II SA/Wa 1003/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie odmowy wydania orzeczenia określającego w sposób łączny uszczerbek na zdrowiu postanawia: odrzucić skargę

Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] postanowieniem z dnia 5 marca 2014 r. utrzymała w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie odmowy wydania K. M. orzeczenia określającego w sposób łączny uszczerbek na zdrowiu spowodowany [...] będącą skutkiem wypadku z dnia [...] lipca 2000 r. pozostającego w związku ze służbą. K. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] marca 2014 r. domagając się jego uchylenia oraz zobowiązania organu I instancji do wydania orzeczenia zgodnie z wnioskiem Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] z dnia 26 listopada 2013 r. W odpowiedzi na skargę Centralna Wojskowa Komisja Lekarska wniosła o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2 powołanego artykułu). Stosownie natomiast do art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia, wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W niniejszej sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (t. j.: Dz. U. z 1974 r. nr 21, poz. 117 ze zm.) bowiem K. M. ubiega się o wydanie orzeczenia określającego w sposób łączny uszczerbek na zdrowiu dla potrzeb Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w celu uznania za inwalidę wojskowego. Orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej, na które skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wydane zostało w przedmiocie ustalenia wielkości uszczerbku na zdrowiu. W orzecznictwie przyjmuje się, że orzeczenia ustalające stan zdrowia danej osoby dla celów rentowych i zaopatrzenia emerytalnego nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 1998 r. sygn. akt OPS 8/97, publik. ONSA 1998/2, poz. 39; uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r. sygn. akt III ZP 9/99, publik. Państwo i Prawo 2000/5, str. 114; postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 4 marca 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 137/11; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 525/13). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w postanowieniu z dnia 6 stycznia 2000 r. sygn. akt OSA 1/00 (ONSA 2001/2/47) stwierdził, że od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego (rentowego), skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie przysługuje. Stwierdzić należy, że orzeczenia te nie mają autonomicznego bytu. Wydawane są na użytek innych postępowań i nie zostały poddane kontroli sądowoadministracyjnej. W sprawach, na potrzeby których wydawane są orzeczenia takie jak zaskarżone orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] marca 2014 r. właściwy jest sąd powszechny. Z tego względu skarga jest w niniejszej sprawie niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji postanowienia.