II SA/Wa 1193/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Lucyna Staniszewska, , Protokolant Marta Stec, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2024 r. sprawy ze skargi R. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora [...] Policji z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...]; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego R. J. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonym aktem - przywołując art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000), zwanej dalej "K.p.a." - utrzymano w mocy decyzję Dyrektora [...] (dalej jako "Dyrektor") z [...] stycznia 2022 r. o cofnięciu p. R. J., zwanemu dalej "Funkcjonariuszem", równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (dalej jako "równoważnik") oraz o uchyleniu decyzji Dyrektora z [...] października 2014 r., zwanej dalej "Decyzją". W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy: - Decyzją przyznano Funkcjonariuszowi prawo do równoważnika - od [...] maja 2014 r., - oświadczeniem mieszkaniowym z [...] sierpnia 2021 r. Funkcjonariusz poinformował Dyrektora, że nabył spadek; dołączył postanowienie Sądu Rejonowego w W. (sygn. akt [...]) z [...] czerwca 2021 r. o nabyciu przez Funkcjonariusza wraz z bratem spadku po matce - zmarłej [...] stycznia 2014 r.; każdy z braci nabył po ½ części spadku; w jego skład wchodzi m.in. nieruchomość gruntowa oraz budynki; Funkcjonariusz załączył również notatkę służbową, z której wynika, że dom - będący przedmiotem spadku - ma dwa pomieszczenia mieszkalne; mniejsze - o powierzchni 11,88 m2 - zajmuje brat Funkcjonariusza; większe natomiast - o powierzchni 20,25 m2 - zajmuje Funkcjonariusz - wraz z żoną i dzieckiem; łącznie powierzchnia mieszkalna wchodzącego w skład masy spadkowej budynku - przy ul. S. [...] w miejscowości N., zwanego dalej jako "Budynkiem" - to 32,13 m2, - w toku postępowania organ I. instancji ustalił też, że na wchodzącej w skład masy spadkowej działce znajduje się jeszcze inny dom, który nie był oddany do użytkowania; Funkcjonariusz wyjaśnił, że budowę domu - oznaczonego nr [...], znajdującego się przy ul. S. w miejscowości N., zwanego dalej "Budynkiem II" - rozpoczęto z inicjatywy Funkcjonariusza w 2003 roku; decyzją z [...] września 2003 r. Burmistrz Miasta i Gminy R. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Funkcjonariuszowi pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego; Funkcjonariusz oświadczył, że do [...] września 2021 r. nie złożył do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawiadomienia o zakończeniu budowy Budynku II, - wobec wniesienia odwołania do decyzji organu I. instancji sprawę rozpatrzono ponownie, - materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2023 r. poz. 171) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 946), zwana dalej "rozporządzeniem o równoważniku", - w myśl art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej - z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień, wynikających z odrębnych przepisów; realizacja tego prawa przybiera formę administracyjnego przydziału lokalu mieszkalnego, udzielenia pomocy finansowej na jego uzyskanie (art. 94 ust. 1) lub wypłaty równoważnika (art. 92 ust. 1), - zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia o równoważniku, świadczenie to przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji, nie ma m.in. domu jednorodzinnego, domu mieszkano-pensjonatowego lub stanowiącego odrębną nieruchomość lokalu, będącego przedmiotem własności lub współwłasności policjanta lub członków jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji (pkt 5); - § 6 rozporządzenia o równoważniku określa z kolei przesłanki wydania decyzji o cofnięciu dotychczasowego uprawnienia do równoważnika; wymieniono m.in. sytuację, gdy policjant - w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej - uzyskał lokal mieszkalny, stanowiący odrębną nieruchomość lub dom jednorodzinny (część domu) albo spółdzielczy własnościowy lokal mieszkalny będące przedmiotem spadku - jeżeli udział w spadku odpowiada co najmniej dwóm normom zaludnienia (pkt 4), - z akt sprawy wynika, że Funkcjonariusz jest spadkobiercą po matce w ½ części; przedmiotem spadku jest nieruchomość, usytuowana w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia przez Funkcjonariusza służby - o powierzchni mieszkalnej 32,13 m2; on sam oświadczył, że - wraz z rodziną - zajmuje pomieszczenie mieszkalne o powierzchni 20,25 m2; jego udział w spadku odpowiada zatem - co najmniej - dwóm normom zaludnienia - to min. 14 m2, - spełniono więc przesłanki, o których mowa w § 6 pkt 4 rozporządzenia o równoważniku - wykluczające dalsze pobieranie równoważnika; należało więc w sprawie wydać decyzję o cofnięciu prawo do tego świadczenia, - powołany przepis wskazuje wprost, że powierzchnia mieszkalna lokalu (domu), który Funkcjonariusz uzyskał w spadku, ma odpowiadać co najmniej dwóm normom zaludnienia (14-20 m2); ma to zaś miejsce w niniejszej sprawie; nie ma w tych okolicznościach znaczenia, że Funkcjonariusz ma uprawnienie do trzech norm zaludnienia – to: 21-30 m2, - na uwagę zasługują również ustalenie Dyrektora w kwestii posiadania przez Funkcjonariusza - na nieruchomości uzyskanej w wyniku dziedziczenia - drugiego domu jednorodzinnego (Budynku II); w toku postępowania dowodowego Dyrektor ustalił, że Funkcjonariusz ma od 2014 roku dom - nadający się do zamieszkania; zebrano obszerny materiał dowodowy, - potwierdzający m.in.: przyłącze energii elektrycznej, istnienie deklaracji na odbiór odpadów, uzyskane z serwisów internetowych zdjęcia, przedstawiające budynek; wobec braku dowodów - mogących podważyć dokonane w sprawie ustalenia faktyczne organu I. instancji - nie ma podstaw do ich kwestionowania - stawiania zarzutu niewystarczającego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie (tak odwołanie), - organy zobowiązano wprawdzie - na podstawie art. 7 i 77 § 1 K.p.a. – do podejmowania wszelkich czynności, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania całego materiału dowodowego; nie jest to jednak równoznaczne z przerzuceniem całości ciężaru poszukiwania dowodów w sprawie na organ; przeciwnie - nałożenie na prowadzący postępowanie organ obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony od współudziału w wypełnianiu tego obowiązku; powinna ona w szczególności zaoferować dowody, dotyczące okoliczności, których wykazanie leży w jej interesie - pod rygorem negatywnych dla niej skutków procesowych; spoczywającego na organach administracji obowiązek gromadzenia i poszukiwania dowodów nie można uznać za nieograniczony; nie sposób żądać, aby organy poszukiwały dowodów w nieskończoność, albo podejmowały szczególne dochodzenie w celu wykrycia dowodów, o których istnieniu nic nie wiadomo, albo których odnalezienie jest wyjątkowo mało prawdopodobne - z uwagi na upływ czasu; z art. 7 i 77 K.p.a. nie można w szczególności wyciągać wniosków, że wystarczające jest formułowanie przez stronę co do okoliczności faktycznych twierdzeń zaś organ będzie miał w takim wypadku obowiązek poszukiwania dowodów, by te wykazać. W skardze Funkcjonariusz, reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata, zarzucił wydanie kwestionowanej decyzji z naruszeniem: - § 6 pkt 4 rozporządzenia o równoważniku w zw. z art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji - poprzez błędne uznanie, jakoby cofnięcie uprawnienia do równoważnika było dopuszczalne w sytuacji posiadania przez funkcjonariusza lokalu mieszkalnego odpowiadającego już dwóm normom zaludnienia - bez względu na przysługujące mu w tym zakresie uprawnienie, - art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 7, 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. – poprzez niewyczerpanie inicjatywy dowodowej w zakresie ustalenia istnienia możliwości zamieszkania w Budynku II - przyjęcie dowolnego założenia występowania takiej możliwości wobec dostarczania prądu i opłacania wywozu odpadów - co do obiektu wznoszonego metodą gospodarczą przez wiele lat; nie ustalono stanu i metrażu jego pomieszczeń; dane te były niezbędne dla oceny ziszczenia się warunku posiadania lokalu, odpowiadającego uprawnieniu Funkcjonariusza - trzy normy zaludnienia. Wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz Funkcjonariusza zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono: - Funkcjonariusz miał niewątpliwie przede wszystkim prawo uzyskać lokal, spełniający trzy normy zaludnienia (rodzina trzyosobowa); całkowicie bezpodstawne jest stanowisko, jakoby było to w sprawie bez znaczenia, - co wprawdzie formalnie wynika z § 6 pkt 4 rozporządzenia o równoważniku, decyzję o cofnięciu uprawnienia do równoważnika wydaje się m.in., jeżeli policjant uzyskał lokal mieszkalny, stanowiący odrębną nieruchomość lub dom jednorodzinny (część domu) albo spółdzielczy własnościowy lokal mieszkalny będące przedmiotem spadku, jeżeli udział w spadku odpowiada, co najmniej dwóm normom zaludnienia; zgodnie jednak z powszechnie aprobowaną wykładnią systemową tego przepisu - skoro wedle z art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji policjantowi przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego, gdy posiadany przez niego lokal nie spełnia norm zaludnienia - tym samym, jeżeli zajmowane przez funkcjonariusza mieszkanie - niepochodzące z zasobów mieszkaniowych Policji - ma powierzchnię mniejszą od przysługującej, policjantowi służy równoważnik; jest to zastępcza forma realizacji prawa do lokalu mieszkalnego - gdy wobec policjanta nie zrealizowano uprawnienia podstawowego - przydzielenie lokalu mieszkalnego; w takiej sytuacji należy mu tym samym przyznać (wypłacać) określoną sumę pieniędzy na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych; zamiarem ustawodawcy było wszak zapewnienie policjantom prawa do dodatkowych świadczeń, związanych z zaspokojeniem ich potrzeb mieszkaniowych, - art. 88 ust. 1 ustawy o Policji stanowi zaś wprost, że policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień - wynikających z przepisów odrębnych, - tym samym - wbrew stanowisku organu - dla oceny posiadania przez Funkcjonariusza uprawnienia do otrzymania równoważnika ma kluczowe znaczenie, że ma on uprawnienie do trzech norm zaludnienia, - w realiach niniejszej sprawy organ sam wskazywał, że Funkcjonariusz nabył - w drodze spadku - udział w nieruchomości, któremu odpowiada 16,065 m2 powierzchni mieszkalnej; udział ten przekracza dwie normy zaludnienia, ale nie odpowiada przysługującemu Funkcjonariuszowi uprawnieniu do trzech, - z nabycia udziału ½ w Budynku nie można więc wywodzić spełnienia przesłanek cofnięcia uprawnienia do równoważnika; należy się zatem odnieść do drugiej - podnoszonej przez organ – okoliczności: rzekomej możliwości zamieszkania Funkcjonariusza w Budynku II - i to już w dacie otwarcia spadku, - organ nie wymienił żadnego dowodu, który potwierdzałby, że Budynek II nadawał się do zamieszkania – i to już w dacie otwarcia spadku, - z zebranego przez organ materiału dowodowego wynika jedynie, że budynek w istocie istnieje i jest zaopatrzony w instalację elektryczną oraz są ponoszone opłaty za odpady komunalne; nie wiadomo natomiast, co ma konkretnie na względzie organ, formułując tezę o potwierdzeniu za pomocą fotografii serwisów internetowych, że budynek jest zamieszkały; myśli tej w ogóle nie rozwinięto; z analizy rzeczonej fotografii nie wynika zaś, czy budynek jest wykończony, jaka jest jego powierzchnia mieszkalna, ani czy - i jeżeli tak, to jaka - powierzchnia mieszkalna nadaje się do zamieszkania, - te braki postępowania dowodowego zauważa poniekąd sam organ, przyznając że "przyjął", jakoby powierzchnia mieszkalna budynku musiała wynosić nie mniej niż 16m2; wartość ta - zsumowana z dotyczącą Budynku - odpowiada dwóm normom zaludnienia, - czynienie podobnych założeń nie jest dopuszczalne, - przede wszystkim, co podnosił sam Funkcjonariusz w odwołaniu, dom był wznoszony systemem gospodarczym - bez kredytu i darowizn, wobec tego – w związku z ograniczonymi możliwościami finansowymi - prac nie zakończono pomimo upływu wielu lat; nie może więc dziwić, że - dbając o instalacje, które są wykonywane, jako jedne z pierwszych - musiały być one użytkowane; w żaden sposób nie potwierdza to jednak ani tego, że budynek był zamieszkiwany, ani że się do tego nadawał, - nie potwierdza też tego realizacja przez Funkcjonariusza, nie do końca właściwie rozumianego, obowiązku ponoszenia opłat za odpady komunalne, - okoliczności te to natomiast wszystko co ma świadczyć - zdaniem organu – o możliwości zamieszkania w Budynku II - od daty otwarcia spadku, - tym samym nie wiadomo, czy i które pomieszczenia wykończono - pomalowano ściany, położono podłogi, umeblowano, a w łazience i kuchni znalazło się odpowiednie wyposażenie; nie jest znany w konsekwencji stan i metraż pomieszczeń mieszkalnych; nie można więc ustalić, czy jest spełnione uprawnienie Funkcjonariusza do trzech norm zaludnienia, - organ pominął jednocześnie takie okoliczności jak brak w Budynku II instalacji wodociągowej jak i informacji o wywozie nieczystości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Sąd zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem przepisów prawa materialnego – przez błędna wykładnię - zakreślającego prawo do równoważnika - w kontekście wskazania podstaw do jego utraty (tak § 6 pkt 4 rozporządzenia o równoważniku) - a także przepisów postępowania, co do powinności właściwego wyjaśnienia sprawy - w kwestii status Budynku II. Mogło mieć to istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie nie są sporne jej istotne okoliczności faktyczne w zakresie, gdzie ustalono - przy uwzględnieniu wyjaśnień samego Funkcjonariusza - że odziedziczył udział we własności Budynku. Co też bezsporne, powierzchnia przypadającego w nim Funkcjonariuszowi udziału odpowiada dwom normom zaludnienia, przewidzianym dla policjantów. Funkcjonariusz wywodził z kolei, że ma prawo do trzech norm zaludnienia, czego organ nie kwestionował - uznając jednak tą okoliczność za nieistotną w sprawie. Ponowne referowanie tych kwestii za organem byłoby bezzasadne. Organ prawidłowo powołał też brzmienie istotnych w sprawie regulacji. Ich ponowne przytaczanie byłoby bezzasadne - wobec poprzedniego zreferowania stanowisko organu w danym zakresie. Zasadne są jednak zarzuty skargi, gdzie wywiedziono, że organ błędnie wyłożył treść normatywną § 6 pkt 4 rozporządzenia o równoważniku. Wywody i argumentacja Funkcjonariusza są w danym zakresie w pełni zasadne. Wobec tego zbędnym byłoby ich powtarzanie. Dość dodać, że przedstawione przez organ rozumienie danej regulacji prowadziłoby do pozbawienia funkcjonariuszy uprawnienia do równoważnika niezależnie od przysługujących im norm zaludnienia - mimo nie dysponowania w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej lokalem o przysługującej powierzchni wobec ich sytuacji osobistej – tu, jak wywodzi Funkcjonariusz, żona i dziecko (trzy normy). Zastosowanie – możliwej wyłącznie z perspektywy językowej - wykładni danego przepisu rozporządzenia, prowadziłoby do pozbawienia Funkcjonariusza uprawnień statuowanych wprost regułami rangi ustawowej - tak: art. 92 ust. 1 w zw. z art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, przy racjonalnym założeniu, że prawo do równoważnika odzwierciedla alternatywnie możliwość uzyskania lokalu mieszkalnego. W takim przypadku wymieniony w przepisie szczególnym rozporządzenia przypadek, gdzie przewidziano powinność wydanie decyzji o cofnięciu prawa do równoważnika, należy wykładać jako wskazanie minimalnego udziału powierzchni nabytego w spadku lokalu - gdy trzeba to uwzględnić, orzekając w przedmiocie ewentualnej utraty prawa do ekwiwalentu. Nie może to jednak oznaczać utraty prawa do świadczenia, gdy odziedziczony udział w powierzchni mieszkalnej jest mniejszy niż przysługująca danemu funkcjonariuszowi norma zaludnienia. Organ mylnie więc skonstatował, jakoby w przypadku Funkcjonariusza utrata prawa do ekwiwalentu mogła być następstwem uzyskania stosownych praw do Budynku. Zasadne są także zarzuty skargi, dotyczące braku poczynienia stosownych ustaleń w kwestii znaczenia uzyskania przez Funkcjonariusza praw do Budynku II. Wprawdzie argumentacja prawna skargi nie jest w danym zakresie prawidłowa, jednak trafnie skonstatowano, że ustaleń organu w danym zakresie nie można uznać za właściwe. Należy wskazać, że - w kontekście rozważonych regulacji - znaczenie merytoryczne może mieć wyłącznie uzyskanie przez funkcjonariusza praw do lokalu, w którym można zamieszkiwać. Nie mogą być tu bez znaczenia także określono uwarunkowania prawne - ustanowione regułami prawa administracyjnego. W toku postępowania Funkcjonariusz wywodził, że nie zamieszkuje w Budynku II, wskazując na brak rozpoczęcia jego użytkowania - zgodnie z procedurami przewidzianymi przepisami prawa budowlanego – wobec niewykończenia obiektu. Jednocześnie, w myśl stosownych regulacji - tak art. 59i ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.) - użytkowanie obiektu bez wyczerpania stosownej procedury oddania do użytkowania (zgłoszenie lub zgoda) stanowi delikt administracyjny. O ile - w kontekście dotychczasowych ustaleń faktycznych - organ domniemywa, że budynek jest faktycznie zamieszkiwany (tak argumentacja w uzasadnieniu decyzji), ustalenie stosownych okoliczności sprawy powinno wpierw nastąpić w trybie stosownych regulacji. Nie do zaakceptowania byłaby sytuacja, gdyby stosowne ustalenia okoliczności faktycznych - stanowiących o odpowiedzialności administracyjnej - dokonywano niejako przy okazji postępowania administracyjnego w innym przedmiocie. Prowadziłoby to do sytuacji, gdy w dwu odrębnych trybach - wobec identycznych okoliczności - mogły być sformułowane całkiem odmienne oceny, kształtujące sytuację prawną tej samej osoby. Ustalenie w przedmiotowej sprawie, że Funkcjonariusz dysponuje wykorzystywanym już do zamieszkiwania obiektem, może więc nastąpić jedynie w ramach stosownych trybów ustawy – Prawo budowlane. Co bezspornie, w rozpoznawanej sprawie nie miało to miejsca. W takim przypadku powoływanie się na daną okoliczność - w kontekście posiadania przez Funkcjonariusza stosownych praw do lokalu w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej – jest przedwczesne. Wobec tego zarzut skargi - braku ustalenia istotnych okoliczności faktycznych sprawy - jest zasadny. Może mieć to znaczenie dla wyniku sprawy, gdyż - w świetle argumentacji samej skargi - nie sposób wykluczyć, że Budynek II jest w istocie użytkowany. Organ nie wykazał tego jednak w stosowny sposób, przywołując stanowisko odnośnie powinności dowodowych stron. Nie może mieć z kolei kluczowego znaczenia w sprawie sama okoliczność faktyczna, że wobec Budynku II nieprzeprowadzona procedury legalizacji jego użytkowania. Nie sposób bowiem uznać, aby prawo do równoważnika mogło przysługiwać policjantowi, który faktycznie dysponuje wykorzystywanym na cele mieszkalne lokalem w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. Takie rozumienie przepisów ustawy o Policji byłoby sprzeczne z celem stanowienia regulacji, dotyczących pomocy Państwa dla niedysponujących mieszkaniem funkcjonariuszy - w formie przedziału lokalu bądź wypłaty równoważnika. Chybione są natomiast wywody skargi, gdzie nawiązywano do kwestii daty otwarcia spadku wobec terminu śmierci matki Funkcjonariusza. Kwestia ta nie ma znaczenia dla meritum danej sprawy. Z brzmienia osnowy decyzji Dyrektora - utrzymanej w mocy skarżonym rozstrzygnięciem - nie wynika bowiem, aby danym aktem orzeczono w przedmiocie utraty przez Funkcjonariusza uprawnień do równoważnika za okres przed dniem rozpatrzenia sprawy – np. od daty otwarcia spadku, choć w uzasadnieniu skarżonego aktu zawarte w tym zakresie pewne wywody. Ponieważ analogiczną wadliwością były dotknięte decyzje organów dwu instancji, Sąd wyeliminował z obrotu prawnego oba te akty. Z przytoczonych wyżej przyczyn - na podstawie art. 135 oraz art. 145 § pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - orzeczono jak w pkt 1 sentencji. W myśl art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r. poz. 2631 ze zm.) do kosztów na rzecz strony zaliczono wynagrodzenie jej pełnomocnika (pkt 2 sentencji). Rozpatrując ponownie sprawę organy administracji uwzględnią ocenę prawną, sformułowaną w niniejszym uzasadnieniu.