II SA/Wa 1032/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby dla celów ustalenia wysokość wynagrodzenia przysługującego funkcjonariuszowi za okres zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby postanawia odrzucić skargę.

Centralna Komisja Lekarska (CKL) podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 398 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. P. (skarżący) od orzeczenia D. Rejonowej Komisji Lekarskiej w W. (RKL) z [...] marca 2023 r., nr [...], orzeczeniem z [...] stycznia 2024 r., nr [...], utrzymała w mocy orzeczenie RKL. CKL w uzasadnieniu wydanego orzeczenia stwierdziła w szczególności, że schorzenie będące podstawą do wystawienia zaświadczenia o czasowej niezdolności do służby nie figuruje w załączniku Nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnie 25 kwietnia 2019 r. w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy (...) stanowiącego wykaz chorób pozostających w związku z pełnieniem służby (...), z tytułu których funkcjonariuszowi przysługuje jednorazowe odszkodowanie. Skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie CKL z [...] stycznia 2024 r. Uznał m.in., że naruszono jego prawo do rzetelnego przeanalizowania i rozpatrzenia sprawy. Zwrócił uwagę na stan swojego zdrowia, który uniemożliwia mu dalsze pełnienie służby w Policji. CKL w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie, alternatywnie o oddalenie skargi. Sąd zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej p.p.s.a.) ze względu na brak właściwości sądu administracyjnego. Skarżący w niniejszej sprawie przedmiotem kontroli uczynił orzeczenie CKL z [...] stycznia 2024 r. Zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądowym (tak m.in. wyrok NSA o sygn. akt I OSK 1203/04), orzeczenia komisji lekarskich dotyczące osób, pełniących służbę w formacjach mundurowanych, dzielą się na dwie grupy. Pierwsza dotyczy rozstrzygnięć w zakresie przyjęcia funkcjonariusza do służby, przeniesienia na inne stanowisko służbowe czy zwolnienia ze służby. Akty takie są wiążące dla organów rozstrzygających w tych kwestiach. Orzeczenia te rozstrzygają istotę sprawy i podlegają kognicji sądów administracyjnych. Druga grupa obejmuje orzeczenia, gdzie stwierdzono istnienie określonego schorzenia i jego związek ze służbą, co ma stanowić niezbędną przesłankę do ustalenia praw odszkodowawczych, rentowych albo związanych z zaopatrzeniem emerytalnym. Orzeczenia te podlegają kontroli sprawowanej przez sądy powszechne w toku rozpoznawanych odwołań od decyzji organów w zakresie przyznania konkretnego świadczenia. Orzeczenia komisji lekarskich mają wówczas charakter rozstrzygnięcia wstępnego - stanowią jedną z przesłanek do wydania decyzji w danej sprawie. Orzecznictwo sądów administracyjnym jednoznacznie stoi na stanowisku, że do zakresu kognicji sądów administracyjnych nie należy rozpatrywanie skarg na orzeczenia komisji lekarskich stwierdzających związek choroby lub inwalidztwa ze służbą (uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99, Państwo i Prawo 2000/5 s. 114, postanowienie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r. sygn. akt OSA 1/100, ONSA 2001/2/47). Zaskarżone w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie należy do grupy orzeczeń komisji lekarskich wymienionych jako druga. Dotyczy m.in. występowania u skarżącego schorzeń i ich związku ze służbą, co jest istotne z perspektywy uprawnień emerytalnych, rentowych, czy – jak w badanej sprawie – odszkodowawczych. Orzeczenie w danym zakresie stanowi formę rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i jako takie nie ma charakteru samodzielnego. Podlega ono następczej kontroli sprawowanej przez sądy powszechne, które - zgodnie z art. 177 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) - sprawują wymiar sprawiedliwości - z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów. Nie ma wątpliwości, że ten rodzaj rozstrzygnięć komisji lekarskich nie podlega kognicji sądów administracyjnych. W związku z tym skarga podlega odrzuceniu. Orzeczenie, które nią objęto, nie podlega bowiem kontroli sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.