II SA/Sz 88/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka - Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej usunięcie w terminie do dnia [...] r. stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego , w wyniku rozpatrzenia odwołania, uchylił - w części dotyczącej terminu wykonania obowiązków - decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] i orzekł o wykonaniu obowiązków w terminie do dnia [...] r., w pozostałej części organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wspólnota Mieszkaniowa, reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na opisaną wyżej decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy, ewentualnie przez Sąd, jeżeli organ nie uwzględniłby tego wniosku. Strona podniosła, że w przypadku wniesienia skargi do sądu, w "tych sprawach", organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie. W związku z tym, zdaniem strony skarżącej, wykonanie zaskarżonej decyzji winno zostać wstrzymane przez organ z urzędu, niezależnie od okoliczności danej sprawy, a przedmiotowy wniosek nie wymaga uzasadnienia. Według strony skarżącej, należy jednakże wskazać, że wykonanie zaskarżonej decyzji niesie za sobą możliwość powstania nieodwracalnych skutków oraz szkody po stronie skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. zwanej dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, jak wynika z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wbrew zatem wywodom strony skarżącej, wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności (art. 61 § 1 P.p.s.a.), chyba że przepis szczególny przewiduje taką możliwość. Na gruncie prawa budowlanego brak jest przepisu szczególnego, w świetle którego organ byłby zobligowany wstrzymać z urzędu wykonanie decyzji, z tego względu, że została objęta zaskarżeniem do sądu administracyjnego. W aktach administracyjnych sprawy, brak jest rozstrzygnięcia organu w przedmiocie objęcia strony ochroną tymczasową. W takiej sytuacji, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Sąd zauważa, że zaskarżona decyzja została wydana w przedmiocie nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku. Należy podkreślić, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi administracyjnemu na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. We wniosku należy wskazać, w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. W ocenie Sądu, wniosek strony skarżącej nie został w sposób pełny i przekonujący uzasadniony. Ogólnikowe stwierdzenie o następstwach wykonalności zaskarżonej decyzji, bez szerszego odniesienia ich do sytuacji wnioskodawcy oraz bez poparcia stosownymi dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej strony, uniemożliwia Sądowi ustalenie, czy zostały w sprawie spełnione przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Niezbędne jest wskazanie konkretnych okoliczności pozwalających ocenić Sądowi prawdopodobieństwo wystąpienia wyjątkowo dolegliwych skutków wynikających z wykonania decyzji. Brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd. Reasumując, Sąd uznał, że lakoniczne uzasadnienie wniosku strony skarżącej o udzielenie ochrony tymczasowej, uwzględniając informacje znajdujące się w aktach sprawy, uniemożliwia merytoryczną ocenę zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a zatem wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Z tej przyczyny, Sąd działając na postawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.