II SA/Wa 1128/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi L. L. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej oddala skargę

Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] w [...] w dniu [...] stycznia 2022 r. skierował L. L. – pełniącego służbę wojskową od [...] lipca 2008 r., ostatnio na stanowisku [...] w [...] Bazie [...], w związku z przebywaniem na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...], celem ustalenia jego zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] w orzeczeniu z [...] lutego 2022 r. rozpoznała u badanego (na podstawie specjalistycznych konsultacji przeprowadzonych przez neurochirurga, internistę, okulistę, chirurga, neurologa, oraz psychiatrę, zgromadzonych wyników badań oraz karty informacyjnej z leczenia szpitalnego z 3 czerwca 2022 r. wraz z dokumentacją medyczną) schorzenia powodujące niezdolność do zawodowej służby wojskowej: 1) [...] które zakwalifikowała jako trwałe następstwa chorób lub urazów ośrodkowego układu [...] z zaburzeniami [...] upośledzające sprawność ustroju (§ 63 pkt 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r., poz. 761), zawierającego wykaz chorób lub ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa, a także o ograniczonej zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach sił zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na określonych stanowiskach służbowych, 2) zespół [...] z następową [...], które to schorzenie zakwalifikowała pod § 63 pkt 2 i § 14 pkt 1 (przewlekłe i nawracające choroby rogówki, twardówki, tęczówki, ciała rzęskowego i soczewki) załącznika. Jednocześnie Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] rozpoznała u L. L. następujące schorzenia współistniejące, niemające wpływu na orzeczoną kategorię służby wojskowej: [...], wadę kręgosłupa pod postacią [...] nieupośledzającą sprawności ustroju, skrzywienie [...], przebyte, wygojone [...] bez następstw, bliznę po przebytej operacji usunięcia [...], tatuaż obu przedramion, braki w uzębieniu, hiperglikemię na czczo i przebyte [...]. Mając na uwadze powyższe rozpoznania, Komisja stwierdziła, że L. L., z uwagi na charakter stwierdzonych chorób układu nerwowego, jest niezdolny do zawodowej służby wojskowej (kategoria N), zaliczyła badanego do trzeciej grupy inwalidzkiej z ogólnego stanu zdrowia od dnia [...] lutego 2022 r. i stwierdziła, że wszystkie stwierdzone schorzenia nie pozostają w związku ze służbą wojskową. L. L. w odwołaniu od tego orzeczenia zarzucił, że Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] bezpodstawnie przyjęła, że stwierdzone choroby nie mają związku ze służbą wojskową. Odwołujący się podniósł, m.in. że pełni służbę w bezpośrednim sąsiedztwie amerykańskich systemów radarowych i naprowadzających, emitujących duże fale radiowe, a jego stan zdrowia ma związek z działaniem pola elektromagnetycznego. L. L. dodał, że problemy zdrowotne pojawiły się u niego dopiero po wprowadzeniu do jednostki wojskowej [...], a wcześniejsze badania lekarskie nie wykazywały żadnych nieprawidłowości w jego stanie zdrowia. L. L. wniósł o uwzględnienie odwołania i stwierdzenie związku rozpoznanych u niego schorzeń ze służbą wojskową, co jak wskazał, m.in. ułatwi mu znalezienie nowej pracy. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w dniu [...] maja 2022 r. wydała orzeczenie (nr [...]), którym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), art. 5 ust. 1, ust. 6 i ust. 7 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2022 r., poz. 536 ze zm.) oraz § 3, § 11, ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz.U. z 2012 r., poz. 1013 ze zm.), a także § 7 pkt 1 oraz § 23 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, utrzymała w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z [...] lutego 2022 r. W uzasadnieniu Centralna Wojskowa Komisja Lekarska stwierdziła, że Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...], w oparciu o zebraną dokumentację medyczną, prawidłowo rozpoznała u skarżącego [...] oraz zespół [...] i zasadnie uznała, że te choroby czynią go niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. CWKL w [...] słusznie zaliczyła badanego go do trzeciej grupy inwalidztwa bez związku ze służbą wojskową. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska odnosząc się do odwołania, podniosła, że w dokumentacji służbowej przedstawionej Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] przez jednostkę wojskową w której L. L. pełni służbę nie ma informacji o szkodliwych czynnikach lub innych szczególnych warunkach jego służby. W związku z tym Komisja wystąpiła do Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] z prośbą o udzielenie wyjaśnień w tym zakresie. W odpowiedzi na powyższe Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] w piśmie z [...] kwietnia 2022 r. stwierdził, że skarżący pełnił służbę na stanowisku administracyjno-biurowym w budynku, który nie znajduje się na kierunku pracy anten emitujących pole elektromagnetyczne. Jednocześnie wyjaśnił, że w budynku nie przeprowadzano badań w przedmiocie występowania w nim czynników szkodliwych, ponieważ nie było takiej potrzeby. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska stwierdziła, że w tych okolicznościach faktycznych nie ma podstaw do uznania, że skarżący pełni służbę w warunkach narażających go na czynniki szkodliwe. Zdaniem Komisji, rozpoznane u skarżącego schorzenia, które czynią go niezdolnego do służby wojskowej ([...] oraz zespół [...]) mają charakter samoistny, a aktualny stan wiedzy medycznej nie wiąże ich powstania z określonymi czynnikami szkodliwymi. CWKL dodała, że związek schorzenia ze służbą ustala się o ile jest ono następstwem wypadku pozostającego w związku ze służbą wojskową lub jest schorzeniem, które powstało lub ujawniło się w trakcie pełnienia czynnej służby wojskowej i jest wymienione w wykazie chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach ustalonych rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z 31 marca 2003 r. (Dz.U. z 2003 r., poz. 567 ze zm.). L. L., działając przez pełnomocnika radcę prawnego, w piśmie z 14 czerwca 2022 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisane orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z [...] maja 2022 r. (nr [...]) wyłącznie w części dotyczącej określenia zdolności do służby. Skarżący odwołał się do § 19 ust 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach i zarzucił, że zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie RWKL w [...] nie zawierają przekonywującego uzasadnienia prawnego i faktycznego, które wyjaśniłoby w oparciu o jakie przesłanki i na podstawie jakich konkretnie faktów uznano go za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej, a w konsekwencji nie odpowiada wymaganiom orzeczenia określonym w załączniku nr 5 do zarządzenia, w zakresie odnoszącym się do uzasadnienia (pkt 12). W ocenie skarżącego, organy orzekające w niniejszej sprawie powinny były przedstawić w sposób szczegółowy dlaczego zajęły dane stanowisko w sprawie, a pomimo obszernego uzasadnienia orzeczenia wydanego przez Centralną Wojskową Komisję Lekarską, nie zawarto w nim elementów, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. L. L. dodał, że orzeczenie ma charakter "szczególnej" decyzji, ponieważ opiera się na wiedzy wysoko specjalistycznej, a więc tym bardziej wymaga szczegółowego i przystępnego uzasadnienia. Skarżący wniósł, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępownaiu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) o uchylenie zaskarżonego orzeczenia CWKL oraz utrzymanego nim w mocy orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] w części dotyczącej zdolności do służby wojskowej oraz zasądzenie na jego rzecz od organu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Komisja stwierdziła m. in., że dokonane rozpoznania i ich kwalifikacja pod określone pozycje wykazu chorób i ułomności, nie były przez skarżącego kwestionowane w odwołaniu od orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga L. L. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z [...] maja 2022 r. w zakresie obejmującym ustalenie kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej jest nieuzasadniona. Na wstępie należy wyjaśnić, że sąd administracyjny rozpoznając sprawę ze skargi na orzeczenie komisji lekarskiej o zaliczeniu skarżącego do określonej kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej, nie jest uprawniony do oceny i kwestionowania dokonanego przez komisję rozpoznania stanu zdrowia, prowadzącego do ustalenia kategorii zdolności (niezdolności) do służby wojskowej. Sąd ocenia natomiast, czy postępowanie zmierzające do ustalenia stanu zdrowia skarżącego zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy pod względem formalnym (czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z przepisami prawa) oraz czy rozpoznanie stanu chorobowego (ułomności) znajduje potwierdzenie w badaniach stanowiących podstawę orzeczenia o przyznaniu kategorii Z przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wynika, że orzeczenie o zaliczeniu danego żołnierza lub innej osoby do jednej z kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej, właściwe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do służby w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby również obserwacji szpitalnej (art. 5 ust. 7 ustawy). Zgodnie z § 11 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, przy orzekaniu o zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej i zaliczeniu do jednej z kategorii zdolności fizycznej i psychicznej do zawodowej służby wojskowej, wojskowe komisje lekarskie uwzględniają wykaz chorób i ułomności stanowiący załącznik nr 1 do rozporządzenia. Wojskowe komisje lekarskie orzekają na podstawie dokumentów dołączonych do skierowania na badania, m. in. historii chorób leczenia ambulatoryjnego i szpitalnego, karty badań profilaktycznych i okresowych, informacji zawartej w pisemnym oświadczeniu żołnierza, po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich (§ § 17 pkt 1 i § 18 pkt 1 rozporządzenia). Centralna Wojskowa Komisja Lekarska, według § 23 pkt 2 rozporządzenia, rozpoznając odwołanie orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W razie potrzeby Centralna Wojskowa Komisja Lekarska może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów (§ 23 ust. 2 rozporządzenia). Sąd, odnosząc powołane przepisy prawa do rozpatrywanej sprawy, stwierdza, że komisje lekarskie obu instancji (Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] oraz Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...]) prawidłowo przeprowadziły postępowanie orzecznicze w tej sprawie, zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r., a stwierdzone rozpoznania prawidłowo zakwalifikowały pod wskazane schorzenia. Komisje lekarskie dysponowały m.in. wynikami specjalistycznych badań skarżącego, w tym neurochirurga, który rozpoznał u niego m.in. zespół [...] i [...] oraz wynikami badań przeprowadzonych przez chirurga i neurologa, którzy potwierdzili, że skarżący cierpi m.in. na zespół [...]. Ponadto, komisje lekarskie dysponowały wykonanym audiogramem i wynikiem rezonansu magnetycznego głowy oraz orzeczeniem lekarskim lekarza medycyny pracy, w którym stwierdzono m. in., że skarżący jest niezdolny do pracy na stanowisku [...], tj. do pracy przy monitorze ekranowym do 4 godzin dziennie i przede wszystkim kartą informacyjną oraz dokumentację medyczną z leczenia szpitalnego L. L. przeprowadzonego od [...] maja do [...] czerwca 2020 r., z których również wynika rozpoznanie u skarżącego zespołu [...] oraz [...]. Wojskowe komisje lekarskie dysponowały zatem dokumentami o których mowa w § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. W świetle jednoznacznych wyników badań skarżącego, prowadzących do ustalenia występowania u niego [...] oraz zespołu [...] komisje lekarskie obu instancji miały dostateczne podstawy do wydania orzeczenia o uznaniu go niezdolnym do zawodowej służby wojskowej. Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej zawiera rozpoznanie oraz ustalenie kategorii zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej, a więc spełnia wymagania określone w § 19 pkt 1 powołanego rozporządzenia. Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia zawiera natomiast ustalenia faktyczne i prawne i nie pozostawia wątpliwości, z jakiej przyczyny skarżący został uznany za niezdolnego do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Sąd zauważa, że w znacznej jego części Centralna Wojskowa Komisja Lekarska skoncentrowała się na przedstawieniu argumentacji dotyczącej rozstrzygnięcia w zakresie braku związku rozpoznanych schorzeń skarżącego ze służbą, niemniej wynika to z treści odwołania wniesionego przez skarżącego od orzeczenia organu I instancji, w którym zawarł zarzuty wyłącznie w dotyczące związku jego schorzeń ze służbą, nie formułując jakichkolwiek zarzutów dotyczących rozpoznania (stwierdzonych chorób) i orzeczonej niezdolności do służby wojskowej. W związku z powyższym Sąd uznaje za bezpodstawne zarzuty skarżącego dotyczące braku właściwego uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia. Niedostateczne, lakoniczne uzasadnienie orzeczenia przez CWKL w zakresie dotyczącym niezdolności skarżącego do służby wojskowej, nie stanowi naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), zwłaszcza że, jak już powiedziano, rozpoznania te znajdują potwierdzenie w znajdujących się w aktach sprawy wynikach badań, stanowiących podstawę orzeczenia o przyznaniu kategorii zdolności do służby wojskowej, a L. L. w odwołaniu od orzeczenia RWKL w [...] nie kwestionował stwierdzonych chorób, jak i tego, że jest niezdolny do służby wojskowej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 922/12 wywiódł, że samo naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. polegające na lakoniczności, niedostateczności uzasadnienia, co do zasady nie stanowi podstawy do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., jeżeli tylko został prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy. Ustalony w sprawie stan faktyczny musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach, nie może zaś opierać się na domniemaniu sądu co do rzeczywistego stanu sprawy. O takim "domniemaniu sądu" nie może być mowy w niniejszej sprawie. Stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony, uzasadnienia orzeczeń organów zawierają wszystkie wymienione przez ustawodawcę elementy, a przeprowadzenie ich kontroli jest w pełni możliwe. Z tych wszystkich powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, że skarga L. L. jest nieuzasadniona. Sąd kontrolując zaskarżone orzeczenie w zakresie wykraczającym poza granice wyznaczone zarzutami skargi (art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), stwierdził, że nie ma podstaw do jego uchylenia lub orzeczenia o jego nieważności, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany uwzględnić z urzędu. Zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] są prawidłowe pod względem formalnym - zostały wydane przez trzech lekarzy, a więc zgodnie z § 22 ust. 1 i § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. Mając to wszystko na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 powołanej ustawy procesowej, orzekł jak w sentencji wyroku.