II SA/Sz 929/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2023 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.

W dniu 24 sierpnia 2020 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. wpłynął wniosek M. B. (dalej: "skarżąca", "strona") o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem W. N.. Do wniosku dołączono orzeczenie o niepełnosprawności syna, decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) o wysokości przyznanej jej emerytury i dwa orzeczenia lekarza orzecznika ZUS. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] września 2020 r. odmówił skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem. Skarżąca złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji. Rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Rozpoznając skargę strony na decyzję organu odwoławczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 39/21, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2020 r. Sąd wskazał m.in., iż należy umożliwić skarżącej wybór świadczenia korzystniejszego, nie pozbawiając jednocześnie należnego wsparcia w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawnym synem. Sąd podkreślił, że fakt pobierania przez skarżącą emerytury nie może być w okolicznościach tej sprawy przeszkodą do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego. W sytuacji zbiegu po stronie tego samego podmiotu uprawnień do obydwu tych świadczeń znajduje zastosowanie reguła dokonania wyboru, polegająca na możliwości rezygnacji przez stronę ze świadczenia, które jest dla niej mniej korzystne. Ponadto Sąd wskazał, iż o możliwości złożenia wniosku o zawieszenie emerytury i uzależnieniu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od przedstawienia decyzji o wstrzymaniu wypłaty, organ winien stronę poinformować. Wówczas o ile, strona doprowadzi do zawieszenia prawa do emerytury, możliwe będzie płynne przejście osoby uprawnionej z systemu świadczeń emerytalnych do systemu świadczeń rodzinnych. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ I instancji decyzją z dnia [...] maja 2022 r., nr [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej; "k.p.a." oraz art. 17, art. 20 ust. 3, art. 23, art. 24 ust. 2a, ust. 4, art. 27, art. 32 ust. 1d, ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 615 ze zm., dalej: "u.ś.r.", "ustawa o świadczeniach") odmówił skarżącej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym synem na okres od dnia 1 sierpnia 2020 r. do dnia 30 kwietnia 2022 r. oraz przyznał stronie prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na okres od dnia 1 maja 2022 r. do dnia ustania potrzeby w wysokości [...] zł miesięcznie. W uzasadnieniu organ I instancji uznając rozstrzygnięcie za zasadne powołał się na wskazania Sądu oraz fakt, iż wstrzymano stronie wypłatę świadczenia emerytalnego od dnia 1 maja 2022 r. Skarżąca w wywiedzionym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołaniu, domagając się uchylenia decyzji organu I instancji, zarzuciła naruszenie przepisu z art. 24 ust. 2 u.ś.r. w związku z art. 9 k.p.a. poprzez niepouczenie przez organ skarżącej o możliwości złożenia wniosku o zawieszenie emerytury i uzależnieniu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od przedstawienia decyzji o wstrzymaniu wypłaty, w wyniku czego doszło do prawie dwuletniego przedłużenia postępowania i pozbawienia skarżącej prawa do świadczenia począwszy od miesiąca, w którym złożyła wniosek, czyli od sierpnia 2020 r. Rozpoznając sprawę w wyniku złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2022 r., nr [...]., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021r. poz. 735 ze zm.) oraz art. 17 ust. 5 ustawy o świadczeniach utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy oraz przywołał treść art. 17 ust. 1, ust. 1a i ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., a następnie wskazał, że syn skarżącej jest bezdzietnym kawalerem posiadającym orzeczenia lekarza orzecznika ZUS o trwałej całkowitej niezdolności do pracy i trwałej niezdolności do samodzielnej egzystencji od urodzenia, co jest równorzędne z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Opiekę nad nim sprawuje skarżąca, która jest jego matką. Nie posiada orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, posiada natomiast ustalone prawo do świadczenia emerytalnego i pozostaje bierna zawodowo. Kolegium podkreśliło, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje nie za sprawowanie opieki, lecz ma być rekompensatą za rezygnację z pracy (lub za jej niepodejmowanie) z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga. Wskazało, że na gruncie niniejszej sprawy uwagę należy zwrócić na art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach, według którego m.in. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, a odwołująca się, jak wynika z akt sprawy na mocy decyzji ZUS Oddział w K. znak: [...] posiada ustalone prawo do emerytury począwszy od dnia 16 grudnia 2013 r. Natomiast decyzją z dnia [...] kwietnia 2022 r., nr [...] ZUS Oddział w K., na wniosek strony z dnia 25 kwietnia 2022 r., wstrzymał wypłatę emerytury począwszy od dnia 1 maja 2022 r. Dlatego też, według organu odwoławczego, skoro strona od dnia złożenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjne do dnia 30 kwietnia 2022 r. posiadała ustalone prawo do emerytury i pobierała świadczenie emerytalne, za prawidłowe uznał rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ II instancji stwierdził, iż od dnia 1 sierpnia 2020 r. do dnia 30 kwietnia 2022 r. skarżąca nie spełniała wszystkich przesłanek określonych w ustawie o świadczeniach, warunkujących przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Owszem była ona osobą uprawnioną do występowania o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z wykonywania pracy zarobkowej (prowadzonej działalności gospodarczej), czy też niepodejmowania zatrudnienia bądź innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym synem, ciąży bowiem na niej obowiązek alimentacyjny względem syna, wynikający z przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Organ odwoławczy podkreślił, że nie kwestionuje także faktu sprawowania opieki. Jednakże w sprawie występowała za sporny okres przesłanka negatywna do przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego - wnioskodawczyni pobierała świadczenie emerytalne. Kolegium powołując orzecznictwo sądowe wskazało, że z unormowania zawartego w art. 17 ustawy o świadczeniach jednoznacznie wynika, że dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, poza wypełnieniem przesłanek podmiotowych, muszą zaistnieć łącznie dwie przesłanki natury przedmiotowej. Pierwsza z nich ma charakter pozytywny i polega, co do zasady, albo na niepodejmowaniu albo na rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną (art. 17 ust. 1). Druga zaś ma charakter negatywny, a mianowicie świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a lub b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Przepis art. 17 ustawy o świadczeniach stanowi zatem zamkniętą regulację normującą możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Z tego względu nie można prawa do niego wywodzić z innych niż wskazanych w treści tego przepisu zdarzeń i sytuacji, ani z innych ustaw. Organ II instancji dodał także, że przepisy ustawy o świadczeniach nie umożliwiają dokonywania miarkowania wysokości świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu zbiegu tego świadczenia i świadczenia emerytalnego, gdyż ustawa w ogóle nie przewiduje i nie reguluje zbiegu powyższych świadczeń. Przepis art. 17 ust. 3 ustawy o świadczeniach wskazuje konkretną wysokość świadczenia pielęgnacyjnego, co w powiązaniu z jednoznacznym brzmieniem art. 17 ust. 5 lit. a ustawy wyklucza możliwość przyznania tego świadczenia osobie mającej ustalone prawo do emerytury zarówno w całości, jak i do wysokości otrzymywanej emerytury. Rezultat wykładni językowej art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy, według Kolegium, jest jasny i nie budzi wątpliwości. Jednakże nawet w przypadku kontynuacji wykładni na podstawie dyrektyw wykładni systemowej i funkcjonalnej, jego zdaniem, uznać należy, że wykładnia językowa tego przepisu jest prawidłowa. Osoba mająca ustalone prawo do emerytury nie pozostaje bowiem bez pomocy państwa z tytułu rezygnacji z pracy w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Dochód wynikający ze świadczenia pracy został jej zastąpiony prawem do emerytury, a zatem osobie takiej zrekompensowano częściowo stratę finansową z uwagi na rezygnację z aktywności zawodowej. Końcowo organ odwoławczy wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał wielokrotnie w swoim orzecznictwie, iż odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osobom mającym ustalone prawo do emerytury, nie narusza zasady równości, o której mowa w Konstytucji RP. Cechą bowiem wspólną, relewantną osób, które w oparciu o przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych mają otrzymać wsparcie w postaci świadczenia pielęgnacyjnego jest to, że nie uzyskują żadnych dochodów decydując się na sprawowanie opieki nad niepełnosprawną matką. Osoba, której przyznano prawo do emerytury niewątpliwie posiada już dochód. M. B. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję i wniosła o jej uchylenie w całości, jak i punktu 1 decyzji organu I instancji, a także o zwrot kosztów postępowania. Zarzuciła organowi naruszenie: - art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu decyzji do stawianego przez skarżącą zarzutu, tj. naruszenia art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach w związku z art. 9 k.p.a. przez co skarżąca nie uzyskała odpowiedzi co do popełnionego przez organ I instancji błędu związanego z nieprawidłowym pouczeniem i związanymi z tym negatywnymi konsekwencjami, które obciążyły ją w całości oraz oparcie orzeczenia wyłącznie o dokonanie językowej wykładni art. 17 ustawy o świadczeniach, co do którego skarżąca nie złożyła żadnego zarzutu; - art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach w związku z art. 9 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i pozostawienie w mocy decyzji opartej na błędzie popełnionym przez organ I instancji związanym z nieprawidłowym pouczeniem skarżącej, w konsekwencji została pozbawiona przysługującego jej świadczenia pielęgnacyjnego za okres od dnia 1 sierpnia 2020 r. do dnia 30 kwietnia 2022 r. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że wbrew zarzutom odwołania w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się do stawianego przez skarżącą zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach w związku z art. 9 k.p.a. Jej zdaniem z treści uzasadnienia odwołania nie wynika, by skarżąca po raz kolejny oczekiwała od organu II instancji dokonania wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, albowiem w tej kwestii wypowiedział się już zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oraz Naczelny Sąd Administracyjny. Strona podkreśliła, że jej zarzut dotyczył wyłącznie wpływu nieprawidłowego pouczenia na negatywne konsekwencje, które spowodowały, że skarżąca została pozbawiona należnego jej świadczenia pielęgnacyjnego przez ponad 2 lata ciągnącego się postępowania administracyjnego. Tymczasem organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się do stawianego zarzutu, czym, jej zdaniem, naruszył art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. Tym samym skarżąca nie jest w stanie z treści decyzji wywnioskować jakie jest stanowisko organu II instancji co do stawianego przez nią zarzutu. Sama sentencja decyzji utrzymująca zaskarżoną decyzję w mocy stawia skarżącą przed faktem, że Kolegium nie uznało jej zarzutu za zasady. Brak jednak jest wyjaśnienia przyczyn dlaczego tak się stało. Odnosząc się natomiast do zarzutu niezastosowania art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach w związku z art. 9 k.p.a. i utrzymania w mocy decyzji organu I instancji w zaskarżonym zakresie, skarżąca wskazała, że podnoszona przez orzekające organy argumentacja, że skarżąca nie ma prawa do świadczenia pielęgnacyjnego za sporny okres ze względu na przysługującą jej w tym czasie emeryturę jest błędne i powoduje, że ze względu na błąd organu strona została postawiona w rażąco niekorzystnej sytuacji i pozbawiona prawa do świadczenia przez prawie dwa lata trwania postępowania administracyjnego. Według skarżącej, gdyby organ w sposób prawidłowy pouczył skarżącą o istniejącej możliwości wyboru otrzymywanego świadczenia, konieczności złożenia wniosku o zawieszenie emerytury, świadczenie pielęgnacyjne zostałoby jej wypłacone zgodnie z treścią art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W tym przypadku, jej zdaniem, organ wprost pozbawił ją możliwości wyboru świadczenia bardziej korzystnego, czym naruszył jej prawa. Skarżąca podkreśliła, że domaga się jedynie wyrównania otrzymywanej w tamtym czasie emerytury z przysługującym jej w chwili złożenia wniosku (tj. w miesiącu sierpniu 2020 r.) świadczeniem pielęgnacyjnym, a nie przyznania całego świadczenia obok otrzymywanej w tamtym czasie emerytury. Skarżąca wskazała, że dostrzega, iż zgodnie z przepisami nie może dojść do kumulacji świadczeń, jednakże z uwagi na konstytucyjną zasadę równości wobec prawa oraz zasadę zaufania wyrażoną w art. 8 k.p.a. konieczne jest takie ukształtowanie jej sytuacji prawnej, by nie doszło do szkody spowodowanej przez błędy popełnione przez organ rozpoznający wniesiony przez nią wniosek. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze z powodu braku przesłanek do uznania, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem wniosło o oddalenie skargi, a także o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, co następuje: Na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 – j.t.), dalej jako "p.p.s.a.", sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), według kryterium zgodności z prawem, doprowadziła Sąd do uznania, że akt ten nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest decyzja organu II instancji, którą to decyzją, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji przyznającą skarżącej świadczenie za okres od dnia 1 maja 2022 r., natomiast odmawiającą jego przyznania w okresie od 1 sierpnia 2020 r. do 30 kwietnia 2022 r. Kwestią sporną w badanej sprawie pozostaje zatem data, od której świadczenie powinno zostać skarżącej przyznane. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020 r., poz. 111 ze zm., zwanej dalej: "u.ś.r."), świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W myśl art. 17 ust. 1a u.ś.r., osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki: 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony przez organy obu instancji w sposób prawidłowy, na podstawie w pełni zebranego materiału dowodowego. W świetle akt sprawy nie ulega wątpliwości, że skarżąca sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym synem, jak również i to, że skarżąca miała ustalone prawo do emerytury, co w ocenie organu I instancji stanowiło przeszkodę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, w świetle art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Przepis ten stanowi, że świadczenie nie przysługuje jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. W badanej sprawie, decyzją organu I instancji z dnia [...] września 2020 r., skarżącej odmówiono przyznania świadczenia z tego powodu, że miała ustalone prawo do emerytury. Organ II instancji decyzję tę utrzymał w mocy i dopiero po uchyleniu obu decyzji wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 39/21 organ I instancji, wykonując zalecenia Sądu wezwał skarżącą do przedłożenia decyzji z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o zawieszeniu prawa do emerytury. Decyzja taka została przez ZUS wydana w dniu [...] kwietnia 2022 r. i na jej podstawie zawieszono skarżącej prawo do emerytury z dniem 1 maja 2022 r. W tym miejscu należy wyjaśnić, że świadczenie pielęgnacyjne przyznawane jest na wniosek. Zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r. prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. W badanej sprawie organy obu instancji uznały pierwotnie, że skarżącej świadczenie nie przysługuje z tego względu, iż ma ona ustalone prawo do emerytury i pobiera to świadczenie. Organy kierując się literalną wykładnią art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. uznały, że zachodzi przesłanka wyłączająca możliwość przyznania świadczenia. Stąd też nie pouczyły skarżącej o możliwości zawieszenia świadczenia emerytalnego, jak też nie wezwały jej do uzupełnienia wniosku. Pouczenie i wezwanie zostały skierowane do skarżącej po uchyleniu wydanych w tej sprawie decyzji przez sąd administracyjny. Na skutek tego pouczenia skarżąca zawiesiła prawo do emerytury z dniem 1 maja 2022 r. Należało zatem przyjąć, że wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego stał się kompletny z dniem jego uzupełnienia zgodnie z żądaniem organu. Zatem zasadnie organy obu instancji uznały, że przyznanie świadczenia stało się możliwe z dniem złożenia kompletnego wniosku. Zarzuty skarżącej koncentrują się wokół wadliwego postępowania organów w tej sprawie, w konsekwencji czego została pozbawiona świadczenia za okres od złożenia wniosku do zawieszenia prawa do emerytury. W ocenie Sądu są to zarzuty nietrafne. Należy bowiem zwrócić uwagę na okoliczność, iż praktyka przyznawania świadczeń pielęgnacyjnych osobom posiadającym ustalone prawo do emerytury wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, które do pewnego momentu nie było jednolite. Organy zaś, stosowały i w dużej mierze w dalszym ciągu stosują się do literalnego brzmienia przywołanego przepisu, nie zgadzając się z wykładnią dokonywaną przez sądy administracyjne, czego wyrazem jest między innymi uzasadnienie zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. Nie można zatem mówić o popełnieniu przez organy na początkowym etapie postępowania "istotnego błędu", jak chciałaby tego skarżąca. Nie ulega natomiast, w ocenie Sądu wątpliwości, że brak jest podstaw prawnych do pobierania jednocześnie dwóch świadczeń, a wynikające z dokonanej przez Sąd w wyroku z dnia 21 kwietnia 2021 r. uprawnienie do otrzymania świadczenia zmaterializowało się dopiero w dacie zawieszenia prawa do emerytury. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.