II SA/Sz 91/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.) Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2021 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego Szczecin-Niebuszewo w Szczecinie na uchwałę Rady Miasta Szczecin z dnia 22 września 2020 r. nr XXI/659/20 w przedmiocie ustalenia zasad korzystania z płatnych parkingów niestrzeżonych położonych na terenie Gminy Miasto Szczecin poza drogami publicznymi oddala skargę.

Prokurator Prokuratury Rejonowej S. pismem z dnia 30 grudnia 2020 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na uchwałę Rady Miasta Szczecin nr XXI/659/20 z dnia 22 września 2020 r. w sprawie ustalenia zasad korzystania z płatnych parkingów niestrzeżonych położonych na terenie Gminy Miasto Szczecin poza drogami publicznymi. Uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Zachodniopomorskiego z 2020 r., poz. 4680. Legitymację skargową prokurator wywiódł z art. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Skarżący domagał się stwierdzenia nieważności § 2 pkt 11, § 4 i § 5 ust. 1 załącznika do uchwały podnosząc następujące zarzuty, mające postać istotnego naruszenia prawa: 1/ - naruszenie art. 7, art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, - naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2019 r. poz. 506 ze zm.), zwanej dalej "u.s.g.", - naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz.U. z 2019 r. poz. 712), zwanej dalej "u.g.k.". - polegające na przekroczeniu przez Radę Miasta Szczecin upoważnienia ustawowego do wydania uchwały, zawartego w ww. przepisach, poprzez ustalenie w § 4 i § 5 ust. 1 załącznika do uchwały, stanowiącego Regulamin płatnych parkingów niestrzeżonych w Szczecinie oraz poboru i wysokości opłat za parkowanie pojazdów na tych parkingach "opłaty dodatkowej" za parkowanie pojazdów bez wniesienia opłaty parkingowej, podczas gdy ustawa nie przewiduje takiej możliwości, upoważniając samorządy jedynie do ustalenia opłat i cen za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego; 2/ - naruszenie art. 7 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, - naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g., - naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k., - naruszenie art. 483 § 1 Kodeksu cywilnego, zwanego dalej "k.c." - polegające na przekroczeniu przez Radę Miasta Szczecin upoważnienia ustawowego do wydania uchwały zawartego w ww. przepisach, poprzez uchwalenie w § 2 pkt 11 załącznika do uchwały, stanowiącego Regulamin płatnych parkingów niestrzeżonych w Szczecinie oraz poboru i wysokości opłat za parkowanie pojazdów na tych parkingach, definicji, zgodnie z którą opłata dodatkowa to kara umowna płatna przez korzystającego z parkingu w przypadkach określonych w niniejszym regulaminie, co stoi w sprzeczności z art. 483 §1 k.c. Wobec tak sformułowanych zarzutów Prokurator wniósł, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części. W uzasadnieniu skargi Prokurator przytoczył treść § 2 Regulaminu płatnych parkingów niestrzeżonych w Szczecinie oraz poboru i wysokości opłat za parkowanie pojazdów na tych parkingach, zwanego dalej "Regulaminem", z którego wynika, że poprzez wjazd na parking korzystający z parkingu zawiera z Zarządcą umowę o odpłatne korzystanie z miejsca parkingowego na zasadach określonych w Regulaminie oraz na podstawie przepisów ustawy Kodeks cywilny. Uchwałodawca przewidział, że umowa zostaje zawarta w momencie zaparkowania pojazdu na terenie parkingu, zaś kończy się z momentem jego wyjazdu. Parking jest parkingiem niestrzeżonym czynnym całą dobę, z tym że płatnym w godzinach od 8 do 17 od poniedziałku do piątku. Prokurator przytoczył również treść § 2 pkt 11 tzw. słowniczka pojęć używanych w Regulaminie, z którego wynika, że opłata dodatkowa to kara umowna płatna przez korzystającego z parkingu w przypadkach określonych w Regulaminie oraz § 4 i § 5 ust. 1 określający przypadki, w których Zarządca jest uprawniony do naliczenia opłaty dodatkowej oraz kosztów związanych z pozyskaniem danych o właścicielu pojazdu ( § 4. 1. W przypadku, gdy korzystający z parkingu nie umieści ważnego biletu parkingowego w sposób określony w regulaminie Zarządca uprawniony jest do naliczenia opłaty dodatkowej w wysokości: ? 200,00 zł (słownie: dwieście złotych). 2. Jeżeli do momentu upływu okresu 24 godzin parkowania licząc od naliczenia opłaty dodatkowej dany pojazd nie opuści terenu parkingu Zarządca uprawniony jest do naliczenia kolejnej opłaty dodatkowej. 3. Oryginał potwierdzenia naliczenia opłaty dodatkowej Zarządca umieści na pojeździe, w miarę możliwości na przedniej szybie pojazdu, kopię potwierdzenia naliczenia opłaty dodatkowej zachowuje Zarządca. 4. Opłatę dodatkową uiszcza się poprzez dokonanie wpłaty w kasie Zarządcy lub przelewem na konto bankowe lub w parkomacie. § 5.1. Korzystający z parkingu zobowiązany jest do uiszczenia opłaty parkingowej, a w przypadkach przewidzianych w regulaminie również do uiszczenia opłaty dodatkowej oraz kosztów związanych z pozyskanych danych właściciela pojazdu z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK) i egzekucją opłaty dodatkowej.). Skarżący powołał się na uzasadnienie uchwały oraz podał, że stanowi ona akt prawa miejscowego. Wskazując na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 stycznia 2020 r. III SA/Łd 924/19, Prokurator podkreślił, że za utrwalony w orzecznictwie należy przyjąć pogląd, że art. 4 u.g.k. posługuje się pojęciem opłaty, wobec czego opłaty te nie mogą być czymś więcej niż ustalonymi przez organ samorządu terytorialnego należnościami, stanowiącymi jedynie ekwiwalent za usługę ze strony gminy w postaci korzystania z jej obiektów i urządzeń, świadczoną w warunkach braku jakiegokolwiek przymusu po stronie świadczeniobiorcy. W kategorii opłat ujętych w tym przepisie nie mieszczą się "opłaty dodatkowe", które nie mają cech opłat, są bowiem de facto karą pieniężną wymierzaną w granicach odpowiedzialności administracyjnej. Ustanowienie odpowiedzialności za naruszenie przepisów prawa należy do materii ustawowej i wymaga upoważnienia ustawowego (bez posługiwania się przez organy domniemaniem kompetencji) do wprowadzania unormowań o charakterze represyjnym ( np. art. 13f ustawy o drogach publicznych). Przyznana organom stanowiącym jednostek samorządu terytorialnego w art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. kompetencja do decydowania o ustalaniu wysokości cen i opłat ma charakter cenotwórczy. Ustalając "opłatę dodatkową" Rada Miasta Szczecin przekroczyła swoje kompetencje albowiem opłata ta pełni funkcję represyjną i ma cechy kary pieniężnej mieszczącej się w odpowiedzialności administracyjnej. Opłaty, o których mowa w art. 4 u.g.k. stanowią ekwiwalent za "usługę" ze strony gminy w postaci umożliwienia korzystania z jej obiektów i urządzeń, świadczonych w warunkach braku jakiegokolwiek przymusu po stronie świadczeniobiorcy. Podważając legalność § 2 pkt 11 Regulaminu, dotyczącego pojęcia "opłata dodatkowa", Prokurator powołując się na przepis art. 483 § 1 k.c., wskazał na niedopuszczalne nadanie innego znaczenia pojęciu "kara umowna", która jest zastrzeżeniem umownym w sytuacji niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego poprzez zapłatę określonej sumy. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Szczecin reprezentowana na przez profesjonalnego pełnomocnika, działającego na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Prezydenta Miasta Szczecin, wniosła o oddalenie skargi. Organ wskazał, powołując się na stanowisko doktryny i przywołane w piśmie orzecznictwo, iż art. 4 u.g.k. zawiera stosowne normy kompetencyjne, kreujące określone kompetencje przysługujące organom jednostek samorządu terytorialnego, będące jednocześnie rozszerzeniem kompetencji tych organów określonych w ustawie o samorządzie gminnym. Zwrócił uwagę na cenotwórczy charakter kompetencji określonej w art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. Podejmując skarżoną uchwałę Rada Miasta miała na uwadze zapewnienie powszechnego dostępu użytkowników do korzystania z parkingów działających jako gminne obiekty użyteczności publicznej oraz to, że nie powodują nadmiernego obciążenia finansowego użytkowników i nie prowadzą do eliminacji z rynku usług w tej dziedzinie podmiotów prywatnych. Nadto zwróciła uwagę na zapewnienie stałości realizacji ofiarowanych usług komunalnych i możliwość wyboru usług świadczonych na parkingu gminnym i komercyjnym o charakterze odpłatnym. Organ podkreślał, że korzystanie z gminnych parkingów niestrzeżonych, wymienionych w skarżonej uchwale, wiąże się z zawarciem przez użytkownika z właścicielem parkingu umowy prawa cywilnego. W § 2 ust.1 (winno być § 1 ust. 2) Regulaminu Rada zadecydowała, że poprzez wjazd na teren parkingu korzystający z parkingu zawiera z Zarządcą umowę o odpłatne korzystanie z miejsca parkingowego na zasadach określonych w niniejszym Regulaminie oraz na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r Kodeks cywilny. Wybór takiego sposobu prowadzenia i formy gospodarki komunalnej na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.g.k. w zw. z art. 18 ust. 1 u.s.g. był możliwy, natomiast jednolite dla wszystkich korzystających określenie ich praw i obowiązków jest zasadne przy uwzględnieniu adhezyjnego charakteru umów, masowej skali ich zawierania oraz kwalifikacji przedmiotu tych umów jako użyteczności publicznej. Organ zwrócił również uwagę, że opłata dodatkowa nie ma charakteru represyjnego lecz odszkodowawczy za brak uiszczenia opłaty parkingowej oraz konieczność ustalenia od kogo należy dochodzić nieuiszczonej opłaty. Opłaty dodatkowe są de facto zryczałtowanym ekwiwalentem za korzystanie z miejsca postojowego w sposób sprzeczny z regulaminem, co wiąże się z konkretnymi skutkami cywilnoprawnymi wynikającymi z Regulaminu. Swoje stanowisko organ oparł na powołanych w odpowiedzi na skargę orzeczeniach NSA z dnia 8 października 2013 r. I OSK 1564/13 oraz WSA w Poznaniu z dnia 4 października 2018 r. II SA/Po 662/18 i w Warszawie z 21 lutego 2013 r. VII SA/Wa 2570/12. Odnosząc się do zarzutów Prokuratora popartych m.in. wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 14 stycznia 2020 r. III SA/Łd 924/19 oraz WSA we Wrocławiu z dnia 23 stycznia 2013 r. III SA/Wr 563/12 organ podniósł, że pierwszy z wyroków dotyczył ustalenia strefy płatnego parkowania na parkingu nie będącym drogą publiczną. Z kolei drugi z nich dotyczył opłaty dodatkowej wzorowanej na przepisie art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Organ podkreślał, że w przeciwieństwie do sankcji, których dotyczyły powołane orzeczenia opłata dodatkowa nie jest administracyjną karą pieniężną lecz ma charakter cywilnoprawny, co zostało wprost wyrażone w skarżonej uchwale. Zwrócił również uwagę, że obowiązek zapłaty za parkowanie jest funkcjonalnie związany z obowiązkiem jego udokumentowania. Określenie zatem uchwałą miejsca umieszczenia dowodu zapłaty nie stanowi naruszenia delegacji ustawowej a przyjęcie rozwiązania, że dowód umieszcza się za przednią szybą pojazdu w sposób widoczny, jest racjonalne z punktu widzenia wnoszącego i pobierającego opłatę. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 483 § 1 k.c. organ wskazał, że Regulamin nie definiuje pojęcia "kara umowna" lecz pojęcie "opłaty dodatkowej". Kara ta przewidziana jest za nienależyte wykonanie zobowiązania niepieniężnego w razie nieumieszczenia biletu parkingowego w sposób określony w Regulaminie a zatem stosowna do art. 483 § 1 k.c. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone w 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.),zwanej dalej "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt stwierdza nieważność uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeśli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przedmiotem oceny Sądu, w oparciu o kryterium legalności, jest w tym postępowaniu uchwała nr XXI/569/20 Rady Miasta Szczecin z dnia 22 września 2020 r. w sprawie ustalenia zasad korzystania z płatnych parkingów niestrzeżonych położonych na terenie Gminy Miasto Szczecin poza drogami publicznymi. Uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Zachodniopomorskiego z 2020 r. poz. 4680). Jest poza sporem, że stanowi akt prawa miejscowego. Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 4 i art. 41 ust. 1 u.s.g. oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. Skarżący Prokurator nie kwestionuje zorganizowania przez Gminę Miasto Szczecin, na terenach stanowiących mienie komunalne, ogólnodostępnych niestrzeżonych parkingów jako obiektów użyteczności publicznej, udostępnianych odpłatnie według zasad określonych w Regulaminie stanowiącym załącznik do skarżonej uchwały nr XXI/659/20 Rady Miasta Szczecin. Prokurator podważa natomiast legalność ustanowienia i pobierania opłaty dodatkowej jako kary umownej płatnej przez korzystającego z parkingu w przypadkach określonych w § 4, § 5 ust. 1 Regulaminu. Skarżący kwestionuje również określoną w § 2 Regulaminu, zatytułowanym Słowniczek, zawartą w pkt 11 definicję opłaty dodatkowej. Z przepisu art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. wynika, że jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego postanawiają o wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego. W doktrynie wskazuje się, że art. 4 u.g.k. zawiera stosowne normy kompetencyjne, kreujące określone kompetencje przysługujące organom jednostek samorządu terytorialnego - konkretnie organom stanowiącym, a jeśli dojdzie do subdelegacji, o której jest mowa w ust. 2 - organom wykonawczym tych jednostek. Kompetencje te mają charakter dodatkowy w stosunku do tych, które zostały ukształtowane przepisami ustaw ustrojowych (np. ustawą o samorządzie gminnym; M. Szydło, Ustawa o gospodarce komunalnej. Komentarz, Wolters Kluwer 2008 s. 286, uw. 1, 6). Już zatem z faktu, że ustawodawca w ust. 2 art. 4 u.g.k. dopuścił możliwość subdelegacji oraz że upoważnił organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego do wyboru sposobu prowadzenia i form działalności komunalnej (pkt 1 ust. 1 art. 4 u.g.k.), w tym w oparciu o mienie którego właścicielem jest gmina, przyjąć należy dużą swobodę organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego do wydania uchwały na podstawie art. 4 u.g.k. Kompetencją przysługującą organom stanowiącym jednostek samorządu terytorialnego w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. jest decydowanie o "wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego". Kompetencja ta ma w sensie treściowym charakter kompetencji cenotwórczej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i w doktrynie przyjęto, że odniesieniu do ustalania przez jednostki samorządu terytorialnego wysokości cen i opłat za korzystanie z obiektów i urządzeń o charakterze użyteczności publicznej art. 4 u.g.k. tworzy samoistną podstawę prawną do działania organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego, będąc jednocześnie rozszerzeniem kompetencji tych organów, określonych w ustawie o samorządzie gminnym (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1564/13, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2000 r., sygn. akt II SA 2284/99, akceptowany przez C. Balasińskiego i M. Kuleszę, Ustawa o gospodarce komunalnej. Komentarz, DW ABC 2002 s. 51-52, uw. 3, 4; wyrok NSA z dnia 29 października 1996 r., sygn. akt I SA/Łd 478/97, Prok. i Pr. 1997/9/44, akceptowany przez M. Szydło – op. cit. uw. 6 do art. 4, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 października 2028 r. II SA/Po 662/18). Przepis art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k odrębne odnosi się do "cen" i "opłat". Ani ten przepis, ani żaden inny przepis ustawy o gospodarce komunalnej nie definiuje, co należy rozumieć pod pojęciem cen oraz opłat. Ustalenie tego jest kwestią określonej interpretacji tekstu prawnego. W doktrynie wskazuje się, że ceny i opłaty za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego, należałoby rozumieć jako wartości wyrażone w jednostkach pieniężnych (w złotych i groszach), które usługobiorca (kupujący) obowiązany jest zapłacić za daną usługę. Wysokość cen i opłat, bądź sposób ich ustalania określa organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, podejmując w tym zakresie stosowną uchwałę (M. Szydło – op. cit. s. 299-301, uw. 3). Skoro skarżący nie podważa charakteru parkingów niestrzeżonych zorganizowanych przez Gminę Miasto Szczecin na terenach stanowiących mienie komunalne, a do terenów tych z racji ich usytuowania nie odnoszą się przepisy ustawy o drogach publicznych, to Gmina zasadnie przyjęła, iż opłaty pobierane na parkingach mają charakter cywilnoprawny ( odpłatny charakter usługi parkowania). Rada Miasta Szczecin, w granicach umocowania ustawowego, dokonała wyboru sposobu prowadzenia działalności komunalnej (art. 4 pkt 1 u.g.k.), przez wybór quasi umowy najmu miejsca parkingowego jako właściwej dla prowadzenia działalności komunalnej w postaci parkingu publicznego i niestrzeżonego (§ 1 ust. 1 i 2, § 3 ust. 1 Regulaminu; art. 659 i n. k.c.). Regulamin w części swych postanowień stanowi wzorzec umowny w rozumieniu art. 384 § 1 i 2 k.c. ( pogląd ten jest zbieżny z poglądem wyrażonym w wyroku NSA z dnia 8 października 2013 r. I OSK 1564/13 – dostępny w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl i skład orzekający w sprawie pogląd ten podziela). W ocenie Sądu, Rada władna była określić w Regulaminie zarówno stawkę opłaty za parkowanie pojazdu jak i opłatę za naruszenie zasad parkowania obowiązujących na parkingu. Tego typu opłaty są należnościami za poszczególne sposoby (dozwolone bądź niedozwolone) korzystania z parkingu gminnego jako obiektu użyteczności publicznej. Sąd uznał, że uregulowania zawarte w uchwale zapewniają powszechny dostęp użytkowników do korzystania z przedmiotowego parkingu jako gminnego obiektu użyteczności publicznej, nie powodują nadmiernego obciążenia finansowego użytkowników, nie prowadzą do eliminacji z rynku usług w tej dziedzinie innych podmiotów prywatnych i zapewniają stałość realizacji ofiarowanych usług komunalnych o charakterze użyteczności publicznej. Skoro opłaty pobierane na parkingach mają charakter cywilnoprawny (czyli stanowią odpłatność z tytułu umowy zawartej w formie dorozumianej pomiędzy korzystającym z parkingu i Gminą Miasto Szczecin), to nie sposób zakwestionować możliwość pobierania opłaty dodatkowej za nieprzestrzeganie postanowień umownych zawartych w Regulaminie. Zdefiniowanie opłaty dodatkowej jako kary umownej – jak już zauważył NSA w powołanym wyżej orzeczeniu, nie jest zbyt fortunne i można definicję tę oceniać w kategorii pomyłki legislatora. Takie posłużenie się niewłaściwym pojęciem, mimo że zachowana została istota każdej z tych opłat, mających umocowanie w ustawie (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k.), stanowi przypadek nieistotnego naruszenia prawa (art. 91 ust. 4 u.s.g.). Podsumowując, Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej uchwały nie stwierdził naruszenia przepisów ani Konstytucji RP, ani ustawy o gospodarce komunalnej, czy ustawy o samorządzie gminnym. Art. 94 Konstytucji RP stanowi, iż organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, a zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Z kolei zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g., na podstawie tej ustawy organy gminy mogą wydawać akty prawa miejscowego w zakresie zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej. W myśl zaś art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k., jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego postanawiają o wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego. Z brzmienia zaś art. 18 ust. 2 pkt 15 wynika, że do właściwości rady gminy należy stanowienie w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy. Analizując powyższe przepisy, na których Prokurator oparł zarzuty skargi, Sąd doszedł do przekonania, że brak jest regulacji, która wyłączałaby uprawnienie Rady Miasta Szczecin do podjęcia uchwały w sprawie ustalenia zasad korzystania z płatnych parkingów niestrzeżonych na terenie Gminy Miasta Szczecin poza drogami publicznymi. Rada Miasta jest organem władnym do podjęcia zakwestionowanej w niniejszej sprawie uchwały, w tym w zakresie kwestionowanym przez Prokuratora w skardze i pomimo, że zawiera sformułowania, których zastosowanie w uchwale należałoby ponownie przeanalizować, odpowiada kryterium legalności. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić jako niezasadną. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, na które niniejsza sprawa została skierowana na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 lutego 2021 r., wydanego na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374).