II SA/Wa 1134/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. S. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2017 r. w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: - utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie -

M. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek z dnia 6 marca 2017 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Z wskazanego wniosku wynika, że prowadzi on samodzielne gospodarstwo domowe. Poza mieszkaniem o pow. 32 m² nie posiada on żadnego majątku, oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Nie posiada też papierów wartościowych i innych praw majątkowych ani wierzytelności. Skarżący wskazał, że jest bez środków do życia, nie uzyskuje emerytury, renty ani zasiłków. Postanowieniem z dnia 9 marca 2017 r. starszy referendarz sądowy w pkt 1) umorzył postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, w pkt 2) odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu postanowienia podkreślone zostało, że wbrew twierdzeniom wnioskodawcy jest on uprawniony do świadczenia rentowego z ZUS, które wynosi 944,45 zł. Z akt rozpoznawanych w WSA w Warszawie spraw (I SA/Wa 2374/15, I SA/Wa 1681/15, I SA/Wa 1781/15) wynika, że uprawnienie do renty z tytułu niezdolności do pracy skarżący nabył w 1998 r. na stałe, jednakże świadczenie od daty przyznania jest zawieszone z powodu odmowy przyjęcia. Zgromadzone i niepobrane świadczenie przekracza kwotę 115 000 zł. Zdaniem referendarz sądowego wnioskodawca jest świadomy, iż została przyznana mu renta, a nie pobieranie świadczenia jest jego wyborem osoby uprawnionej. Nie zmienia to jednak faktu, że uprawnienie takie posiada. W świetle powyższego nie można uznać, że M. S. jest osobą pozbawioną środków do życia, iż nie jest w stanie - bez uszczerbku utrzymania koniecznego - ponieść kosztów ustanowienia adwokata. Skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2017 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie. W dniu 19 września 2017 r. skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w którym wskazał, że pozostaje sam w gospodarstwie domowym, nie ma stałych dochodów ani oszczędności. Oświadczył, że posiada mieszkanie o powierzchni 32 m2, ale z uwagi na brak środków finansowych nie płaci za media, nie ma prądu, nie leczy się. Postanowieniem z dnia 29 września 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie umorzył postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że rozpoznając kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w tej samej sprawie, nie można odstąpić od oceny sytuacji materialnej wnioskodawcy, zawartej we wskazanych wcześniej postanowieniach referendarza sądowego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W złożonym obecnie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, skarżący nie wskazał na zmianę swojej sytuacji materialnej ani nie podał żadnych nowych okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby zmianę stanowiska wyrażonego w prawomocnym postanowieniu referendarza sądowego. Podniesione w rozpatrywanym obecnie wniosku informacje w żaden sposób nie odbiegają od informacji wcześniej podanych. Z tego względu brak jest podstaw do zmiany prawomocnego orzeczenia z dnia 9 marca 2017 r. Pismem z dnia 26 października 2017 r. skarżący wniósł sprzeciw od ww. postanowienia starszego referendarza sądowego. W treści sprzeciwu zaznaczył, że postanowienie to jest sprzeczne z prawem. Podkreślił, że pomówieniem jest twierdzenie o tym, iż ma prawo do renty wypłacanej przez ZUS. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a. rozpatrując sprzeciw od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 249a powołanej ustawy, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Powyższy przepis może znaleźć zastosowanie w sytuacji, gdy strona powtórnie wnosi o przyznanie prawa pomocy po uprzedniej odmowie przyznania jej tego prawa (por. R. Hauser, M Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo CH Beck, Warszawa 2015, str. 989). W rozpoznawanej sprawie Sąd podzielił stanowisko starszego referendarza sądowego co do tego, iż rozpoznając kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w tej samej sprawie, nie można odstąpić od oceny sytuacji materialnej wnioskodawcy, zawartej we wskazanych wcześniej prawomocnych postanowieniach referendarza sądowego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o ile ta sytuacji nie uległa zmianie. Faktem jest, iż we wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 19 września 2017 r. skarżący nie wskazał na zmianę swojej sytuacji materialnej ani nie podał żadnych nowych okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby zmianę stanowiska wyrażonego w postanowieniu referendarza sądowego. Zarówno we wspomnianym wniosku jak i w treści sprzeciwu brak jest jakichkolwiek informacji jak również dokumentów, które uzasadniałyby rozważenie możliwości przyznania prawa pomocy. Dane zawarte we wniosku z dnia 19 września 2017 r. w swej istocie powielają informacje wcześniej podane przez skarżącego. Wobec powyższego zdaniem Sądu, zachodzą podstawy do utrzymania w mocy orzeczenia referendarz sądowego z dnia 29 września 2017 r. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 249a w związku z art. 260 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.