiadanej przez siebie broni. W związku z powyższym brak jest podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.