II SA/Sz 984/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 8 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. R. na postanowienie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów p o s t a n a w i a odrzucić skargę

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do zarzutów zgłoszonych przez M. R. w toczącym się przeciwko niej postępowaniu egzekucyjnym. Pismem z dnia 10 sierpnia 2018 r. M. R. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. postanowienie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny. W jej treści pełnomocnik skarżącej domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz wniósł o zwrócenie się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, co do zgodności szeregu przepisów ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi z przepisami Konstytucji. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o odrzucenie skargi z powodu jej niedopuszczalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd z urzędu dokonuje oceny jej dopuszczalności, w szczególności bada, czy wniesiona skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego. Granice kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), dalej: "p.p.s.a.", jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r., uprawniał sądy administracyjne do orzekania w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658), dalej: "ustawa nowelizująca", którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu, sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Art. 2 ustawy nowelizującej stanowi, że wskazane regulacje p.p.s.a., w tym art. 3 § 2 pkt 3, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, mają zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po 15 sierpnia 2015 r. Datą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest dzień doręczenia skargi organowi, którego działalność, bezczynność lub przewlekłość prowadzonego postępowania są przedmiotem skargi (zob.: postanowienia NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 1775/13 oraz z dnia 29 maja 2015 r., sygn. akt I OZ 544/15). W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej nadał skargę w placówce pocztowej w dniu 10 sierpnia 2018 r., a do organu wpłynęła ona 13 sierpnia 2018 r. Postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane ową skargą zostało zatem wszczęte pod rządami obecnie obowiązujących przepisów. Jak już wskazano, aktualnie sąd administracyjny nie posiada kompetencji do rozpoznania skargi złożonej w niniejszej sprawie, ponieważ, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w jego nowym brzmieniu, skarga do sądu administracyjnego na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, nie przysługuje. Zaskarżone postanowienie dotyczy właśnie stanowiska wierzyciela odnośnie do zgłoszonych zarzutów, z tego więc względu wniesiona skarga na to rozstrzygnięcie nie należy do kognicji Sądu i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Na marginesie niniejszych rozważań wskazać należy, że Sąd nie ustosunkował się do kwestii zasadności zwrócenia się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, z tego względu, że materia, o której zbadanie wnioskuje skarżąca, wkracza w zakres merytorycznego rozpoznania skargi, a wobec odrzucenia skargi z przyczyn formalnych rozpatrywanie skargi co do meritum jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.