II SA/Sz 957/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lutego 2024 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 31 sierpnia 2023 r. nr SKO/PG/420/1937/2023 w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę

1. Decyzją z 9 marca 2023 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 50 ust. 1 i art. 52 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r., poz. 503 ze zm., zwanej dalej: "u.p.z.p."), art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a."), Wójt Gminy D. (zwany dalej: "Organem I instancji") odmówił Spółka (zwanego dalej: "Stroną" lub "Skarżącym") ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie telekomunikacyjnego mobilnego obiektu budowlanego, którego wyposażeniem jest: stalowy maszt kratowy o wysokości 30 m npt., ruszt stalowy, rama outdoorowej na urządzenia, system antenowo - kablowy na maszcie (trzy anteny sektorowe - azymut: 0°, 130°, 250°), przyłącze elektroenergetyczne, ogrodzenie stalowe, na terenie działki nr [...], obr. ew. B. , gm. D., powierzchnia terenu inwestycji – 150 m2. W uzasadnieniu wydanej decyzji Organ I instancji wyjaśnił, że Strona w dniu 2 stycznia 2023 r. wystąpiła z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie ww. telekomunikacyjnego mobilnego obiektu budowlanego wraz z wyposażeniem wyżej opisanym, na terenie części działki nr [...], obr. ew. B. , gm. D., powierzchnia terenu inwestycji to 150 m2. Odmowę ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, Organ I instancji uzasadnił stwierdzeniem, że obiekt objęty wnioskiem został już zrealizowany, a zatem ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest bezprzedmiotowe. Dodatkowo Organ argumentował, że ww. tymczasowy obiekt budowlany zrealizowany został na podstawie zgłoszenia o zamiarze budowy tymczasowego obiektu budowlanego niepołączonego trwale z gruntem (art. 29 ust. 1 pkt 1 i art. 30 ust. 1b ustawy Prawo budowlane, dalej w skrócie: "p.b."). Starosta P. decyzją z 1 lutego 2021 r. wniósł sprzeciw do zgłoszenia i nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda Zachodniopomorski decyzją z 17 marca 2021 r., uchylił w całości ww. decyzję Starosty i umorzył postępowanie w sprawie wniesienia sprzeciwu. Ponadto Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 1 kwietnia 2021 r., umorzył postępowanie w sprawie samowolnej budowy ww. obiektu. 2. Strona zastępowana przez adwokata wniosła odwołanie od decyzji Organu I instancji z 9 marca 2023 r., której zarzuciła naruszenie przepisów: 1) prawa materialnego tj.: - art. 56 zd. 1 u.p.z.p., polegające na odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, mimo, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, - art. 53 ust. 3 u.p.z.p., polegające na zaniechaniu uzgodnienia decyzji z właściwymi organami; 2) przepisów postępowania: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na wydaniu kwestionowanej decyzji bez jakiegokolwiek wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, - art. 8 i art. 11 w związku z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., polegające na prowadzeniu postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów administracji, bez zachowania zasady bezstronności. W uzasadnieniu odwołania Strona wskazała, że zgodnie z art. 37a p.b. inwestor może, przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, złożyć wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7. Do ww. postępowania stosuje się odpowiednio przepisy art. 32-36 p.b., które nakładają obowiązek uzyskania i złożenia wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego (art. 33 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy). Ponadto decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego ma charakter wiążący i w przypadku stwierdzenia, że nie występuje niezgodność z obowiązującymi przepisami organ zobligowany jest do wydania decyzji pozytywnej. 3. Decyzją z 31 sierpnia 2023 r., nr SKO/PG/420/1937/2023, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 50 ust. 1 u.p.z.p., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie (zwane dalej: "Organem II instancji") utrzymało w mocy w całości decyzję Organu I instancji z 9 marca 2023 r. W uzasadnieniu wydanej decyzji Organ II instancji odnosząc się do podstaw odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz podniesionych w odwołaniu zarzutów wyjaśnił, że skoro decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego/decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, określa sposób zagospodarowania i warunków zabudowy terenu, to z istoty przedmiotowego postępowania wynika, że decyzja taka może dotyczyć wyłącznie planowanego, przyszłego przedsięwzięcia budowlanego, a nie inwestycji już realizowanej, czy zrealizowanej. Niezależnie od powyższego Organ II instancji zauważył, że w orzecznictwie przyjmuje się, w szerszym, bądź węższym zakresie, wyjątki od zasady ustalania warunków zabudowy przed przystąpieniem do realizacji inwestycji. Przyjmując wykładnię funkcjonalną i systemową przepisów p.b. i u.p.z.p. do takich wyjątków należy również zaliczyć sytuację, o której mowa w art. 37a p.b. W ramach takiego postępowania organ administracji architektoniczno-budowlanej, poprzez odpowiednie stosowanie przepisów art. 32-36 p.b., może nałożyć obowiązek dołączenia do wniosku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Niezależnie jednak od powyższych rozważań Organ II instancji zauważył, że w przedmiotowej sprawie istotnym jest to, że przepisy art. 37a p.b. mają zastosowanie do tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 p.b., budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Jak zaś wynika z akt sprawy, w tym decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z 17 marca 2021 r., uchylenie decyzji wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszenie budowy i tym samym dopuszczenie realizacji budowy obiektu objętego wnioskiem nastąpiła w ramach przepisów 30 ust. 5f- 5i p.b. Zdaniem Organu, w niniejszej sprawie nie występuje żaden z wyjątków uzasadniających odstępstwo od zasady ustalania warunków zabudowy przed przystąpieniem do realizacji inwestycji. Tym samym prawidłowo Organ I instancji uznał, że skoro obiekt objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy został zrealizowany, to nie jest możliwym wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Z powyższych powodów Organ II instancji nie uznał za zasadne zarzuty podniesione w odwołaniu, w tym przyjęcie odmiennej interpretacji przepisów, które nie może stanowić o naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego. Skoro wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego z samej zasady nie było dopuszczalne, nie można skutecznie czynić zarzutu braku przeprowadzenia stosownego postępowania uzgodnieniowego, stosownie do przepisów art. 53 u.p.z. 4. Spółka zastępowany przez adwokata, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na decyzję Organu II instancji z 31 sierpnia 2023 r., wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji z 9 marca 2023 r. Wydanej decyzji Skarżący zarzucił w szczególności naruszenie: 1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 56 zd. 1 u.p.z.p., polegające na odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, mimo że zamierzenie inwestycyjne jest dopuszczalne i zgodne z przepisami odrębnymi; - art. 53 ust. 3 u.p.z.p., polegające na zaniechaniu uzgodnieniu decyzji z właściwymi organami; 2) przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji bez jakiegokolwiek wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 3) przepisów postępowania, tj. art. 8 i art. 11 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., polegające na prowadzeniu postępowania w sposób nie budujący zaufania do organów administracji, bez zachowania zasady bezstronności; 4) z ostrożności procesowej, na wypadek uznania, iż pogląd wyrażony przez Organ II instancji co do braku możliwości wydania decyzji lokalizacyjnej dla istniejącego obiektu, zarzucono naruszenie przepisu art. 105 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, "skoro postępowanie w sprawie". Precyzując w uzasadnieniu skargi jej zarzuty Skarżący zauważył, że wniosek o wydanie decyzji lokalizacyjnej inicjujący niniejsze postępowanie rzeczywiście dotyczy istniejącego już obiektu tymczasowego, co do którego inwestor stara się o uzyskanie pozwolenia na budowę w trybie art. 37a p.b. Przepis ten jednoznacznie jednak wymaga od inwestora uzyskania pozwolenia na budowę, jeżeli obiekt ten ma pozostać dłużej użytkowany, niż 180 dni (również przez czas nieoznaczony). Z powyższego wynika, że inwestor zobligowany jest uzyskać pozwolenie na budowę dla przedmiotowego obiektu, co nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Jak podniósł Skarżący, na gruncie niniejszej sprawy sporny jest natomiast zakres obowiązków, które ustawodawca łączy z powyższym wnioskiem, a zdefiniował między innymi w art. 34 ustawy. Skarżący stoi na stanowisku odmiennym od prezentowanego przez Organ II instancji, iż wśród obowiązków tych jest również konieczność uzyskania decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 33 ust. 2 pkt 3 p.b.). Skoro zatem uzyskanie decyzji lokalizacyjnej jest warunkiem koniecznym uzyskania pozwolenia na budowę, odmowa jej wydania w niniejszym postępowaniu była przedwczesna. Zauważył, że zgodnie z treścią art. 56 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Według Skarżącego, decyzja Organu II instancji wydana została w oparciu o błędne przyjęcie, iż w sprawie zachodzi negatywna przesłanka braku możliwości wydania decyzji lokalizacyjnej, skoro dotyczy ona obiektu już istniejącego. Błąd ten winien, w ocenie Skarżącego skutkować wyeliminowaniem zarówno zaskarżonej decyzji, jak i opartej na tej samej przesłance decyzji Organu I instancji. Niezależnie od powyższego Skarżący podniósł, iż w razie uznania niedopuszczalności wydania decyzji lokalizacyjnej w stanie prawnym niniejszej sprawy, Organ I instancji winien zastosować przepis art. 105 § 1 k.p.a. i umorzyć postępowanie w sprawie, bowiem byłoby ono bezprzedmiotowe. 5. W odpowiedzi na skargę Organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. 6. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Dokonując kontroli sprawy według ww. kryterium legalności działań organu administracji publicznej Sąd doszedł do wniosku, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Należy uzupełniająco wyjaśnić, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.), w związku ze spełnieniem przesłanek w nim przewidzianych. 7. Przedmiotem kontroli Sądu w sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie utrzymująca w mocy decyzję Organu I instancji odmawiającą ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie telekomunikacyjnego mobilnego obiektu budowlanego wraz z wyposażeniem, na terenie działki nr: [...], obr. ew. B. , gm. D.. 8. Na wstępie należy nakreślić ramy prawne sprawy. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2023 r., poz. 977 ze zm.). Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p., inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do art. 53 ust. 3 u.p.z.p., właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W myśl art. 50 ust. 2 u.p.z.p., nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane: 1) polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, albo 2) niewymagające pozwolenia na budowę. Jak wynika natomiast z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Uzupełniająco wskazać należy, że definicję wolnostojącego przenośnego masztu antenowego (tego rodzaju obiektu dotyczy wniosek Inwestora) zawiera art. 3 pkt 5a ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm., zwanej dalej: "p.b."), przez który rozumie się wszelkie konstrukcje metalowe bądź kompozytowe, samodzielne bądź w połączeniu z przyczepą, rusztem, kontenerem technicznym, lub szafami telekomunikacyjnymi, posadowione na gruncie, wraz z odciągami, balastami i innymi elementami konstrukcji, instalacją radiokomunikacyjną i infrastrukturą zasilającą, przeznaczone do wielokrotnego montażu i demontażu bez utraty wartości technicznej. W myśl art. 29 ust. 1 pkt 7 p.b., nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Jak wynika z art. 37a ust. 1 p.b., Inwestor może, przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, złożyć wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, lub przed upływem 2 lat, w przypadku, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 30a. Przepisy art. 32-36 stosuje się. 9. Prawidłowość ustalonego przez Organ stanu faktycznego sprawy nie budzi wątpliwości Sądu. Nie było sporne w sprawie, że dla objętego zamierzeniem inwestycyjnym terenu nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, stosownie do treści art. 50 ust. 1 i art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Sporna w sprawie była natomiast kwestia czy Organ zasadnie wydał decyzję odmowną przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, wobec stwierdzenia, że złożony wniosek dotyczy obiektu już zrealizowanego. W ocenie Sądu kwestionowana skargą decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa stanowiącymi podstawę jej wydania. 10. Wymaga przede wszystkim wyjaśnienia, że co do zasady lokalizacja inwestycji celu publicznego (art. 50 ust. 1 u.p.z.p.), jak i warunki zabudowy (art. 61 § 1 u.p.z.p.) mogą być ustalone dla inwestycji planowanej, do której realizacji jeszcze nie przystąpiono (por. wyrok WSA w Gdańsku z 29 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 2/22). Decyzja taka jest pierwszym etapem procesu inwestycyjnego i stanowi jedynie informację dla potencjalnego inwestora czy planowane zamierzenie inwestycyjne może być zrealizowane na danym terenie i czy planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż regułą jest wydawanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego/warunkach zabudowy przed przystąpieniem do zmiany sposobu zagospodarowania terenu lub jego zabudowy, zaś odstępstwa od tej zasady muszą wynikać z przepisów prawa. Oznacza to, iż jeżeli nie przewiduje tego przepis szczególny, nie można ustalić tak, jak miało to miejsce w kontrolowanej sprawie decyzją lokalizacji inwestycji celu publicznego, dla obiektu już faktycznie zrealizowanego. Wprawdzie w ustawie – u.p.z.p. ww. zakaz nie został wprost sformułowany, nie daje to jednak podstaw do wniosku, że po rozpoczęciu zamierzenia inwestycyjnego inwestor w sposób dowolny może wystąpić z wnioskiem o lokalizację inwestycji celu publicznego. Wykładnia funkcjonalna unormowań ustawy – u.p.z.p., dotyczących decyzji lokalizacyjnych i o warunkach zabudowy sprzeciwia się takiemu rozumowaniu (por. wyrok WSA w Poznaniu z 20 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Po 314/16). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 stycznia 2014 r. w sprawie II OSK 1890/12, zwrócił przy tym uwagę, że postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji nie może prowadzić do kolizji z innymi postępowaniami dotyczącymi konkretnej inwestycji, zwłaszcza z procedurą legalizacyjną, To nie inwestor decyduje o wszczęciu procedury legalizacyjnej, a organ nadzoru budowlanego. Ustawodawca zaliczył wprost mobilne maszty antenowe do tymczasowych obiektów budowlanych (por. wyrok NSA z 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OSK 1291/19). Świadczy o tym również treść art. 30 ust. 5f p.b., regulującego procedurę zgłaszania robót w zakresie budowy przenośnych wolno stojących masztów antenowych przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Odsyła on w swej treści do art. 30 ust. 1b p.b. Zatem podobnie jak art. 29 ust. 1 p.b., należy uznać, iż przedmiotowy maszt stanowi obiekt, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 p.b. Tymczasowe, przenośne, wolno stojące maszty antenowe są możliwe do realizacji w trybie zgłoszeniowym wyłącznie w przypadku, gdy są przewidziane do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Zastosowanie znajdzie do nich zatem również art. 37a ust. 1 p.b. Powyższe wskazuje zatem, że tego rodzaju obiekt, jak objęty wnioskiem Skarżącego o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, ma charakter tymczasowy, w związku z czym znajduje do niego zastosowanie ograniczenie czasowe (wybudowanie lub budowanie na okres 180 dni). Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, te roboty budowlane, które nie wymagają pozwolenia na budowę. Z ustaleń Organów wynika, że objęty wnioskiem Skarżącego telekomunikacyjny mobilny obiekt budowlany wraz z wyposażeniem, został już zrealizowany w oparciu o zgłoszenie zamiaru budowy tymczasowego obiektu budowlanego niepołączonego trwale z gruntem (art. 29 ust. 1 pkt 1 i art. 30 ust. 1b p.b.). Wnioskowany obiekt, jest zatem obiektem wybudowanym oraz obiektem, dla którego nie było konieczności uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę w oparciu o obowiązujące przepisy p.b. Zaznaczyć jednocześnie należy, że obiekt ten w momencie złożenia wniosku nie był objęty procedurą legalizacyjną albo procedurą określoną w art. 37a ust. 1 p.b. Skarżący wskazał wprawdzie w skardze, że stara się o uzyskanie pozwolenia na budowę w trybie art. 37a p.b., jednakże nie przedstawił na potwierdzenie tej okoliczności jakiegokolwiek dowodu. Sąd w składzie orzekającym w sprawie uważa przy tym, że w postępowaniu o uzyskanie pozwolenia na budowę na podstawie art. 37a ust. 1 p.b., w przypadku mobilnego masztu antenowego, nie jest konieczne uzyskanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, co jest podyktowane charakterem tego rodzaju inwestycji. W ocenie Sądu, skoro przedmiotowy w sprawie obiekt istniał, a Skarżący nie był zobligowany do uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w ramach innego toczącego się postępowania administracyjnego, to nie zachodziły podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego w kontrolowanej sprawie, ale zachodziły podstawy do wydania decyzji odmownej. Stąd zarzut skargi oparty na naruszeniu zaskarżoną decyzją art. 105 § 1 k.p.a., okazał się niezasadny. 11. Uwzględniając, że w realiach sprawy mamy do czynienia z obiektem zrealizowanym, a nie zachodziły wyjątki uzasadniające potrzebę wydania decyzji lokalizacyjnej, to trafnie Organ II instancji przyjął, że brak było podstaw do uzgadniania decyzji lokalizacyjnej (art. 53 ust. 3 u.p.z.p.), z właściwymi organami, albowiem wydanie rozstrzygnięcia pozytywnego w sprawie dla Inwestora było oczywiście niemożliwe. Niezasadny okazał się tym samym także zarzut skargi oparty na naruszeniu zaskarżoną decyzją art. 56 zd.1 u.p.z.p. 12. Podsumowując, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w powyżej wskazanym zakresie, Sąd uznał, że Organ II instancji utrzymując w mocy decyzję Organu I instancji odmawiającą ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, właściwie rozpoznał badaną kwestię w jej całokształcie i dokonał wyczerpującej oceny. W konsekwencji, wbrew zarzutom skargi, Organ nie naruszył przepisów prawa materialnego i prawa procesowego skargą wskazanych. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie stwierdził tego rodzaju naruszeń prawa w badanych w sprawie decyzjach, które przemawiałby za uwzględnieniem skargi (art. 134 ust. 1 p.p.s.a.). 13. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wszystkie przytaczane wyżej orzeczenia dostępne pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.