II SA/Wa 1199/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Protokolant referent stażysta Monika Duma-Szymczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Z. G. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr: [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do służby oddala skargę

Z. G., został w dniu [...] sierpnia 2017 r. skierowany na własną prośbę przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] do Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] w celu ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Rejonowa Komisja Lekarska MSW w [...] w orzeczeniu nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. w oparciu o rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r. poz. 1898) rozpoznała u Z. G.: 1. zaburzenia depresyjne przewlekłe z somatyzacją objawów § 78 p.3 lit. C 2. nadciśnienie tętnicze II st. § 47 p. 1 lit. B 3. przebyte stłuczenie głowy ze wstrząśnieniem mózgu – wypadek w służbie 2012 r. § 74 p. 1 lit A 4. przebyte stłuczenie klatki piersiowej, kręgosłupa piersiowego i lędźwiowego oraz jamy brzusznej – wypadek w służbie 2012 r. § 73 p.1 lit. A 5. przebyte skręcenie palca IV ręki lewej – wypadek w służbie 2003 r. § 62 p.1 lit. A. W oparciu o rozpoznanie z pkt 1 uznała orzekanego za trwale niezdolnego do służy w Policji. Uznała go za zdolnego do pracy. Jednocześnie zaliczyła badanego do trzeciej grupy inwalidzkiej stwierdzając, że inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą. Inwalidztwo zostało uznane za czasowe, a termin badania kontrolnego wyznaczono na grudzień 2019 r. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, iż przeprowadzone badania specjalistyczne oraz badanie komisyjne 39-letniego funkcjonariusza Policji wykazały istnienie schorzenia wymienionego w pkt 1 rozpoznania, które mieszcząc się w kat. zdrowia C, czyni badanego całkowicie niezdolnym do służby, nie ograniczając jednocześnie w sposób istotny jego zdolności do pracy zarobkowej poza służbą, zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami i wykształceniem. Pozostałe wymienione w rozpoznaniu schorzenia mieszczą się w kategorii zdrowia B (2) ograniczając przydatność badanego do służby, oraz A (3-5) nie mając wpływu na przydatność do służby. Wobec powyższego oraz zgodnie z ustawą emerytalną z dnia 18.02.1994 r. przyznano badanemu z dniem [...].12.2017 r. trzecią grupę inwalidzką na okres 2 lat. Komisja wyznaczyła jednocześnie badania kontrolne w 2019 r. celem weryfikacji rozpoznania psychiatrycznego po ewentualnej hospitalizacji orzekanego. Aktualnie komisja uznała, że inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, ponieważ schorzenie nr 1 będące podstawą inwalidztwa spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 29 września 2005 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej. W odwołaniu od powyższego orzeczenia Z. G. zarzucił Komisji I instancji: I. Naruszenie przepisów o postępowaniu, których uchybienie w sposób istotny wpływa na trafność i prawidłowość przeprowadzonego procesu orzeczniczego tj.; 1. art. 39 ust. 4 pkt 7) ustawy, poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu orzeczenia dowodów, którym odmówiono mocy dowodowej i dlaczego, a w konsekwencji uznanie, że orzeczona w stosunku do odwołującego trzecia grupa inwalidzka nie powstała w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, 2. art. 33 ust. 2 pkt 4) ustawy w zw. z 77 § 1 i nast. K.p.a. w zw. z art. 4 ustawy, poprzez przeprowadzenie postępowania orzeczniczego w oparciu o niewłaściwie i nie w pełni zebrany, jak i rozpatrzony materiał dowodowy, 3. art. 84 § 1 K.p.a. w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy, poprzez ujęcie w punkcie w części A pkt 11 ppkt 1) schorzenia o rozpoznaniu sprzecznym z tym, które zostało ujęte w opinii biegłego, za którego zgodnie z orzecznictwem winno uważać się psychiatrę Polikliniki MSW w [...], czy też opinię lekarza prowadzącego do których to komisja, zwróciła się celem pozyskania wiadomości specjalnych, a które to rozpoznanie w wypadku braku zastrzeżeń pisemnych i stosownego powiadomienia o tym fakcie orzekanego - wiążące było dla komisji orzekającej w niniejszej sprawie. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez ich wadliwe zastosowanie w sprawie, tj.: 1. § 78 p. 3 z załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz.U. z 2014 r. poz. 1898), poprzez samodzielną i niedopuszczalną zmianę kwalifikacji schorzenia, na które cierpi odwołujący, a której kliniczne rozpoznanie znajduje się w zgromadzonej i dostarczonej do komisji lekarskiej dokumentacji leczenia psychiatrycznego. III. Naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez ich nie zastosowanie w sprawie, tj.: 1. poz. 27 pkt 1 lit. d) z załącznika Nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu z dnia 26 czerwca 2014 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 866), w konsekwencji czego doszło do uznania, że schorzenia na tle zaburzeń psychicznych nie pozostają w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby w Policji. W związku z powyższymi zarzutami wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego orzeczenia w punkcie III pkt 5 i jego zmianę, poprzez uznanie, że odwołującego uznaje się za inwalidę trzeciej grupy powstałej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby; 2. przeprowadzenie postępowania dowodowego uzupełniającego w postaci dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z dokumentu w postaci Karty informacyjnej leczenia szpitalnego z dnia [...] stycznia 2018 r., a także dokumentu o randze urzędowej w postaci zaświadczenia z dnia [...].12.2017 r. oraz dowodu z ponownego badania orzekanego przez skład Komisji Lekarskiej drugiej instancji. W uzasadnieniu odwołania Z. G. podkreślił, że zgodnie z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie zatem z art. 7 K.p.a. w toku postępowania orzeczniczego - komisja lekarska wina stać na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek orzekanego podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes orzekanego. Zaznaczył też, że uzupełnieniem powyższej normy jest art. 77 § 1 K.p.a., który znajduje swoje odzwierciedlenie w art. 33 ust. 1 i 2 ustawy, a który nakazuje organowi administracji publicznej wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie. Zarzucił też, że treść orzeczenia pozostaje w sprzeczności ze zgromadzonymi w toku procedury orzeczniczej dokumentami urzędowymi w postaci opinii biegłego psychiatry, obszernej dokumentacji z leczenia psychiatrycznego, jak również dokumentów o randzie urzędowej pochodzących od przełożonego orzekanego, a także odpisów wyroków Sądu Rejonowego w [...], które to dokumenty zgodnie ze złożonym w ramach trwania postępowania orzeczniczego wnioskiem, winny stanowić dowód w rozumieniu art. 75 § 1 K.p.a. w zw. z art. 76 § 1 K.p.a. w zw. z art. 4 oraz art. 33 ust. 2 ustawy o komisjach lekarskich. Z uwagi natomiast na fakt, że odwołujący począwszy od dnia [...] stycznia 2018 r. do dnia [...] stycznia 2018 r. przebywał na leczeniu zamkniętym Oddziału Leczenia Zaburzeń Nerwicowych Szpitala Specjalistycznego MSW w [...], a ocena tegoż leczenia ma istotne znaczenie w aspekcie postawionych zarzutów, wniósł o ponowne wezwanie go na termin badania przed Centralną Komisję Lekarską. Jednocześnie zwrócił uwagę na dyspozycję art. 47 ust. 2 ustawy oraz art. 139 K.p.a. w zw. z art. 4 ustawy, wedle, którego organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba, że zaskarżona decyzja w sposób rażący narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. W kolejnych pismach kierowanych do Centralnej Komisji Lekarskiej Z. G. wniósł o przeprowadzenie na etapie postępowania odwoławczego dodatkowych dowodów z dokumentów. Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych Skład Orzekający w [...] w wyniku rozpoznania odwołania orzeczeniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. uchyliła zaskarżone orzeczenie i wydała nowe orzeczenie, w którym w oparciu o rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu rozpoznała u M. G.: A.1) Zaburzenia depresyjno-Iękowe mieszane z somatyzacją objawów utrwalone § 78 p.3C B.2) Nadciśnienie tętnicze II st. § 47p.1B 3) Przebyte stłuczenie głowy ze wstrząśnieniem mózgu - wypadek w służbie 2012r. § 74 p.1A 4) Przebyte stłuczenie klatki piersiowej, kręgosłupa piersiowego i lędźwiowego ora jamy brzusznej wypadek w służbie 2012 r. § 63 p. 1A 5) Przebyte skręcenie palca IV ręki lewej - wypadek w służbie 2003 r. § 62 p. 1A 6) Przewlekłą niewydolność żylna bez upośledzenia sprawności ustroju § 66 p. 1A. Uznała orzekanego za trwale niezdolnego do służby kat. C. Stwierdziła, że rozpoznanie pkt 1 i 2 pozostaje w związku ze służbą, lecz nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Uznała orzekanego za zdolnego do pracy. Jednocześnie zaliczyła go do trzeciej grupy inwalidzkiej stwierdzając, że inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą. Inwalidztwo zostało uznane za czasowe, a termin badania kontrolnego wyznaczono na grudzień 2019 r. W uzasadnieniu orzeczenia Centralna Komisja Lekarska wskazała, że wezwała, zbadała i rozpatrzyła cały materiał dowodowy dotyczący odwołania orzekanego. Podała, że orzekany pozostaje w leczeniu psychiatrycznym od około 3 lat. Ostatnio był hospitalizowany w Oddziale Leczenia Nerwic w [...] w dniach [...].01.2018 r. - [...].01.2018 r. rozpoznanie - zaburzenia depresyjno-lękowe mieszane oraz w Oddziale Leczenia Zaburzeń Nerwicowych- [...] w [...] w dniach [...].03.2018 r. - [...].03.2018 r. Wypisany z rozpoznaniem: Zaburzenia depresyjno-lękowe mieszane F 41.2 Zaburzenia adaptacyjne F 43.2. W czasie badania w siedzibie Centralnej Komisji w [...] z udziałem specjalisty psychiatry w charakterze lekarza orzecznika, skarżący zgłaszał obniżony nastrój, zaburzenia snu, potrzebę izolacji, uczucie wewnętrznego napięcia z objawami somatyzacji pod postacią kołatania serca, wzmożonej potliwości. Badaniem fizykalnym poza niewielkim ograniczeniem ruchomości odcinka piersiowo-lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa, poszerzonych naczyń żylnych szczególnie lewego podudzia oraz blizny na skórze [...], innych zmian patologicznych nie stwierdzono. Badaniem psychiatrycznym - orzekany w pełni zorientowany co do czasu, miejsca i własnej osoby, w prawidłowym kontakcie werbalnym, w nastroju obniżonym, napięty. Zauważalne drobnofaliste drżenie rąk. Zachowuje krytycyzm chorobowy. Bez objawów psychotycznych. Bez myśli suicydalnych. Schorzenie ad p. 1 powoduje u badanego trwałą niezdolność do służby w Policji i nie stanowi przeciwwskazania do pracy co pozwala zaliczyć go do trzeciej grupy inwalidzkiej od dnia [...].12.2017 r. tj. od daty badania w [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] Inwalidztwo nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby ale pozostaje w związku ze służbą w Policji ze względu na schorzenie ad pkt 1, udokumentowane leczeniem psychiatrycznym w warunkach ambulatoryjnych i szpitalnym, które sięga poziomu inwalidztwa oraz długoletnią służbę w bezpośrednim kontakcie z elementem przestępczym ze zwiększoną odpowiedzialnością oraz narażeniem na sytuacje stresowe i nie normowanego czasu służby na podstawie opisu przebiegu służby. Schorzenie ad pkt 2 pozostaje w związku ze służbą w Policji lecz nie sięga poziomu inwalidztwa. Schorzenie ad pkt 3, 4 i 5 pozostaje w związku z wypadkiem w służbie. Schorzenie ad pkt 6 nie pozostaje w związku ze służbą, ponieważ nie spełnia wymogów rozporządzenia MSWiA z 29.09.2005 r. Inwalidztwo jest czasowe - termin badania kontrolnego grudzień 2019 r. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu CKL zwróciła uwagę na następujące fakty: w toku procesu orzeczniczego został rozpatrzony cały materiał dowodowy dostępny komisji II instancji, także ostatnia karta leczenia szpitalnego, z której rozpoznanie zostało umieszczone w orzeczeniu, a także opinie lekarzy psychiatrów, na które powołuje się orzekany. Nie są jednak oni biegłymi w rozumieniu obowiązujących przepisów, ponieważ biegłych powołuje sąd. O związku inwalidztwa ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w postępowaniu emerytalno-rentowym, orzekają na podstawie art. 21 w związku z art. 20 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej. Rozpoznaniem sięgającym poziomu inwalidztwa u skarżącego są zaburzenia depresyjno-lękowe mieszane z somatyzacją objawów utrwalone, które nie figurują w ww. załączniku. Nie można więc uznać, że inwalidztwo orzekanego pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. W końcowej części uzasadnienia CKL zaznaczyła, że niniejsze orzeczenie wydano w miejsce uchylonego w całości z powodu zmiany treści rozpoznań w dniu [...] kwietnia 2018 r. orzeczenia [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. Z. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie w części dotyczącej określenia zdolności do służby w Policji oraz w zakresie naruszeń norm przepisów o postępowaniu przed komisjami lekarskimi. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów o postępowaniu, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.; 1. art. 24 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a. w zw. z art. 84 § 1 i nast. K.p.a. w zw. z art. 4 i nast. ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, poprzez wydanie zaskarżonego orzeczenia oraz poprzedzającego jego wydanie orzeczenia komisji lekarskiej pierwszej instancji przez lekarzy orzeczników biorących jednocześnie udział w postępowaniu orzeczniczym w charakterze lekarzy biegłych w rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a., 2. art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy, poprzez zawarcie w zaskarżonym orzeczeniu rozstrzygnięcia nieprzewidzianego przez ustawę, co powoduje niemożliwość stwierdzenia w jakim zakresie orzeczenie RKL [...] zostało utrzymane w mocy, a w jakim zakresie uchylone, 3. art. 39 ust. 5 pkt 1 ustawy, poprzez zaniechanie zawarcia w uzasadnieniu orzeczenia RKL [...] wskazania na konkretne dowody z dokumentów, na podstawie których komisja lekarska się oparła oraz wskazania na dowody z dokumentów, którym odmówiła mocy dowodowej i dlaczego, ograniczając się jedynie do krótkiego stwierdzenia z przytoczeniem pełnej nazwy aktu prawnego, bez wskazania na konkretne przepisy prawa materialnego, a które to uchybienie w sposób oczywisty prowadzi do niemożliwości dokonania kontroli prawidłowości wydanego orzeczenia. W związku z powyższymi zarzutami wniósł: 1. na podstawie art. 90 § 1 P.p.s.a. o rozpoznanie sprawy na rozprawie; 2. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w [...] - w części dotyczącej zdolności do służby w Policji; 3. na podstawie art. 145 § 1 pkt ) lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. o uchylenie orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. - w części dotyczącej zdolności do służby w Policji; 4. na podstawie art. 153 P.p.s.a. o ujęcie w uzasadnieniu wydanego wyroku szczegółowych wskazówek i wytycznych, co do dalszego postępowania w sprawie, wskazanie na popełnione uchybienia, których dopuściły się organy oraz okoliczności mających wpływ na ich powstanie, a także wyrażenie oceny prawnej poruszanych zagadnień. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż w orzeczeniu CKL zawarte zostało rozstrzygnięcie nieznane ustawie. Wada ta powoduje, iż skarżący nie ma możliwości dokonania sprawdzenia w jakim zakresie orzeczenie RKL zostało uchylone, a w jakim zakresie utrzymane w mocy. Zaznaczył przy tym, iż przepis art. 47 ust. 1 ustawy enumeratywnie wymienia zamknięty katalog rozstrzygnięć, które po rozpatrzeniu odwołania wydaje Komisja II instancji. Zarzut naruszenia przez CKL dyspozycji art. 24 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a. w zw. z art. 84 § 1 K.p.a. skarżący uargumentował tym w tym, iż w uzasadnieniu orzeczeń komisje lekarskie wskazały, że prócz oparcia się na wynikach badań i opinii lekarzy specjalistów, do których skarżący został skierowany z ramienia komisji lekarskiej - został on również przebadany przez skład lekarzy RKL w [...] i CKL w [...] biorących jednocześnie udział w postępowaniu orzeczniczych w charakterze lekarzy biegłych w rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a. Skarżący zarzucił ponadto, że zarówno RKL [...], jak również CKL w [...] nie wywiązały się z obowiązków jakie nakładał na nie art. 39 ust. 5 pkt 1 ustawy. CKL w [...] nie wskazała w uzasadnieniu orzeczenia na fakty, które uznała za udowodnione oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówiła wiarygodności i mocy dowodowej. Naruszenie to należy uznać za istotne z uwagi na fakt, że w toku postępowania orzeczniczego skarżący złożył stosowne wnioski dowodowe z dokumentów o randzie urzędowej w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a. Tym samym - organ, który odmówił im mocy dowodowej lub uznał, że są bezwartościowe winien był szczegółowo się do tej kwestii odnieść. Braki uzasadnienia w tym zakresie powodują sytuację, w której skarżący został pozbawiony wiedzy w tym zakresie. W związku z powyższym wydane na obecnym etapie orzeczenia nie poddają się w zasadzie żadnej kontroli, w tym kontroli Sądu. Centralna Komisja Lekarska w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego nieprawidłowego sporządzenia uzasadnienia orzeczenia podniosła, iż w uzasadnieniu wskazano stan faktyczny sprawy oraz wpływ schorzeń na zdolność do służby, wskazując podstawę prawną rozstrzygnięcia. Schorzenia powodujące inwalidztwo zostały ujęte w pkt 11 Części A, natomiast przeprowadzone konsultacje specjalistyczne i wnioski z powyższych zostały zawarte w uzasadnieniu. Rozpoznane przez komisję lekarską schorzenia nie zostały ujęte w załączniku Nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2005 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2005 r., Nr 206, poz. 1723), tym samym komisja nie mogła orzec związku rozpoznanych schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Jednocześnie CKL zaznaczyła, że orzeczenie o stanie zdrowia i stopniu zdolności do służby, wydała na podstawie wyników badań specjalistycznych i konsultacji psychiatry. Natomiast proces orzeczniczy, wbrew twierdzeniom skarżącego, odbywał się bez udziału biegłych lekarzy w rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu naruszenia art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o komisjach lekarskich, CKL podniosła, że w części "F" zaskarżonego orzeczenia wskazała, iż uchyla orzeczenie RKL w całości. Tym samym nie powinno budzić wątpliwości, która cześć orzeczenia organu I instancji zostaje uchylona (czy jest to cała jednostka redakcyjna, czy jedynie jej fragment). Pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia 17 sierpnia 2018 r. podtrzymał w całości zarzuty skargi oraz przedstawioną w niej argumentację. Wniósł jednocześnie o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli rozstrzygnięcia wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżone rozstrzygniecie jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa w jakich sytuacjach decyzje lub postanowienia organów administracji podlegają uchyleniu, czy też stwierdzeniu ich nieważności. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonego orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w świetle wskazanych powyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną wydanego w niniejszej sprawie orzeczenia stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 481 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia wykonawczego Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r. poz. 1898), które wydane zostało w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 8 ust. 2 ww. ustawy. Wbrew zarzutom skargi, rozstrzygniecie zawarte w orzeczeniu wydanym przez Centralną Komisję Lekarską, mieści się w katalogu rozstrzygnięć wymienionych enumeratywnie w art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Przepis art. 47 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że Centralna Komisja Lekarska po rozpatrzeniu odwołania: 1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo 2) uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo 3) uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską. W stanie faktycznym niniejsze sprawy nie ulega wątpliwości, że CKL wydała rozstrzygniecie wymienione w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy, tj. uchyliła w całości zaskarżone orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] i wydała nowe orzeczenie. Wynika to wyraźnie ze sformułowania zawartego w komparycji tego orzeczenia gdzie stwierdzono, że CKL "uchyla zaskarżone orzeczenie, jednocześnie decydując o wydaniu niniejszego orzeczenia własnego". Ponadto w części F orzeczenia, w końcowej części uzasadnienia, CKL wyraźnie wskazała, że "niniejsze orzeczenie wydano w miejsce uchylonego w całości z powodu zmiany treści rozpoznań w dniu [...] kwietnia 2018 r. orzeczenia [...] z dnia [...] grudnia 2017 r." Nie znajduje też uzasadnienia podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a., gdyż członkowie komisji lekarskich obu instancji nie wydawali w tej sprawie opinii w charakterze biegłych w rozumieniu art. 84 K.p.a. Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych przewiduje, że komisje lekarskie przeprowadzają badanie lekarskie orzekanego. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ww. ustawy rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie kandydata do służby, funkcjonariusza Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Centralnego Biura Antykorupcyjnego i Służby Więziennej, funkcjonariusza zwolnionego z tych służb, emeryta, rencisty, pracownika, kandydata do pracy lub osoby skierowanej do komisji lekarskiej, zwanych dalej "osobą badaną", i sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby. Przepis art. 33 ust. 1 tej ustawy stanowi natomiast, że rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia. Zgodnie z kolei z art. 47 ust. 3 ww. ustawy do postępowania odwoławczego prowadzonego przez Centralną Komisję Lekarską stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed rejonowymi komisjami lekarskimi. W oparciu o powyższe uregulowania, zarówno Rejonowa Komisja Lekarska MSW w [...], jak i Centralna Komisja Lekarska w ramach postępowania orzeczniczego przeprowadziły badanie Z. G. oraz sporządziły protokoły z tego badania, które włączono do akt sprawy. Należy w tym miejscu podkreślić, że przepisy regulujące postępowanie komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych zawarte w ustawie z dnia 28 listopada 2014 r. stanowią lex specialis w stosunku do ogólnych regulacji zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego i w myśl ogólnie przyjętej zasady lex specialis derogat legi generali mają pierwszeństwo przed tymi, ogólnymi regulacjami K.p.a. Zgodnie z art. 4 ww. ustawy tylko w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Należy też zaznaczyć, że orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej podlegają kontroli sądu administracyjnego tylko w zakresie dotyczącym określenia kategorii zdolności do służby w Policji. Kontrola ta ma jednocześnie charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do badania orzeczenia pod względem formalnym. Oznacza to, że sąd administracyjny ocenia przede wszystkim, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z wymogami określonymi w przepisach regulujących te kwestie, a ponadto czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby. Innymi słowy sąd kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z wymogami zawartymi w przepisach ustawy o komisjach lekarskich oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2014 r. Sąd administracyjny nie jest natomiast władny aby rozważać kwestie medyczne (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1365/17; z dnia 14 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 654/14; publ. CBOSA). Tym samym, Sąd nie jest uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby w Policji. Przyczyną przyznania skarżącemu Z. G. kategorii zdolności do służby "C" – trwale niezdolny do służby w Policji było rozpoznane u niego schorzenie zaburzenia depresyjno-Iękowe mieszane z somatyzacją objawów utrwalone zakwalifikowane według § 78 p. 3 załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu. Rozpoznanie powyższe zostało oparte na zgromadzonej dokumentacji medycznej oraz wynikach przeprowadzonych badań, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Rozpoznane schorzenie, określone w § 78 p. 3 załącznika do ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. dawało podstawę do przyznanie skarżącemu kategorii "C" – trwale niezdolny do służby w Policji. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w zakresie przyznania skarżącemu kategorii zdolności do służby w Policji "C", odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.