II SA/Wa 1080/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2021 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Okręgowej Służby Więziennej w [...]z dnia [...] marca 2020 r., nr [...]

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Generalnego Służby Więziennej (dalej: "DGSW", "organ II instancji") z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] (dalej: "DOSW", "organ I instancji") z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. R. S. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący") wystąpił do Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w [...] z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci "kopii wszystkich odpowiedzi na skargi uznane za zasadne lub częściowo zasadne z roku 2016". DOSW w [...] pismem z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] wezwał wnioskodawcę do wykazania interesu publicznego uzasadniającego uzyskanie informacji publicznej przetworzonej. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z dnia [...] lutego 2020 r., wnioskodawca zakwestionował stanowisko organu co do kwalifikacji żądanej informacji publicznej. W związku z tym wezwał organ do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem bądź do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia. DOSW w [...] decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] odmówił udostępnienia informacji publicznej stwierdzając, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.), dalej: "u.d.i.p.", a wnioskodawca nie wykazał przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego w jej udostępnieniu. Wskazał, że w okresie podanym przez wnioskodawcę do organu wpłynęła duża ilość skarg, z czego jedynie część została uznana za zasadne lub częściowo zasadne. Wydanie wnioskodawcy pewnej grupy skarg wyodrębnionych według wskazanego kryterium oznacza, że mamy do czynienia z informacją przetworzoną. W celu jej udostępnienia należy odszukać akta poszczególnych skarg w zasobach archiwalnych i zweryfikować całą dokumentację w niej zalegającą pod względem kryteriów ujętych we wniosku. Następnie dokumenty te należy poddać przekształceniom polegającym na pozbawieniu ich danych umożliwiających identyfikację poszczególnych podmiotów (osób fizycznych i prawnych), a także usunięciu treści nie objętych przedmiotem wniosku. Z uwagi na liczbę rozpoznanych skarg przez organ w okresie objętym wnioskiem, czas konieczny do wykonania kserokopii dokumentów podlegających udostępnieniu, jak również koszt ich przygotowania, czynności te obciążałyby organ w sposób istotny, przekraczający bieżące możliwości. Udzielenie żądanej informacji publicznej jest zajęciem czasochłonnym i wymaga zaangażowania w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych, które w obecnej chwili przekraczają możliwości organu. Funkcjonariusz rozpoznający merytorycznie przedmiotowy wniosek zajmuje samodzielne stanowisko służbowe, a organ nie ma możliwości zaangażowania w proces wytworzenia informacji publicznej innych funkcjonariuszy. Na powyższe ograniczenia ma również fakt wprowadzenia przez Ministra Zdrowia w dniu 20 marca 2020 r. na terenie kraju stanu epidemii, co skutkuje ograniczeniami w zakresie sposobu i czasu pełnienia służby przez funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej. Podjęcie działań organizacyjnych i zaangażowanie środków osobowych niezbędnych do udzielenia wnioskowanej informacji wiązałoby się z koniecznością zaangażowania do tych czynności innych funkcjonariuszy jednostki, co nie pozostałoby bez negatywnego skutku dla realizacji zadań służbowych zakłócając prawidłowy tok funkcjonowania jednostki. Dalej organ zaznaczył, że wnioskodawca w odpowiedzi na wezwanie z dnia [...] lutego 2020 r. nie wykazał, że udzielenie wnioskowanej informacji uzasadnione jest szczególnie istotnym interesem publicznym. W szczególności nie wykazał, że zostanie ona wykorzystana w celu usprawnienia funkcjonowania działalności danego organu administracji publicznej, co uzasadnia odmowę jej udostępnienia. Pismem z dnia [...] marca 2020 r. R. S. wniósł odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Stwierdził, że udzielenie wnioskowanej informacji nie wymaga od organu podjęcia "obszernych działań". Zaznaczył nadto, że stan epidemii nie może uzasadniać odmowy udostępnienia informacji publicznej, może jedynie stanowić podstawę do przedłużenia terminu udzielenia odpowiedzi na wniosek. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] Dyrektor Generalny SW, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że żądana informacja spełnia kryteria informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Organ I instancji nie dysponował gotową informacją odpowiadającą kryteriom wskazanym przez wnioskodawcę z przyczyn obiektywnych. Wyselekcjonowanie ze zbiorów archiwalnych skarg, próśb i wniosków osadzonych zgodnie z wnioskiem wiązałoby się ze znacznym nakładem pracy, a przygotowanie odpowiedzi zgodnej z wnioskiem prowadziłoby do przetworzenia informacji publicznej. Jest to proces czasochłonny, angażujący większą liczbę pracowników, co faktycznie mogłoby doprowadzić do dezorganizacji pracy w Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w [...]. Działania te miałyby negatywny wpływ na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na Służbę Więzienną. Skargi, wnioski i prośby w sprawach osadzonych ewidencjonowane są pod jednym symbolem. Jest to zgodne z załącznikiem nr 2 do zarządzenia nr [...] Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] grudnia 2002r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej, rzeczowego wykazu akt oraz instrukcji o organizacji i zakresie działania archiwów zakładowych i składnic akt w jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej. Zidentyfikowanie spośród nich dokumentów, o które wnosi wnioskodawca, wymagałoby zapoznania się z treścią każdej z tych opinii. Nadto organ II instancji zauważył, iż istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo, że zainteresowanie wnioskodawcy odpowiedziami na skargi zasadne i częściowo zasadne jest bezpośrednio związane z jego sytuacją osobistą i może być pomocne np. w formułowaniu środków zaskarżenia, tak by odniosły rezultat zgodny z oczekiwaniami odwołującego. Wnioskodawca odmówił wskazania, w jakim celu potrzebne są mu wnioskowane informacje. Nie wykazał, że poniesienie znacznych nakładów pracy na sporządzenie oczekiwanej informacji będzie służyło ważnemu celowi publicznemu. Z tych względów, zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Pismem z dnia 18 maja 2020 r. R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Dyrektora Generalnego SW z dnia [...] kwietnia 2020 r. wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania poniesionych w sprawie. W uzasadnieniu skargi zakwestionował stanowisko organów, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną przetworzoną. Wskazał, że zgodnie z poglądami prezentowanymi w orzecznictwie sądów administracyjnych odszukanie i anonimizacja dokumentów nie stanowi przetwarzania informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę DGSW wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 21 sierpnia 2020 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymała skargę, a ponadto zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez nadmierne ograniczenie prawa do informacji publicznej oraz błędne przyjęcie, że wniosek dotyczy informacji przetworzonej, a nie prostej oraz że nie wykazano interesu publicznego, co skutkuje nietrafnym jego przywołaniem, 2) art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak podjęcia jakichkolwiek kroków w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w świetle odpowiedzi skarżącego, tj. twierdzenia, że żądane przez niego informacje nie stanowią informacji przetworzonej, mimo że organ był do tego zobowiązany, a także poprzez brak odniesienia się do okoliczności powoływanych przez skarżącego na tę okoliczność, podczas gdy ustalenie tej okoliczności jest istotne w niniejszym postępowaniu, 3) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których jednym dowodom dał wiarę, a innym odmówił wiarygodności, 4) art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny całokształtu materiału dowodowego polegające na przyjęciu, że wnioskowane informacje są bezpośrednio związane z sytuacją osobistą wnioskodawcy i mogą być pomocne w formułowaniu środków zaskarżenia, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego taka okoliczność nie wynika, 5) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez błędne przyjęcie, że to występujący o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej musi wskazywać powody, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego, w sytuacji, gdy to podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej muszą wykazać brak tej przesłanki ustawowej w przypadku wydania decyzji odmownej, 6) art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie decyzji w mocy, podczas gdy należało decyzję uchylić i przekazać do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wobec jej wydania z naruszeniem ww. przepisów postępowania, gdy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie w szczególności w sytuacji braku wyjaśnienia ile w 2016 r. wpłynęło skarg, jaki czas potrzebny jest do udzielenia odpowiedzi skarżącemu zgodnie z wnioskiem i jakie koszty musiałby ponieść organ z tego tytułu. W związku z powyższymi zarzutami pełnomocnik skarżącego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz rozważenie uchylenia decyzji organu I instancji, a także o zwrot kosztów postępowania pełnomocnika ustanowionego z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca doprecyzował zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. U.d.i.p. reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Omawiana ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Natomiast informacja publiczna, w myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p., to każda informacja o sprawach publicznych. Ustawa nie zawiera definicji tego pojęcia, jednak określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie ww. pojęcia, związane z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem, trafnie akcentuje się w piśmiennictwie (v. H. Izdebski, Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209; K. Tracka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 138). W orzecznictwie sądów administracyjnych, na gruncie powołanych regulacji, przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06; publ. LEX nr 291357; z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14; publ. CBOSA). W niniejszej sprawie zakres podmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej został spełniony. Adresat wniosku z dnia [...] stycznia 2020 r., tj. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej jest bowiem podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., zaś wnioskowana informacja, tj. odpowiedzi organu na skargi osadzonych uznane za zasadne lub częściowo zasadne w 2016 r., jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i pkt 3 lit. d u.d.i.p. Organy zakwalifikowały ww. informację jako informację publiczną przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a w konsekwencji odmówiły jej udostępnienia z powodu niewykazania przez skarżącego przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego". Pojęcie "informacji publicznej przetworzonej" jest pojęciem nieostrym i nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane, jednak analiza dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych daje podstawę do odkodowania opisowej definicji tego pojęcia stanowiącej wynik wykładni powołanego wyżej przepisu. I tak, za informację publiczną przetworzoną uznaje się taką informację, która w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym, podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1746/14, publ. CBOSA). Przyjmuje się jednak również, że informacja publiczna przetworzona nie musi być wyłącznie wytworzoną rodzajowo nową informacją. Może ona bowiem obejmować dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te, wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się musi zatem z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - może być traktowana jako informacja przetworzona (por. wyroki NSA: z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 863/14; z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1645/14; z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11; publ. j.w.). W judykaturze przyjmuje się również, że informacja publiczna przetworzona to taka, która stanowi wynik ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13 publ. j.w.) na podstawie pierwotnego zasobu danych (por. wyroki NSA z dnia: 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2149/12; z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13; z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt I OSK 747/14; publ. j.w.). O informacji przetworzonej można mówić również wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji obejmuje wprawdzie informacje proste będące w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, ale rozmiar i zakres żądanej informacji wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnica prawnie chronioną) przesądza o tym, że w istocie mamy do czynienia z żądaniem informacji przetworzonej. Dotyczy to zwłaszcza takiej sytuacji, gdy utworzenie zbioru informacji prostych wymaga takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, które negatywnie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na podmiot zobowiązany, a w szczególności wymaga analizowania całego zespołu posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych, których oczekuje wnioskodawca (por. wyroki NSA: z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11, z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1199/11, z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt I OSK 140/14; publ. j.w.). Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji zostały wydane co najmniej przedwcześnie, z naruszeniem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Z uzasadnienia ww. decyzji nie wynika bowiem, z jakich konkretnie powodów organy przyjęły, że wniosek z dnia [...] stycznia 2020 r. dotyczy informacji publicznej przetworzonej. Wyjaśnienie tej kwestii jest szczególnie istotne w sytuacji, w której ustawa nie zawiera definicji ww. pojęcia, a przedstawione powyżej kierunki jego interpretacji z reguły opierają się na kazuistycznym podejściu do konkretnego stanu faktycznego. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2020 r. Dyrektor Okręgowy SW w [...] wskazał, że w okresie podanym przez wnioskodawcę (2016 r.) do organu wpłynęła "duża" ilość skarg, z czego "jedynie część" została uznana za zasadną lub częściowo zasadną. Organ nie podał nawet w przybliżeniu ilości skarg, co w żaden sposób nie pozwala na weryfikację stanowiska organu co do kwalifikacji wnioskowanej informacji. Ma to tym większe znaczenie, że wniosek dotyczy skarg, które wpłynęły do organu w okresie jednego tylko roku, a zatem choćby przybliżone oszacowanie liczby tychże skarg nie powinno nastręczać szczególnych trudności. Dalej organ stwierdził, że udzielenie odpowiedzi na wniosek wymaga "odpowiedniego przygotowania" informacji, tj. sięgnięcia do dokumentów źródłowych, odszukania ich, zweryfikowania pod względem kryteriów wskazanych we wniosku i zanonimizowania danych wrażliwych. Następnie wskazał, że z uwagi na liczbę rozpoznanych skarg w okresie objętym wnioskiem (której to liczby nie podał choćby w przybliżeniu), udostępnienie informacji wymaga zaangażowania takich środków osobowych i finansowych (których również nie określił choćby w przybliżeniu), że przekracza to bieżące możliwości organu, bowiem przedmiotowy wniosek rozpoznaje pracownik zajmujący samodzielne stanowisko służbowe. Tak nieprecyzyjne twierdzenia organu nie poddają się w istocie kontroli Sądu. Nie wynikają z nich jakiekolwiek konkretne dane wskazujące na to jaki faktycznie nakład pracy konieczny jest do udostępnienia informacji żądanej przez skarżącego. Sama bowiem potrzeba wyszukania i anonimizacji dokumentów, jeśli ich ilość nie jest w ogóle znana, nie przesądza o tym, że mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną. W konsekwencji twierdzenia organu o potrzebie zaangażowania do ww. czynności funkcjonariuszy jednostki i negatywnym tego skutku dla toku realizacji zadań służbowych również nie poddają się weryfikacji, bowiem nie są oparte na jakichkolwiek wymiernych danych. Przedstawiając tak ogólnikowe stanowisko, organ nawet nie uprawdopodobnił, że objęta wnioskiem informacja publiczna ma charakter przetworzony. Również w zaskarżonej decyzji brak jest przekonujących argumentów odnośnie ww. kwestii. Twierdzenie organu II instancji, że udostępnienie żądanej informacji publicznej to "proces czasochłonny, angażujący większą liczbę pracowników, co faktycznie mogłoby doprowadzić do dezorganizacji pracy w Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w [...]" nie zostało poparte żadnymi, weryfikowalnymi danymi. Powyższej oceny nie zmienia również argument, że skargi, wnioski i prośby w sprawach osadzonych ewidencjonowane są pod jednym symbolem w sytuacji, gdy nie zostało w sposób przekonujący wyjaśnione, czy jest to ewidencja prowadzona w formie elektronicznej, czy też nie, a w konsekwencji, czy organ I instancji ma możliwość szybkiego wyselekcjonowania skarg, czy też nie. Przede wszystkim jednak w stopniu choćby przybliżonym nie zostało wskazane jakiej ilości danych to dotyczy, tj. ile skarg, wniosków i próśb wpływa rocznie do organu. Konkludując Sąd stwierdza, że wydane w sprawie niniejszej decyzje nie pozwalają na dokonanie oceny, czy wniosek skarżącego z dnia [...] stycznia 2020 r. rzeczywiście dotyczy informacji publicznej przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 u.d.i.p., co skutkowało ich uchyleniem. Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni dokonaną ocenę prawną. Nadto poczyni niezbędne ustalenia faktyczne w celu wyjaśnienia czy wnioskowana informacja publiczna ma charakter prosty czy przetworzony. Wyjaśni jakie faktycznie czynności i w stosunku do jakiego zasobu danych winien podjąć w celu udostępnienia informacji o treści żądanej przez skarżącego, a także jaki nakład pracy (czasokres) i w jakim składzie osobowym musi zostać wykonany w celu przygotowania tej informacji. Wyjaśni również w oparciu o przekonującą argumentację, czy podjęcie tych wszystkich czynności rzeczywiście może wpłynąć negatywnie na funkcjonowanie organu. W przypadku dalszego twierdzenia, że zachodzą przesłanki do wydania decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji z przyczyn określonych w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., organ zobowiązany będzie do rzetelnego, przekonującego wyjaśnienia w jej uzasadnieniu wszystkich wyżej wymienionych okoliczności z uwzględnieniem regulacji art. 107 § 3 k.p.a. Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.