II SA/Wa 1031/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P.L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego -

W treści skargi, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na powołany na wstępie rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji, skarżący, reprezentowany przez adwokata, zawarł wniosek o wstrzymanie jego wykonania. W końcowej części skargi P.L. wywiódł zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego ze zmiany okoliczności faktycznych w sprawie - uchylenia przez Sąd Okręgowy w S. skazującego go wyroku Sądu I instancji - która to zmiana, jak stwierdził, doprowadziła do wadliwego nadania temu rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności. W odpowiedzi na skargę, pełnomocnik organu nie odniósł się do treści wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia-znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy zwrócić uwagę, iż każda decyzja (akt administracyjny) wywołuje określone skutki prawne. Jednakże wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Niewątpliwie zaskarżona decyzja (rozkaz personalny) Komendanta Głównego Policji wywołuje dla skarżącego negatywne konsekwencje. Natomiast, by możliwym było zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej, w pierwszej kolejności strona jest zobowiązana wskazać na niebezpieczeństwo wystąpienia szkody i wykazać, że szkoda, która powstanie na skutek wykonania decyzji, będzie znaczna, a skutki jakie wywoła wykonanie decyzji trudne do odwrócenia. Oznacza to, że obowiązek dowodzenia w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy, a nie na Sądzie. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem decyzji, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Z uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi zatem jednoznacznie wynikać istnienie związku przyczynowego pomiędzy jej wykonaniem a pojawieniem się jednej z okoliczności wymienionej w treści art. 61 § 3. Tymczasem w niniejszej sprawie, choć skarżący zamieścił w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, to nie przytoczył przy tym żadnych okoliczności na poparcie tego wniosku, a tym samym nie udowodnił istnienia takiego związku. Nie można bowiem uznać, aby przytoczone w skardze obszerne argumenty dotyczące wad prawnych zaskarżonej decyzji i naruszeń przepisów postępowania prowadzonego przez orzekające w sprawie organy, w tym naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. (wadliwego nadania rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności), stanowiły jednocześnie okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, są to zarzuty skargi, których rozpoznanie na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji byłoby przedwczesne, a w konsekwencji przeczyłoby celowi instytucji ochrony tymczasowej. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.