II SA/Sz 960/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 marca 2023 r. sprawy ze skargi M. Z., P. Z., A. M., K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.

Decyzją z 20 maja 2022 r., Wójt Gminy D., po rozpatrzeniu wniosku pełnomocnika E. S.A. z siedzibą w W., na podstawie art. 50 ust. 1 i art. 52 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm., dalej jako: u.p.z.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm., dalej jako: k.p.a.), ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym W., gm. D.. Od powyższej decyzji wspólne odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie złożyli K. M., A. M., M. Z. i P. Z.. W swoim piśmie wywodzili, iż organ I instancji w niewystarczający sposób rozpatrzył wniosek inwestora przedłożony wraz z dokumentacją i nie dołożył należytej staranności w postępowaniu. Odwołujący wskazywali, iż z przedłożonego przez inwestora dokumentu kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, że wnioskowaną inwestycję należałoby uznać za inwestycję potencjalnie znacząco oddziałującą na środowisko z uwagi na miejsca dostępne dla ludności znajdujące się w odległości pomiędzy 200 a 300 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promenowania anteny. Zdaniem odwołujących o takiej kwalifikacji wnioskowanego przedsięwzięcia miało również świadczyć wezwanie skierowane przez organ pierwszej instancji do inwestora z żądaniem przedłożenia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tej inwestycji oraz przedstawiona w odpowiedzi na powyższe wezwanie decyzja z 29 lipca 2021 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji. Zdaniem odwołujących w powyższej decyzji środowiskowej organ ochrony środowiska określił położenie wieży stacji bazowej, a przez to środka elektrycznego przyszłych anten. Natomiast inne położenie wieży i anten może spowodować, że inwestycja będzie przedsięwzięciem zawsze znacząco oddziałującym na środowisko. Zatem brak precyzyjnego określenia w skarżonej decyzji położenia wieży powoduje, że nie została dokonana prawidłowa kwalifikacja przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, oraz że nie uwzględniono ustaleń decyzji. Sprawia to, iż został naruszony przepis art. 54 pkt 2 lit b) u.p.z.p., poprzez błędne określenie warunków ochrony środowiska i zdrowia ludzi. W odwołaniu zarzucono też naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 15 u.p.z.p. poprzez brak uzgodnienia projektu decyzji z właściwym organem wojskowym, gdyż teren położony po wschodniej części od wskazanej lokalizacji jest terenem poligonów wojskowych. Odwołujący zakwestionowali również ustalony w decyzji sposób skomunikowania terenu inwestycji z drogą publiczną na działce nr [...], która to działka jest w rzeczywistości drogą polną bez nawierzchni, nieprzejezdną w okresie jesiennym i zimowym. Kolejny podnoszony zarzut dotyczył nieprawidłowego określenia parametrów pracy anten stacji bazowej, albowiem zdaniem odwołujących tylko dla jednego z pasm o częstotliwości 8000MHz moc promieniowania EIRP została prawidłowo określona. Odwołujący zarzucili też, że realizacja wnioskowanej stacji uniemożliwi zabudowę na działkach nr [...] - [...], z uwagi na oddziaływanie pola elektromagnetycznego przekraczającego dopuszczalny poziom wskazany w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. Nadto wieża stacji bazowej o wysokości do 53 m n.p.t. wpłynie na ład przestrzenny niskiej zabudowy mieszkaniowej do 9 m. Dodatkowo kwalifikacja przedsięwzięcia oraz analiza przedsięwzięcia zostały wykonane z wykorzystaniem nieaktualnych map zasadniczych (nie została uwzględniona istniejąca i realizowana aktualnie zabudowa mieszkaniowa na działkach: [...], [...], [...]). Decyzją z dnia 29 sierpnia2022 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium ustaliło, iż odwołujący byli uprawnieni do zaskarżenia decyzji, albowiem przysługiwał im status strony postępowania z uwagi na to, że są właścicielami działek bezpośrednio graniczących z terenem planowanej inwestycji. W zakresie zarzutów odwołania Kolegium dostrzegło, iż rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko uchylono między innymi § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W § 2 rozporządzenia z dnia 5 maja 2022 r. wskazano, że do przedsięwzięć o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego, w przypadku wszczętych i niezakończonych postępowań dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, stosuje się przepisy rozporządzenia w nowym brzmieniu. Oznacza to, że począwszy od 4 czerwca 2022 r. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne emitujące pola elektromagnetyczne, nie są zaliczane ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco ani też mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z tej przyczyny wszystkie zarzuty odwołania koncentrujące się na braku dokonania przez organ pierwszej instancji samodzielnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w przeprowadzonym postępowaniu, pod kątem ustalenia czy planowana inwestycja wymaga przeprowadzenia postępowania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie są trafne. Dostrzeżono przy tym na marginesie, że inwestycja objęta badaną decyzją lokalizacyjną była przedmiotem postępowania środowiskowego, po przeprowadzeniu którego, decyzją z dnia 29 lipca 2021 r. Wójt Gminy D. nie stwierdził potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Wyjaśniono, iż badana decyzja organu pierwszej instancji: opisuje elementy techniczne projektowanej stacji bazowej, określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w tym warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi, przyrody i krajobrazu, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji a także wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. W toku postępowania organ pierwszej instancji uzyskał wszystkie wymagane przepisem art. 53 ust. 4 u.p.z.p. uzgodnienia innych organów i instytucji. Skoro nie stwierdzono, iż teren inwestycji znajduje się w strefie ochronnych terenów zamkniętych ustalonych przez Ministra Obrony Narodowej, brak było potrzeby uzgodnienia projektu decyzji z właściwym organem wojskowym. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że co do zasady w decyzji lokalizacyjnej nie wskazuje się dokładnego miejsca usytuowania inwestycji, a po zmianie przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dotyczy to również stacji bazowych telefonii komórkowych, bowiem nie analizuje się ich oddziaływania gdyż nie są zaliczane ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco ani też mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Teren inwestycji posiada też bezpośredni dostęp do drogi publicznej, drogi gminnej na działce nr [...]. Zgodnie z definicją dostępu z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. wymagany dostęp do drogi publicznej nie jest uwarunkowany stanem nawierzchni drogi publicznej. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że skarżący posiadają dostęp do własnych działek z tej samej drogi gminnej. Wyjaśniono też, że planowana wieża stacji bazowej jest elementem infrastruktury radiokomunikacyjnej i z uwagi na swoje zadanie techniczne które ma spełniać, w sposób oczywisty nie może być porównywana do zabudowy mieszkaniowej. Dla inwestycji celu publicznego nie stosuje się warunku kontynuacji cech i parametrów zabudowy sąsiedniej (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Końcowo organ odwoławczy oświadczył, iż dokonując ponownej merytorycznej oceny zgromadzonego w aktach sprawy materiału, a także przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania i wydanej decyzji stwierdzono, że ustalenia decyzji są prawidłowe. Pismem z 28 września 2022 r. M. i P. Z. oraz K. M. i A. M. wnieśli skargę na decyzję Kolegium zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego oraz poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Nadto w ocenie skarżących organ odwoławczy naruszył art. 8 k.p.a. poprzez nierówne potraktowanie stron postępowania. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji administracyjnej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Jak w wskazano w uzasadnieniu skargi, braki w postępowaniu odwoławczym dotoczyły lokalizacji inwestycji, albowiem zaskarżana decyzja zupełnie nie określa położenia inwestycji na terenie działki [...] i ogranicza się jedynie do wskazania "proponowanej lokalizacji planowanej inwestycji" (obrysowany przerywaną linią kwadrat na mapie). Oznacza to, że organ administracji pominął w postępowaniu postanowienia z decyzji środowiskowej a także załączoną do wniosku o ustalenie celu publicznego kwalifikację przedsięwzięcia i analizę środowiskową. Przy czym w ocenie skarżących, zmiana przepisów prawa polegająca na uchyleniu § 3 ust. 1 pkt 8 z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie spowodowała wygaśnięcia decyzji środowiskowej z dnia 29 lipca 2021 r. Ponadto w ocenie skarżących przedmiotowa inwestycja pogorszy warunki użytkowania przyległych nieruchomości z uwagi na oddziaływanie elektromagnetyczne, które zgodnie z opracowaniem Analiza przedsięwzięcia pn. "Budowa instalacji radiokomunikacji" będzie przekraczać wartości dopuszczalne, określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. To zaś stanowi naruszenie interesów osób trzecich. Zgodnie bowiem z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Nadto w ocenie skarżących organ administracji wydając decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego wadliwie nie uwzględnił całej istniejącej zabudowy mieszkalnej w rejonie działki, na której planowana jest przedmiotowa stacja bazowa. W szczególności organ wydając decyzję nie zweryfikował istniejącej zabudowy, pod względem wydanych przez siebie warunków zabudowy czy też decyzji o pozwoleniu na budowę wydanych przez Starostę P. Podkreślono, iż droga gminna stanowiąca działkę [...] poprzez którą miałaby się odbywać komunikacja to w rzeczywistości droga polna o nieutwardzonej nawierzchni zupełnie nieprzejezdna w okresach jesienno - zimowych oraz wczesno wiosennych. Oznacza to brak dostępu faktycznego i brak możliwości dojazdu dla obsługi technicznej, służb ochrony środowiska czy służb sanitarnych (związanych np. z wykonywaniem pomiarów kontrolnych itp.) ale także służb ratowniczych na wypadek awarii. Skarżący powtórzyli także zarzut, iż zawarta na pierwszej stronie decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego informacja dotycząca parametrów pracy anten stacji bazowej zawiera błędy. Tylko dla jednego z pasm o częstotliwości 800MHz moc promieniowania EIRP została określona prawidłowo. Dla wszystkich pozostałych pasm moc ERIP na pasmo jest obliczona niepoprawnie przez co również błędnie określony jest EIRP od anteny, a także sumaryczna wartość EIRP na sektor. Twierdzenia w tym zakresie zostały rozwinięte przez pełnomocnika A. i K. M. w piśmie z 7 marca 2023 r. Do pisma dołączono tabelę mającą wskazywać błędy w obliczeniach inwestora oraz decyzję zatwierdzająca projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę na działce [...] celem wykazania w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji budynków przeznaczonych na pobyt ludzi. W ocenie skarżących organ odwoławczy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy powinien był uchylić decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji a ten z kolei powinien był zobowiązać inwestora do przedłożenia spójnej, jednolitej i wolnej od błędów merytorycznych dokumentacji, a następnie ponownie przeprowadzić postępowanie administracyjne związane z ustaleniem inwestycji celu publicznego z uwzględnianiem obowiązujących przepisów. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na rozprawie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku na podstawie art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązania związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm.) W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm. - dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy D. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie działki nr [...], położonej w miejscowości W.. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły: - art. 50 ust. 1 u.p.z.p. zgodnie z którym, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, - art. 52 u.p.z.p stanowiący, iż: 1. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. 2. Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: 1) mapę zasadniczą lub w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w postaci: a) elektronicznej - w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych albo b) papierowej; 1a) określenie granic terenu objętego wnioskiem; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko; 3) w przypadku lokalizacji składowiska odpadów: a) docelową rzędną składowiska odpadów, b) roczną i całkowitą ilość składowanych odpadów oraz rodzaje składowanych odpadów, c) sposób gromadzenia, oczyszczania i odprowadzania ścieków, d) sposób gromadzenia, oczyszczania i wykorzystywania lub unieszkodliwiania gazu składowiskowego. 3. Nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. 4. Zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć wraz z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego kopię dokumentu. Przepis art. 76a § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Rozstrzygając w sprawie należy tez zważyć na treść art. 56 u.p.z.p. zgodnie z którym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wskazuje się trafnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 maja 2021 r. sygn. akt. II SA/Rz 35/21). Natomiast odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi się opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia. Aby norma ogólna mogła oddziaływać na rozstrzygnięcie musi być skonkretyzowana przez taki przepis, tym samym niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej wyłącznie na podstawie oceny projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, w tym chroniącymi ład przestrzenny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 marca 2021 r. sygn. akt. II SA/Gd 774/20). Główną oś zarzutów odwołania jak i skargi stanowiły argumenty skarżących wynikające z wywodzonego przez nich wpływu planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej na środowisko a także na nieruchomości stanowiące ich własność. Jak trafnie dostrzegło Kolegium w powyższym zakresie kluczowe znaczenie miała dokonana z dniem 4 czerwca 2022 r. nowelizacja przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 z późn. zm.). W szczególności, na mocy powyższej zmiany uchylono § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia stanowiący, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż wartości szczegółowo określone przez prawodawcę w Watach dla oznaczonej odległości od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Przy czym, jak przyjęto w § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1071) do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub zgłoszeń, o których mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym cytowanym rozporządzeniem. Organ odwoławczy, orzekając w dniu 29 sierpnia 2022 r., a więc po wejściu w życie powyższych zasad, był zobowiązany do uwzględnienia powyższej zmiany przepisów wykonawczych do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Trafnie w powyższym zakresie Kolegium przyjęło, iż po 4 czerwca 2022 r. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne emitujące pola elektromagnetyczne, nie są zaliczane ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco ani też mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji zarzuty dotyczące oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko oraz jej parametrów technicznych i szczegółowej lokalizacji nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W żadnej mierze nie może być też uznany za trafny zarzut skargi dotyczący wywodzonego związania organu wydającego decyzję lokalizacyjną wcześniejszą decyzją środowiskową. W istocie bowiem w ostatecznej i prawomocnej decyzji środowiskowej , tj. w decyzji Wójta Gminy D. z 29 lipca 2021 r., orzeczono o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko nie zaś - jak zdaje się przyjmować strona skarżąca - ustalono położenie planowanej inwestycji na terenie działki [...]. Co do wymaganej szczegółowości określenia usytuowania planowanej inwestycji należy też dostrzegać, iż zgodnie z przywołanym wyżej przepisem art. 52 ust. 1 pkt 1a u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem. Takie granice zostały określone we wniosku oraz w decyzji. Nie jest aktualnie wymagane na etapie postępowania lokalizacyjnego określenie lokalizacji masztu stacji bazowej telefonii komórkowej w sposób oczekiwany przez skarżących. O ile szczegółowa lokalizacja mogła mieć znacznie w sytuacji gdy weryfikowane było odziaływanie stacji bazowej na środowisko to w aktualnym stanie prawnym ustawodawca nie przewidział obowiązku takiej weryfikacji. Co do twierdzeń skarżących, jakoby z przedłożonego przez inwestora opracowania pn. "Analiza przedsięwzięcia" miało wynikać, iż na sąsiednich działkach dojdzie do przekroczenia wartości dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku warto zauważyć, iż w powyższym opracowaniu autor w pkt 4 na podstawie przeprowadzonej analizy występowania przewidywanych rozkładów pól elektromagnetycznych w otoczeniu instalacji radiokomunikacyjnej doszedł do wniosku, że rozpatrywane przedsięwzięcie będzie spełniać wymagania określone w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 19 grudnia 2019r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności (Dz.U. 2019, poz. 2448). Według autora prognozowane pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż dopuszczalne wystąpią wyłącznie poza miejscami dostępnymi dla ludności rozumianymi jako wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Również podnoszone przez skarżących argumenty dotyczące obsługi komunikacyjnej działki objętej decyzją lokalizacyjną nie zasługują na uwzględnienie. Rolą organów orzekających w sprawie było ustalanie czy działka inwestycyjna posiada dostęp spełniający wymogi określone w § 2 pkt 2 u.p.z.p. Zgodnie z powyższym przepisem przez "dostęp do drogi publicznej" należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Wskazane w skardze okoliczności co do aktualnego stanu nawierzchni drogi nie dawały podstaw do odmowy wydania decyzji lokalizacyjnej. Brak było też podstaw do uwzględnienia pozostałych zarzutów w szczególności dotyczących naruszenia przez organy przepisów procesowych, przy czym warto podkreślić, że ich naruszenie mogłoby stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie w takim przypadku, gdyby owo stwierdzone naruszenie miało wpływ na wynik postępowania. Organy administracji były zobowiązane do rozpatrzenia wniosku w kształcie przełożonym przez inwestora i uwzględniając dokonane przezeń przed wydaniem decyzji modyfikacje. Stąd całkowicie nieuzasadnione jest twierdzenie co do opierania się przez organy na dokumentacji przedłożonej przez ten podmiot. Już z uwagi na treść wniosku wymaganego przez ustawodawcę, właśnie weryfikacja dokumentów przedkładanych przez inwestora jest głównym obowiązkiem organu. Przy czym w realiach badanej sprawy, wbrew twierdzeniom skarżących, organy poczyniły dodatkowe ustalenia w szczególności związane z podnoszonymi przez skarżących zarzutami i twierdzeniami. Dokonały też należytej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego a stwierdziwszy, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi prawidłowo zasadnie stwierdziły, iż są zobowiązane do ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie określonym we wniosku. Mając powyższe na uwadze, nie znajdując podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przywołane w uzasadnieniu wyroki dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: www.orzeczenia.nsa gov.pl.