II SA/Sz 889/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska (spr.) Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 lutego 2024 r. sprawy ze skargi Spółka na czynność Prezydenta Miasta Kołobrzeg z dnia 6 lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na dojazd do działek poprzez drogi objęte zakazem I. stwierdza bezskuteczność czynności, II. zasądza od Prezydenta Miasta Kołobrzeg na rzecz skarżącej Spółka kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z dnia 12 czerwca 2023 r. S. sp. z o.o. w Z. (dalej: "Spółka", "skarżąca"), w związku z realizacją inwestycji budowlanej przy ul. [...] w K., zwróciła się do Prezydenta Miasta o zgodę na dojazd do działki nr [...], obręb ewidencyjny nr [...] w K. poprzez ulice objęte zakazem poruszania się pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony (znak B-5) "zakaz wjazdu pojazdów ciężarowych", w terminie do dnia 30 czerwca 2025 r., w celu umożliwienia prowadzenia prac i dostaw materiałów, wskazując, iż dotyczy to przejazdu ul. [...] Spółka wskazała również, że z uwagi na różnorodność prac, jak również termin zakończenia inwestycji, nie jest w stanie wskazać pojazdów o konkretnych numerach rejestracyjnych, które będą zapewniały dostawę materiałów. Pismem z dnia 6 lipca 2023 r. nr GKL.7230.14.100.2023.XIII, w odpowiedzi na powyższy wniosek Prezydent Miasta (dalej: "Organ") poinformował Spółkę, iż nie wyraża zgody na dojazd do działek oznaczonych w ewidencji gruntów nr [...] obręb ewidencyjny [...] poprzez ulice objęte zakazem poruszania się pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony (znak B-5 "zakaz wjazdu samochodów ciężarowych") w związku z prowadzeniem na ww. działkach inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków sanatorium uzdrowiskowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą, zagospodarowaniem terenu, garażem wbudowanym oraz rozbiórką obiektów istniejących na terenie ośrodka wczasowego [...] przy ul. [...] w K.. Organ wskazał, że na ul. [...] obowiązuje stała organizacja ruchu, która została wprowadzona na wniosek organu zarządzającego ruchem, tj. Starosty Powiatowego. Reguluje ona możliwość poruszania się pojazdów ciężarowych na ww. obszarze. Organ wskazał, że zgodnie z art. 20 pkt 10 oraz pkt 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych do zarządcy drogi należy m. in. przeprowadzanie okresowych kontroli stanu dróg i drogowych obiektów inżynierskich oraz przepraw promowych, w tym weryfikacja cech i wskazanie usterek, które wymagają prac konserwacyjnych lub naprawczych, ze szczególnym uwzględnieniem ich wpływu na stan bezpieczeństwa ruchu drogowego, w tym stan bezpieczeństwa szczególnie zagrożonych uczestników ruchu drogowego oraz przeciwdziałanie niszczeniu dróg przez ich użytkowników. Dodatkowo Organ wskazał, że obszar, na którym zlokalizowana jest budowa oraz ul. [...] zlokalizowane są w strefie "A" Uzdrowiska K.. Zgodnie z § 5 pkt 6 lit. a tiret 1 uchwały Rady Miasta K. z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie uchwalenia Statutu Uzdrowiska K. : "w celu zapewnienia prawidłowej działalności lecznictwa uzdrowiskowego i zachowania walorów uzdrowiskowych miasta, poza wymienionymi w ustawie o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych określa się szczegółowe czynności zabronione w poszczególnych strefach ochrony, w zakresie: w strefie ochrony uzdrowiskowej "A": - wjazdu motocykli, motorowerów, skuterów, quadów, ciągników i pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej powyżej 3,5 tony z wyjątkiem pojazdów służb medycznych, porządkowych, straży pożarnej, granicznej, obsługi komunalnej miasta, komunikacji miejskiej, autokarów przewożących kuracjuszy i turystów. Według Organu najbliższy termin w jakim Spółka planuje realizację dojazdów do placu budowy, tj. okres letni, charakter obszaru na którym zlokalizowana jest inwestycja (znaczna przewaga obiektów usługowo - hotelarskich) oraz specyfika miasta K. uniemożliwiają wydanie zgody ze względu na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa pozostałym użytkownikom drogi, których liczba znacznie wzrasta z ww. powodów. Jednocześnie, Organ podał, iż mając na uwadze interes gospodarczy Spółki, informuje, że wypracowanie konsensusu w sprawie związanej z dojazdem do działek oznaczonych w ewidencji gruntów nr [...] obręb ewidencyjny [...] w K. poprzez ulice objęte zakazem poruszania się pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony wymagać będzie zawarcia porozumienia pomiędzy zarządcą drogi a inwestorem przedmiotowej inwestycji. Podczas spotkania z inwestorem zastępczym zostały przekazane informacje i poczyniono wstępne ustalenia związane z zapewnieniem alternatywnego dojazdu do ww. działek. Ustalenie tymczasowego dojazdu, ale przede wszystkim dojazdu docelowego wymagać będzie zawarcia porozumienia pomiędzy zarządcą drogi a inwestorem przedmiotowej inwestycji. Na powyższą odmowę Organu wyrażoną w piśmie z dnia 6.07.2023 r., nr GKL.7230.14.100.2023.XIII, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożyła Spółka. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: 1. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak zbadania i brak dostrzeżenia istotnych okoliczności, że na inwestycji skarżącej trwają prace związane z betonowaniem i według technologii konieczne są ciągłe dostawy betonu, które obecnie są niemożliwe, jak również że skarżąca prowadzi w pełni legalną budowę na mocy ostatecznego pozwolenia na budowę, a innego przejazdu na plac budowy nie ma, zgodnie z wymogami prawa w toku postępowania administracyjnego np. uzgodniono pozytywnie zjazd do budowy z drogi publicznej w określonym przez organ administracji miejscu; 2. art. 8 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów administracji publicznej, będące skutkiem wykorzystania przez organ pozycji dominującej wobec skarżącej, tj. wymuszanie wybudowania odcinka drogi w innym miejscu, od strony ul. [...] w K. , i w tym celu blokowanie zgody na przejazd ciężarówek ulicą [...] w K.; 3. art. 8 § 2 k.p.a. poprzez naruszenie zasady stosowania utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, a to dlatego, że Organ wcześniej udzielił czasowych zgód na przejazd ciężarówek dwóm firmom będących wykonawcami prac na budowie Spółki, a kiedy okres tych zgód minął, odmówiono zgody skarżącej, chociaż stan faktyczny i prawny w ogóle się nie zmienił, zatem skoro dwie firmy dostały wcześniej zgody (i to na dojazd do tej samej budowy), to w identycznej sytuacji zgodę powinna dostać skarżąca, a jednak nastąpiło całkowicie bezpodstawne różnicowanie sytuacji kilku firm; 4. art. 8 i 9 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia bez określenia podstawy prawnej jego wydania i bez wskazania informacji o trybie jego zaskarżenia lub odwołania się od wydanego rozstrzygnięcia; 5. § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, ponieważ organ zignorował konieczność zapewnienia ruchu tranzytowego, w tym przejazdu transportu materiałów budowlanych na plac budowy. W oparciu o tak postawione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego aktu oraz uznanie prawa Spółki do otrzymania zgody na dojazd do działek oznaczonych w ewidencji gruntów nr [...] obręb ewidencyjny [...] poprzez ulice objęte zakazem poruszania się pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony (znak B-5 "zakaz wjazdu samochodów ciężarowych"), w tym przez ulicę [...] w K., w związku z prowadzeniem na ww. działkach inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków sanatorium uzdrowiskowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą, zagospodarowaniem terenu, garażem wbudowanym oraz rozbiórką obiektów istniejących na terenie ośrodka wczasowego [...] przy ul. [...] w K. a także zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej. Ponadto skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów: 1. pisma Organu z dnia 6 lipca 2023 r. - na fakt braku pouczenia co do dalszego trybu postępowania, wydania przez organ innego aktu bez jakiegokolwiek pouczenia o dalszym trybie postępowania i przysługującej drodze zaskarżenia, na fakt odmowy zgody tylko dlatego, że organ oczekuje wybudowania przez Spółkę - w zamian za wydanie zgody - innej drogi od strony ul. [...], a druga wskazana w piśmie rzekoma przyczyna odmowy zgody (tj. ograniczenie ruchu ciężarówek po terenie sanatoryjnym) jest pozorna, skoro organ jest gotowy wyrazić zgodę na przejazd ciężarówek ulicą [...] po podpisaniu ze skarżącą porozumienia na budowę odcinka innej drogi od strony ul. [...] 2. pisma Organu z dnia 5 lipca 2023 r. - na fakt potwierdzenia przez organ, że wcześniej wykonawcy Spółki dostali okresowe zgody na przejazd ciężarówek ul. [...] do placu budowy skarżącej, a tym samym wykazania, że obecnie odmawiając zgody skarżącej, organ narusza zasadę takiego samego rozstrzygania podobnych spraw, oraz potwierdzenia przez organ, że celem organu jest wymuszenie na Spółce budowy innej drogi od strony ul. [...] 3. e-mail Organu z dnia 4 lipca 2023 r. - na fakt oczekiwania przez Organ wybudowania przez skarżącą innej drogi i uzależnienia od tego zgody na przejazd ciężarówek ulicą [...]; 4. pisma Organu z dnia 21 marca 2023r. - na fakt udzielenia wcześniej przez Organ okresowej zgody na przejazd ciężarówek do budowy Spółki; 5. projekt porozumienia - na fakt oczekiwania przez Organ wybudowania przez skarżącą innej drogi i uzależnienia od tego zgody na przejazd ciężarówek ulicą [...]. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą i realizowaną inwestycją budowlaną wystąpiła do Organu z wnioskiem o wyrażenie zgody na dojazd do działek oznaczonych w ewidencji gruntów nr [...] obręb ewidencyjny [...] poprzez ulice objęte zakazem poruszania się pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony (znak B-5 "zakaz wjazdu samochodów ciężarowych"), w tym przez ulicę [...] w K., w związku z prowadzeniem na ww. działkach inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków sanatorium uzdrowiskowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą, zagospodarowaniem terenu, garażem wbudowanym oraz rozbiórką obiektów istniejących na terenie ośrodka wczasowego [...] przy ul. [...] w K.. Organ pismem z dnia 6 lipca 2023 r. rozpatrzył wniosek negatywnie, odmawiając udzielenia zgody. W ocenie skarżącej odmowa ta jest bezzasadna. Organ naruszył art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., bowiem nie zbadał i nie dostrzegł istotnych okoliczności w sprawie, tj. że na inwestycji skarżącej trwają prace związane z betonowaniem i według technologii konieczne są ciągłe dostawy betonu, które obecnie są niemożliwe, jak również że Spółka prowadzi w pełni legalną budowę na mocy ostatecznego pozwolenia na budowę, a innego przejazdu na plac budowy nie ma, zgodnie z wymogami prawa w toku postępowania administracyjnego np. uzgodniono pozytywnie zjazd do budowy z drogi publicznej w określonym przez organ administracji miejscu. Według skarżącej skoro uzyskała ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę to ma prawo otrzymania zgody na przejazd ciężarówek ul. [...]. Przejazd ten służy realizacji decyzji o pozwoleniu na budowę. Odmowa zgody uniemożliwia zaś stronie wykonanie tej decyzji. Spółka ponosi też realne straty, nie mogąc kontynuować prac. Według skarżącej Organ naruszył art. 8 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów administracji publicznej, będące skutkiem nadużycia przez organ pozycji dominującej wobec skarżącej, tj. wymuszanie wybudowania odcinka drogi w innym miejscu, od strony ul. [...], i w tym celu blokowanie zgody na przejazd ciężarówek ulicą [...] W ocenie skarżącej Organ jako zarządca drogi posiada władzę w zakresie wydawania zgód na przejazd ciężarówek. Władzę tę wykorzystuje jednak z przekroczeniem granic instytucji wyrażania zgody na przejazd pomimo znaku zakazu B-5. Kwestie związane z zarządzaniem ul. [...] schodzą na dalszy plan, ponieważ głównym celem Organu jest, aby Spółka wybudowała inną drogę od ul. [...] Odmowa wyrażenia zgody jest środkiem nacisku na skarżącą. Zdaniem skarżącej Organ mógł wydać zgodę czasową (jak wcześniej dwóm firmom wykonawczym) i w czasie obowiązywania tej kolejnej zgody okresowej dopracować kwestie wybudowania innej drogi. Skarżąca zgłosiła również zarzut naruszenia art. 8 § 2 k.p.a. poprzez naruszenie zasady stosowania utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, ponieważ Organ wcześniej udzielił czasowych zgód na przejazd ciężarówek dwóm firmom będących wykonawcami prac na budowie Spółki, a kiedy okres tych zgód minął, odmówiono zgody Spółce, chociaż stan faktyczny i prawny w ogóle się nie zmienił. Zatem skoro dwie firmy dostały wcześniej zgody (i to na dojazd do tej samej budowy), to w identycznej sytuacji zgodę powinna dostać strona skarżąca, a jednak nastąpiło całkowicie bezpodstawne różnicowanie sytuacji kilku firm. Organ naruszył także art. 8 i 9 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia bez określenia podstawy prawnej jego wydania i bez wskazania informacji o trybie jego zaskarżenia lub odwołania się od wydanego rozstrzygnięcia. Pogorszono sytuację strony, która musiała złożyć wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Nie wyjaśniono, na czym Organ się oparł odmawiając zgody. Ponadto pominięto wytyczne dotyczące zarządzania drogami, doprowadzając do naruszenia § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, ponieważ organ zignorował konieczność zapewnienia ruchu tranzytowego, w tym przejazdu transportu materiałów budowlanych na plac budowy. Jeżeli nie ma innej możliwości, zarządca drogi musi zapewnić ruch tranzytowy. Musi zapewnić możliwość przejazdu. Organ nie rozważył np. zgody na przejazd w określonych godzinach w ciągu doby, tylko odmówił zgody w całości, podczas gdy ww. regulacja rozporządzenia nakazuje uwzględnić potrzeby Spółki w zakresie ruchu pojazdów w określonym, konkretnym celu (zaopatrzenie i prowadzenie budowy). Wraz ze skargą Spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o nieuwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, a w konsekwencji jej odrzucenie, względnie o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi Organ zasadniczo powtórzył swoją argumentację zawartą w piśmie z dnia 6 lipca 2023 r. nr GKL.7230.14.100.2023.XIII. Postanowieniem z dnia 20 października 2023 r., sygn. akt II SA/Sz 889/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przywrócił Spółce termin do wniesienia skargi. W pismach procesowych z dnia 20 listopada 2023 r., 13 grudnia 2023 r., 8 lutego 2024 r., 16 lutego 2024 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie kolejnych dowodów z dokumentów w celu wykazania zawarcia porozumienia z innym podmiotem dotyczącego budowy drogi, która częściowo pokrywa się z odcinkiem drogi, do której budowy Organ chce zobowiązać skarżącą i okoliczności z tym związanych; promesy dostępu do mającej powstać drogi innemu podmiotowi; pozorności wskazanych przez Organu przyczyn odmowy wyrażenia zgody na przejazd samochodów ciężarowych; rzeczywistej przyczyny odmowy jaką jest chęć Organu zobowiązania skarżącej do budowy odcinka drogi; ustaleń co do treści porozumienia, które miało być zawarte pomiędzy Organem z skarżąca, którego przedmiotem ma być budowa drogi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022, poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023, poz. 1634, ze zm., dalej "p.p.s.a.") uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych obejmują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie bądź czynność odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do ich podjęcia, nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Sąd nie jest przy tym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wskazana kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, ze zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, ze zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4-4b, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą, opinię, o której mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, lub odmowę wydania tych opinii albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Stosownie natomiast do art. 146 § 2 p.p.s.a. w sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, jednakże z innych powodów niż w niej podniesione. W ocenie Sądu wniosek skarżącej z dnia 12 czerwca 2023 r. w istocie stanowi wniosek o zmianę organizacji ruchu. Skarżąca domaga się bowiem, aby obowiązujący na ul. [...] stanowiącej dojazd do nieruchomości (dz. nr [...] i nr [...]), na których Spółka realizuje inwestycję budowlaną, znak B-5 zakazu wjazdu samochodów ciężarowych nie dotyczył skarżącej i aby Spółka miała możliwość dojazdu samochodami ciężarowymi do ww. nieruchomości. Prezydent Miasta, rozpatrując wniosek skarżącej, odmówił zgody na takie rozwiązanie. Zagadnienia zarządzania ruchem na drogach zostały uregulowane w przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1047, ze zm. dalej: "P.r.d.") oraz wydanego na podstawie art. 10 ust. 12 P.r.d. rozporządzenia wykonawczego, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 784, dalej: "rozporządzenie"). Zgodnie z art. 10 ust. 5 P.r.d. ruchem na drogach gminnych i powiatowych zarządza starosta. Szczegółowe warunki zarządzania ruchem na drogach określa powołane powyżej rozporządzenie. Działania w zakresie zarządzania ruchem polegają m.in. na podejmowaniu czynności organizacyjno-technicznych, w tym zatwierdzaniu organizacji ruchu (§ 2 ust. 1 pkt 1 lit. d rozporządzenia). Rozpatrywanie projektów organizacji ruchu oraz wniosków dotyczących zmian organizacji ruchu należy do starosty, jako organu zarządzającego na drogach gminnych i powiatowych (§ 3 ust. 1 pkt 1 i § 6 ust. 1 rozporządzenia). Podstawą do wprowadzenia zmiany organizacji ruchu na drodze istniejącej jest zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ zarządzający ruchem (§ 4 ust. 1 rozporządzenia). Projekt organizacji ruchu może przedstawić do zatwierdzenia m.in. zarząd drogi; organ zarządzający ruchem; inwestor (§ 4 ust. 3 rozporządzenia). Sąd wskazuje, że należy odróżnić zadania związane z zarządzaniem ruchem na drodze od zadań zarządcy drogi wynikających z ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1639 ze zm., dalej: "u.d.p."). Zgodnie z art. 19 ust. 1 zarządcą drogi jest organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg. Zaś stosownie do art. 19 ust. 2 pkt 4 u.d.p. zarządcą drogi gminnej jest wójt (burmistrz, prezydent miasta). Wskazywane w piśmie Organu z dnia 6.07.2023 r., nr GKL.7230.14.100.2023.XIII przepisy art. 20 pkt 10 i pkt 12 u.d.p. nie mogą stanowić podstawy do decydowania o zezwoleniu na przejazd po drodze pojazdami o tonażu wyższym niż wynikający ze znaków drogowych. Zgodnie z art. 20 ust. 10 i pkt 12 u.d.p. do zarządcy drogi należy w szczególności przeprowadzanie okresowych kontroli stanu dróg i drogowych obiektów inżynierskich oraz przepraw promowych, w tym weryfikacja cech i wskazanie usterek, które wymagają prac konserwacyjnych lub naprawczych, ze szczególnym uwzględnieniem ich wpływu na stan bezpieczeństwa ruchu drogowego, w tym stan bezpieczeństwa szczególnie zagrożonych uczestników ruchu drogowego (pkt 10) oraz przeciwdziałanie niszczeniu dróg przez ich użytkowników (pkt 12). Z powyższych regulacji nie sposób wywieść kompetencji Organu do decydowania o obowiązującej organizacji ruchu na drogach, w tym w zakresie zezwalania na wjazd samochodów ciężarowych na drogi objęte zakazem wynikającym ze znaku drogowego B-5. Co prawda zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia do przedstawionego do zatwierdzenia projektu organizacji ruchu powinna być dołączona opinia zarządu drogi, jeżeli nie jest on jednostką składającą projekt, jednakże zarówno z treści pisma 6.07.2023 r., nr GKL.7230.14.100.2023.XIII jak i akt sprawy nie wynika, aby wyrażona w tymże piśmie odmowa zgody na przejazd samochodów ciężarowych przez ulice, na których obowiązuje znak B-5, stanowiła opinię zarządcy drogi w związku z postępowaniem w sprawie zatwierdzenia projektu organizacji ruchu. W świetle powyższego Sąd stwierdził, iż czynność Prezydenta Miasta w postaci niewyrażenia zgody na przejazd samochodów ciężarowych przez objęte zakazem poruszania się pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony (znak B-5 "zakaz wjazdu samochodów ciężarowych"), wyrażona w piśmie z dnia 6 lipca 2023 r. nr GKL.7230.14.100.2023.XIII, nie znajduje umocowania w obowiązujących przepisach prawa. To starosta bowiem, jako zarządzający ruchem na drogach gminnych i powiatowych, decyduje na jakich zasadach użytkownicy drogi będą z niej korzystać. Z tego też względu Sąd nie odniósł się do podnoszonych zarzutów i argumentacji skargi, skoro w sprawie wypowiedział się organ niewłaściwy. W kwestii wniosków skarżącej o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, zawartych w skardze oraz pismach procesowych z dnia 20 listopada 2023 r., 13 grudnia 2023 r., 8 lutego 20024 r., 16 lutego 2024 r., które to nie zostały uwzględnione, wyjaśnić należy, że - co do zasady - nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, ponieważ kontrola legalności oparta jest o materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżony akt (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Wyjątek stanowi sytuacja uregulowana w art. 106 § 3 p.p.s.a., który uprawnia sąd administracyjny do przeprowadzenia dowodu uzupełniającego, ale jedynie z dokumentów i jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużania postępowania w sprawie. Zatem, przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów jest możliwe jedynie wówczas, gdy łącznie spełnione są dwa warunki. Po pierwsze, jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, po drugie, nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z kolei, niezbędne jest przeprowadzenie dowodu z dokumentu, jeżeli bez tego dokumentu nie jest możliwe rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości, a więc w przypadku, gdy taki dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu. Taka sytuacja nie zachodzi w przedmiotowej sprawie, ponieważ złożone przez skarżącą dokumenty pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Natomiast pisma wymienione w pkt 1 i 2 skargi znajdują się w aktach sprawy. Według Sądu przedwczesne byłoby - zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze - uznanie prawa Spółki do otrzymania zgody na dojazd do działek nr [...], obręb ewidencyjny [...] m. K., poprzez ulice objęte zakazem poruszania się pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony (znak B-5 "zakaz wjazdu samochodów ciężarowych"), w tym przez ulicę [...] w K., bowiem w kwestii tej, jak to już wskazano powyżej, wypowiedział się organ niewłaściwy. Z tej przyczyny nie było możliwe zastosowanie art. 146 § 2 p.p.s.a. W tym stanie sprawy Sąd na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności. Sąd na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 § 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) zasądził od organu na rzecz skarżącej Spółki kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, jako sumę uiszczonego wpisu od skargi (200 zł), stawki wynagrodzenia pełnomocnika (480 zł) oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).