II SA/Sz 887/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.) Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 marca 2021 r. sprawy ze skargi G. J. na decyzję Nadleśniczego Nadleśnictwa S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Nadleśniczego Nadleśnictwa S., doręczoną skarżącemu G. J. dnia [...] r., II. zasądza od Nadleśniczego Nadleśnictwa S. na rzecz skarżącego G. J. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z dnia [...] marca 2020 r. G. J. (dalej: skarżący, strona skarżąca), powołując się na przepis art. 2 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, wystąpił z wnioskiem do Nadleśniczego Nadleśnictwa S. o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: 1/ czy podległy Nadleśniczemu pracownik P. C. (Leśnictwo N. ) wykonywał dnia [...] lutego 2020 r. w godzinach pomiędzy 812 a 1330 jakiekolwiek czynności służbowe w mieszkaniu pod adresem N. [...] gmina M., N. P. 2/ udostępnienia harmonogramu pracy P. C. z dnia [...] lutego 2020 r. Skarżący wniósł o udostępnienie informacji w formie papierowej i przesłanie ich listem poleconym na adres wskazany we wniosku. Nadleśniczy Nadleśnictwa S. decyzją ( bez daty), doręczoną skarżącemu w dniu [...] marca 2020 r. odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie opisanym we wniosku z dnia [...] marca 2020 r. W uzasadnieniu decyzji organ podał, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz poglądy doktryny, że informacje, których udostępnienia domagał się skarżący nie są informacją publiczną i nie podlegają udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Skarżący wniósł odwołanie od decyzji Nadleśniczego domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzji organu I instancji zarzucał naruszenie art. 107 § 1 pkt 2 poprzez wydanie decyzji nie zawierającej daty, art. 107 § 1 pkt 6 i art. 106 § 3 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. poprzez naruszenie przez organ obowiązku wskazania uzasadnienia faktycznego i prawnego, w szczególności w jaki sposób doszło do zrealizowania zasady przekonywania stron oraz art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieprawidłową wykładnię tego przepisu. W uzasadnieniu odwołania skarżący zarzucał, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów określonych w art. 107 k.p.a., a nadto nie zgodził się z oceną organu, że informacja, której udzielenia się domagał nie jest informacją publiczną. Na poparcie swoich zarzutów przytoczył przyjęte w orzecznictwie i literaturze prawniczej definicje informacji publicznej oraz kogo należy uznać za osobę pełniącą funkcję publiczną. Nadleśniczy Nadleśnictwa S. decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., wydaną w wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w pkt 1 uchylił swoją decyzję (bez daty) o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz - w pkt 2 - odmówił udostępnienia informacji, o której mowa we wniosku z dnia [...] marca 2020 r. oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] marca 2020 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w pierwszej decyzji wydanej na wniosek skarżącego zawarł błędne pouczenie odnośnie przysługujących środków odwoławczych. Stwierdził, że odwołanie G. J. należało potraktować jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nadleśniczy podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, że informacja, której udostępnienia domaga się skarżący nie jest informacją publiczną. Wskazał nadto, że wnioski składane przez podmioty, których interesów dotyczą nie są wnioskami o udostępnienie informacji publicznej albowiem nie odnoszą się do "sprawy publicznej", natomiast ustawa nie może być podstawą do uzyskania informacji we własnej sprawie. Z decyzją Nadleśniczego [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. nie zgodził się G. J. i reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W skardze podniósł zarzuty dotyczące naruszenia ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, tj. art. 1 ust. 1 poprzez nieprawidłową wykładnię tego przepisu polegającą na uzależnieniu uznania danej informacji od celu, w jakim ma być ona udostępniona. Zarzut oparty na naruszeniu art. 2 ust. 2 ustawy oparł na uzasadnieniu odmowy udostępnienia informacji publicznej rzekomym "prywatnym interesem" oraz, że interes wnioskodawcy nie wynika z żądania, podczas gdy oczekiwanie wykazania interesu jest wprost sprzeczne z ustawą zaś organ nie jest uprawniony do analizowania interesu faktycznego lub prawnego wnioskodawcy. Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Nadleśniczy Nadleśnictwa S. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując twierdzenie, że żądana informacja nie jest informacją publiczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych decyzji administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Obowiązek rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej przez Nadleśniczego Nadleśnictwa S. ciążył na nim jako na kierującym Nadleśnictwem S. , będącym wewnętrzną jednostką organizacyjną wchodzącą w skład Lasów Państwowych, które z mocy art. 32 ust. 1 ustawy z 28 września 1991r. o lasach (tekst jedn. Dz.U. z 2020r. poz. 1463) są państwową jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, reprezentującą Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia. W świetle art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wszystkie podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, są obowiązane do udzielania informacji publicznej, będącej w ich posiadaniu. W sprawach o dostęp do informacji publicznej, mającej związek z działalnością państwowych wewnętrznych jednostek organizacyjnych Lasów Państwowych, powołanych na podstawie odrębnej ustawy o lasach, wszystkie wewnętrzne jednostki organizacyjne Lasów Państwowych, wymienione w art. 32 ustawy o lasach jako należące do stationes fisci Skarbu Państwa, należą też do podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej. Przed przystąpieniem do rozpoznania sprawy przypomnieć należy, że zgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, skierowanie pisemnego wniosku o udzielenie informacji winno skutkować podjęciem przez podmiot zobowiązany jednej z następujących czynności: 1/ udzieleniem informacji publicznej jako czynności o charakterze materialno - technicznym, 2/ pisemnym zawiadomieniem strony, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdy żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ nie jest w posiadaniu danej informacji (art. 4 ust. 3 ustawy) lub obowiązuje inny tryb udostępniania informacji (art. 1 ust. 2 ustawy), 3/ wydaniem decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania w sprawie (art.16 ustawy), 4/ wydaniem decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej - przetworzonej ze względu na niewykazanie, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, po uprzednim wezwaniu do przedstawienia że przetworzenie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy). Należy wskazać, że decyzje w sprawach o udostępnienie informacji publicznej wydaje się tylko wówczas, gdy nie budzi wątpliwości, że podmiot, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji, jest zobowiązany do jej udzielenia, a decyzja dotyczy odmowy udostępnienia informacji ponieważ wnioskodawca nie wykazał, że legitymuje się szczególnym interesem publicznym a wniosek dotyczy informacji przetworzonej albo wniosek dotyczy informacji podlegającej ochronie lub postępowanie należy umorzyć na podstawie 14 i 15 ustawy. Organ rozpatrując wniosek skarżącego wskazał, że nie stanowi on informacji publicznej albowiem domaga się on udostępnienia informacji we własnej sprawie co skutkuje uznaniem, iż żądane informacje nie odnoszą się do sprawy publicznej. Gdyby żądana przez skarżącego informacja nie stanowiła informacji publicznej, to organ winien pismem powiadomić osobę wnioskującą o jej udzielenie wskazując równocześnie z jakich powodów tak ocenił wniosek. Z akt sprawy, które Nadleśniczy załączył do skargi nie można wywnioskować z jakiego powodu organ żądanej informacji nie potraktował jako informacji publicznej. Treść decyzji wskazuje, że organ skupił się na udowodnieniu skarżącemu, iż informacji o wskazanej w piśmie z dnia [...] marca 2020 r. osobie, harmonogramie jej pracy czy obowiązkach wykonywanych we wskazanym dniu domaga się realizując indywidualny interes. W ocenie Sądu, ocena intencji wnioskodawcy nie może stanowić podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej, albowiem ratio legis ustawy z 6 września 2001 r. nie polega wyłącznie na doszukiwaniu się intencji osoby domagającej się jej udostępnienia. Organ, do którego wpłynie wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w pierwszej kolejności ma obowiązek przeanalizować, czy informacja, której wnioskodawca się domaga stanowi informację publiczną w rozumieniu powołanej wyżej ustawy, czy jest to informacja prosta, czy przetworzona a następnie wykonać czynności, które zostały wyżej opisane. W tej sprawie zaskarżona decyzja nie poddaje się kontroli, albowiem nie zawiera danych, które pozwoliłyby na ocenę, czy żądana we wniosku informacja jest informacją publiczną oraz, czy zaistniały przesłanki do wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji. Należy również wskazać, że organ ponownie rozpatrując sprawę, na skutek złożonego wniosku w trybie instancji, nie może z własnej inicjatywy rozszerzać żądania wniosku z dnia [...] marca 2020 r. o wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W tej sprawie postępowanie zainicjował wniosek z dnia [...] marca 2020 r. i o ile zaistniałyby przesłanki do wydania decyzji w pierwszej instancji, a następnie po złożeniu przez osobę zainteresowaną wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, należało wydać decyzję w drugiej instancji. Treść rozstrzygnięcia nie może zawierać oceny wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lecz odnosić się wyłącznie do decyzji pierwszoinstancyjnej. Z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej wprost wynika sposób załatwienia sprawy w sytuacji, gdy organ zamierza rozpatrzyć wniosek poprzez wydanie decyzji. Skoro w tej sprawie organy stwierdziły, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, to niewłaściwym sposobem załatwienia sprawy było wydanie decyzji. Nie oznacza to jednak, że wniosek skarżącego został rozpatrzony w zgodzie z przepisami ustawy albowiem nie można wywnioskować z akt sprawy, jaki charakter ma informacja, której udostępnienia domaga się skarżący. Organ ponownie rozpatrując sprawę ponownie pochyli się nad wnioskiem skarżącego z dnia [...] marca 2020 r., dokona analizy, czy zawarte w niej żądanie dotyczy informacji publicznej oraz w jakiej formie przewidzianej ustawą o dostępie do informacji publicznej wniosek ten powinien zostać rozpatrzony. Skoro zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, w szczególności art. 1, art.6, art. 14 i art. 16, to zaskarżoną decyzje oraz decyzję ją poprzedzającą należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy. W związku z obowiązkiem podejmowania działań służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374).