II SA/Wa 1210/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), Protokolant starszy specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2024 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Najwyższej Izby Kontroli z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezesa Najwyższej Izby Kontroli z [...] kwietnia 2023 r. nr [...]; 2. zasądza od Prezesa Najwyższej Izby Kontroli na rzecz Fundacji [...] z siedzibą w [...] kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z [...] kwietnia 2023 r. Fundacji [...] z siedzibą w L. (dalej "skarżąca") zwróciła się do Prezesa Najwyższej Izby Kontroli (dalej "Prezes NIK" lub "organ") o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wystąpienia pokontrolnego z kontroli [...]"Funkcjonowanie samorządowych instytucji kultury w województwie [...]" przeprowadzonej w Centrum Kultury w L. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] Prezes NIK, powołując się na 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej "u.d.i.p.", oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, z późn. zm.), dalej "k.p.a.", odmówił skarżącej udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że po przeprowadzeniu czynności kontrolnych w Centrum Kultury w L. w ramach kontroli [...] "Funkcjonowanie samorządowych instytucji kultury w województwie [...]" zostało sporządzone wystąpienie pokontrolne z dnia [...] lutego 2023 r. Prezes NIK podniósł, że w związku ze złożeniem zastrzeżeń do jego treści przez Dyrektora Centrum Kultury pismem z dnia [...] marca 2023 r. wystąpienie to nie jest ostateczne. Zastrzeżenia podlegają rozpoznaniu przez Komisję Rozstrzygającą stosownie do art. 56 i następne ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli (Dz. U. z 2022 r. poz. 623), dalej "ustawa o NIK". Do dnia wydania niniejszej decyzji Komisja Rozstrzygająca nie podjęła uchwały w sprawie zastrzeżeń złożonych przez Dyrektora Centrum Kultury w L., co oznacza, że w niniejszej sprawie postępowanie kontrolne nie zostało jeszcze zakończone. Organ podniósł, że przedmiot żądania stanowi informację publiczną zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Według art. 6 ust. 1 pkt 4 lit a) tiret drugie u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy o NIK, informacje, które pracownik Najwyższej Izby Kontroli uzyskał w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych stanowią tajemnicę kontrolerską z zastrzeżeniem art. 10. Według art. 10 ustawy o NIK Prezes NIK podaje do wiadomości publicznej, z zachowaniem przepisów o tajemnicy ustawowo chronionej, dokumenty, o których mowa w art. 7 ust. 1 i 1 a, art. 8 i art. 9, oraz wystąpienia pokontrolne. Prezes NIK stwierdził, że prawo dostępu do urzędowych dokumentów jest zasadą konstytucyjną (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP), nie jest ono jednak prawem bezwzględnym. Ustawodawca skonkretyzował bowiem tę zasadę w ustawie o dostępie do informacji publicznej, której przepisy art. 5 ust. 1 i 2 ograniczają dostęp do informacji publicznej z uwagi na konieczność zachowania przepisów o ochronie tajemnic ustawowo chronionych. Jedną z takich tajemnic jest tajemnica kontrolerska, której zakres podmiotowy i przedmiotowy został określony w art. 73 ustawy o NIK. Stosownie do art. 73 ust. 1 ustawy o NIK wszyscy pracownicy NIK są zobowiązani do ochrony informacji uzyskanych w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych, z zastrzeżeniem art. 10 ustawy o NIK. Tajemnica kontrolerska nie obejmuje wprawdzie dokumentów wskazanych w art. 10 ustawy o NIK, ale, zdaniem organu, dotyczy to dokumentów podanych już do publicznej wiadomości. Wolą ustawodawcy było zatem objęcie tajemnicą wszystkich informacji, które pracownik NIK pozyskał w ramach wykonywanej pracy. Zgodnie z art. 73 ust. 4 ustawy o NIK od obowiązku zachowania tajemnicy kontrolerskiej może zwolnić Prezes NIK albo sąd właściwy do rozpoznania sprawy. Organ wyjaśnił również, że Prezes NIK w dniu [...] kwietnia 2023 r. nie wyraził zgody na zwolnienie z tajemnicy kontrolerskiej w celu udzielenia informacji publicznej skarżącej. Końcowo organ wskazał, że Najwyższa Izba Kontroli działa na zasadzie kolegialności (art. 1 ust. 3 ustawy o NIK). Zasada ta jest stosowana również w postępowaniu kontrolnym, w którym wystąpienia pokontrolne podlegają w razie wniesienia zastrzeżeń przez podmiot kontrolowany, weryfikacji przez komisje rozstrzygające działające w składzie trzech kontrolerów NIK. Ujawnienie treści wnioskowanego wystąpienia pokontrolnego, które nie jest ostateczne, przed rozstrzygnięciem zgłoszonych zastrzeżeń i podaniem do publicznej wiadomości ostatecznego wystąpienia pokontrolnego, mogłoby wprowadzić w błąd co do ocen, uwag i wniosków Najwyższej Izby Kontroli, dotyczących kontrolowanej działalności. W związku z tym należało odmówić udostępnienia informacji. Od decyzji tej skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] Prezes NIK utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podtrzymał w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Fundacja [...] z siedzibą w L. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. w zakresie w jakim z przepisów tych wynika obowiązek uzasadnienia decyzji administracyjnej, poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na niewystarczającym uzasadnieniu wydanej decyzji polegającym na niewyjaśnieniu dlaczego zdaniem organu udostępnienie wystąpienia pokontrolnego naruszyłoby dobro trwającego postępowania; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie, a przez to prowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający uzyskanie wnioskowanej informacji, prowadzące do nieuzasadnionego ograniczenia prawa do informacji o sposobie działania organu; 2) art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokolarni nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2, w zakresie w jakim z Konwencji wynika, iż każdemu przysługuje prawo do otrzymywania i przekazywania informacji, bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe, poprzez jego niezastosowanie, polegające na zaniechaniu udostępnienia informacji o efektach działania organu, a w konsekwencji władcze i nieuzasadnione ograniczenie debaty publicznej o działalności organu oraz uniemożliwienie poddania jej społecznemu nadzorowi; 3) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji, poprzez jego niezastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji na wniosek; 4) art. 73 ust. 1 ustawy o NIK, w zakresie w jakim przepis ten stanowi, że informacje, które pracownik Najwyższej Izby Kontroli uzyskał w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych stanowią tajemnicę kontrolerską, poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że adresatem tego przepisu jest organ; 5) art. 73 ust. 1 w zw. z art. 10 ustawy o NIK w zakresie w jakim przepisy te stanowią o tym, że informacje, które pracownik Najwyższej Izby Kontroli uzyskał w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych stanowią tajemnicę kontrolerską, z zastrzeżeniem obowiązku podania do wiadomości publicznej wystąpień pokontrolnych, poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że tajemnica kontrolerska ogranicza obowiązek udostępnienia wystąpienia pokontrolnego; 6) art. 61 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie w jakim przepis ten określa przesłanki ograniczenia dostępu do informacji publicznej, poprzez jego złamanie, polegające na odmowie udostępnienia informacji publicznej z powodu innego niż wymienione w tym przepisie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] października 2023 r. organ wniósł o umorzenie postępowania wskazując, że wystąpienie pokontrolne, które było przedmiotem wniosku skarżącej o udostępnienie publicznej, w związku z rozpatrzeniem złożonych od niego zastrzeżeń, zostało w trybie art. 10 ustawy o NIK udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej NIK. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Oznacza to, że w granicach badanej sprawy sąd zobowiązany jest z urzędu, niezależnie od zarzutów skargi, dokonać pełnej oceny co do zgodność z prawem zaskarżonego aktu i w przypadku skargi na decyzję uwzględnia wszystkie zaistniałe w sprawie naruszenia, na które wskazano w art. 145 § 1 p.p.s.a. Skutkiem tego, jeżeli zaistnieją okoliczności z art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność zaskarżonego aktu w całości lub w części. Kontrola zgodności z prawem decyzji administracyjnej musi przebiegać w określonej kolejności, bowiem stwierdzenie istnienia danego typu naruszeń może eliminować potrzebę ustalania istnienia innych wad. Stąd, w pierwszej kolejności sąd przeprowadza kontrolę zaskarżonej decyzji z punktu widzenia istotnych wad powodujących jej nieważność. Ustalenie istnienia wady powodującej nieważność decyzji czyni bowiem dalszą kontrolę zbędną. Przeprowadzona według wskazanych kryteriów ocena zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta oraz utrzymana nią w mocy Prezesa NIK z [...] kwietnia 2023 r. obarczone są wadą skutkującą koniecznością stwierdzenia ich nieważności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wedle tego przepisu sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zaskarżoną decyzją Prezes NIK utrzymał w mocy własną decyzję z [...] kwietnia 2023 r. odmawiającą skarżącej udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku z [...] kwietnia 2023 r. Poza przedmiotem sporu w niniejszej sprawie pozostawało to, że żądane przez skarżącą informacje miały walor informacji publicznej, jak również i to, że Prezes NIK jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. Dalej należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. Stosownie do treści art. 16 ust. 2 u.d.i.p., do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Mając na względzie treść powołanych przepisów, należy zauważyć, że na gruncie u.d.i.p. należy wyróżnić dwa etapy postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej o różnym co do sformalizowania charakterze. W chwili wpłynięcia do organu wniosku o udostępnienie informacji publicznej aktualizuje się obowiązek ustalenia, czy przedmiot wniosku rzeczywiście dotyczy informacji publicznej, czy informacje te znajdują się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy żądana informacja jest informacją prostą, czy przetworzoną, a także, czy jej udostępnienie nie podlega ograniczeniu ze względu na tajemnice prawnie chronione. Ustalenia te determinują dalszy tok postępowania oraz prawną formę załatwiania wniosku. Jeżeli bowiem wniosek dotyczy informacji publicznej, a nie ma ustawowych ograniczeń w jej udostępnieniu, organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej. W tej sytuacji wniosek nie musi spełniać wymogów określonych w k.p.a. Wynika to z braku konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, który żądając informacji publicznej, nie musi wykazać się jakimkolwiek uzasadniającym to interesem faktycznym lub prawnym. Wniosek składany w trybie u.d.i.p. nie musi zatem odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., jako że na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów k.p.a. Minimalne wymogi dotyczące takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej. Niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Sytuacja zmienia się jednak w momencie "przejścia" do drugiego etapu postępowania, tj. gdy zaistnieją podstawy do wydania decyzji w oparciu o art. 16 u.d.i.p. Od tej chwili wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi spełniać wymogi określone w art. 63 k.p.a. Ustalenie, że istnieje podstawa do odmowy udostępnienia informacji publicznej (bądź umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) skutkuje więc koniecznością wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia braków formalnych wniosku, jeżeli nie spełnia on wymagań ustalonych w przepisach prawa dla podania. W takiej bowiem sytuacji – mocą art. 16 ust. 2 u.d.i.p. – do decyzji, a w konsekwencji i postępowania poprzedzającego jej wydanie znajdują zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku znajduje uzasadnienie, po dokonaniu powyższej analizy i uzewnętrznieniu zamiaru organu. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że wszystkie te przypadki, w których ma dojść do podjęcia przez organ aktu administracyjnego, w tym zwłaszcza kwalifikowanego, jakim jest decyzja administracyjna (odmowna oraz umorzenie postępowania), bezwzględnie wymagać będą własnoręcznego podpisu wnioskodawcy (podpisu elektronicznego) na wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a jego brak powinien być usuwany w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 k.p.a. Zastosowanie art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania oznacza, że Kodeks ten ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o dostęp do informacji publicznej, o ile zobowiązany organ zmierza do wydania takiej decyzji. Podjęcie decyzji administracyjnej w sytuacji niepodpisania wniosku o udostępnienie informacji publicznej wykazuje natomiast cechy działania organu z urzędu, co w przypadku postępowania wszczynanego jedynie na wniosek oznacza wydanie decyzji dotkniętej wadą nieważności - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 758/16 i z 16 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 1002/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeśli zatem tak, jak w przedmiotowej sprawie Prezes NIK zamierzał wydać decyzję, to wniosek o udostępnienie informacji publicznej stanowił podanie, o którym mowa w art. 63 § 1 k.p.a., które to podanie (niezależnie od tego, czy utrwalone w postaci papierowej, czy elektronicznej) powinno zostać podpisane zgodnie z art. 63 § 3 k.p.a. podpisem własnoręcznym, kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym (art. 14 § 1a i § 1d k.p.a.). Z akt sprawy wynika tymczasem, że wniosek skarżącej z [...] kwietnia 2023 r. został wysłany pocztą elektroniczną w formie wiadomości e-mail. Wniosek ten, z oczywistych względów, nie został więc własnoręcznie podpisany przez wnioskodawcę ani również opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Akta sprawy nie zawierają wezwania do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez jego podpisanie, skierowanego w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Tak jak już podniesiono wyżej wydanie decyzji administracyjnej w sytuacji niepodpisania wniosku wykazuje cechy działania organu z urzędu, co w przypadku postępowania wszczynanego jedynie na wniosek oznacza wydanie decyzji rażąco naruszającej prawo – art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. Stanowisko to zostało zaaprobowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, a Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela je w całości i przyjmuje jako własne (vide: wyroki NSA: z dnia 4 lutego 2016 r. o sygn. akt I OSK 873/15; z dnia 26 maja 2017 r. o sygn. akt I OSK 2534/16; z dnia 27 września 2017 r. o sygn. akt I OSK 7/17; z dnia 12 października 2017 r. o sygn. akt I OSK 430/17; z dnia 18 stycznia 2018 r. o sygn. akt I OSK 758/16; z dnia 22 czerwca 2018 r. o sygn. akt I OSK 2957/17; z dnia 18 stycznia 2019 r. o sygn. akt I OSK 1742/18; z dnia 14 czerwca 2019 r. o sygn. akt I OSK 88/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy ponadto zaznaczyć, że w świetle przepisów u.d.i.p. wniosek o udostępnienie informacji publicznej można złożyć, kierując go w formie wiadomości e-mail na adres poczty elektronicznej, a zyskuje on walor podania w rozumieniu art. 63 § 1 k.p.a. dopiero z chwilą powzięcia przez organ zamiaru wydania decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Do wniosku takiego nie znajduje jednak zastosowania art. 63 § 1 zd. 3 k.p.a., zgodnie z którym, jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej, podania wniesione na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej pozostawia się bez rozpoznania. W konsekwencji należy uznać, że decyzja Prezesa NIK z dnia [...] kwietnia 2023 r. obarczona jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., tj. wydana została z rażącym naruszeniem prawa. W efekcie tego zaskarżona decyzja, która została wydana w wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego od powyższej decyzji, również została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Utrzymanie bowiem w mocy decyzji rażąco naruszającej prawo również rażąco narusza prawo (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 3338/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Stwierdzone przez Sąd rażące naruszenie prawa uniemożliwiło dokonanie oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji, a tym samym odniesienie się do zarzutów skargi. Przedwczesna jest bowiem w tej sytuacji ocena, czy prawidłowo organ odmówił udostępnienia informacji publicznej z powodów wskazanych w zaskarżonej decyzji. Brak było również podstaw do umorzenia postępowania sądowego, albowiem nie stało się ono bezprzedmiotowe. Mimo, że, jak wskazywał organ w piśmie procesowym z dnia [...] października 2023 r., wystąpienie pokontrolne, które było przedmiotem wniosku skarżącej o udostępnienie publicznej, w związku z rozpatrzeniem złożonych od niego zastrzeżeń, zostało udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej NIK, to zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja z [...] kwietnia 2023 r. nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Rozpoznając sprawę ponownie organ przede wszystkim ustali, czy w związku z opublikowaniem przedmiotowego wystąpienia pokontrolnego skarżąca podtrzymuje wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W przypadku zaś, gdy organ jednak ponownie zmierzać będzie do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, w pierwszej kolejności jego obowiązkiem będzie wezwanie strony skarżącej do usunięcia braku formalnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej w trybie art. 64 § 2 k.p.a. poprzez jego podpisanie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi w wysokości 200 zł Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.