II SA/Wa 1130/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 3 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.H. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w sprawie ze skargi A.H. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej-

A.H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2018 nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich, w której zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji oraz decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że powyższe rozstrzygnięcie może spowodować znaczną szkodę w jego majątku z uwagi na wartość broni oddanej do depozytu. Podkreślił, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] pismem z dnia 27 grudnia 2017 r. wezwał go do odbioru depozytu poprzez złożenie pisemnego wniosku o zniszczenie broni, pisemnego oświadczenia woli o przeniesienie własności broni na rzecz Skarbu Państwa, zbycie broni lub pozbawienie jej cech użytkowych. W ocenie skarżącego niewstrzymanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej spowoduje trudne do odwrócenia skutki poprzez brak możliwości odzyskania broni znajdującej się w depozycie i znaczące straty finansowe z uwagi na jej wartość. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu (decyzji) lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.). Wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył sądowi orzekającemu w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przesłanki orzeczenia zgodnego z żądaniem wnioskującego, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd administracyjny może orzec tylko wtedy, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ustalić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować takie zmiany w rzeczywistości, które mieszczą się w tych dwóch wskazanych przez ustawodawcę kategoriach pojęciowych. Takich ustaleń Sąd powinien dokonać także w oparciu o argumenty przywołane przez stronę we wniosku o wstrzymanie. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy bowiem wyjaśnić, że konsekwencje wykonania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń - zbycie broni, nie stanowi samoistnej podstawy przemawiającej za słusznością wstrzymania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Ponadto z treści art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1839, z późn. zm.) wynika, że osoba, której cofnięto pozwolenie na broń, może – w przypadku gdy nie dokona jej zbycia – złożyć broń do depozytu policyjnego, co spowoduje uniknięcie ewentualnej szkody materialnej związanej z jej sprzedażą. Zgodnie zaś z art. 23 ust. 1 powołanej ustawy, koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi osoba, która utraciła prawo do jej posiadania, dysponująca ją w trybie określonym w art. 22 ust. 3. Stosownie do treści art. 23 ust. 3 tej ustawy, w przypadku złożenia broni do depozytu, opłaty związane z deponowaniem broni i amunicji są pobierane po upływie roku od dnia ich złożenia do depozytu. Zarówno ponoszenie opłat depozytowych, jak i zbycie broni, należy do zwyczajnych następstw decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni i nie ma charakteru nadzwyczajnego, który pozwalałby na wstrzymanie wykonania decyzji. Ponadto skarżący nie wykazał, że posiadane egzemplarze broni mają wyjątkowe, niepowtarzalne właściwości i nie będą mogły być zastąpione. W ocenie Sądu następstwa decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni, nie wiążą się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy też trudnych do odwrócenia skutków, zatem nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.