II SA/Wa 1174/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. R. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji -

W. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego. Następnie w dniu 16 lipca 2014 r. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie narażeniem go na wyrządzenie znacznej szkody majątkowej, poprzez poniesienie kosztów wyprowadzki oraz kosztów najmu lokalu zastępczego w podobnej lokalizacji i o podobnym standardzie w wysokości ok 4000 zł miesięcznie. Ponadto wykonanie zaskarżonej decyzji naraża go na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ zwolniony lokal może być przeznaczony innemu funkcjonariuszowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, rozpoznając wniosek w ww. przedmiocie, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie argumentów wskazanych przez skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2005 r. FZ 59/04, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2006 r. II FZ 452/06). W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, rozumianych jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, czy też trudniejsze, niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. Z akt sprawy wynika, że skarżący posiada prawo do innej nieruchomości. Okoliczności tej skarżący nie kwestionuje, zatem argument, iż będzie on zmuszony wynająć lokal zastępczy jest nieprzekonywujący. Skarżący nie wykazał, aby nie miał możliwości zamieszkania w tym lokalu, ani też by jego obecna sytuacja materialna uniemożliwiła mu nabycie tytułu prawnego do innego lokalu. Odnosząc się natomiast do kosztów związanych z przeprowadzką należy wskazać, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że koszty związane z koniecznością przeniesienia się skarżącego do nowego lokalu nie mogą stanowić przesłanki dla wstrzymania wykonania wskazanej decyzji, bowiem nie rodzą one niebezpieczeństwa o jakim mowa w art. 61 § 3 powołanej ustawy (por. postanowienie NSA z dnia 23 marca 2007 r. sygn. akt I OZ 186/07, postanowienie NSA z dnia 1 sierpnia 2007 r. sygn. akt I OZ 565/07, postanowienie WSA z dnia 16 maja 2007 r. II SA/Wa 763/07 niepubl.). Nie zasługują na uwzględnienie również podniesione okoliczności, iż wykonanie postanowienia o opróżnieniu lokalu mieszkalnego spowoduje nieodwracalne konsekwencje, bowiem przedmiotowy lokal po jego opróżnieniu będzie mógł zostać przydzielony przez organ innej osobie. Okoliczności te nie stanowią, w ocenie Sądu, przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Należy zaznaczyć, iż w przypadku korzystnego rozstrzygnięcia dla skarżącego, organ będzie zobowiązany powyższą kwestię rozpatrzeć na nowo (por. postanowienie NSA z dnia 5 września 2013 r. sygn. akt I OSK 1591/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Konkludując należy podkreślić, że ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Skoro zatem skarżący nie wykazał aby zaskarżona decyzja mogła doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to wniosek jego nie mógł być uwzględniony. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.