II SA/Wa 1207/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 15 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w sprawie ze skargi J. D. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie potrącenia uposażenia miesięcznego za czas nieusprawiedliwionej nieobecności postanawia: -odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego -

J. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...]. Zaskarżony rozkaz personalny utrzymuje w mocy rozkaz personalny Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], na mocy którego skarżącemu potrącono: - [...] uposażenia miesięcznego za czas nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie w dniach od [...] stycznia 2017 r. do [...] stycznia 2017 r. oraz - [...] uposażenia miesięcznego za czas nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie w dniach od [...] lutego 2017 r. do [...] lutego 2017 r. W skardze skarżący zwarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Uzasadniając swój wniosek skarżący podniósł, że jego jedynym źródłem dochodów było uposażenie, które otrzymywał jako funkcjonariusz Policji. Ze względu na aktualny stan zdrowia zmuszony jest do pozostawania pod opieką lekarzy specjalistów. Co miesiąc musi także kupować różnego rodzaju leki i medykamenty. Wskazał, że nie posiada żadnych oszczędności, pozwalających mu na bieżące utrzymanie. W przypadku zaś zaciągnięcia pożyczki gotówkowej, o ile by ją uzyskał, konieczna stałoby się również zapłata znacznych odsetek od otrzymanej kwoty. Podniósł, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego jest konieczne, albowiem w przeciwnym przypadku spowoduje to nieodwracalne skutki w zakresie braku możliwości realizacji podstawowych potrzeb życiowych, czy też zapłaty znacznych odsetek od ewentualnie zaciągniętej pożyczki. Ustosunkowując się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego organ podniósł, że tego typu wniosek winien być wnikliwie uzasadniony. Wskazał także, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o którym mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zdaniem organu taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożony w niniejszej sprawie należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż każdy akt wywołuje określone skutki prawne. Jednakże wstrzymanie wykonania aktu możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Chodzi tutaj jednak o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004). Z kolei spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. Analiza powołanych przez skarżącego we wniosku okoliczności nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Podnieść należy, że skarżący w swoim wniosku nie zawarł żadnych szczegółowych informacji, które są niezbędne do oceny, czy wykonanie tego rozkazu powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. Przede wszystkim należy zauważyć, że skarżący nie wskazał, jaki wymiar może mieć szkoda, będąca skutkiem wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Zauważyć należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. jest możliwe w sytuacji, gdy szkoda jaką ta decyzja może wywołać jest "znaczna". Oznacza to taką szkodę, której rozmiar jest ponadprzeciętny i stanowi dotkliwe obciążenie dla adresata decyzji. Oczywistym jest, że w wyniku potrącenia skarżącemu części uposażenia za okres dwóch miesięcy ponosi on pewnego rodzaju szkodę. Aby jednak ocenić, czy szkoda ta ma charakter znaczny Sąd musi dysponować informacjami pozwalającymi określić jej rozmiar. We wniosku brak jest informacji na ten temat. Skarżący nie wyjaśnił także ile osób pozostaje z nim we wspólnie prowadzonym gospodarstwie domowym oraz czy osoby te osiągają jakieś dochody. Brak tych informacji powoduje, że Sąd nie może stwierdzić, czy rzeczywiście w tej sytuacji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ponadto, w ocenie Sądu, zaskarżony rozkaz personalny nie wywołuje trudnych do odwrócenia skutków. W przypadku jego uchylenia przez Sąd przywrócenie stanu poprzedniego, tj. w tym przypadku wypłata należnego skarżącemu uposażenia, będzie możliwe. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.