II SA/Sz 960/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 27 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. Z. o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie z Jej skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji w sprawie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...].

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w sprawie doprowadzenia pawilonu gastronomicznego położonego w D. przy ul. [...] do stanu poprzedniego, poprzez rozbiórkę części pawilonu gastronomicznego znajdującego się na działkach nr [...] i [...]. W dniu 24 sierpnia 2018 r. G. Z. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W skardze wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] albowiem jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki, gdyż rozebrany zostanie przedmiotowy obiekt. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z konstrukcji powyższych przepisów wyłaniają się dwie podstawowe zasady istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Po pierwsze, postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc Sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści swego wniosku. Nie jest zatem dopuszczalna samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez Sąd. Po drugie, postępowanie to dotyczy - co do zasady - możliwości wstrzymania zaskarżonej do sądu decyzji, choć nie wyklucza to dopuszczalności wstrzymania również i innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Dopiero jednak gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd może - na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a. wstrzymać wykonanie także decyzji wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Nie jest natomiast możliwe wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, jeżeli - z uwagi na brak wniosku strony skarżącej, Sąd nie może wstrzymać wykonania skarżonej decyzji, którą jest decyzja organu II instancji (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 1443/15, dostępne w Internecie). W szczególności nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji wydanej we wcześniej prowadzonym postępowaniu jurysdykcyjnym, bez uprzedniego wstrzymania wykonania decyzji organu II i I instancji, wydanych po wznowieniu postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2015 r., sygn. akt I FSK 1070/15). Taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, gdyż skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania nie zaskarżonej decyzji wydanej w postępowaniu nadzwyczajnym w trybie wznowienia postępowania, lecz przedmiotem wniosku o wstrzymanie uczyniła decyzję ostateczną wydaną w postępowaniu zwykłym. Skarżąca nie złożyła wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, która została wydana w wyniku wznowienia postępowania. Brak stosownego wniosku wraz ze stosownym uzasadnieniem, wykluczał zatem w sprawie możliwość udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej. Nadto należy mieć na uwadze, że skarżąca w krótkim uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wnioskowanej decyzji, nie odwołała się ani nie wskazała okoliczności, które mogłyby spowodować powstanie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przedmiotowej sprawie. Brak wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 ustawy, uniemożliwia sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). Zarzuty dotyczące niezgodności z prawem decyzji nie mogą natomiast stanowić uzasadnienia do wstrzymania jej wykonania, gdyż w tym zakresie sąd może jedynie rozważać czy zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podniesione przez skarżącą zarzuty zostaną przez Sąd ocenione w ramach merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji, tj. przy rozpoznawaniu skargi. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił odmówić wstrzymania wykonania wnioskowanej decyzji.