II SA/Sz 943/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. N. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 943/18, odrzucającego skargę na uchwałę Rady Miejskiej Mielna z dnia 27 kwietnia 2018 r. nr XLVII/579/2018 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie wyrażenia zgody na dokonanie zamiany postanawia: odrzucić wniosek

Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, odrzucił skargę M. N., zwanego dalej "skarżącym", na uchwałę Rady Miejskiej Mielna z dnia 27 kwietnia 2018 r., nr XLVII/579/2018, w sprawie zmiany uchwały w sprawie wyrażenia zgody na dokonanie zamiany. Odpis postanowienia wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej został doręczony skarżącemu w dniu 12 lutego 2019 r. W dniu 19 lutego 2019 r. (data nadania przesyłki listowej), skarżący wniósł o: - sporządzenie i doręczenie kserokopii wszystkich kopii różnego rodzaju map, nawet dokumentów, które zawierają niewielkie fragmenty map, znajdujących się w aktach niniejszej sprawy; - sprostowanie, uzupełnienie, zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 lutego 2019 r. odrzucającego skargę na ww. uchwałę przez wskazanie na jakich mapach opierał się sąd wydając postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności, w związku z alternatywnym sformułowaniem żądania skarżącego, należało rozważyć czego domaga się skarżący wnosząc o "sprostowanie, uzupełnienie, zmianę" postanowienia z dnia 10 lutego 2019 r. Zważywszy, iż skarżący sprecyzował żądanie wskazując, że domaga się aby sąd podał na jakich konkretnie mapach opierał swoją wiedzę wydając postanowienie, uznać należało, że wniosek dotyczy uzupełnienia uzasadnienia postanowienia o te właśnie informacje. Przystępując do rozpoznania wniosku wyjaśnić zatem należy, że zgodnie z art. 157 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 – j.t. ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", w związku z art. 166 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia z urzędu postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, zgłosić wniosek o jego uzupełnienie, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z powyższego unormowania wynika, że możliwość uzupełnienia orzeczenia sądu dotyczy uzupełnienia postanowienia w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, a po drugie jeżeli nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przy czym wskazać należy, że sytuacja kiedy sąd nie orzekł o całości skargi zachodzi wówczas, gdy sąd pominął w postanowieniu niektóre akty lub czynności objęte skargą i orzekł co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wniosek o uzupełnienie może być także zgłoszony, jeżeli sąd nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów powinien zamieścić z urzędu. Dla skutecznego wniesienia wniosku o uzupełnienie postanowienia strona musi zachować termin czternastu dni, liczony od dnia doręczenia postanowienia z urzędu. W myśl art. 157 § 1a wniosek, o którym mowa w § 1, zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu. Sąd może wydać postanowienie na posiedzeniu niejawnym. Podkreślenia wymaga również, że instytucja uzupełnienia postanowienia może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które odnoszą się wyłącznie do sentencji postanowienia, nie zaś do jego uzasadnienia. W niniejszej sprawie wniosek strony wpłynął z zachowaniem terminu, natomiast analiza jego treści prowadzi do konkluzji, iż skarżący domaga się uzupełnienia uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w opisany przez siebie sposób, a uzupełnienia uzasadnienia postanowienia przywołane wyżej przepisy nie przewidują. Gramatyczna wykładnia tego unormowania pozwala wyłącznie na stwierdzenie, że uzupełnić można jedynie wyrok (postanowienie), a nie jego uzasadnienie (por. komentarz do art.157, B. Dauter [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VII., str. 516 – 519). Złożony zatem na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a wniosek o uzupełnienie (wyroku) postanowienia nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadniania (por. J. Jagielski, M. Jagielska, R. Stankiewicz, M. Grzywacz [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 2015 r., str. 642). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że żądanie skarżącego wykracza poza zakres wniosku o uzupełnienie orzeczenia. Uzupełnienie postanowienia o informacje wskazane we wniosku musiałoby się bowiem znaleźć w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, a nie jego sentencji, nie stanowią bowiem dodatkowego orzeczenia w rozumieniu art. 157 § 1 p.p.s.a., lecz element rozważań sądu na tle ustalonego stanu faktycznego. To z kolei stanowiłoby niedopuszczalną ingerencję w treść uzasadnienia, którą strona może kwestionować jedynie w drodze skargi kasacyjnej. W świetle art. 157 § 1 p.p.s.a. należało zatem uznać wniosek o uzupełnienie postanowienia za niedopuszczalny. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 166 p.p.s.a. i art. 64 § 3 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.