II SA/Wa 1197/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Tomasz Szmydt, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy [...] na lata 2020-2024 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2. zasądza od Gminy [...] na rzecz Wojewody [...] kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Rada Miejska [...] podjęła w dniu [...] lutego 2020 r. uchwałę nr [...] w sprawie "Wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy [...] na lata 2020-2024, który stanowi załącznik nr 1 do tej uchwały. Wojewoda [...] w dniu 12 czerwca 2020 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713), dalej: "u.s.g", oraz art. 3 § 2 pkt 5, art. 13 § 2 i art. 50 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), wniósł o: - orzeczenie nieważności uchwały Rady Miejskiej [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w sprawie "Wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy [...] na lata 2020-2024", w całości, ewentualnie o: - orzeczenie nieważności załącznika do uchwały Rady Miejskiej [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w sprawie "Wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy [...] na lata 2020-2024", w części, w zakresie ustaleń: ust. 10 pkt 5, ust. 11, ust. 12, ust. 13, ust. 14, ust. 16 ust. 1, zawartych w rozdziale V, oraz ust. 1 pkt 8 i 9 oraz ust. 2 pkt 2 zawartych w rozdziale IX. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej uchwale zarzucił istotne naruszenie przepisów art. 18 ust. 2 oraz art. 21 ustawy z dnia 12 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 611), dalej: "ustawy o ochronie praw lokatorów". W uzasadnieniu skargi Wojewoda [...] podniósł, że w zaskarżonej uchwale wskazano, iż podstawę prawną do jej podjęcia stanowią przepisy art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. oraz art. 21 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów. Stwierdził, że przywołany w uchwale art. 21 ustawy o ochronie praw lokatorów wymaga by wieloletni program gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy zawierał m.in. prognozę dotyczącą wielkości oraz stanu technicznego zasobu mieszkaniowego gminy w poszczególnych latach, analizę potrzeb, plan remontów i modernizacji, wynikający ze stanu technicznego budynków i lokali, z podziałem na kolejne lata, planowaną sprzedaż lokali w kolejnych latach, jak również źródła finansowania gospodarki mieszkaniowej w kolejnych latach. W rozdziałach II, III, IV i VII załącznika do kwestionowanej uchwały brak takich odniesień. Nie zawierają ich również tabele, do których odsyła tekst załącznika. W rozdziale VIII załącznika do uchwały postanowiono o realizacji delegacji ustawowej z przepisu art. 21 ust. 2 pkt 7 ustawy o ochronie praw lokatorów. Przepis wymaga opisu wysokości kosztów w kolejnych latach, z podziałem na koszty bieżącej eksploatacji, kosztów remontów oraz kosztów modernizacji lokali i budynków wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, kosztów zarządu nieruchomościami wspólnymi, których gmina jest jednym ze współwłaścicieli, a także kosztów inwestycyjnych. W przedmiotowym rozdziale brak kosztów modernizacji, kosztów zarządu nieruchomościami, oraz kosztów inwestycji. Powyższe prowadzi, w ocenie Wojewody, do braku wypełnienia delegacji ustawowej w sposób zupełny, co powinno skutkować nieważnością aktu prawnego w całości. Zgodnie z ust. 10 pkt 5 załącznika do zaskarżonej uchwały, "w razie wątpliwości, co do wiarygodności danych zawartych w przedstawionej deklaracji można zażądać od wnioskodawcy dostarczenia, poświadczonego przez naczelnika właściwego miejscowo urzędu skarbowego, zaświadczenia o wysokości dochodów uzyskanych przez tę osobę oraz innych członków gospodarstwo domowego". W przytoczonym przepisie kompetencyjnym art. 21 ustawy o ochronie praw lokatorów brak delegacji do żądania urzędowo poświadczonych deklaracji o wysokości dochodu. W ust. 11, 12 i 13 rozdziału V załącznika do kwestionowanej uchwały Rada Miejska wprowadziła przepisy: "11. Obniżki czynszu nie udziela się: 11.1. najemcy, który nie złożył deklaracji o dochodach lub złożył deklarację niezgodną z prawdą, 11.2. najemcy, który nie dostarczył na żądanie Gminy zaświadczenia, o którym mowa w punkcie 10.5, 11.3. najemcom lokali socjalnych, 11.4. najemcom, którzy odmówili przyjęcia zaproponowanego przez wynajmującego lokalu spełniającego warunki lokalu zamiennego, o niższych kosztach utrzymania, 11.5. najemcy, który zalega z zapłatą należności za wynajmowany lokal mieszkalny chyba, że zostanie z nim zawarta umowa określająca spłatę zaległości. 12. Odstępuje się od obniżenia czynszu, jeżeli: 13.1. w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego zostanie ustalone, że występuje rażąca dysproporcja między niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji, a faktycznym stanem majątkowym najemcy wskazującym, że jest on w stanie uiszczać czynsz, wykorzystując własne środki i posiadane zasoby finansowe, 13.2. najemca utracił tytuł do zajmowanego lokalu, 13.3 najemca nie wywiązuje się z warunków umowy określającej spłatę zaległości." Przepis art. 21 ustawy o ochronie praw lokatorów wymaga ustalenia m.in. zasad polityki czynszowej oraz warunków obniżania czynszu. Wykroczeniem poza delegację ustawową jest postanowienie o sytuacjach, w których nie obniża się czynszu za lokal mieszkalny. W ust. 14 w rozdziale V załącznika do uchwały, Rada Miasta postanowiła, że "W przypadku złożenia deklaracji niezgodnej z prawdą, najemca zobowiązany jest zwrócić właścicielowi 200% kwoty nienależnie otrzymanego obniżenia czynszu." Jak wynika z brzmienia przywołanego przepisu art. 21 ustawy o ochronie praw lokatorów, brak w nim delegacji do ustanawiania sankcji za złożenie nieprawidłowej deklaracji o dochodach. W ust. 16 w ust. 1 rozdziału V załącznika do uchwały Rada Miejska zawarła następujący przepis: "Wysokość miesięcznej stawki opłat za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego ustala się na poziomie 150% stawki podstawowej czynszu aktualnie obowiązującej bez względu na obniżki obowiązujące dla danego lokalu." Zgodnie z art. 18 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego są obowiązane do dnia opróżnienia lokalu co miesiąc uiszczać odszkodowanie. Odszkodowanie, o którym mowa powyżej, odpowiada wysokości czynszu, jaki właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu lokalu. Jeżeli odszkodowanie nie pokrywa poniesionych strat, właściciel może żądać od osoby, o której mowa w ust. 1, odszkodowania uzupełniającego. Zdaniem Wojewody, doszło zatem do modyfikacji przepisu ustawowego. Na podstawie ust. 1 pkt 8, zawartego w rozdziale IX załącznika do uchwały, zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej w pierwszej kolejności realizowane będzie w stosunku do osób, które wystąpiły o ponowne przedłużenie umowy najmu socjalnego lokalu na następny okres po spełnieniu kryteriów określonych w § 4. Załącznik do przedmiotowej uchwały nie zawiera takiej jednostki redakcyjnej, nie wiadomo zatem jakie kryteria należy spełnić. Zgodnie z ust. 1 pkt 9 rozdziału IX załącznika do przedmiotowej uchwały, zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej w pierwszej kolejności realizowane będzie w stosunku do osób, które przekroczyły kryterium dochodowe umożliwiające przedłużenie umowy najmu socjalnego lokalu i nie przekroczyły kryteriów dochodowych określonych w § 3 i nie posiadają tytułu prawnego do innego lokalu na terenie zdefiniowanym w art. 2 ust. 5 pkt 13 (dotyczy wszystkich członków gospodarstwa domowego). Wówczas umowę najmu można zawrzeć na czas nieoznaczony. W załączniku do uchwały brak wskazanych w odesłaniu jednostek redakcyjnych, stąd nie jest możliwe określenie jakiego rodzaju kryteria dochodowe nie mogą być przekroczone, jak również na jakim terenie ma się znajdować inny lokal mieszkalny. W ust. 2 pkt 2 rozdziału IX załącznika do uchwały, przyjęto warunki zamian w latach 2020-2024 lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy w celu racjonalnego gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy. Zamiany mogą być dokonywane wyłącznie pośród lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy na wniosek najemcy, ubiegającego się o zamianę lokalu z ważnych powodów rodzinnych lub zdrowotnych i który spełnia kryteria dochodowe określone w § 3 i kryteria określone w § 5 pkt 6 uchwały. Wobec braku jednostek redakcyjnych wskazanych powyżej, nie wiadomo, jakie kryteria dochodowe należy spełnić, by otrzymać możliwość zamiany lokalu. Wojewoda wskazał, że niezależnie od powyższego, przepis delegujący, zawarty w art. 21 ust. 2 pkt 8 lit. b ustawy o ochronie praw lokatorów, wymaga zawarcia w planie gospodarowania zasobem gminy planowanej sprzedaży lokali. W rozdziale IX załącznika do uchwały, który odpowiada treściowo przepisowi delegującemu, brak jest zasad, które odnosiłyby się do tego zagadnienia. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy [...] zgodził się z zarzutami skargi w stosunku do załącznika do uchwały z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w sprawie "Wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy [...] na lata 2020-2024" i postanowił wdrożyć procedurę mającą na celu wprowadzenie zmian w załączniku "Wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy [...] na lata 2020-2024" w zakresie: ust. 10 pkt 5, ust. 11, ust. 12, ust. 13, ust. 14, ust. 16 ust. 1, zawartych w rozdziale V, oraz ust. 1 pkt 8 i 9 oraz ust. 2 pkt 2 zawartych w rozdziale IX. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. - dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Zgodnie z treścią art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na uchwałę, stwierdza nieważność uchwały w całości lub części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Odnośnie uchwał rady gminy przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 713 - dalej "u.s.g."), stosownie do którego uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna. Należy wskazać, że do istotnych naruszeń prawa skutkujących nieważnością uchwały należy zaliczyć naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, przepisów wyznaczających podstawę prawną podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego i prawa materialnego oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia mu uchwały. Stosownie do art. 93 ust. 1 u.s.g., wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego przez organ nadzoru, w zakresie stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy, nie jest jednak dopuszczalne po upływie ww. terminu. Upływ określonego w ustawie terminu nie wyłącza jednak kontroli legalności takiej uchwały. Organ nadzoru może bowiem zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego, który dokona jej kontroli, w zakresie zgodności z prawem. Wnosząc skargę do sądu administracyjnego, organ nadzoru nie jest przy tym ograniczony terminem zaskarżenia, o którym mowa w art. 53 § 1-3 p.p.s.a. W państwie prawa organy władzy publicznej działają w granicach i na podstawie prawa. Z konstytucyjnej zasady praworządności (art. 7) wynika, że zadania i kompetencje, sposób ich wykonania oraz więzi między podmiotami administracji publicznej są uregulowane prawnie. Realizując kompetencję organ musi uwzględniać treść normy ustawowej. Odstąpienie od tej zasady z reguły stanowi istotne naruszenie prawa. Zarówno w doktrynie, jak również w orzecznictwie, ugruntował się pogląd dotyczący dyrektyw wykładni norm o charakterze kompetencyjnym. Naczelną zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji. Ponadto należy podkreślić, że normy kompetencyjne (upoważniające) powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny. Jednocześnie niedopuszczalnym jest dokonywanie wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzanie kompetencji w drodze analogii. Przede wszystkim należy stwierdzić, że spełnione zostały wymogi formalne do wniesienia skargi przez organ nadzoru. Zaskarżona uchwała została doręczona Wojewodzie [...], lecz nie stwierdził on jej nieważności w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. W związku z czym był on uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 93 ust. 1 u.s.g. Przedmiotem skargi jest uchwała nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...] lutego 2020 r. w sprawie przyjęcia "Wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy [...] na lata 2020-2024". Zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego, a jej podstawą materialnoprawną jest art. 21 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1182 z późn. zm.), dalej: "ustawa o ochronie praw lokatorów". Art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie praw lokatorów stanowi, że rada gminy uchwala wieloletnie programy gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy. Na jego podstawie do wyłącznej właściwości rady gminy przypisany został obowiązek podejmowania uchwał w przedmiocie wieloletnich programów gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy. Uszczegółowienie tego obowiązku dokonane zostało w art. 21 ust. 2 ustawy, który stanowi, że wieloletni program gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy powinien być opracowany na co najmniej pięć kolejnych lat i obejmować w szczególności: 1) prognozę dotyczącą wielkości oraz stanu technicznego zasobu mieszkaniowego gminy w poszczególnych latach; 2) analizę potrzeb oraz plan remontów i modernizacji wynikający ze stanu technicznego budynków i lokali, z podziałem na kolejne lata; 3) planowaną sprzedaż lokali w kolejnych latach; 4) zasady polityki czynszowej oraz warunki obniżania czynszu; 5) sposób i zasady zarządzania lokalami i budynkami wchodzącymi w skład mieszkaniowego zasobu gminy oraz przewidywane zmiany w zakresie zarządzania mieszkaniowym zasobem gminy w kolejnych latach; 6) źródła finansowania gospodarki mieszkaniowej w kolejnych latach; 7) wysokość wydatków w kolejnych latach, z podziałem na koszty bieżącej eksploatacji, koszty remontów oraz koszty modernizacji lokali i budynków wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, koszty zarządu nieruchomościami wspólnymi, których gmina jest jednym ze współwłaścicieli, a także wydatki inwestycyjne; 8) opis innych działań mających na celu poprawę wykorzystania i racjonalizację gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy, a w szczególności: a) niezbędny zakres zamian lokali związanych z remontami budynków i lokali, b) planowaną sprzedaż lokali." Przedmiotowa uchwała stanowi wieloletni program gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy, która w swoich zapisach powinna wyznaczać pewne kierunki działania organów gminy. Program powinien, przy spełnieniu wymogów co do jego treści określonych w art. 21 ust. 2 ustawy, zawierać zarówno aktualną ocenę stanu zasobu mieszkaniowego gminy, ale przede wszystkim stanowić pewną prognozę na przyszłość - w zakresie faktycznego gospodarowania tym zasobem. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 ustawy, gmina tworzy warunki do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej jako zadanie własne. W celu realizacji tego zadania na podstawie art. 20 ustawy, gmina może tworzyć i posiadać zasób mieszkaniowy. Jednocześnie w przypadku utworzenia gminnego zasobu mieszkaniowego powstaje potrzeba gospodarowania nim zgodnie z przeznaczeniem do jakiego został utworzony, a więc dla zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej. Analiza treści art. 21 ust. 2 ustawy prowadzi do wniosku, że określając materię do uregulowania w drodze uchwały radzie gminy, wyznacza on granice upoważnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie praw lokatorów. Należy jednak wskazać, że w zakresie przedmiotowym nie tworzy on zamkniętego katalogu elementów kształtujących treść wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy, które winny być w programie ujęte, świadczy o tym użyte w nim wyrażenie "w szczególności", lecz co zaakcentować trzeba, że uchwalany program obligatoryjnie musi obejmować wszystkie kwestie określone w art. 21 ust. 2 ustawy. Pominięcie przez radę gminy któregoś z wymienionych elementów programu skutkuje brakiem pełnej realizacji upoważnienia ustawowego i ma istotny wpływ na ocenę zgodności z prawem podjętego aktu. Rada gminy obowiązana jest bowiem przestrzegać zakresu upoważnienia, udzielonego jej przez ustawę. Niewyczerpanie zakresu przedmiotowego przekazanego przez ustawodawcę do uregulowania w drodze uchwały, skutkuje bowiem istotnym naruszeniem prawa. Zauważyć należy, że wszystkie kwestie określone w ust. 2 składają się na treść programu, o czym świadczy regulacja zawarta w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy. W odniesieniu do tego, dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej uchwały uznać należy, że zaskarżona uchwała podjęta została z istotnym naruszeniem prawa. Wadliwość wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy dotyczy nieuwzględnienia zakresu ustawowego upoważnienia wynikającego z art. 21 ust. 2 ustawy. Z tej racji, uwzględniając konieczność umieszczenia w programie wszystkich elementów z art. 21 ust. 2 ustawy, podzielić należy stanowisko Wojewody, że przyjęta przez Radę uchwała nie określa w wymaganym zakresie, wskazanej w pkt 1 przepisu, prognozy wielkości oraz stanu technicznego zasobu mieszkaniowego gminy w poszczególnych latach (art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy). W zakresie tej części programu Rada poprzestała na opisie aktualnej wielkości zasobu mieszkaniowego gminy poprzez wskazanie budynków komunalnych oraz lokali gminnych w budynkach wspólnot mieszkaniowych oraz bardzo ogólnikowe zamierzenia w tym zakresie w zakreślonym ogólnie okresie czasu. Słusznie Wojewoda również zauważył, że Rada nie określiła analizy potrzeb remontów i modernizacji budynków oraz lokali z podziałem na kolejne lata, a wobec tego nie została wypełniona delegacja z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy. W wymaganym zakresie nie ujęto także w załączniku do uchwały planowanej sprzedaży lokali w kolejnych latach (art. 21 ust. 2 pkt 3 ustawy). Rada nie uregulowała w sposób prawidłowy w rozdziale V załącznika do uchwały Rady zasad polityki czynszowej oraz warunków obniżania czynszu. Zasadne jest stanowisko Wojewody, że Rada w ust. 10 pkt 5, ust. 11, ust. 12, ust. 13, ust. 14, ust. 16 ust. 1 przekroczyła delegację ustawową z art. 21 ust. 2 pkt 4 ustawy o ochronie praw lokatorów, który nakłada wymóg ustalenia zasad polityki czynszowej oraz warunków obniżania czynszu. Zasadnie również Wojewoda zarzucił, że Rada nie określiła prawidłowo źródeł finansowania gospodarki mieszkaniowej na kolejne lata, zgodnie z art. 21 ust. 2 pkt 6 ustawy, a norma kompetencyjna zawarta we wskazanym przepisie została wypełniona jedynie częściowo. Rada w rozdziale VII podała źródła finansowania gospodarki mieszkaniowej bez wskazania, jak będzie kształtowało się finansowanie gospodarki mieszkaniowej w kolejnych latach. Rada nie wypełniła delegacji wynikającej z art. 21 ust. 2 pkt 7 oraz art. 21 ust. 2 pkt 8 ustawy, bowiem w rozdziale VIII załącznika do uchwały nie uwzględniła kosztów modernizacji lokali i budynków wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, kosztów zarządu nieruchomościami wspólnymi, których gmina jest jednym ze współwłaścicieli, a także kosztów inwestycyjnych. Zdaniem Sądu, w pełni zasadna jest też wykazana w skardze wadliwość zapisów rozdziału IX ust. 1 pkt 8, ust. 1 pkt 9, ust. 2 pkt 2 załącznika do zaskarżonej uchwały. Wojewoda słusznie również zwrócił uwagę, że w rozdziale IX załącznika do uchwały, który odpowiada treściowo przepisowi delegującemu, tj. art. 21 ust 2 pkt 8 lit. b) ustawy o ochronie praw lokatorów, nie została uwzględniona w ramach opisu innych działań mających na celu poprawę wykorzystania i racjonalizację gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy, planowana sprzedaż lokali. Wobec tego zaskarżona uchwała nie spełnia przesłanek ustawowych i tym samym nie może stanowić podstawy, w oparciu o którą odbywać się będzie gospodarowanie mieszkaniowym zasobem gminy. Skoro ustawodawca zastrzegł, że w akcie prawa miejscowego powinny znaleźć się określone regulacje, to ich brak skutkuje nieważnością uchwały, jako niewypełniającej przyznanej kompetencji. Organ stanowiący samorządu terytorialnego w swej działalności uchwałodawczej związany jest zasadą legalizmu, wynikającą z art. 7 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Oznacza to, że organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Wobec powyższego, w przekonaniu Sądu, Rada Miejska [...], podejmując zaskarżoną uchwałę z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w sprawie "Wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy [...] na lata 2020-2024", stanowiącej załącznik nr 1 do tej uchwały, nie wypełniła zakresu upoważnienia wynikającego z art. 21 ust. 2 pkt 1, 2, 3, 4, 6, 7 i 8 ustawy o ochronie praw lokatorów oraz naruszyła art. 7 Konstytucji RP, co należało zakwalifikować, jako istotne naruszenie prawa dające podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania, należnych skarżącemu od organu, orzeczono w pkt 2 wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 13 stycznia 2021 r., wydane na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 z późn. zm.).