II SA/Wa 1074/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 maja 2021 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia części uposażenia oddala skargę

K.G. złożył skargę na decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] marca 2020r., nr [...], w przedmiocie pozbawienia części uposażenia. [...] K.G. pełni zawodową służbę wojskową w Jednostce Wojskowej [...] w m. S. Dnia [...] listopada 2019 r. w wyniku przeprowadzonego badania z użyciem urządzenia kontrolno – pomiarowego [...] do oznaczania zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, stwierdzono u ww. żołnierza stan nietrzeźwości, który został udokumentowany Nr testu [...] i wynikiem zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu 0.94 mg/L. Skarżący przebywał wówczas na szkoleniu poligonowym w Centrum Szkolenia Wojsk [...] w m. D. (OC J.), na które został skierowany zgodnie z treścią rozkazu dziennego Nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. Ponadto, jak wynika z powyższego rozkazu ww. żołnierz został wyznaczony na dowódcę grupy, który miał pełnić funkcję przełożonego dyscyplinarnego wszystkich żołnierzy podległej grupy, odpowiedzialnego, za przestrzeganie przepisów prawa, regulaminów i zasad dyscypliny wojskowej. W następstwie opisanego powyżej zdarzenia w dniu [...] listopada 2019 r. w myśl art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie wojskowej wobec [...] K. G. został zastosowany dyscyplinarny środek zapobiegawczy poprzez niedopuszczenie ww. do wykonywania czynności służbowych od godz. 15.30 dnia [...] listopada 2019 r. do godz. 15.30 dnia [...] listopada 2019 r. Powyższe zostało potwierdzone w rozkazie dziennym Nr [...] Dowódcy Zgrupowania Poligonowego z dnia [...] listopada 2019 r. Od rozkazu żołnierz nie wniósł środka zaskarżenia. Dodatkowo z załączonej karty ukarania żołnierza wynika także, że ww. otrzymał również ostrzeżenie o niepełnej przydatności do zawodowej służby wojskowej. Jednocześnie w przedmiotowej karcie widnieje podpis ukaranego o niewniesieniu sprzeciwu do orzeczenia wydanego podczas postępowania w trybie uproszczonym. W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy w dniu [...] listopada 2019 r. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] wydał decyzję, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności, w której pozbawił skarżącego pełniącego zawodową służbę wojskową w Jednostce Wojskowej [...] z dniem [...] listopada 2019 r. prawa do 2/30 części miesięcznego uposażenia za 2 dni niemożności wykonywania zadań służbowych, tj. za dni [...]-[...] listopada 2019 r. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ I instancji wskazał, że konieczność wydania przedmiotowej decyzji została podyktowana stwierdzeniem zawinionej przez żołnierza zawodowego niemożności wykonywania zadań służbowych. Przedmiotową decyzję ww. żołnierz otrzymał w dniu [...] listopada 2019 roku i zachowując ustawowy termin do wniesienia środka zaskarżenia w dniu [...] grudnia 2019 r. (data stempla Jednostki Wojskowej [...]) złożył za pośrednictwem Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] odwołanie od przedmiotowej decyzji do Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych. W swoim odwołaniu strona wyraża swoje niezadowolenie z faktu pozbawienie uposażenia za dni [...] i [...] listopada 2019 r. Organ odwoławczy po zapoznaniu się z odwołaniem stwierdził, iż nie zasługuje ono na uwzględnienie, gdyż postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa a stwierdzona zawiniona przez żołnierza niemożność wykonywania zadań służbowych stanowi podstawę do potrącenia 2/30 części miesięcznego uposażenia. Organ wskazał, iż w myśl zapisów art. 3 ust.1 ustawy o dyscyplinie wojskowej pojęcie dyscypliny wojskowej jest to przestrzeganie przez żołnierza przepisów prawa dotyczącego służby wojskowej i innych przepisów prawa przewidujących odpowiedzialność dyscyplinarną na zasadach i w trybie określonych w ustawie oraz wykonywanie rozkazów i decyzji wydanych w sprawach służbowych. Natomiast jak wynika z treści zapisów art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wymiar czasu służby żołnierzy zawodowych jest określony ich zadaniami służbowymi. Ponadto, jak wynika z treści art. 2 ust. 2 ustawy o dyscyplinie wojskowej przełożony jest obowiązany niezwłocznie reagować na zachowania żołnierzy naruszające dyscyplinę wojskową. Organ podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie nastąpiło wydanie rozkazu Nr [...] Dowódcy Zgrupowania Polowego, zgodnie z którym w oparciu o art. 36 ust. 1, 2 i 3 ww. ustawy nie dopuszczono skarżącego do wykonywania czynności służbowych, gdyż zaistniało uzasadnione przypuszczenie, że żołnierz znajduje się w stanie nietrzeźwości (art. 37 ust. 1 cytowanej ustawy). Wobec powyższego rozkazu skarżący nie wniósł odwołania i tym samym rozkaz ten został wprowadzony do obrotu prawnego. Zgodnie z art. 118 decyzji Nr 445/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 grudnia 2013 r. w sprawie wprowadzenia do użytku Regulaminu Ogólnego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej każdy żołnierz ma prawo wnieść odwołanie do przełożonego wyższego szczebla w terminie czternastu dni, od dnia otrzymania decyzji lub jej ogłoszenia. Dlatego też w ocenie organu odwoławczego skoro skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa do wniesienia odwołania od przedmiotowego rozkazu, uznać należy, że zaistniała przesłanka do zastosowania wobec skarżącego przepisów art. 93 ust. 3 i ust. 2 ustawy pragmatycznej. Przedmiotowa konstatacja wskazuje zdaniem organu odwoławczego na to, iż organ I instancji dokonał prawidłowego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Zatem z uwagi na fakt, iż ww. żołnierz został odsunięty od obowiązków służbowych w dniach [...] i [...] listopada 2019 r., od 15.30 jednego dnia do 15.30 drugiego, czyli w ciągu 2 dni pracujących, organ stwierdził, że w myśl zapisów art. 93 ust. 2 ustawy pragmatycznej żołnierz traci prawo do 2/30 części miesięcznego uposażenia. W związku z powyższym, organ II instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia żądań zawartych w złożonym przez [...] K. G. odwołaniu oraz rozpatrzenia przedmiotowej sprawy w sposób odmienny. K. G. złożył skargę na decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] marca 2020r., nr [...], w przedmiocie pozbawienia części uposażenia. Skarżący podnosił, iż w dniu 15 listopada 2019r. naruszył obowiązujące przepisy związane ze spożywaniem alkoholu na terenie wojskowym - czyt. poligon wojskowy - kompleks leśny będący w użytkowaniu Centrum Szkolenia Wojsk [...] D. Do naruszenia doszło po zakończeniu pełnienia 24 godzinnej służby dyżurnej. Służba zakończona została po godzinie 08.00 dnia [...] listopada 2019r. Następnie udał się na obowiązkowy, co najmniej 11 godzinny odpoczynek, w trakcie którego zwolniony jestem z wykonywania obowiązków służbowych. W trakcie tego odpoczynku doszło do ww. naruszenia, co dodatkowo zostało potwierdzone, przez patrol Żandarmerii Wojskowej (dalej "ŻW") który nałożył na skarżącego mandat karny w kwocie 500 zł. Przeprowadzono dwukrotne badanie w odstępach ok. 10 minut, gdzie drugi wynik wykazał wyraźną tendencję spadkową. Skarżący nadmieniał, że rozumiejąc popełnienie wykroczenia, nie utrudniał prowadzenia czynności ŻW i nie żądał badania krwi, w odległej placówce służby zdrowia tylko poddałem się drugiemu badaniu na obecność zabronionej substancji w wydychanym powietrzu. Zakończenie odpoczynku po służbie zbiega się w czasie z zakończeniem szkolenia w tym dniu. Następnego dnia ok. 30 min przed pobudką udał się do Dyżurnego Parku Sprzętu Technicznego, celem przeprowadzenia badania na obecność alkoholu. Badanie przeprowadził z własnej inicjatywy, nie chcąc uczestniczyć w czynnościach służbowych w stanie po spożyciu alkoholu, co mogło być postrzegane jako naruszenie przepisów. Po badaniu przystąpił do wykonywania czynności służbowych: [...]. Od godziny 08.00 rozpoczął się Trening Sztabowy na który skarżący wezwany został przez przełożonego. Trening zakończył się w godzinach wieczornych, przed kolacją. Skarżący wskazał, iż również w tym dniu dowódca zgrupowania poinformował ww., że w poniedziałek mam się zgłosić wraz z drugim żołnierzem do placówki ŻW w O., celem wykonania czynności służbowych prowadzonych przez Żandarmerię oraz, że mam być w gotowości na - rozmowę z Dowódcą JW. Termin tego spotkania był przekładany kilkakrotnie. Skarżący podkreślał, iż przyjmując mandaty karne, żandarm poinformował, że postawa związana z nieutrudnianiem postępowania, chęć poddania się karze w postępowaniu mandatowym skutkuje nałożeniem kary i zakończenie postępowania. Odmowa będzie skutkowała wnioskiem o ukaranie przez Dowódcę JW. Skarżący otrzymał mandat w maksymalnej wysokości, 500 zł, za jedno wykroczenie, drugi żołnierz, za dwa 100 zł. Powyższą informację jak i fakt przyjęcia mandatu skarżący przekazał bezpośrednio przełożonemu. Bezpośredni przełożony nie przeprowadził żadnej rozmowy w tej sprawie, nie wykazując chęci wszczęcia postępowania lub skierowania sprawy do wyższego przełożonego, zażądał jedynie kserokopii mandatu karnego. Podobnie postępował D-ca batalionu (D-ca zgrup. Poligon.), który choć zdawkowo, rozmawiał ze mną na temat wykroczenia podsumowując krotką rozmowę, że cyt. "każdemu należy dać szansę". Skarżący wskazuje, że zwrócił się w dniu [...] listopada 2019 z wnioskiem do Ministra Obrony Narodowej o przeniesienie do innej JW. Bezpośredni przełożony poinformował ww., że nie wyraża swojego poparcia w tej sprawie. Wniosek po kilku miesiącach został rozpatrzony negatywnie. W dniu [...] listopada 2019r. skarżący udał się na rozmowę w tej sprawie wraz z drugim żołnierzem i Dowódcą Zgrupowania. Przybył do Dowódcy JW na rozmowę, a nie do raportu. Jednak w trakcie meldowania przełożony przedstawił ww. do raportu służbowego. Twierdził, że takie otrzymał polecenie. Przy raporcie od rzecznika dyscyplinarnego dowiedział się, że został zebrany materiał dowodowy (czyt. prowadzone postępowanie) i proponuje zakończyć sprawę natychmiastowo w postępowaniu uproszczonym, został również poinformowany o możliwości wyznaczenia obrońcy na, którego znalezienie rzecznik dyscyplinarny zaproponował 20-30 minut. Skarżący wskazywał, iż głównym powodem odwołania jest fakt stosowania art. 93 ust. 2 Ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z dnia 11 września 2003 r. -cyt. uzasadnienie Decyzji [...] D-cy JW[...] z dnia [...] listopada 2019r. "...za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności żołnierz zawodowy traci 1/30 uposażenia. ... w razie stwierdzenia zawinionej przez żołnierza niemożności wykonywania zadań służbowych. Określenie nieusprawiedliwiona nieobecność jest istotą sprawy. Tak jak stwierdził w swoim odwołaniu do organu II instancji oraz szczegółowo opisując powyżej: -w dniach [...]/[...] pełniłem służbę dyżurną z czego w dniu [...] listopada 2019r. przez ponad 8 godzin, po służbie miałem prawo do co najmniej 11 godzinnego nieprzerwalnego odpoczynku, a wiec nie można mi powierzyć wykonywania obowiązków służbowych i byłem w rejonie zakwaterowania. Dowodami są: rozkaz wyznaczający mnie do pełnienia służby oraz wpisy w dokumentacji służby dyżurnej, które wymieniłem w odwołaniu. Natomiast w dniu [...].11.2019. dowodami na potwierdzenie wykonywania przeze skarżącego czynności służbowych są również wpisy w dokumentacji sł. dyż. , dokumentacji szkoleniowej oraz świadkowie Dyż. PST oraz cały sztab batalionu. Zdanie skarżącego informacja podana w uzasadnieniu Decyzji Nr [...] DGRSZ nie jest zgodna z prawdą i jest jedynie próbą manipulacji. Nie został zastosowany dyscyplinarny środek zapobiegawczy przez niedopuszczenie do wykonywanie czynności służbowych. Wskazuje, iż w dniu [...] listopada 2019 pracował ponad 8 godzin, a następnie był zwolniony na co najmniej 11 godzin z wykonywania czynności służbowych. To tak jakbym wykorzystywał wolne za nadgodziny na urlopie wypoczynkowym. Podobnie w dniu [...] listopada 2020, gdzie nie wyznaczono innej osoby do udzielenia instruktarzu służbie dyżurnej w PST oraz nakazano skarżącemu uczestnictwo w Treningu Sztabowym. Podnosi, że nie tylko nie odsunięto go od czynności ale wręcz nakazano je wykonywać. Powyższe ewidentnie jest w sprzeczności z tezami zawartymi w decyzjach obu organów, nie potwierdza stanu faktycznego, a wręcz go zakłamuje, co wg mnie nie zasługuje na uznanie. Również informacja, że w dniach [...]-[...] listopada 2020r. był przełożonym dyscyplinarnym jako Dowódca Grupy Przygotowawczej jest informacją nieprawdziwą i nie może być dowodem w sprawie. Przywoływany w uzasadnieniu rozkaz dzienny wyznacza mnie na takiego przełożonego lecz byłem nim tylko do czasu przybycia sił głównych. Dowodem na to są prowadzone i podpisane przeze skarżącego rozkazy dotyczące żołnierzy znajdujących się w składzie grupy przygotowawczej (Nr od [...] do [...], wydane kolejno w dn. [...],[...],[...].11.2019r.) W dni wolne i świąteczne rozkazu nie prowadzi się, a od dnia [...] listopada 2019 po przybyciu sił głównych grupa przygotowawcza uległa samolikwidacji i powróciła dopiero po zakończeniu szkolenia poligonowego w dniu [...] listopada 2019r. jako Grupa [...] (którą nie dowodził). Przybycie na poligon sił głównych potwierdza rozkaz Dowódcy Zgrupowania Poligonowego, po przybyciu sił głównych żołnierze udali się do macierzystych pododdziałów i brali udział w szkoleniu. W rozkazie D-cy Zgrup wyznaczony został do pełnienia służby ([...]/[...].11.2019r.) po której doszło do zdarzenia, którego konsekwencje opisałem wyżej. Podnosi, że również Karta Ukarania Żołnierza Nr [...] dotycząca mojego ukarania w dniu [...] listopada 2019r. podpisana przez D-cę JW i Rzecznika Dyscyplinarnego w rubryce zajmowane stanowisko: cyt: "Szef sekcji logistycznej (S4)". Jako [...] jestem przełożonym dyscyplinarnym 1 (jednego) żołnierza, który otrzymał zgodę na opuszczenie rejonu zgrupowania poligonowego (zgoda D-cy Zgrup.) od południa w dniu [...] listopada 2019 r. i powrócił na poligon dopiero [...] listopada 2019r. w godzinach nocnych, a wiec w feralnych dniach był nie obecny i nie mogłem nadzorować wykonywania przez niego czynności służbowych, bo ich nie wykonywał. Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych wnosił o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie. Dnia [...] listopada 2019 r. w myśl art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie wojskowej (w dacie wydania rozkazu: Dz.U. Nr 190, poz. 1474) wobec [...] K.G. został zastosowany dyscyplinarny środek zapobiegawczy poprzez niedopuszczenie do wykonywania czynności służbowych od godz. 15.30 dnia [...] listopada 2019 r. do godz. 15.30 dnia [...] listopada 2019 r., co zostało potwierdzone w rozkazie dziennym Nr [...] Dowódcy Zgrupowania Poligonowego z dnia [...] listopada 2019 r. Od powyższego rozkazu ww. żołnierz nie wniósł środka zaskarżenia. Dodatkowo z załączonej karty ukarania żołnierza wynika także, że strona otrzymała również ostrzeżenie o niepełnej przydatności do zawodowej służby wojskowej. Jednocześnie w przedmiotowej karcie widnieje podpis ukaranego o niewniesieniu sprzeciwu do orzeczenia wydanego podczas postępowania w trybie uproszczonym. W przedmiotowej sprawie funkcjonuje zatem w obiegu prawnym rozkaz Dowódcy Zgrupowania Poligonowego z dnia [...] listopada 2019 r. Nr [...] dotyczący zastosowania dyscyplinarnego środka zapobiegawczego w postaci niedopuszczenie do wykonywania czynności służbowych od godz. 15.30 dnia [...] listopada 2019 r. do godz. 15.30 dnia [...] listopada 2019 r. Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 9 października 2009r. o dyscyplinie wojskowej "Niedopuszczenie do wykonywania czynności służbowych stosuje się, jeżeli istnieje uzasadnione przypuszczenie, że żołnierz znajduje się w stanie nietrzeźwości lub odurzenia, po użyciu alkoholu, narkotyku lub pod wpływem podobnie działającego środka". Powyższy rozkaz w zakresie skutków prawnych odpowiada ostatecznej decyzji administracyjnej, co oznacza że w przedmiotowym postępowaniu Sąd nie ma możliwości podważenia ww. rozkazu. Niezależnie od argumentacji podnoszonej przez skarżącego skutki prawne wydania rozkazu z dnia [...] listopada 2019r., Sąd jest obowiązany uwzględnić przy ocenie stanu prawnego przedmiotowej sprawy. Rozkaz Nr [...] powodował, iż skarżący został odsunięty od obowiązków służbowych w dniach [...] i [...] listopada 2019r., od 15.30 jednego dnia, do 15.30 drugiego, czyli w ciągu 2 dni pracujących. Powyższe skutkowało, iż w myśl przepisów art. 93 ust. 2 i 3 ustawy pragmatycznej żołnierz traci prawo do 2/30 części miesięcznego uposażenia. Art. 93 ust. 2 ww. ustawy stanowi bowiem, że "Za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności żołnierz zawodowy traci prawo do 1/30 części miesięcznego uposażenia. Jeżeli żołnierz pobrał już uposażenie za ten czas, odpowiednią kwotę uposażenia potrąca się przy najbliższej jego wypłacie." Kolejno, art. 93 ust. 3 stanowi, iż "Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w razie stwierdzenia zawinionej przez żołnierza zawodowego niemożności wykonywania zadań służbowych." Zasadniczą kwestią jest zatem nie samo faktyczne niewykonywanie obowiązków służbowych w dniach [...] i [...] listopada 2019r., bo niezależnie od stanu faktycznego (ewentualnych czynności podejmowanych przez skarżącego w tym okresie) stan prawny stanowi, iż ww. był odsunięty od czynności służbowych na mocy wspomnianego rozkazu personalnego. Znaczenie istotne w przedmiotowej sprawie ma ocena czy niemożność wykonywania zadań służbowych przez żołnierza wynika w sposób przez niego zawiniony. Na tym tle Sąd nie ma wątpliwości, iż skarżący poprzez swoje zawinione działanie doprowadził do powyższego stanu. Niemożność wykonywania zadań służbowych z uwagi na spożycie alkoholu miała miejsce w czasie szkolenia poligonowego. Natomiast zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy pragmatycznej podstawowe reguły dotyczące wymiaru czasu służby nie mają zastosowania do żołnierzy zawodowych odbywających ćwiczenia i szkolenia poligonowe (morskie), a więc nie znajduje zastosowania do takich żołnierzy przepis § 9 rozporządzenia Ministra Obrony narodowej z dnia 26 czerwca 2008 r. w sprawie czasu służby żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2019 r. poz.1044). Wskazać należy, że stosunek służbowy żołnierzy zawodowych ma charakter administracyjnoprawny, tym samym zasadniczo różni się przykładowo od stosunku pracy o charakterze cywilnoprawnym. Analiza przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i aktów wykonawczych prowadzi do wniosku, iż zawiera ona pełną regulację dotyczącą czasu służby i udzielania czasu wolnego, a ustawodawca w żadnej kwestii nie przewiduje odesłania do stosowania innych przepisów (takich jak Kodeksu pracy). Tak więc, jak słusznie wskazał organ fakt, że skarżący korzystał z odpoczynku po pełnieniu służby nie wyłączał jego obowiązku przebywania na zgrupowaniu poligonowym oraz zachowania trzeźwości. Przebywając na zgrupowaniu poligonowym żołnierz jest obowiązany pozostawać w gotowości bojowej, nawet w okresie korzystania z czasu odpoczynku. Rzeczą oczywistą jest, że spożycie alkoholu osłabia możliwości działania żołnierza i jego możliwości bojowe. Należy jeszcze raz podkreślić, że w stanie faktycznym sprawy skarżący znajdował się na poligonie gdzie przeprowadzane były ćwiczenia właściwych jednostek. Należy jednocześnie podzielić stanowisko organu wskazującego na to, że badanie alkotestem wykonane w godzinach porannych dnia [...] listopada 2019 r., które miało wykazać wynik negatywny nie ma znaczenia w sprawie, pomijając nawet fakt braku legalności takiego badania i braku stosownego protokołu z tej czynności. Skarżący był odsunięty od wykonywania obowiązków służbowych na mocy zastosowanego dyscyplinarnego środka zapobiegawczego, od którego nie wniósł odwołania. Ponadto, powrót do pełnej sprawności psycho-fizycznej nie jest uzależniony tylko od wyniku negatywnego badania alkotestem ale wymaga określonego czasu na regenerację organizmu. Chybiony jest zatem zarzut skarżącego, w zakresie błędnego zastosowania w jego sprawie wskazanych przez organ I i II instancji przepisów prawa materialnego. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia prawa procesowego. Nie jest rzeczą wiadomą jakiej czynności skarżący nie mógł podjąć wskazując na potencjalne naruszeni przez organ dyspozycji art. 10 § 1 k.p.a. w przedmiotowej sprawie. Należy przy tym jeszcze raz podkreślić, że w przedmiotowej sprawie Sąd może odnieść się tylko do postępowania skutkującego wydaniem decyzji z dnia [...] listopada 2019r. oraz decyzji z dnia [...] marca 2020r. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.